Maand: november 2011

Interviews:

Reviews:

Valborg – Barbarian

Het is een misvatting te beweren dat productiviteit originaliteit in de weg staat. De drie heren van Valborg brengen voor het derde jaar op rij een langspeler uit. “Barbarian”, de vierde in hun oeuvre, is geen kapklare brok. Ruim drie kwartier wordt en moeilijk te verteren doom-achtige metal uitgekotst. Een vergelijking met Triptykon is zeer voor de hand liggend, alsmeer door de bij momenten erg gelijkende zang. Dit neemt niet weg dat Valborg minder nadruk legt op een verpletterende sfeer, maar meer heil zoekt in ongemakkelijke en relatief progressieve klanken. Er zijn momenten dat je lekker wilt meegaan met het ritme, maar door een of andere tempowisseling ebt dat gevoel weer zeer snel weg. Net als Tom G. Warrior weet ook Valborg een unieke sfeertje neer te zetten. “Samantha alive” is een klasse apart en doet aan als een soort rock hit op geheel vreemde wijze. Valborg valt erg moeilijk te klasseren, maar iedereen die Neurosis en aanverwanten met een licht progressief randje kan waarderen, is bij Valborg op het juiste adres. Rare jongens, rare plaat en een hondslelijk logo!

fLP: 78/100

Valborg – Barbarian (Zeitgeister 2011)
1. Intro
2. Astral kingdom
3. Battlefield of souls
4. Exterminator
5. Amethystine skies
6. Dead flowers on a demon grave
7. Phlegethonian stream
8. Towering clouds
9. Iron dreams
10. Samantha alive
11. Last silence

Omega Massif – Karpatia

De Duitsers van Omega Massif brengen met “Karpatia” hun debuut uit op het gerenoveerde Denovali Records. In 2007 verscheen hun eerste plaat “Geisterstadt” en gebukt onder loodzware gitaren beukte de band de deuren van de post-sludgewereld in. De nieuwe zilverling sluit nadeloos aan waar de vorige eindigde. Zes lange instrumentale nummers brengen het beste van beide eerder genoemde genres naar boven. Wie Mono of Explosions in the Sky voor wijven vindt, kan hier een muzikale erectie van jewelste krijgen. Geen zeemzoetige riedeltjes, maar bikkelharde mannenmuziek. “Karpatia” dreunt op imposante, ingetogen en vooral simpele tonen. Het album verveelt nooit en is in vergelijking met zijn voorganger misschien net dat beetje toegankelijker door meer post-rockinvloeden en bij momenten wat uptempo stukken. Een nummer als “Im Karst” geeft perfect weer waar Omega Massif voor staat. Na Year of no Light toch wel het hoogtepunt in dit genre. Je kunt de Duitsers veel verwijten, maar deze jongens niet!

fLP: 90/100

Omega Massif – Karpatia (Denovali Records 2011)
1. Aura
2. Wölfe
3. Urus arctos
4. Im karst
5. Karpatia
6. Steinernes meer

Glorior Belli – The great southern darkness

The great southern darkness” is alweer het 4de full length album van Glorior Belli. De Parijse orthodoxe black metalband is al enkele jaren ene heuse duiventil . Leden worden sneller aangeworven en ontslagen dan JIJ zou klaarkomen in een trio met twee rondborstige pornosterren. In feite hekelt frontman Julien de black metalscene, maar durft er niet vanaf te stappen. Normaal zou “The full intrepid experience of light” de 4de Glorior Belli langspeler worden, maar omdat het zo afweek en bekritiseerd werd, is het verschenen onder 11 As In Adversaries. Julien heeft ondertussen zijn pseudoniem Infestuus overboord gegooid evenals de mystiek rond de band. Omdat het moet, treedt hij nog steeds op in zijn gekende boerka, al wijkt de muziek steeds meer af van hun gekende black metalstijl. En die muziek mag er wel wezen. Als geen ander weet Glorior Belli uitdagende black metal te mengen met elementen uit de stoner en Louisiana rockscene. Nummers als “They call me black devil” en “The great southern darkness” hebben heel wat weg van Down en het instrumentale “Per nox regna” heeft een Neurosis ondertoontje.  Uiteraard ligt de nadruk op Zweeds georiënteerde zwarte klanken met een dissonante  inslag. Tevens zorgt Juliens stem voor net dát meer; in zowel de diepere screams, het cleanere departement en alles ertussenin. Voor mij is dit geslaagde huwelijk tussen verschillende genres een succes in de oververzadigde black metalwereld. Black metalpuristen verafschuwen dit werkje en zweren bij het eerste album. Enkel de integriteit is ver zoek en daarom valt de score ook 10 punten lager uit. Ik adviseer Julien ermee te kappen als hij er toch een hekel aan heeft. Don’t fool us!

fLP: 76/100

Glorior Belli – The great southern darkness (Metal Blade 2011)
1. Dark gnosis
2. Secret ride to tebellion
3. They call me black devil
4. Negative incarnate
5. Bring down the cosmic scheme
6. The great southern darkness
7. The foolhardy venturer
8. Per nox regna
9. The science of shifting
10. Chaos manifested
11. Horns in my pathway

Kodiak – Compilation

Vergeet Gorgoroth, Marduk  en andere communicantenbandjes. Echte duisternis vind je niet in het hoge noorden, maar in het grauwe Roergebied. Kodiak heeft twee langspelers en wat splits (met Black Shape of Nexus en het alom bekende Nadja) op hun naam staan. Het talentvolle Denovali Records brengt haast het volledige oeuvre uit op een dubbelaar. De drone metal beukt met mokerslagen op je in en wordt subtiel onderbouwd met meer frivole post-rock melodielijnen. Mastodonten van om en bij 20 minuten nestelen zich probleemloos in je hoofd en trekken je mee in een neerwaartse spiraal. Waar bands als Sunn 0))) zich vooral concentreren op Apocalyptische noisemomenten, staan traditionele instrumenten met her en der synthesizer opsmuk (een zanger is uit den boze) voorop bij Kodiak. De opbouwende sfeer staat centraal en misschien valt Kodiak het beste nog wel te vergelijken met een betonmix van Earth. Tot zover de oudere nummers. De tweede cd, met daarop hun recentste album “Rn|Xe” richt zich meer op lange, uitgesponnen dronescapes gevoed door loodzware gitaren. Daaruit kan geconcludeerd worden dat de nieuwere nummers experimenteler en nog ontoegankelijker zijn van aard, maar desalniettemin om af te likken zijn.  De bijhorende onleesbare digipack van is zoals de muziek zelf: donker, sfeervol en minimalistisch. Toffe dansnummers ga je niet vinden hier, maar met het volume op 10+1 laat Kodiak de hele zaal uit zijn voegen barsten. Letterlijk!

fLP: 86/100

Kodiak – Compilation (Denovali Records 2011)
cd 1:
1. Beginning
2. End
3. Town of machine
4. By the sea

cd 2:
1. MCCCXLIX The rising end
2. Radon
3. Xenon

Lantlôs – Agape

Als vliegen op een hoop stront, zo storten de meeste Duitsers zich op releases van Lupus Lounge alias Prophecy Productions. Daarbij valt niet te ontkennen dat desbetreffend label voor kwaliteit staat, maar de gemiddelde Europeaan weet dat wel te relativeren. Zo ook voor Lantlôs dat zijn derde langspeler uitbrengt. “Agape”, wat naastenliefde betekent in het kerkwezen, wijkt zoals verwacht erg af van het black metalgetinte debuut, maar borduurt voort op het vorig jaar verschenen “.Neon”. Doch ditmaal lijken de gitaren wat lager gestemd en krijgt het hele post-blackgebeuren een zwaarder tintje. Nummers als “Bliss” en mijn persoonlijke favoriet “Eribo – I collect the stars” krijgen zo een heuse Neurosis invalshoek en een vergelijking met de simpelere versie van Isis springt ook te binnen. Dit en een aannemelijke dosis jazzinvloeden (zoals in het schitterende “You feel like memories”) maken “Agape” niet de zoveelse shoegaze black metalband en worden de zaaddodende zeemzoete momenten tot een minimum beperkt. Die kunstjes mag zanger Neige vertonen met zijn meidenband Alcest – Bij Lantlôs mag hij naar hartelust zijn zieke screams tonen. Lupus Lounge maakt er een erezaak van hun producten zo exclusief mogelijk op de markt te brengen. Maar in plaats van een driedubbele (!) release van “Agape” te lossen, dit met o.a. instrumentale versies van de nummers, zou Lantlôs zelf wat meer nummers schrijven. Net als hun vorige langspelers duurt “Agape” maar een dik half uur, terwijl dergelijke muziek lang uitgesponnen kan worden over een klein uurtje zonder dat het verveelt. En Lantlôs smaakt sowieso al naar meer!

fLP: 81/100

Lantlôs – Agape (Lupus Lounge 2011)
1. Intrauterin
2. Bliss
3. Bloody lips and paper skin
4. You feel like memories
5. Eribo – I collect the stars

‘addergebroed, ‘adderengebroed <het> 0.1 jonge adders 0.2 <pej.> boosaardige mensen die het geluk van anderen vergiftigen 0.3 promoot objectief en belangeloos de extreme underground; direct, eerlijk en kwalitatief.

serpent

Addergebroed contacteren heeft geen zin. We schrijven louter voor het plezier en kiezen zelf wat ons aanstaat om te bespreken en te interviewen.