Maand: december 2013

Celeste – Animale(s)

Alvorens de nieuwste worp van Celeste tot in detail te ontleden, moet me eerst wat van het hart. Denovali Records gaat prat op zijn kunstzinnige en hoogstaande uitgaven en dito verpakkingen. “Animale(s)” zit verpakt in een 2x digipack. Beide cd’s duren samen iets meer dan een uur, dus passen ze perfect op één schuifje. Cut the crap en druk het dan ook op één schijfje! Of is dit een reden om de verkoopprijs de hoogte in te jagen? Een dubbelaar mag toch wat meer kosten? Buiten de foto’s op voor- en achterkant valt er niet veel te ontdekken. Oké, achter beide cd trays staat het bomvol met tekst. …als één lange zin, zonder leestekens en allemaal in hoofdletters. If you eat dyslexia for breakfast, it’ll still be a mean motherfucker to read. Onmogelijk! Titels van nummers? Afwezig! Een aanduiding welke cd welke is? Afwezig! Er zal wel een kunstzinnige of filosofische zaagreden voor zijn, maar als ik centen neerdok voor een fysische geluidsdrager verlang ik een meerwaarde t.o.v. een download. Hieraan heb je niks. Tot over enkele luisterbeurten.

Celeste weet steeds een ondoordringbare sound neer te poten. Hun productie haal je er zo uit. Het klinkt allemaal enorm vol en luid. Het is vaak (voor mij toch) een hele opgave om een volledig album in één ruk uit te lezen. Er is zeer weinig dynamiek aanwezig waardoor het geheel als een pletwals over je heen raast. Ik weet het wel te appreciëren, tot op een zekere hoogte, want na een tijdje ligt Celeste zwaar op je maag. Of oor. Of nerdbrilletje als je een hipster bent. “Animale(s)” is toch net iets je anders dan zijn voorgangers. Uiteraard is de obligatoire meervouds-s (staat zo in het Groene Boekje) aanwezig in de titel en wordt hun liefde voor strakke kindermeisjes nog eens in de picture gezet, maar muzikaal is de band (positief) geëvolueerd naar een tragere en sfeervol geluid. Nummer 2 (van cd 1 of 2, dat is onduidelijk) zet erg rustig in met erg veel black metalakkoorden. Het korte instrumentale tussendoortje, zijnde nummer 4 (van cd 1 of 2, dat is onduidelijk), is zelfs een heuse slak. Het hoogtepunt is voor mij nummer 6 (van cd 1 of 2, dat is onduidelijk), wederom een instrumentaaltje, maar erg afwijkend van de Celeste standaard; tergend traag, met veel ambience en zelfs blazerachtige synths die je zo meeslepen. Prach-tig! Ook het andere deel (cd 1 of 2, dat is onduidelijk) dekt volledig dezelfde lading. Meer dan ooit ligt de nadruk op onheilspellende akkoorden, maar het hardcoreverleden blijft onmiskenbaar aanwezig. Zo is Johan een pure screamo/metalcore krijser en flapt Antoine op zijn klopmachine zoals het een hardcoredrummer betaamt: vegen op de cimbalen en slechts toevallig begeleiden op de hi-hats of ride. Als muziek een universum is, dan is Celeste een zwart gat: het is fascinerend, krachtig, alles vernietigend en pekzwart. En als je te kort komt, krijg je op zijn minst koppijn (veronderstel ik). “Animale(s)” is voor mij de beste Celeste plaat tot op heden, maar laat me hem niet 5x na elkaar luisteren.

FLP: 80/100

Celeste – Animale(s) (Denovali 2013)
Band te lui om titel(s) fatsoenlijk te noteren? Ik te lui om ze ergens op het net te zoeken en te kopiëren.

With The End In Mind – Tresholder

Het lijkt alsof de stortvloed aan releases van “Cascadian” black metal bands stilaan voorbij is en het momenteel de orthodoxe black metal-benadering is die hoge toppen scheert en menig zwart-geblakerd zieltje weet te overtuigen. Hoewel het merendeel van de aanhangers van dat laatste subgenre woorden als “hip(ster)” en “trends” verfoeit kan je er niet om heen dat de meer occulte bands momenteel gretig aftrek vinden binnen de donkere krochten van de underground. Volledig terecht overigens. Of black metal bands het thematisch gezien over het aanbidden van de gehoornde hebben of eerder de grootsheid van de natuur aanroepen in hun rituele muziek, maakt ondergetekende niet veel uit. Zolang het maar oprecht is en de atmosfeer van de muziek me weet te overtuigen. Maar genoeg afgeweken. Onlangs stootte ik via Bandcamp op de tweede EP van de Amerikaanse éénmansband With The End In Mind, getiteld “Tresholder”. Het muzikale brein Alex F. laat zich echter bijstaan door Alex Mody op drums, Emily Metcalf op zang en cello en Jason Leher op fluit. Ja, u leest het goed: fluit. Verwacht hier nu geen hoempapa-metal, want dit extra instrumentarium wordt subtiel ingezet om de atmosferische “Cascadian” black metal extra kleur te geven. Na een kort intro wordt het gaspedaal meteen volledig ingedrukt en doet de hypnotiserende blastbeat vakkundig zijn werk. Halverwege de song (we zijn dan reeds 6 minuten ver) valt het tempo stil en brengt de breekbare stem van Emily, vergezeld van akoestische gitaar, je helemaal in vervoering. Deze ontroerende schoonheid staat in schril contrast met de hevige screams in de rest van het nummer. Daarna werkt een prachtige gitaarmelodie zich gestaag naar de voorgrond, om vervolgens terug alle remmen los te gooien en het slotstuk van de song in te zetten. De song vloeit over in het ambientachtige “The pantheon arches in all directions; endless” intermezzo. Feedback, akoestische gitaar en frèle vrouwenzang zorgen voor de juiste stemming alvorens over te gaan naar de laatste track van deze EP, getiteld “True weight of the things we must carry”. Ook hier schotelt de band je een heel dynamische en atmosferische black metal track voor waarbij distortion gitaren afgewisseld worden met ingetogen akoestisch gitaarwerk en subtiel fluitspel. Het is duidelijk dat Alex erg goed naar Wolves In The Throne Room heeft geluisterd, maar vermits deze band (voorlopig?) op een laag pitje staat, moeten liefhebbers van het genre deze band zeker eens checken. Eigenlijk onbegrijpelijk dat deze EP in eigen beheer uitgegeven werd. Als ik een platenlabel had, zou ik ze meteen tekenen. Je kan deze EP evenals de vorige EP trouwens (gratis) via hun Bandcamp downloaden. Doen!

JOKKE: 87/100

With The End In Mind – Tresholder (Eigen beheer 2013)
1. I. Tresholder
2. The pantheon arches in all directions; endless
3. II. True weight of the things we must carry