Month: juni 2014

Herder – Gods

Album nummer twee voor onze Noorderburen van Herder, die door het leven gaan onder het motto “Herder is harder”. Ik was zeer te spreken over hun eerste wapenfeit ‘”Herder” uit 2011, maar heb spijtig genoeg de 2 EP’s die in tussentijd uitgebracht werden, gemist. Bassist Blitzer en zanger Nico hebben plaats geruimd voor vers bloed (Jeroen Vrielink op gitaar en Ché Snelting, die we nog kennen van zijn verleden bij Born From Pain, op zang). Muzikaal gezien is het nog steeds een enorm swingende mix van stoner, doom en sludge die we in onze maag gespietst krijgen en die je wat kan vergelijken met het bij ons enorm populaire Antwerpse Your Higness. De vocalen van Ché zorgen echter voor een lichte hardcore toets. De catchy en pakkende melodieuze leadpartijen van gitaargod JB van der Wal (die ook bijklust bij ons eigenste Aborted), die regelmatig opborrelen uit de stonergrooves en sludgepoel, zijn zoals steeds om duimen en vingers bij af te likken. Deze man stond tevens in voor de productie van het album, een taak die hij met verve volbracht heeft, want wat klinkt de plaat lekker heavy en donker (en harder!). Het gebruik van samples in enkele songs (“Genesis 329”, “Asylums”) zorgt voor een duistere toets evenals het sinistere artwork dat de cover siert en van de hand is van Mattias Frisk, die reeds werk aanleverde voor Ghost en Entrapment. Slepende midtempo songs (“Soul harvester“, “Pythia“) gaan hand in hand met “in your face” beukers  (“Betrayer, deceiver“, “FOADII” of titelsong “Gods“) en zorgen ervoor dat je je geen minuut verveelt. Ik kan mij voorstellen dat deze bende live ook brokken maakt als ze in een klein zweterig zaaltje geprogrammeerd staan. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat dit plaatje bij ondergetekende grijsgedraaid gaat worden.

JOKKE: 85/100

Herder – Gods (Reflections Records 2014)

1. Genesis 329
2. Betrayer, deceiver
3. Gods
4. Pythia
5. Stab
6. Asylums of the forgotten
7. Maelstrom
8. FOAD II
9. Blood from life
10. Soul harvester

Lantlôs – Melting sun

Op haar vierde studioalbum “Melting sun” kiest het Duitse Lantlôs voor een iets andere aanpak dan op vorig werk. Daar waar de band rond spilfiguur Herbst op eerdere albums een mix van black metal en shoegaze bracht, zijn de black metal elementen nu zo goed als verdwenen. Ook de algemene klankkleur is geëvolueerd van koud en kil naar warm en organisch. Je kan het een beetje vergelijken met de evolutie die het Franse Alcest ook heeft doorgemaakt. Neige, frontman van deze laatste band, verzorgde trouwens ook de vocalen op de vorige albums. Voortaan neemt Herbst echter de zang voor zijn rekening en hij doet dat niet slecht. Melancholische cleane vocalen zorgen waar nodig voor een extra laag bovenop het klanktapijt van dromerige shoegaze en distorted gitaren. De gitaren klinken trouwens met momenten lekker zwaar, maar niet extreem, zodat Lantlôs toch nog iets harder uit de hoek komt dan Alcest op hun laatste plaat. In de soms lange instrumentale stukken passeren regelmatig groovende passages (“Jade fields”) die je ook terug vindt in het werk van hun landgenoten Long Distance Calling. De productie is eveneens dik in orde en draagt bij aan de nieuwe organische sound. Met nog geen 40 minuten speeltijd is “Melting sun” misschien ietwat aan de korte kant, maar dan drukken we toch gewoon lekker op de repeat-knop!

JOKKE: 80/100

Lantlôs – Melting sun (Prophecy Productions 2014)

1. Azure chimes
2. Cherry quartz
3. Aquamarine towers
4. Jade fields
5. Oneironaut
6. Golden mind

Amenra/Treha Sektori – Split 10″

Over naar de split met het Parijse Treha Sektori dan. Voor deze release besliste Amenra om een herinterpretatie van hun song “A mon âme” te creëren, getiteld “Trahn”. Deze versie is wat trager en meer ambient en soundscape gewijs uitgevoerd. Ik vind het resultaat persoonlijk niet echt geslaagd.  De track “Overth emh” van éénmansband Treha Sektori klinkt opnieuw erg duister zoals we van deze vriendelijke Fransman gewend zijn. De donkere soundscape wordt vergezeld van tribal achtige geprogrammeerde drums, maar net als je in de sfeer begint te geraken stopt het  nummer abrupt. Kan dit de bedoeling zijn? Deze split lijkt me wat overbodig, maar zal waarschijnlijk wel als zoete broodjes over de toonbank gaan, vermits er een publiek is dat blindelings elke scheet koopt die Amenra laat. Ik juich het initiatief van de nieuwe Consouling Store alleen maar toe en wens Mike hier het allerbeste mee, maar in deze 2 split-releases ben ik toch ietwat teleurgesteld. Van deze nummers is nog geen Youtube filmpje te vinden, daarom heb ik een ander nummer van Treha Sektori bijgevoegd.

JOKKE: 60/100

Amenra/Treha Sektori – Split 10” (Consouling Sounds 2014)

1. Amenra – Trahn
2. Treha Sektori – Overth emh

 

Agalloch – The serpent & the sphere

Agalloch is een band die heel erg hoog aangeschreven staat bij ondergetekende. Niet alleen zijn hun studioplaten echte kunstwerkjes (“Ashes against the grain” hoort zeker in mijn top 5 albums aller tijden thuis) ook hun live shows zijn om duimen en vingers bij af te likken. In plaats van op automatische piloot elke avond dezelfde setlist in driekwartier tijd te brengen, kiezen ze voor een show van meer dan twee uur waarbij gegrasduind wordt in heel hun oeuvre en waarbij sommige passages live een eigen leven gaan leiden. Tevens is Aesop Dekker een erg leuke drummer om bezig te zien. Zorg dat je erbij bent als deze Amerikanen (hopelijk snel) de grote plas oversteken om hun nieuwste werk “The serpent & the sphere” live voor te stellen. Dit vijfde album is opgebouwd rond vijf hoofdnummers die met elkaar verbonden zijn door akoestische intermezzo’s (“Serpens caput”, “Cor serpentis (the sphere)” en “Serpens cauda” oftewel het hoofd, lichaam en staart van de slang). Het beeld van de slang komt ook terug in het artwork van het album waarvoor o.a. onze landgenoot Niels Geybels grafisch werk aanleverde. Reeds van in den beginne heeft Agalloch zich een eigen stijl weten aan te meten die ze zelf als “grey metal” omschrijven oftewel een mix van dark en black metal met neo-folk, ambient, post-rock en drone elementen. Op het eerste gehoor krijgen we een logisch en misschien weinig spannend vervolg voorgeschoteld van voorgaand werk (openingstrack “Birth and death of the pillars of creation” had perfect op “Marrow of the spirit” kunnen staan), maar na een vijftal luisterbeurten moet ik concluderen dat er toch weer een onaardse schoonheid verborgen zit in de nummers. Eens de van pure melancholie doordrongen melodieën zich in je brein genesteld hebben, is het puur genieten geblazen. Het album start vrij rustig en pas in “The astral dialogue” gaat de band iets grimmiger en ruiger tekeer. “Dark matter gods” behoort met zijn gespierd karakter en bloedmooie post-rock insteek tot de hoogtepunten van de plaat. John Haughm wisselt opnieuw zijn typerende ruwe zang af met cleane partijen en gefluister.  Het twaalf minuten durende “Plateau of the ages” vormt de magistrale apotheose van “The serpent & the sphere”. Akoestische en elektrische gitaren duelleren naar hartenlust tot er een fenomenale grandeur bereikt wordt in de slotfase van dit werkelijk episch nummer. Ik weet dat dit veel superlatieven zijn voor de band uit Portland, Oregon, maar ze verdienen dit echt. De stroom aan kwaliteitsreleases is nog amper bij te houden en ik weet nu al dat het een hels karwei gaat worden om daaruit tien platen te selecteren voor mijn eindejaarslijst. Dat Agalloch zich in de bovenste regionen gaat vestigen, staat nu echter al als een paal boven water.

JOKKE: 95/100

Agalloch – The serpent & the sphere (Profound Lore Records 2014)

1. Birth and death of the pillars of creation
2. (Serpens caput)
3. The astral dialogue
4. Dark matter gods
5. Celestial effigy
6. Cor serpentis (the sphere)
7. Vales beyond dimension
8. Plateau of the ages
9. (Serpens cauda)

The Great Old Ones – Tekeli-Li

The Great Old Ones is een kwintet uit Bordeaux (Frankrijk) die de mythes en horrorverhalen van H.P. Lovecraft vertaalt naar een prachtige mix van heftige black metal en atmosferische post-rock en ambient. Alles wat deze band doet, ademt de sfeer van het werk van Lovecraft uit. De titel “Tekeli-Li” verwijst naar  een “shoggoth”, een fictief monsterlijk wezen uit de roman “At the mountains of madness” uit de “Cthulhu mythos”, gecreëerd door “The old ones”. Deze wezens bouwen onderwatersteden en herhalen eindeloos  “Tekeli-Li“, een kreet die hun oude meesters gebruikten. Maar genoeg over de achtergrond en het tekstueel concept van het album, over naar de muziek! Op deze tweede langspeler worden het geluid en de prestaties van het debuutalbum “Al azif” nog verder geperfectioneerd. Naast een intro krijgen we 5 nummers te verwerken die tussen de 7 en 17 minuten duren qua speelduur. Geen hapklare brok muziek dus, maar er valt genoeg te beleven voor de liefhebbers van avontuurlijke black metal. Het nummer “Antarctica” start met een orthodoxe black metal (of zelfs death metal) aandoende riff, opgesmukt met heftig drumwerk, en is een majestueuze opener van jewelste. Na een minuut of 5 daalt het tempo en creëert een post-rock gitaarmelodie een spanningsboog samen met vervormde zang, alvorens  een overdonderende finale van de song in te luiden. One down, four to go en ik lig nu al uitgeteld op de grond. Ook “The elder things” is een beest van een song waarin vervaarlijke black metal passages hand in hand gaan met kippenvel opwekkende post-rockmelodieën en zelfs een meer proggy experimentele passage. Verwacht nu wel geen zeemzoete muziek, want de basis blijft behoorlijk extreem zoals in “Awakening”. Het einde van “The ascend” wordt nog opgesmukt met sfeervolle cello’s en hekkensluiter “Behind the mountains” start met een akoestisch intro alvorens de dubbele bassen, gierende riffs en tremelo picking gitaarlijnen terug de bovenhand nemen. Ik wil de bands die mijn twee muzikale voorliefdes (black metal en post-rock) combineren, geen eten geven, maar wat The Great Old Ones hier presteert valt in mijn ogen nog moeilijk te evenaren. Ze laten op “Tekeli-Li” zelfs Deafheaven een poepje ruiken. Spijtig dat ik niet op hun show in Luik geraak want ik ben benieuwd of deze band dit live ook kan waarmaken.
JOKKE: 92/100

The Great Old Ones – Tekeli-Li (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2014)

1. Je ne suis pas fou
2. Antarctica
3. The elder things
4. Awakening
5. The ascend
6. Behind the mountains

Teitanblood – Death

Tering herrie! Kabaal! Lawaai! Een ronkende roterende botenmolen! Een stofzuiger op epo! Een gangbang met jou en 100 grootgeschapen negers! Ja, zo klinkt Teitanblood. Zelfs de meest doorwinterde death metalfan “Death, Cannibal Corpse and Obituary are the most heavy bands ever, man!” krijgt een schaamrode anus na het aanhoren van “Death“, Teitanbloods tweede full length. Het klinkt dan ook ongemeend hard! Toen destijds orkestjes als Blasphemy en Beherit toevallig met hun stijve penis hun gitaar én taperecorder aantikten, hadden ze wellicht nooit verwacht dat 20 jaar later er haast een hele hipster scène rond hun soort lawaai zou ontstaan. Maar vergis je niet, Teitanblood wéét wel wat ze doen. Dit, beste mensen, is gecontroleerde chaos uitgevoerd in duivelse perfectie. En dat laatste woord mag dan wel heel tegenstrijdig klinken met de bakken distortion die over je uit worden uigekotst, er is wel degelijk vakmanschap aan te pas gekomen. Net zoals op de voorgaande releases krijg je hier ook een uppercut van jewelste; een orkaan van beats, grafrochels en laaggestemde onduidelijke gitaren. Doorheen dit alles valt er heel wat te ontdekken. Maar de essentie blijft: chaos. Er is geen andere band ter wereld die dat kan verweven met muziek zoals Teitanblood dat doet. Meer dan een uur duurt deze razernij. En dan maar op repeat!

Flp: 88/100

Teitanblood – Death (Noevdia 2014)
1. Anteinfierno
2. Sleeping throats of the antichrist
3. Plagues of forgiveness
4. Cadaver synod
5. Unearthed veins
6. Burning in damnation fires
7. Silence of the great martyrs

Infinity – De juiste sfeer is belangrijk

Balgradon Xul, drummer en zanger, weet waarover hij praat. Al jaren staat Infinity bovenaan de (black metal) top in eigen land, al zijn ze nooit echt doorgebroken in het buitenland. Toch staan heel wat albums op hun palmares, waarvan dit jaar de vinylversie van “Non de hac terra” verschenen is. Over dit en nog veel meer hieronder. (Flp)

Infinity_Liveband_2013logo

Ik heb Infinity altijd een erg goede middelmater gevonden, maar “Non de hac terra” steekt er toch wel boven uit. Hoe zie jij mijn opmerking? En wat vind je van het album zelf?
Non De Hac Terra” steekt inderdaad boven de rest van de albums uit, daar zijn we het zelf ook mee eens. De productie is beter dan voorheen, omdat we hier meer tijd in gestoken hebben met het testen van diverse microfoons in de Vortex Studio. Ook de compositie van de nummers zijn wat uitgebreider dan voorheen en er zitten een hoop thrash metal riffs in verwerkt. Daarnaast heeft Draconis ook meegeschreven aan de nummers waardoor dit album ook een beetje afwijkt van ons vorige werk. De reacties en album reviews zijn over het algemeen erg positief. We zijn zelf zeer tevreden over dit album, hebben er hard aan gewerkt en vonden dat daar ook een album cover bij hoorde dat dit weerspiegeld. Ik ben altijd al een groot fan geweest van Necrolords albumhoezen, dus heb hem benaderd om onze hoes te schilderen. Hij was zeer geïnteresseerd omdat het concept van “The Testimony of the Mad Arab” uit de Necronomicon hem bekend is en erg aansprak.

De vinylversie van “Non de hac terra” oogt fantastisch! Geld noch moeite werd gespaard. Met New Era Productions (heeft samen met Obscure Abhorrence de lp-versie uitgebracht) hebben jullie een nieuwe broodheer gevonden die duidelijk de schouders onder zijn bands zet. Wat liep er mis met het vorige label?
Het resultaat van de albumhoes ziet er inderdaad geweldig uit, vooral de LP versie is erg mooi geworden met de zilverfolie druk en full colour boek. Jasper (ADDERGEBROED: van New Era Productions) is al jaren een goede vriend van mij en de reden dat we onze releases door hem wilde laten uitbrengen is omdat hij betrouwbaar is, passie heeft voor Black Metal en de bands op zijn label niet ziet als ‘product’, wat veel (grotere) labels wel doen. Bloodred Horizon Records leek ons in het begin een geschikt label. “The Arcane Wisdom of Shadows” is in 2008 uitgebracht op cd/digipack en later ook op lp in samenwerking met Obscure Abhorrence Productions. We hebben een prima samenwerking gehad in het begin en hebben ook op ons eerste open air festival Kaltenbach Open Air gespeeld samen met o.a. Dark Funeral en Shining. Daarna hoorde we niet veel meer en er werd ons veel beloofd waarvan weinig is waargemaakt doordat hij persoonlijke problemen had. We moesten soms 4 weken wachten op een antwoord via email wat erg frustrerend was. Wat dat betreft loopt het contact met Jasper een stuk makkelijker, als we iets willen bespreken kunnen we gewoon om de tafel zitten met elkaar in plaats van communiceren via mailwisselingen.

NDHT_albumcover

Op Zware Metalen werd een hele boom opgezet over Jaspers zijn dubieuze (lees: nazi) activiteiten en verleden. Wat is Infinity’s standpunt hierover?
Daar zijn wij ons bewust van, maar New Era staat hier los van en brengt geen releases uit wat met NSBM te maken heeft. Infinity heeft niets met nationaal socialisme of politiek. Dat is voor ons allemaal te “aards” en “humaan”.

Gitarist Andras is ondertussen al enkele jaren de laan uit, maar nergens valt te bespeuren wat tot de breuk heeft geleid. Een vechtscheiding is het alvast niet geworden, aangezien Andras nog de foto’s getrokken heeft voor “Non de hac terra“.
Andras heeft 11 jaar bij Infinity gezeten en is nog steeds een van mijn beste maten. De reden dat hij uit de band gestapt is, is omdat hij zijn aandacht volledig wilde geven aan zijn carrière als goudsmid. Onze stijl is wat vernieuwd en hij had daarvoor veel tijd nodig om te oefenen, maar kon dat uiteindelijk niet meer combineren.Ik respecteer zijn keuze en gun hem veel succes in zijn nieuwe richting. Hij heeft voor mij hele mooie exclusieve sieraden gemaakt. Onder andere een pentagram hanger die in een amethist verwerkt is, een hanger van Anzu en een ring met het sulfer symbool. Als je geïnteresseerd bent in zijn werk, hierbij een link naar zijn Facebook pagina: https://www.facebook.com/andras.jewellery

Ondanks een rijk verleden en een resem prima albums kan ik me niet ontdoen van het feit dat Inifnity nooit echt doorgebroken is. Hoe zie jij dit?
We zijn inderdaad nooit echt “doorgebroken”, maar zelf ben ik tevreden met wat wij tot nu bereikt hebben. Infinity heeft er nooit echt naar gestreefd om heel bekend te worden. Hiervoor hebben we ook bewust gekozen. We hebben wel kansen gehad om bij grote labels te tekenen, maar die hadden als eis dat we heel veel moesten optreden en touren. Wij blijven liever onafhankelijk en willen zelf bepalen met wie en wanneer we een optreden doen.

Inderdaad, Infinity is een band die live nooit echt tourt noch veel speelt. Ik neem aan dat jullie niet zomaar elke show aannemen. Wat is jullie live policy?
Dat klopt, wij zijn zeer kritisch wat betreft onze optredens. Ten eerste willen we alleen met bands het podium delen die snappen waar Black Metal om draait en niet alleen waarde aan de muziek hechten, maar vooral aan de ideologie. Infinity is geen band die iedere week wil spelen en op ieder festival. Ook weigeren wij om in cafés te spelen, omdat wij daar niet de juiste sfeer kunnen overbrengen wat voor ons heel belangrijk is. We hebben eigenlijk maar een paar exclusieve optredens per jaar, maar die optredens zijn vaak wel met interessante bands. Ons laatste optreden is in april 2014 geweest in Blamont (Frankrijk), samen met o.a. Horna en Myrd.

Wat mogen we in de toekomst nog verwachten van Infinity?
We zijn op het moment bezig met het schrijven van nieuwe nummers en ben erg enthousiast over de 4 nieuwe nummers die we tot nu hebben. Daarnaast zijn we ook de Dissection cover “Night’s Blood” aan het toevoegen aan onze live set. We hebben verder nog geen concrete plannen, maar voordat we met een nieuwe full length CD aankomen zal er misschien eerst een EP worden uitgebracht als aankondiging voor het nieuwe album.

Speel je nog niet met de idee een glam rockband op te richten? Jullie cover van “Right next door to hell” was misschien al een vette knipoog hiernaar?
Haha, dat zal dan meer een sleaze rock band worden. Ik zie mezelf nog niet echt met een getoupeerd kapsel, oogschaduw en lippenstift. Als ik ooit de juiste frontman/zanger tegen kom dan zou ik best een band willen oprichten. Ik maak er geen geheim van dat ik een enorme Guns N’ Roses fan ben en naast (Black) Metal ook veel luister naar verschillende stijlen rock muziek. Zelf heb ik altijd al een GNR nummer willen opnemen / coveren en een Black Metal versie van willen maken, gewoon voor onszelf en niet met de intentie om dit uit te brengen. Het nummer “Right Next Door To Hell” vind ik een erg sterk nummer, zowel muzikaal als tekstueel en was benieuwd hoe dit nummer met blast beats en een scream zou klinken. Het resultaat vonden we boven verwachting en hebben besloten om dit nummer als (hidden) track op het compilatie album “Back To The Source” te plaatsen. Er is nog nooit een BM band geweest die een cover van GNR gedaan heeft. Ik heb dit nummer op Youtube gezet en de link naar de officiële Guns N’ Roses Facebook gestuurd, die waren zo onder de indruk dat ze dit nummer hebben gepost op een vrijdagavond. Binnen 2 uur hadden we meer dan 5000 likes en de reacties waren zeer divers. Een aantal vonden dat we het nummer flink hadden verkracht, maar er waren er ook een hele hoop flink onder de indruk. Uit de Black Metal scene hebben we eigenlijk alleen maar positieve reacties ontvangen.

Als afsluiter: niks zo interessant als oude koeien uit de gracht halen! Jaren terug sprak men over de Nederlandse black metal maffia. Ik heb er nooit echt zicht op gekregen, maar vertel eens, wat was dat juist allemaal?
De Black Metal Mafia is opgericht in de periode rond 2004, toen we allemaal flink actief en fanatiek bezig waren met Funeral Winds, Hekel, Infinity, Welbrand en Satanic Blood. In die tijd was er ook een “Christian Black Metal scene” aan het groeien met bands als Slechtvalk, Duister Maanlicht en nog een aantal zogenaamde BM bands die dit gewoon tolereerden en vonden kunnen. Dit ging tegen al onze principes in. Het is natuurlijk compleet absurd en hypocriet om je muziekstijl “christian black metal” te noemen en het komt nogal disrespectvol over, dus besloten we om in actie te komen. In het begin zijn er wat anti-flyers verspreid in de scene om dit bekend te maken, later zijn er ook wat knokpartijen geweest. Tegenwoordig hoor je niet zoveel meer van die bands.

Black Metal is Intolerance!

Heil Lucifer!
Balgradon.