Maand: februari 2015

Ghost Bath – Moonlover

Deafheaven bashers aller landen verzamelt U, want met Ghost Bath biedt er zich een nieuwe schietschijf aan voor iedereen die het groengespikkeld schijt krijgt van deze door de hipster goegemeente op een  piëdestal aanbeden band. Deafheaven en black metal in één zin vernoemen, is volgens de trve black metal liefhebber dan ook pure heiligschennis. Ik vermoed dat Ghost Bath de komende weken dan ook heel wat internetgezeik over zich heen zal krijgen, maar ach, negatieve publiciteit is ook publiciteit. Zelfs in de diepste krochten van de underground, zijn vele bands momenteel niet vies van een beetje marketing. Denk maar aan de eigen kledinglijn van Urfaust, de aanpak van een band als AmenRa, orthodoxe black metal acts met hun over-the-top stage presentatie of bands waarvan de leden zich in een diepe ondoordringbare mist verhullen. Bij Ghost Bath is het niet alleen de identiteit die verscholen blijft, ook het land van herkomst roept meerdere vraagtekens op. Zo zou de band zijn oorsprong hebben in China, een land dat nu niet bepaald hoge ogen gooit als het aankomt op extreme metal. Alleen trekt de auteur van volgend artikel dit wel serieus in twijfel (http://noisey.vice.com/blog/ghost-bath-interview-stream). Interessant voer voor discussie dus, maar wat doet het er eigenlijk allemaal toe? Draait het immers niet allemaal om de muziek? Ja en neen. Voor ondergetekende is de kwaliteit van de muziek natuurlijk van primordiaal belang, maar als het visuele én artistieke plaatje ook klopt, vormen één en één soms drie. Deze truken van de foor aanwenden om muzikale onkunde te camoufleren is natuurlijk not done, maar die bands vallen meestal ook relatief snel door de mand. Met het hoesontwerp zit het in elk geval al snor want deze obscure artistieke foto van Luiz González Palma, die een duidelijke link legt met de titel van het album, wekte mijn interesse meteen. Over naar de muziek! Openingstrack “Golden number” is meteen het hitje van de plaat. De link met Deafheaven is zo klaar als een klontje, zeker als er in de snelle black metal maalstroom plots een über catchy gitaarriff opduikt die niet zou misstaan op een poppy punkrockplaat. De ene zal dit als cheesy en kinderachtig afdoen,  de ander zal ervan in extase geraken. Een titel als “Happyhouse” zet je als luisteraar op het verkeerde been, want vrolijk wordt je hier niet bepaald van. Deze song, net als de rest van de plaat overigens, grijpt muzikaal gezien meer terug naar hun vorige album “Funeral” dat nog maar een jaartje oud is en waarop de sound eerder omschreven kon worden als suicidal black metal met van die vreselijke hoge maniakale black metal screams die véélte hard op de voorgrond gemixt waren. Opmerkelijk wat voor een grote stap voorwaarts er in een relatief korte tijdspanne gezet wordt met dit “Moonlover”. De getormenteerde burzumesque uithalen vormen een veel beter geheel met wat er muzikaal geboden wordt. De productie en songwriting skills zijn een pak verbeterd, alleen is de sound met momenten weer iets té clean voor deze depressieve muziekstijl, maar soit. De sfeerzetting in het instrumentale “The silver flower pt. 1” is ontroerend mooi om in het tweede deel van de song naar een climax toe te werken middels kippenvelopwekkende gitaarleads. De melodie van het afsluitende “Death and the maiden” blijft nog dagenlang als mindfucker in je kop hangen. Ghost Bath is zonder twijfel de beste depressieve black metal band van het moment. Of noem het suicidal black metal want de bandnaam verwijst naar een manier om zelfmoord te plegen in water. Met momenten is er een dikke vette knipoog naar Deafheaven, maar de overheersende sound neigt toch eerder naar bands als Woods Of Desolation, Forgotten Tomb, Grey Waters of het oude Alcest. Ik ben verkocht (en controleer de komende dagen best de onderkant van mijn wagen alvorens ik instap)!

JOKKE: 88/100

Ghost Bath – Moonlover (Northern Silence productions 2015)
1. The sleeping fields
2. Golden number
3. Happyhouse
4. Beneath the shade tree
5. The silver flower pt. 1
6. The silver flower pt. 2
7. Death and the maiden

Saturnalia Temple – To the other

 

Het Zweedse Saturnalia Temple gooide in 2011 hoge ogen in het doom wereldje met hun eerste volwaardige album “Aion of drakon”. We zijn vier jaar verder en het tweede album “To the other” is een feit. In tussentijd werd de “Impossibilum” EP nog als zoethoudertje uitgebracht. Redelijk onder de indruk van de eerste plaat, waren mijn verwachtingen voor de opvolger hoog gespannen. Kan gevaarlijk zijn. Om maar meteen to the point te komen: “To the other” is geen gemakkelijke rit. Het vraagt dan ook enkele luisterbeurten om deze plaat naar waarde te schatten. Er zijn twee wezenlijke verschillen met voorgaand werk. Ten eerste zijn de vocalen van zanger/gitarist en occult schrijver Tommie Eriksson een pak extremer van aard doordat hij opteert voor een naar black metal neigende scream. Hierdoor gaat de vergelijking met genregrootheden Electric Wizard of het populaire Windhand nu minder op. Een combinatie van cleane vocalen en screams zoals bijvoorbeeld Cough hanteert, had voor meer variatie gezorgd. Ten tweede bevat zowat elk nummer een heuse solo, die spijtig genoeg niet allemaal van hetzelfde niveau zijn (die aan het begin van “Black sea of power” is bijwijlen zelfs tenenkrommend vals). En waarom je nieuwe plaat misplaatst aftrappen met de zwakste gitaarsolo die er te horen valt? Voor mij een compleet raadsel. Lijkt een geïmproviseerde ingeving van het moment geweest te zijn. Voor de rest horen we in deze song ongeïnspireerde stoner doom terug. “To the other” is met zijn repetitieve karakter, slepend ritme en spiegedelisch gitaarspel (effectjes maken overuren in deze track) echter van een beduidend hoger niveau en zorgde niet alleen op plaat maar ook live, tijdens de recente passage in Het Bos, voor een psychedelische trip to the other side. De experimentele gitaarmasturbaties in “Snow of reason”, “March of gha’agsheblah” en het instrumentale ‘Void” zorgen dan weer wel voor het gewenste broeierige en geestverruimende effect. De repetitieve geluidsgolven van “Crownedwithseven” stuwen zich als een log nijlpaard door een zee van hallucinogene riffs voort. Wie de vinylversie aanschaft krijgt er met “The white shadow” nog een goede bonus track bij. “To the other” is zeker geen slechte plaat en kent bij momenten heerlijke passages, maar voor sommige solo’s verdient Tommy de nodige zweepslagen. Het ontbreken van heuse krakers à la “Black magic metal” en “Aion of drakon” en enkele ongeïnspireerde riffs zorgen ervoor dat deze plaat beduidend minder scoort dan zijn voorganger. Wel merk ik dat het album luisterbeurt na luisterbeurt steeds meer van haar geheimen prijs geeft.  Best mogelijk dat mijn score binnen enkele weken dan ook met gemak tien punten hoger ligt.

JOKKE: 77/100

Saturnalia Temple – To the other (Listenable Records 2015)
1. Intro
2. Zazelsorath
3. To the other
4. Snow of reason
5. March of gha’agsheblah
6. Black sea of power
7. Crownedwithseven
8. Void
9. The white shadow

Árstíðir Lífsins – Inhoud en kwaliteit gaan hand in hand

Stefán en de zijnen kwamen eind vorig jaar met een monumentale release op de proppen. Naar mijn mening overtreft “Aldafǫðr ok munka dróttinn” al zijn vorig werk met Árstíðir Lífsins. Conceptueel en muzikaal kent de Ijslandse band weinig te duchten concurrentie. Alles is sterk uitgevoerd en de composities hebben zoveel lagen dat een eerste luisterbeurt nietszeggend is. Volg maar mee…

3540315587_photo

Zelf was het keimoeilijk om “Aldafǫðr ok munka dróttinn” fatsoenlijk te beschrijven. Het werk van Árstíðir Lífsins heeft duidelijk heel wat luisterbeurten nodig om al zijn glorie te laten ontdekken. Hoe vergelijk jij hem met zijn voorgangers?
Het is zeker niet de meest gemakkelijke opgave om nieuw materiaal te vergelijken met oudere albums. Maar ik denk dat “Aldafǫðr ok munka dróttinn” veruit het meest interessante en best gecomponeerde materiaal is wat we tot op heden hebben uitgebracht. Met dit nieuwe album konden we ons eindelijk focussen op duidelijke en haalbare doelstellingen. Vergeleken met zijn voorgangers hebben we er dan ook een erg tevreden gevoel aan over gehouden.

Het hysterisch gekrijst is verdwenen! Wat is er gebeurd met Jorge Blutaar? Hij is al een tijde buiten beeld.
Georg (Jorge) heeft de band al verlaten in het begin van 2013. Hij had er nood aan zijn muzikale activiteiten te beperken tot een absoluut minimum.

Een snelle ja-neevraag: zijn de mannelijke koren 100% echt? Ze klinken belachelijk goed diep en laag!
Jazeker, alle gezangen op ons nieuw (en tevens ook oude) albums zijn helemaal natuurlijk. De zeer diepe stem waarover jij spreekt is hoofdzakelijk die van Árni. Hij heeft een buitengewoon goede en uiteraard ook erg ervaren basstem.

Het moge duidelijk zijn dat jullie enorm veel moeite steken in de muziek, het concept en de teksten. Dit staat echter in schril contrast met het toch wel erg simplistische artwork. Is dat niet een gemiste kans?
Het is de bedoeling dat de hele lay-out een samenhangende en originele indruk weergeeft van de (geschiedkundige) onderwerpen die we behandelen in onze teksten. Dit is de reden waarom we besloten om een origineel script type met originele afkortingen te gebruiken. Zowel het script type als de afkortingen zijn van een origineel 14de eeuwse Ijslands manuscript genomen. We gebruikten ook digitale beelden van originele lege folio bladen uit diezelfde tijd. Tevens kopieerden we historische initialen van dezelfde manuscripten. Deze initialen verwijzen altijd – nomen est omen – naar de tekstuele inhoud die ze in het leven roepen. Zoals heel wat Oud Ijslandse teksten overgebracht zijn in middeleeuwse noordse codes, was het voor ons een voor de hand liggende keuze om dezelfde oorspronkelijke stijl te gebruiken en onze versie daarop af te stemmen. De vertalingen en Ijslandse teksten zijn geschreven en onderworpen aan de moderne standaards van toch wel vergaand Oud Noors-Ijslands onderzoek. De miniatuur uit het Viking tijdperk, waarnaar jij verwijst, is direct gelinkt aan de tekstuele inhoud, net zoals diegene in het eerste deel van het boekje (het manuscript). Als je goed kijkt, zul je ontdekken dat min of meer alle miniaturen, behalve één, versierde slangen tonen. Dat is een typische vorm van (voor christelijke) Viking kunst. De slangen staan tegen het enige kruisfiguur dat je vindt in het begin van een nummer. Dit nummer beschrijft de (aanvankelijk) vergeefse poging van verschillende Noorse priesters om de Ijslanders te bekeren. Als je terugkijkt naar de frontcover, zal je snel opvallen dat het een visuele combinatie is van beide vormen van Scandinavische Viking kunst: een Christusfiguur met vele slangen er rond. In andere woorden: de lay-out en de cover vertegenwoordigen een gesloten structuur die zowel de teksten als afbeeldingen omvangen.

Los van het nieuwe dubbelalbum, brachten jullie ook ” Þættir úr sǫgu norðrs” uit. Een mini album van “enkel” maar 20 minuten. Alles samen heb je ongeveer 100 minuten muziek uitgebracht vorig jaar. Wat is de reden om 2 uitgaven te voltooien in 2014?
Gewoon, we hadden voldoende audio materiaal om het te doen. Daarnaast was ook het derde, en langste, nummer op de EP al opgenomen tijdens de opnamesessies van ons tweede album. Normaal zou dat nummer verschijnen op een split, die uiteindelijk nooit is uitgebracht. Helaas konden wij daar helemaal niets aan doen. Het leek gepast het nummer toch uit te brengen en zo ook ons nieuw opgenomen materiaal te promoten. Twee vliegen in één klap!

Zoals zoveel in de (black) metal scene wordt het verleden aanbeden. Met ogen vol nostalgie wordt gekeken naar vergane geromantiseerde eeuwen. In Europa weten we allemaal wel wat over de noordse erfenis. Maar laten we eerlijk zijn, het was niet zoals (pakweg) Vikings het portretteert op de tv. Hoe zag een doodgewone dag van de gemiddelde Ijslander eruit in de Middeleeuwen? Wellicht kennen wij enkel de populaire verhalen.
Een gewone dag uit het leven op Ijsland anno 10de of 11de eeuw was verre van zoals het tegenwoordig hier aan toe gaat. De Ijslanders , net zoals alle andere Scandinaviërs , waren relatief arme boeren die hun heel leven op het platteland woonden. Hun sociale interactie werd voornamelijk bepaald door het doen en laten van familieleden en lokale gebeurtenissen. Alleen de hoge adel was in staat tot de bekende Viking invallen. Dat terwijl het grootste deel van de Ijslanders op het eiland verbleven en een leven vol wrede en dodelijke gebeurtenissen leefden. Wat betreft de noordse erfenis, is het erg onduidelijk wat er hier allemaal afspeelde in voorchristelijke en heidense tijden. Deze onzekerheid vloeit voort uit het feit dat er weinig bewezen feiten zijn die voldoende informatie geven over de verering van heidense goden. Ook is deze erfenis geen eenzijdig fenomeen dat een nationale uitleg verschaft over de voorchristelijke religies in west Scandinavië. Op basis van wat we vandaag weten, is het nog steeds een wijd verspreid en erg onsamenhangend beeld van heidense verering. Dus het vaak erg geromantiseerd en modern beeld van de voorchristelijke Vikingtijd ligt erg ver van de echte waarheid. Dit beslaat ook de vele symbolen dat moderne heidense black metalbands gebruiken in hun lay-out, logo’s en teksten.

De westerse geschiedenis die wij hier leren op school is al enkele veranderd. Zo was Amerika niet ontdekt door Columbus, maar door de Vikings. Ook de oude Maya’s spraken over een bleke god met blauwe ogen, genaamd Votan. En, ik begeef me op dun ijs nu, sommigen zeggen dat niet alle mensen hun oorsprong vinden op het Afrikaanse continent. Blanke mensen zouden van elders komen. Weet jij nog meer van dit soort (al dan niet bewezen) feiten?
Ik ben helemaal niet geïnteresseerd in dit onderwerp. Maar zoals ik het zie, lijkt deze etnologische benadering voornamelijk politiek geïnspireerd en vaak aangestuwd door neofascistische en andere extreme politieke standpunten.

Genoeg over het verleden. Nog drie vragen. Allemaal over de toekomst. Hoe zie jij de wereld evolueren de komende decennia?
De laatste jaren sloeg de wereld een erg catastrofale richting in. Ik hoop van harte dat alles terug de betere kant uit evolueert. Maar eerlijk gezegd, ziet de toekomst er niet echt rooskleurig uit. Ongeveer 10 jaren nu, wordt de omgeving meer en meer problematisch. Ook politieke acties worden meer en meer agressief en fatalistisch. Als de mensheid diezelfde weg gaat bewandelen, zoals het de laatste 10 jaren verliep, dan voorspel ik het einde van onze soort in niet meer dan 50 of 100 jaren.

En wat met Árstíðir Lífsins de komende jaren?
De vorige zomer namen we een EP op, getiteld ” Heljarkviða“. Deze bevat twee erg lange nummers van om en bij 23 minuten elk. We hopen dit erg zwaar werkje uit te brengen via Ván Records ergens in het tweede deel van 2015. Vervolgens schieten we in actie om de volgende langspeler te schrijven.

Om te eindigen wat wishfull thinking. Árstíðir Lífsins live! Wanneer? Violen en alle andere niet voor de hand liggende instrumenten: gebruik keyboards. Tijd? Zoek live muzikanten. Of wil je de magie rond de band niet vernietigen?
De idee om live te spelen met Árstíðir Lífsins is al zo oud als de band zelf is. Toch hebben we nog nooit een kans gehad om dit doel te bereiken. Momenteel leven we in drie verschillende landen en een enkele repetitie kost immens veel tijd en energie om iedereen erbij te betrekken. Het zou zeker wel passen om onze muziek live te brengen (enkele jaren geleden hadden we bijna een volledige line-up), maar het is niet mogelijk om alles op hetzelfde moment geregeld te krijgen. Het idee is alvast niet dood en begraven, maar de huidige situatie moet eerst veranderen alvorens we deze piste heropenen.

Dødsfall – Kaosmakt

De hoogdagen van het Franse Osmose Productions liggen ondertussen toch wel weeral een hele tijd achter ons. Midden en eind jaren negentig om precies te zijn. Het was een tijd waarin de toenmalige crème de la crème qua death en black metal platen gereleaset werd via dit label. Denken we maar aan kleppers zoals Marduk, Immortal, Enslaved, Absu, Angelcorpse, Impaled Nazarene en ga zo maar door. Dat Hervé toch nog steeds een goede neus voor undergroundkwaliteit heeft, bewijst hij met het aantrekken van het Noorse Dødsfall, niet te verwarren met hun landgenoten Dödsfall. Daar waar deze laatste als doom metal geregistreerd staat, is het bij Dødsfall de zwarte kaart die getrokken wordt. “Kaosmakt” staat garant voor veertig minuten old school black metal zonder al te veel franjes of poespas. Het duo Ishtar (gitaar en bas) en Adramalech (vocalen) laat zich op deze plaat bijstaan door huurling Jocke Wallgren, die de meesten wel zullen kennen als trommelaar bij het Zweedse Valkyrja. Net na de release van deze plaat hing Adramalech zijn micro echter aan de wilgen, voegde bassist Clandestine (Dødheimsgard) zich aan de rangen toe en neemt Dødsherre Xarim voortaan live de honneurs waar achter het microfoonstatief. Wat we op “Kaosmakt” te horen krijgen, klinkt allerminst verkeerd. Of dit vierde album muzikaal en kwalitatief gezien in lijn ligt met zijn voorgangers kan ik niet zeggen, want hun eerdere discografie is onontgonnen terrein voor yours truly. Aan de no nonsense stijl te horen, zullen er op muzikaal gebied naar alle waarschijnlijkheid geen al te grote wijzigingen doorgevoerd zijn. Ishtar schudt de ene na de andere lekkere riff uit zijn mauw en trakteert ons op “Heksenes natt” zowaar op een heuse gave solo. Vuist in de lucht en bangen! Ook “Ain” bevat naar het einde toe een mooie soleerpartij en is misschien wel de beste song van het album. Het tien minuten durende “Fit av kristus” is de perfecte afsluiter en verveelt geen minuut. Er vallen op “Kaosmakt” geen grote verrassingen of nieuwigheden te ontdekken, maar de black metal wordt wel op een erg hoog niveau uitgevoerd. Ishtar weet hoe hij goed in het gehoor liggende songs moet schrijven met een kop en staart. Vooral live moet deze band in staat zijn een waar feestje te ontketenen, want het is bijna onmogelijk om stil te blijven staan op deze energieke en rockende black metal. Nergens overdreven agressief maar wel lekkerrrrr. Echt lekkerrrr!

JOKKE: 83/100

Dødsfall – Kaosmakt (Osmose Productions 2015)
1. Merket I sjel og blod
2. Forakt for livet
3. Under fane av kosmisk hat
4. Kaosmakt
5. Heksenes natt
6. Ain
7. Fit av kristus

Death Karma – The history of death and burial rituals part I

Conceptplaten: ik heb er niets op tegen. Zeker niet als er zoveel bloed, zweet en tranen ingestoken wordt als het geval is bij de eerste full length van het Tsjechische duo Death Karma. De titel van de plaat spreekt boekdelen. Bandleider Vladimir Pavelka (aka Infernal Vlad van o.a. Cult Of Fire) is al zijn hele leven gefascineerd door de dood. “The history of death and burial rituals part I” is het eerste deel (nou moe!) van de vermuzikalisering (is dat een woord?) van postume rituelen en de perceptie van de dood in verschillende culturen en landen over de wereld. In tweeënveertig minuten tijd maken we een reis naar zes bestemmingen gaande van Midden-Amerika tot Azië en van Europa tot Afrika. Daar waar we op de EP “A life not worth living” een geluid voorgeschoteld kregen dat het midden hield tussen death en black metal, is het totaalgeluid op de nieuwe plaat nog meer richting de zwarte kant geëvolueerd, hoewel je afgaande op het concept eerder een shift naar de dode zijde zou verwachten. Vergeleken met de EP is de nieuweling duidelijk the next step in de ontwikkeling van Death Karma. We zijn slechts enkele seconden ver op onze muzikale reis en we moeten meteen aan Cult Of Fire denken (de naam was reeds gevallen), maar aangezien het feit dat ook drummer Tom Coroner deel uitmaakt van die band, moet je het dus niet al te ver gaan zoeken. De hamvraag blijft dan natuurlijk of Death Karma bestaansrecht heeft naast Cult Of Fire. Ik laat jullie nog even in spanning. De rauwe agressie van de EP heeft plaats geruimd voor een meer atmosferische inslag, wat natuurlijk een perfect fit is aangezien het emotionele aspect dat verbonden is aan doodsrituelen. De muziek bevat grootse en bij wijlen catchy melodieën (check opener “Journey of the soul”) en is doorspekt met hammondorgel geluiden, die regelmatig voor een sacrale toets zorgen (“First spell” van het Noorse Gehenna duikt hierdoor ook regelmatig op als referentie). Deze stijlelementen zorgden ervoor dat Cult Of Fire een uniek bandgeluid heeft weten te ontwikkelen binnen de drukbevolkte black metal scene, maar worden door het duo dus ook bij Death Karma gretig ingezet. Het iets ruwere karakter van “Famadihana” wordt ingekleurd door rituele koorgezangen, wat natuurlijk niet mag ontbreken op een dergelijke conceptplaat. “Chichén itzá” gaat van start met morbide en beangstigende vocalen ondersteund door tribal drums die een perfecte weergave vormen van ceremoniële bezweringen in het oude Mexico. Dit is dan ook de meest experimentele track van het album. In “Úmrlcí prkna” komt het thuisland van Death Karma aan bod en gaat de band met een groovende riff aan de slag om toch weer te eindigen met een zekere epiek.  In “Towers of silence” kiest de band voor een instrumentale aanpak en reizen we af naar India. We wisten reeds dat dit land en haar historische gebruiken een grote inspiratiebron vormden voor Vladimir. Gek genoeg doen de gitaar leads me meer dan eens aan het epische Bathory denken, maar er passeren ook speed metal riffs en solo’s. Het afsluitende “Hanging coffins” beschrijft de Chinese traditie waarbij doodskisten aan hoge rotsen gehangen worden in plaats van te begraven om alzo de vrede van de overledenen te garanderen. Weeral iets bijgeleerd! Wie meer wil weten over al deze gebruiken en riten kan aan de slag gaan met de bibliografie die vermeld werd. Interessant voer voor de meerwaardezoeker! De verpakking van de elpee is om duimen en vingers bij af te likken. Elk begrafenisritueel werd door S. Glomba via prachtige tekeningen geïllustreerd waardoor je dus niet alleen een muzikale maar ook visuele weergave krijgt van de behandelde doodspraktijken. Op productioneel gebied, is het eindresultaat misschien net iets té groezelig, om optimaal van alle melodieën te kunnen genieten en alle details te ontdekken, maar dat is natuurlijk een mes dat aan twee kanten snijdt. Wanneer het er té gelikt aan toe zou gaan, staat dit meestal gelijk aan inboeten op gebied van mystiek, atmosfeer en het underground karakter.  Hoewel de aanpak van Death Karma iets afwisselender en nóg experimenteler is dan bij Cult Of Fire, zijn er natuurlijk heel veel paralellen te trekken tussen beide acts. We kunnen dan ook nog uren aan den toog blijven lullen over het feit of deze plaat al dan niet onder de monniker Cult Of Fire had moeten verschijnen, maar feit is dat eenieder die de vuurkult weet te appreciëren, zich ook gretig zal amuseren met Death Karma. Laat deel twee maar snel komen!

JOKKE: 87/100

Death Karma – The history of death and burial rituals part I (Iron Bonehead Productions 2015)
1. Slovakia – Journey of the soul
2. Madagascar – Famadihana
3. Mexico – Chichén itzá
4. Czech Republic – Úmrlcí prkna
5. India – Towers of silence
6. China – Hanging coffins

These Mountains Are Ghosts – Legacy of war

Men noteert 2012: These Mountains Are Ghosts laat hun allesvernietigend debuut los op Jan en Mieke. Zelf heb ik, ik beken – tot zeven maal zeventig maal – weinig voeling met dit soort hybride vorm van metal en allerhande core splinterafwijkingen. Toch wisten de Bergen me te overtuigen en zelfs al moest dat niet het geval zijn, het stond als een paal boven water dat deze band het ver zou gaan schoppen. En zie, na de release van hun debuut “Demon horde” hebben de jongens heel wat van hun to-do list kunnen afvinken. Men noteert 2015: de EP “Legacy of war” ziet het daglicht; 5 nummers, 20 minuten en een epos over Hannibal op uitje door de Alpen. These Mountains Are Ghosts gaat een stapje verder dan ten tijde van hun debuut. Alles is tot in de perfectie uitgevoerd. Nog steeds geldt Mastodon als grootste inspiratiebron, maar daar waar de Amerikanen poeslieve schoothondjes geworden zijn, ontbrandt Limburg finest met zoveel vuur dat Hemelvaart enkele maanden eerder lijkt te vallen. Gitaargefriemel en beukwerk – met zelfs een verdwaalde blastbeat – wisselen elkaar mooi af en het muzikale staat steeds voorop; van vreemde tempo’s tot een overdaad aan wisselingen en het gekende druk drumgemep – Op “Legacy of war” hoor je het allemaal. Alles is nog net een beetje meer uitgekiend dan enkele jaren geleden. Destijds was de zang de zwakkere schakel in het geheel, maar kijk eens aan, dat euvel is helemaal van de baan. Het gekende hardcore gekeel wordt in elk nummer bijgestaan door zuivere gezangen van allerhande aard. Denk daarbij niet aan poppy singalong songs, maar catchy is het op zijn allerminst. “Born in the grave” speelt die kaart het best uit. Once in the head, blijft het zanglijntje dagen nazinderen. Deze grote vooruitgang verdient twee dikke duimen. Duimen rijmt op pluimen en dat verdient de hele band, want als ik het goed begrepen heb, is wederom alles DIY opgenomen en afgewerkt. Het resultaat mag er zijn. De volgende keer als de grote meneren uit het Westen op bezoek komen, eis ik dat These Mountains Are Ghosts erbij staat op de planken! Alle lof is verdiend.

Flp: 86/100

These Mountains Are Ghosts – Legacy of war (eigen beheer 2015)
1. Legacy of war
2. March of dead men
3. Born in the grave
4. Die a thousand deaths
5. Horns ablaze

RuffStuffMusic – Jan De “bezige muzikale” Bie

Wie van mening is dat de Belgische undergroundscene nog steeds de duimen moet leggen tegenover de buitenlandse concurrentie, leeft ofwel al enkele jaren onder een steen of heeft een serieuze portie stront in de oren. Ook bij onze Noorderburen hebben ze stilaan in de mot dat er in ons kleine belgenlandje heel wat talent rondloopt.  Op de recentste editie van het Incubate festival in Tilburg zorgde het Gentse Consouling Sounds reeds voor een mooie aanwezigheid van Belgisch talent met o.a. Hemelbestormer, Sardonis en Charnia. En nu heeft RuffStuff Music , het boekingskantoor van Jan De Bie, het klaargespeeld dat er zowaar een mini-Belgisch festival zal plaatsvinden tijdens de twintigste editie van Roadburn, nog steeds het mekka voor de liefhebber van avontuurlijke zware muziek. Op de affiche van deze Belgo-showcase prijken vijf acts: Your Higness, King Hiss, Tangled Horns, Ashtoreth en MIAVA. Tijd voor een gesprek met de man die dit klaar speelde! (JOKKE) 

Roadburn

Dag Jan! Hoe gaat het ermee? Ik veronderstel dat je momenteel op een roze wolk leeft n.a.v. het Roadburn-nieuws? Hoe heb je dat klaargespeeld? Heeft Walter (Roadburn organisator, JOKKE) jou gecontacteerd om samen iets op te zetten of heb je zelf je stoute schoenen aangetrokken?
Hoi johan… zeer zeker dat alles goed gaat. Roadburn is al jaren het muzikale hoogtepunt van het jaar voor mij en nu staan er in één klap vijf bands waar ik mee samenwerk. Da’s mega gewoon. Die ervaring gaat weer zo indrukwekkend zijn… Ik kijk er in elk geval heel erg naar uit.
Al enkele jaren ben ik zeer gedreven aan het werken met een aantal bands die wel in het Roadburn-plaatje passen. ‘t Is een kwestie van samen timmeren aan de weg en wachten op het gepaste moment. Een aantal bands hadden net een plaat uit of waren hard aan het werk voor een release-show. Er moet een zekere fuzz hangen rond de bands die je aanbiedt en dan vallen alle puzzelstukjes in elkaar zoals dit jaar.
Zo bracht ik Walter regelmatig op de hoogte van nieuwe releases, videos, die de bands binnen RuffStuff uit brachten. Die liet me op zijn beurt weten dat hij alles wel in de gaten had maar vaak werken organisaties toch rond hun headliners. De gaten worden later dan opgevuld met de lokale en/of beloftevolle bands – zeg maar – de kleinere spelers.
Eigenlijk moet je gewoon dat kleine beetje geluk hebben. Dit jaar zat gewoon alles mee. Het plaatje klopte en dus ook in de ogen van Walter. Op een fijne vrijdagnamiddag belde hij me op met het voorstel om vijf bands in Cul de Sac neer te poten. Ik kan je zeggen dat ik stond te trillen op mijn benen. Niet van schrik maar van de adrenaline. De juiste moment, de juiste persoon en de juiste bands zullen we maar zeggen.

In Antwerpen en omstreken leeft het ondergrondgebeuren enorm de laatste jaren en is het hardere genre aan een steile opmars bezig. Denken we maar aan de charmante en plezante rodeoshows in Music City, Antwerp Metal Fest dat aan haar derde editie toe is, de sympathieke knakkers van Ondergronds die goed bezig zijn met enkele coole shows op poten te zetten (o.a. Ascension in Het Bos en Altar Of Plagues in Kavka). Natuurlijk zijn er ook de vele shows die gespeeld worden door bands uit jouw stal. Wat is volgens jou de reden waarom de Antwerpse scene het momenteel zo goed doet?
Er zitten veel bands in Antwerpen – evident als stad. De voorbije jaren was Trix ook een goede speler in het hardere werk. Intussen is dat een beetje weggezakt (jammer genoeg) maar dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door organisaties als Rodeo, Ondergronds en recentelijk ook Het Bos. Die beginnen meer en meer te organiseren en ook namen binnen te halen. Fijn om zien.
Organisaties als de Rodeo zijn eigenlijk broeihaarden voor de muzikale virussen. Jonge bands en muzikanten krijgen er de kans om ervaring op te doen voor een publiek dat ook altijd ‘mee is’. Ze leren er andere mensen kennen, andere bands ook. Op die manier steken ze elkaar een beetje aan en dat werkt volgens mij ook aanstekelijk. Wanneer iemand een band met vrienden ziet groeien, wil je dat zelf ook en zoiets zorgt voor extra motivatie. Je ziet ook dat veel muzikanten in verschillende bands spelen. Zo beïnvloeden de bands elkaar maar ook de muzikant onderling.
Velen van die muzikanten hebben al jaren bloed, zweet en tranen gelaten om toch maar die rock & roll top te bereiken. Ik denk maar aan een band als Tangled Horns, voorheen al enige jaren actief als The Stitch. Net als de anderen hebben ze vaak met hun kop tegen de muur gelopen. It’s a long way to the top if you wanna rock & roll.  Op een bepaald moment beginnen al die inspanningen toch te lonen. De aanhouder wint.
Maar ik zie intussen ook elders in Vlaanderen terug initiatieven tevoorschijn komen. Nachtlawaai in Borgloon (of all places), Oorpijn in Gent, … naast de al langer bestaande initiatieven. Maar het is ook nodig want kroegen en jeugdhuizen organiseren minder shows dan vroeger. Subsidies worden teruggeschroefd, de crisis, decibel-normen, … factoren die niet echt motiverend werken.

Op jouw rooster prijken heel wat interessante bands. Mijn favoriete orkestjes zijn Grimmsons (die recent de samenwerking met jou aangingen), Ashtoreth, Musth en Your Higness. Op welke act ben jij stiekem het meest trots dat je ermee samenwerkt? Of is dat zoiets als vragen wie van je kinderen je het liefst ziet?
Da’s inderdaad een moeilijke he. Elke muziekliefhebber heeft bands die hem of haar beter liggen. Maar als booker laat ik die persoonlijke smaak minder naar voor komen en tracht ik met elke band zo professioneel mogelijk te werken zonder persoonlijke voorkeuren te laten spreken. Stuk voor stuk geloof ik in hun kwaliteiten. Al de bands staan voor kwaliteit en staan er live als een huis. Want elke band moet mij eerst live overtuigd hebben… weet je wel… ik moet live-shows verkopen als het ware. Dus die moeten steengoed zijn. Ik help geen enkele band in hun kruistocht zonder dat ik ze live aan het werk zag. Ze moeten eerste de muziekliefhebber in mij overtuigen door hun live performance.
Wanneer ik bvb een support voorstel aan organisaties, probeer ik ook vaak meerdere bands naar voor te schuiven. Kwestie van niet op één paard te wedden. Je weet namelijk niet of een organisatie een tweede band wil in dezelfde stijl of net een beetje haaks erop. Of stel dat die ene band dan net niet lukt. Natuurlijk moet je ook op de juiste shows stoten en ik heb intussen de nodige kanalen om nieuwe shows op te vangen. En op onbekend terrein zoeken blijkt toch wat moeilijker te zijn dan binnen het genre waar je zelf al jaren meedraait. Maar mits de nodige toewijding en wat extra tijd lukt dat dan uiteindelijk ook weer wel om daar de juiste shows te vinden.
Uiteraard heeft de band zelf ook heel wat troeven in de hand. Bands die tijd en energie investeren in hun promotie, zullen sneller opvallen dan bands die maar alles op zich laten afkomen. Een band moet zelf ook initiatief nemen en proberen in de kijker te lopen. Zorgen voor mooi artwork, een levendige facebook-pagina, een mooie website en regelmatig een knaller van een plaat…dat zorgt er allemaal voor dat de band opvalt en in een stroomversnelling kan komen. Dat zie je nu bvb bij band als Your Highness en King Hiss heel goed. Ze bouwen heel gestaag aan hun opmars en komen stilaan eindelijk tot waar ze horen te staan…en hun plaats op de affiche van Roadburn is er daar eigenlijk een logisch gevolg van.

RuffStuff

Ondertussen werk je met een achttiental bands. Blijft het nog doenbaar om alles zelf te runnen of stilaan aan het uitkijken om beroep te doen op extra werkkrachten? Vormt RuffStuff jouw professionele bezigheid of is het een passie die je na je uren moet uitoefenen? Hoe ben je indertijd op het idee gekomen om shows op te zetten voor lokale bands? Ben je zelf ooit actief geweest in een band? Met welke band is het allemaal begonnen? Zijn er artiesten waarmee je graag nog zou samenwerken? En wat met buitenlandse bands? Maken zij kans op een collaboratie met RuffStuffMusic?
Dat vraagt inderdaad een serieus engagement, destemeer omdat het niet mijn professionele bezigheid is. Ik heb een gewone dagtaak, een vrouw en twee schatten van dochters en nog wat andere hobby’s. Je zal begrijpen dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is. Ruffstuffmusic is een stevig uit de hand gelopen hobby waar ik vooral ’s avonds en dan tot een kot in de nacht mee bezig ben. Ik denk niet dat ik mijn huisje kan afbetalen en twee kindermondjes kan voeden zonder mijn vaste job. Muziek is en blijft vooral een passie.
Een passie die ik jaren terug ontdekte dankzij het jeugdhuis. Samen met vrienden gingen we naar shows (o.a. in ’t Lintfabriek) en na een tijdje begin je zelf avondjes te organiseren, ga je zelf actief op zoek naar bands die je leuk vind en ook een plekje in ’t Slot verdienen. In het jeugdhuis ontdekte ik mijn oranisatorische talent en mijn neus voor beloftevolle band. In de maandelijkse concerten daar passeerden hele mooie bands de revue en heel vaak voor hun grote doorbraak. Admiral Freebee stond er bvb in 1999 nog voor de deelname aan Humo’s rockrally. Ook Drums Are For Parades, Raketkanon, Team William, Balthazar, Issbels, Diablo Blvd, en heel wat buitenlandse bands passeerden in hun jonge jaren langs Wortel.
Vijftien jaar lang deed ik dit met hart en ziel en op die manier leerde ik enorm veel bands en mensen kennen, vrienden ook. Nu en dan organiseer ik er nog wel eens eentje. Het blijft immers kriebelen. Alles voorbereiden tot in de puntjes, samenwerken met mensen, de gezonde stress voor een show en de voldoening na afloop. Maar de prioriteit ligt nu wel bij RuffStuffMusic.
Eigenlijk is RuffStuffMusic ontstaan vanuit het jeugdhuis en die gedrevenheid in het organiseren. Ik ging al een tijdje op pad met band van mijn vrienden en zij wisten ook wat ik deed in het jeugdhuis. Toen zij opnieuw de draad wilden oppakken als Tangled Horns, vroegen ze mij of ik interesse had om hun shows mee te regelen en zo ging de bal aan het rollen en ontstond ruffstuffmusi. In begin vooral bands met vrienden uit de kempen (Gipsy On The Rocks, Bliksem, …) en dan kwam daar Your Highness en zo groeide deze droom tot wat het nu is…
’t Is gewoon leuk om bezig te zijn met toffe mensen, bands en hun muziek. Zeker wanneer je samen de band mee kan vooruit stuwen. Samen zie je de evolutie van een band, hun platen en hun live shows! Wanneer je een band sprongen vooruit ziet maken, doet dat enorm veel plezier. Samen bouwen aan hun muzikale carrièreen mensen vooruit te stuwen waar je zelf ook achter staat. En nu en dan moet je er eentje laten gaan die de sprong maken maar zelfs dan kan ik alleen maar trots zijn dat ze ooit wel bij RuffStuff zaten. En stiekem hoop ik zelf ook met mijn bands op de grotere festivals te staan en samen iets moois uit te bouwen of een tourtje te doen.
Intussen verlieten een paar bands het schip. Al dan niet in onderling overleg maar tot op heden nooit met rancunes. Sinds het vertrek van bvb Brutus en de aankondiging van Roadburn, krijg ik ook een pak meer vragen van bands die willen samenwerken met RuffStuffMusic. Dus daar moet ik zelf zeer selectief zijn, de kwaliteit bewaken en nu en dan mezelf de tijd gunnen om alles weer deftig op de rails te krijgen eer die volgende stap of band er komt.
Ik werkte vrijblijvend al samen met enkele Nederlandse bands maar dan merk je dat een Nederlandse band in België aan de man krijgen, niet zo vanzelfsprekend is. Vaak zijn er alternatieven van eigen bodem van hetzelfde niveau en dan kiest de Vlaamse organisator toch weer voor die local. Nederlanders zijn dol op Belgische bands maar omgekeerd ligt dat iets moeilijker. Artiesten waar ik mee zou willen samenwerken? Eén of andere grote band die een volledige Europese tour doet en zo. Ik heb niet specifiek een bepaalde naam in gedachten. Laat ons gewoon stap voor stap gaan en zien wat er nog op ons afkomt. Of we gaan gewoon harder met die uit de eigen stal en zorgen zelf voor de hoogtepunten. Haha…

Ik veronderstel dat je het afgelopen jaar wel wat shows hebt gezien. Welke is je het meest bij gebleven? Nog nieuwtjes of coole shows in het verschiet?
Afgelopen seizoen? Ik ga wekelijks naar meerdere concerten en zie dus zoveel dat ik eigenlijk amper kan zeggen welke er uitspringt. En ik merk ook vaker dat shows van de grote namen me niet meer kunnen bekoren zoals vroeger. Da’s dan het nadeel van overkill vrees ik… De lat wordt hoger gelegd, je gaat meer eisen stellen. Langs de andere kant zie je ook veel jonge bands en daar zitten er dan weer tussen waar je duidelijk potentieel in ziet. Bands die wat nog wat tijd nodig hebben maar waarvan je denkt: “die komen er wel…” Roadburn is altijd een hoogtepunt en daar waren in 2014 de shows van Old Man Gloom, Nothing en True Widow zeker bij de hoogtepunten. Verder is de show van Goat (AB) me wel bijgebleven en Down in een klein zaaltje (De Pul) waar je achteraan in de zaal nog op een boogscheut van Phil Anselmo stond. Ook van de laatste show van Mastodon (Het Paard) heb ik enorm genoten. Samen met Tim van Tangled Horns een roadtrip om ons daar rot te amuseren naast de jongens van Vanderbuyst, … Mijn all time favorite is nog altijd Black Mountain op Incubate enige jaren terug. Black Mountain in het openluchttheater… een kippenvelmoment van een uur.
Wat betreft RuffStuffMusic, er zitten er nog wel een paar mooie shows in de pijplijn maar daar kunnen we voorlopig niet veel over kwijt. Maar met 5 bands op Roadburn, MIAVA op Desertfest en hier en daar een vette support ben ik al zeer tevreden. En dat de lijst met shows gestaag mag blijven groeien. Bovendien komen er nog heel wat mooie releases aan. These Mountains Are Ghosts en Statue brengen een nieuw album uit in de lente. En heel wat bands zijn bezig met de opnames of het artwork van een 7”. Denk maar aan MIAVA, The Guru Guru en We’rewolves. Naar aanleiding van Record Store Day heeft ook King Hiss nog wat in petto. Uiteraard stopt het daar niet bij, ook in het najaar komt er nog heel wat nieuws op jullie af. 2015 wordt een zeer druk jaar en muzikaal boeiend/uitdagend, dat is in elk geval al heel duidelijk.

Callisto – Secret youth

Callisto; gekend als Finse helden al even opzoek naar henzelf. Hun eerste plaat, meer dan tien jaren geleden, was een dikke knipoog naar Cult of Luna en aanverwanten. Met “Noir” deden ze dat trucje enkele jaren later nog eens over, als ware wel met een meer progressieve invalshoek. “Providence” uit 2009 zorgde voor een grote ommekeer en hun gekende kwaliteiten weren ingewisseld voor erg ongeïnspireerde zooi opgebouwd rond verdwaalde post-rickriffjes en zeurende zang. Ik denk dat de band het zelf ook doorhad, want ze knutselden zes jaren aan opvolger “Secret youth“. Om meteen met de deur in huis te vallen en alle illusies in de kiem te smoren: de nieuweling bouwt verder op het saaie “Providence“. Echter niet getreurd, de nummers zijn kwalitatief exponentieel beter dan die op op Callisto’s voorganger. De dynamiek van “Noir” wordt gekoppeld aan sterk songs. Jani Ala-Hukkala zijn teelballen zijn blijkbaar enkele centimeters ingedaald want de beste kerel klinkt alsof hij wat meer ballen gekregen heeft. De schreeuwzang is nagenoeg haast volledig naar de achtergrond verwezen. Eerlijk gezegd weet ik niet of het een echt gemis is. Met “Secret youth” heeft Callisto een eigen plaatsje opgeëist en werpt het verleden van hun af. Hun eigenzinnige mix van avantgarde rock, sludge metal en avontuurlijke escapades laten de band erg origineel overkomen. Van zanglijnen die doen denken aan Anathema, tot stevigere (al blijft het meestal rustig) uitbarstingen zoals Cult of Luna, tot vreemde akkoordenschema’s, you’ll have it all! Belangrijk in dit verhaal is de elektronica van Arto Karvonen die nooit op de voorgrond staat, maar onmiskenbaar zijn stempel drukt. Toch is een stortvloed aan superlatieven niet aan de orde. Spijtig genoeg slaagt Callisto er niet in de aandacht voor een vol uur vast te houden. Halverwege het uur mag dan wel het pareltje “Breasts of mothers” de revue passeren, toch loert duivel Saaiheid om de hoek. Ondanks de grote stappen voorwaarts blijft de zang wederom een hekelpunt en wordt het na een poos toch weer zagerig. Graag wat meer variatie zoals tijdens het eerste deel van de plaat. Desalniettemin heeft Svart Records een kwalitatief erg hoogstaande plaat op de teller staan. Petje af.

Flp: 83/100

Callisto – Secret youth (Svart Records 2015)
1. Pale pretender
2. Backbone
3. Acts
4. The dead layer
5. Lost prayer
6. Breasts of mothers
7. Grey light
8. Ghostwritten
9. Old souls
10. Dam’s lair road

Mare Cognitum – Persoonlijke muzikale ontdekkingstocht als primaire inspiratiebron

Vorig jaar bracht eenmansband Mare Cognitum haar derde langspeler, getiteld “Phobos monolith” uit. Deze was op zijn zachtst gezegd één van de beste atmosferische black metal platen van 2014. Zelden ben ik ook zo onder de indruk geweest van wat één man muzikaal kan verwezenlijken. Vermits het geesteskind van Jake Buczarksi niet zo gekend is in ons Belgenlandje en ook door de grote magazines niet wordt opgepikt, leek het me geen slecht idee om de beste man zijn zegje te laten doen op uw favoriete blog. (JOKKE)
Mare Cognitum_4

Hey Jake! Hoe is je geesteskind Mare Cognitum ontstaan?
Hey Jokke! Alvast bedankt voor deze kans om geïnterviewd te worden door jou. De aanleiding om Mare Cognitum in het leven te roepen komt eigenlijk voort uit het feit dat ik voorheen ettelijke jaren actief was in allerlei bands uit verscheidene genres, waarvan zo goed als geen enkele een fysieke release of bestaansbewijs heeft nagelaten, doordat we steeds snel uit mekaar vielen omwille van problemen tussen de bandleden of andere complicaties. Desondanks kijk ik met veel plezier op deze periode terug. Ik heb veel geleerd van deze bands, waarbij ik in de meeste gevallen vrij veel taken op mij nam, zoals song writing, opnames en dergelijke. Maar op een bepaal d moment kreeg ik het gevoel dat al mijn werk steeds voor niets was geweest, doordat de bands splitten. In plaats van om de zoveel maanden mijn werk steeds te moeten weggooien, besloot ik om de touwtjes voortaan in eigen handen te nemen, waardoor er niets van mijn creaties verloren gaat en ik de volledige controle over alles heb.

Zijn er bands of artiesten die je bewondert en die een aanleiding waren om muzikant te worden?
Ik ben nu ongeveer negen jaar met muziek maken bezig en mijn muzikale voorkeur zag er destijds iets anders uit. Ik was een tiener die voornamelijk naar death metal luisterde, en keek op naar mannen zoals Chuck Schuldiner, Jeff Hanneman, Karl Sanders of Mohammed Suicmez die dan ook mijn inspiratiebronnen vormden om zelf gitaar te leren spelen. Ik leerde ook de death metal band Bloodsoaked kennen, in feite de eerste eenmansband  waarvan ik ooit hoorde en die bewees dat het mogelijk was om alles alleen te doen. Van black metal had ik toen nog niet veel kaas gegeten. Het was pas enkele jaren later dat ik me verdiepte in dit genre en het mijn perceptie van muziek en hoe ik het muziekmanschap benaderde volledig bijstuurde. Ondanks het feit dat ik atmosferische black metal speel, zijn er nog steeds de nodige death metal invloeden terug te horen in mijn muziek.

Zowel de bandnaam, het artwork en enkele van de songtitels verwijzen naar de ruimte en de onontgonnen uithoeken van de kosmos. Waarnaar verwijst de titel van het album juist?
Phobos monolith is een soort van representatie van de ervaringen die ik wou verwezenlijken met het nieuwe album. De eigenlijke phobos monolith is een bestaande massieve rotsformatie, ter grootte van een gebouw,  op het oppervlak van Phobos, een maan van de planeet Mars. Toen ik over het object las, begon mijn verbeelding de vrije loop te nemen. Hoewel het op het eerste zicht misschien een natuurlijk en op zich vrij oninteressant object lijkt, stelde ik het mij voor als een mysterieuze ontdekking, waarbij het als het ware is alsof een astronaut tijdens het verkennen van het maanoppervlak plots een alien-achtig en levend ding ontdekte, iets onverklaarbaars dat zowel angst als ontzag bij hem opwekt. De afbeelding van de monoliet op de albumhoes is een passende omschrijving, waarbij geesten van aliens rond de top dwalen, alsof de maan zelf glorieus ontwaakte. Het is een dergelijk gevoel dat ik op de luisteraar wou overbrengen. Ruimer bekeken handelt het album  over ideeën van zinloosheid en de angst die gepaard gaat met het nihilistische besef dat het universum geen significante betekenis zou kunnen hebben. Ik heb voor Phobos gekozen omdat zij mythologisch gezien staat voor angst, het gevoel van ontzag dat hoort bij de schoonheid van de observatie, en ook voor de angst die gepaard gaat met de ontmoedigende implicaties.

Waar haal je je inspiratie om muziek te schrijven uit?
Mijn muziek ontstaat duidelijk uit mijn fascinatie voor de natuur en de kosmos, maar mijn eigen muzikale ontdekkingstocht vormt eigenlijk dé primaire inspiratiebron. Ik bezit de oncontroleerbare drang om muziek te creëren en ik wordt angstig en oncomfortabel van de gedachte dat ik er ooit mee zou moeten stoppen. Het is bijna volledig onwillekeurig. Wanneer ik mezelf onderdompel in het proces van muziek creëren, kan ik echt in een trance geraken en geen besef meer hebben van tijd, waardoor er soms ettelijke uren voorbij zijn gegaan, hoewel het aanvoelt als enkele minuten. Ik beschouw het als een soort van persoonlijke meditatie, waarbij ik gezuiverd wordt van stress. Ik zou niet meer zonder kunnen.
Mare Cognitum_3

De huidige black metal scene kan je in twee kampen verdelen, die soms lijnrecht tegenover elkaar staan. Aan de ene kant vinden we de (volgens hen) “trve” satanische hordes zoals een Watain of Gorgoroth. Aan de andere kant staan de bands die de grootsheid en mystiek van de natuur en de kosmos bezingen à la Wolves In The Throne Room, Agalloch, Ash Borer, Fen en Mare Cognitum. Wat is jouw mening over het feit dat die eerste menen dat er binnen black metal geen plaats is voor de zogenaamde hipsters die black metal spelen en dat black metal als kunstvorm over niets anders dan duivelsaanbidding zou moeten handelen?
Ik apprecieer de vasthoudendheid van het eerste soort bands, de diehard types die geen compromissen aanvaarden op dit vlak. Ik vind dat zij omwille van hun attitude in staat zijn om een speciaal soort muziek te maken, waartoe anderen niet in staat zijn. Het is deze absoluut extreme ideologie die unieke donkere en extreme muziek voortbrengt. Echter kan ik deze idealen niet op mezelf toepassen omdat ik van mening ben dat er verscheidene topics  kunnen aangesneden worden in zowel de traditionele als progressieve black metal stijl, die niets van doen hebben met de duivel of religie tout court. Volgens mij ligt het probleem van deze gedachtegang in het feit dat satanische teksten schrijven in de meeste gevallen niet het eren van satan als letterlijk doel heeft, maar grenzen wil verleggen en het concept van wat gangbaar is binnen muziek wil uitdagen. Omdat deze grens al zo dikwijls verlegd is geweest, begint dit echter aan effect te verliezen. Het is heden ten dage niet langer prikkelbaar om satanische teksten te hebben. Het is eerder een status quo van black metal waaraan zo velen vinden dat ze moeten voldoen om tot de “trve” elite in het genre te kunnen behoren. Hierbij willen ze geen grenzen meer verleggen zoals bands dat twintig jaar geleden deden toen ze hymnen ter meerdere eer en glorie van satan schreven. Ze volgen gewoon regeltjes.  Ik wil hier hoegenaamd ook niet beweren dat er geen goede satanische bands zijn, want die zijn er wel degelijk. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik vind dat deze puristische manier van denken een conservatieve begrenzing vormt voor dergelijke bands en dat ze veel mogelijkheden aan zich voorbij laten gaan door op deze manier te denken. Interessant om weten is dat ik, toen ik begon met het maken van black metal, ook zelf satanische teksten neerpende, zonder dat ik een connectie voelde met wat ik schreef. Het voelde aan alsof ik dit moest doen omdat het zo hoorde en het had geen persoonlijk effect. Tot ik op een dag zoiets had van, fuck it en begon te schrijven over wat ik zelf wou en onmiddellijk aanvoelde dat me dit beter afging.

Met het hoesontwerp van “Phobos monolith” heb je voor het eerst degelijk artwork, dat de sfeer en teksten van de muziek perfect vertaalt. De kleuren en elementen van de cover doen me denken aan de Noorse band Limbonic Art, waarvan de albums ook handelen over de ruimte, het universum en de psyche van de mens. Toeval of zijn ze een inspiratiebron voor jou?
Ik beschouw het absoluut niet als een belediging om mijn vorige hoesontwerpen als crappy te beschouwen (met uitzondering van de Sol cover!!) daar ik beide voorgaande albumcovers in een paar minuten tijd bricoleerde en ik absoluut geen visueel artiest ben. Luciana Nedelea is echter een fantastische kunstenares en ze vertaalde mijn visie perfect in uitermate geslaagd artwork. Deze vraag over Limbonic Art wordt me regelmatig gesteld en ik krijg dikwijls de verbaasde respons omdat ik nog nooit van deze band had gehoord toen ik Mare Cognitum opstartte.  Ik beluisterde hen enkele jaren geleden, toen ik deze vraag voor de eerste keer kreeg, en om eerlijk te zijn deed hun muziek me niet zo veel. Ik haatte het niet, maar ik kan me niet meer herinneren hoe ze juist klonken. Ik ben echter van plan om ze nog eens aan een luisterbeurt te onderwerpen, zodat ik me een betere mening kan vormen, als ik deze vraag nog eens voorgeschoteld krijg.
Mare Cognitum_2

Vergeleken met voorgaande albums is je sound nu warmer en is er meer ruimte voor lange atmosferische passages. Ik hoorde ook enkele post-rock en death metal invloeden opduiken. Was dit een natuurlijke progressie en hoe denk je dat de sound van Mare Cognitum verder zal evolueren?
Zoals eerder aangehaald denk ik dat deze invloeden tot op een bepaalde hoogte steeds aanwezig zijn geweest. Je zal meer dan genoeg post-rock leads en black/death metal riffs terugvinden, zelfs op mijn eerste album. Ze komen nu echter beter door en vormen een beter geheel in de composities vergeleken met hoe ik vroeger tewerk ging. Dit is absoluut een natuurlijke gang van zaken omdat ik probeer te spelen wat ik wil en niet wat mensen verwachten. Een goede filosofie als je vooruitgang wil boeken.  Hierdoor ben ik niet zeker hoe Mare Cognitum in de toekomst zal klinken, misschien polka ofzo…het zal in elk geval exact zijn hoe ik het wil. No compromises!

Voor een eenmansband is de instrumentatie erg professioneel uitgevoerd. Zelf drummer zijnde, wou ik weten of de drums al dan niet geprogrammeerd zijn. Indien dit het geval is, moet ik zeggen dat je dit amper kan horen.
De drums zijn inderdaad geprogrammeerd. Ik heb ontzettend veel tijd en energie gestoken in het mixen en tweaken van de drums om ze zo goed als mogelijk te laten klinken, en nog ben ik niet altijd tevreden. Het doet me echter altijd deugd als mensen zeggen dat ze onder de indruk zijn van de drumsound, dus bedankt voor het compliment! Ik ben nog altijd aan het overwegen om gebruik te maken van een sessiedrummer, wat wel eens werkelijkheid zou kunnen worden op het volgende album.

Nooit de idee gehad om een volledige band van Mare Cognitum te maken, zodat je kan optreden of ben je het solo werken nu zo gewoon dat je geen compromissen meer wilt sluiten?
Hier dagdroom ik soms over, maar het lijkt niet uitvoerbaar. Zoals eerder gezegd, was in een band spelen moeilijk en onvruchtbaar voor mij in het verleden. Het zou niet gemakkelijk zijn om getalenteerde muzikanten én tijd te vinden om alles te organiseren, vooral in een gebied waar er zo goed als geen scene is. Daarnaast, is de structuur van de muziek niet de gemakkelijkste om goed neer te zetten in een live setting zonder gebruik te moeten maken van backing tracks omdat er veel , wat ik zelf “adding and subtracting members” noem, gebeurt van song tot song. De ene track vraagt dus meer gitaren dan de andere, of meer synths, etc. waardoor ik op een punt zou komen waarbij sommige elementen zouden missen of gefaked worden in een live setting, wat absoluut niet is wat ik wil doen. Maar het speelt inderdaad toch dikwijls in mijn gedachten.

Zowel het nieuwe album als de split met Spectral Lore werden gereleaset op het Italiaanse label I, Voidhanger Records. Hoe ben je bij hen terecht geraakt? Tevreden over wat ze voor jou doen? Zijn er plannen voor een vinyl release?
De split met Spectral Lore was eigenlijk wat hun aandacht trok. Oorspronkelijk had Spectral Lore me gecontacteerd alvorens het label me kende en onmiddellijk na de release van “Sol”, nam I, Voidhanger contact met mij op, aangezien ze tevreden waren over hoe de split was uitgedraaid en er goede reviews volgden. Ik denk dat ze van mening waren dat Mare Cognitum perfect op hun label zou passen. En ik moet bekennen dat ze inderdaad consistent interessante platen uit verschillende stromingen uitbrengen, telkens gekenmerkt door een zekere mate van experimenteerdrift.  Ik ben uitermate tevreden over het werk dat ze verrichten: releases krijgen de nodige ondersteuning en passend artwork, de afwerking is top-notch en er is voldoende distributie. Er komen heruitgaven op CD van zowel “Phobos monolith” als “An extraconscious lucidity”.  Voor de vinyluitgave van beide platen ga ik dit jaar een samenwerking aangaan met het Amerikaanse Fallen Empire Records, een ander fantastisch label dat enkel black metal kunst van het hoogste niveau uitbrengt. Ik ben beide labels dus eindeloos dankbaar voor hun steun en toevertrouwen!