Maand: oktober 2016

Ortega – Op zoek naar de heilige staat van bewustzijn

Het uit Groningen afkomstige Ortega heeft met de nieuwe langspeler “Sacred states” een plaat uitgebracht waarmee ze haar status als beste post-metal/sludge/ doom-band van de Lage Landen consolideert. Hoewel ik het kwartet reeds sinds het debuut uit 2010 volg en ze reeds vijf releases op hun palmares hebben, maakt de band nu pas haar debuut op Addergebroed. Tijd om Richard Postma (zanger/gitarist) aan het woord te laten. (JOKKE)

ortega-2(c) Niels Verwijk

Hallo Richard! We staan aan de vooravond van de release van jullie tweede album “Sacred states”. Drukke tijden neem ik aan?
Absoluut. We zijn druk bezig met de laatste voorbereidingen voor de release, die iets minder dan twee weken weg is. Ik ben dan ook erg blij dat we ditmaal in goed gezelschap zijn van André (Narshardaa) en Mike en Nele van Team Consouling Sounds.

Jullie hebben er zes jaar over gedaan om met een volwaardige tweede langspeler op de proppen te komen. De tussentijd werd echter opgevuld met enkele uitstekende EP’s, respectievelijk “A flame never rises on its own”, “The serpent stirs” en “Crows”. Waarom heeft het zo lang geduurd om een nieuwe full te schrijven?
Als band willen we blijven ontwikkelen. Na ons debuut “1634″ merkten we dat we als band andere dingen wilden uitproberen. Individueel had elk lid zijn ideeën over de band qua stijl en sound. We hebben elkaar daarin zodanig vrijgelaten dat elk lid leiding mocht nemen in het schrijven van een nummer. Volgens deze methode hebben we “A flame never rises on its own” en “The serpent stirs” geschreven. Tijdens dit proces hebben we, zoals ik dat graag zie, onze sound weten te distilleren naar wat het nu is. In een band kan het soms moeilijk zijn om écht als een groep te werken als het om het schrijfproces gaat. Het is dan ook absoluut niet zonder slag of stoot gegaan. Maar zoals je ziet, zijn we nog steeds allemaal bij elkaar, dus hebben we het ergens toch enigszins goed aangepakt, haha. “Sacred states” was eigenlijk weer een stap verder denken. We wilden ons meer op de intensiteit van de luisterervaring richten. In de praktijk hebben we dit album vrij snel geschreven, maar hebben we dit zelf enorm uitgesteld. Waarom? Life. We worden allemaal ouder en de tijd samen als band wordt daarmee ook steeds meer beperkt. Initieel zouden we een jaar na het uitbrengen van de demo “Crows” de studio induiken om “Sacred states” op te nemen. Dit heeft uiteindelijk een jaar langer geduurd. Het valt dus allemaal wel mee.

Dikwijls brengen bands EP’s uit omdat de songs in kwestie afwijkend zijn van de rest van het songmateriaal of omdat ze niet binnen een bepaald concept passen. Op de tracklist van “Sacred states” merkten we echter dat de monumentale “Crows” song die jullie reeds in 2014 uitbrachten opnieuw werd opgepikt voor deze plaat. Vanwaar deze keuze?
Crows” werd uitgebracht als demo voor “Sacred states” tijdens Roadburn in 2014. Het nummer werd uitgebracht als voorproefje op het toen nog niet geschreven “Sacred states“. We wilden laten horen waar we toen stonden en welke richting we op gingen als band.

Jullie bandnaam werd ontleend aan Kapitein Ortega – die de oudere lezers misschien nog wel kennen van “De snorkels” televisieserie uit de jaren ’80 – en qua thematiek grepen jullie op oudere releases regelmatig terug naar nautische onderwerpen. Vanwaar deze fascinatie voor het maritieme? Het lijkt een thema dat bijzonder populair is bij post-metal bands want er zijn legio voorbeelden van bandnamen, platentitels en songs die op één of andere manier verwijzen naar de zee of de oceaan.
Het begon inderdaad als een knipoog naar “De snorkels“, haha. Ik heb een behoorlijke fascinatie voor Edgar Allen Poe en Lovecraft, en heb me dan ook flink laten beïnvloeden door “De reisverhalen” van Arthur Gordon Pym en verschillende korte verhalen uit de Cthulhu mythos bij het schrijfproces van “1634”. Na “A flame never rises on its own” wilden we het nautische aspect een beetje loslaten en een andere richting opgaan. Zo zijn we tekstueel meer inwaards gegaan, met “The serpent stirs” als eindresultaat.

Op “Sacred states” lijken jullie af te stappen van deze thematiek. Is er een rode leidraad doorheen de nieuwe plaat en hoe verhoudt ze zich tegenover het oudere werk?
Het verhaal van “Sacred states” gaat over een sjamaan die de heilige staat van bewustzijn probeert te bereiken. In vijf stukken ondergaat de sjamaan een zielenreis, op zoek naar de allerhoogste vorm van waarneming.

Met de zombie-indiaan die de hoes van “Sacred states” siert, hebben jullie in elk geval een erg gewaagde genre-vreemde hoes afgeleverd. Evenals de cover van “The serpent stirs”, lijkt ook deze een ontwerp te zijn voor van die in-javel-afgebleekte-shirts die begin jaren negentig erg populair waren en waarop allerhande tribals, wolven en indianenmotieven prijkten. Wat is de link tussen de visuele zijde van de plaat en de thematiek?
“Gewaagd” zou ik niet zeggen. “Anders”; dat wel. “Vreemd” kan ik mee leven. Die zombie-indiaan is een totem voor een sjamaan, geïnspireerd op ceremoniële hoofdtooien van Papoea’s. Sinds “The serpent stirs” heb ik mij ondermeer verdiept in bepaalde aspecten van Zuid-Amerikaanse esoterie en folklore. Dit heeft zicht geuit naar wat “Sacred states” nu is.
sacred-states-avatar
Op de plaat zijn enkele gastbijdragen te horen van Maurice De Jong (Gnaw Their Tongues) en  Ethan Lee McCarthy, frontman van Primitive Man. De bijdrages van beide heren vormen een leuke meerwaarde voor het album. Hoe zijn jullie met hen in contact gekomen? Vooral de extra (subtiele) elektronica is een interessante toevoeging aan jullie sound.
Ethan en Maurice zijn goede vrienden van de band waar ik eerder mee heb mogen samen werken. We hebben in het verleden vaak het podium mogen delen. Ik ben al jaren fan van wat zij doen en heb ze daarom gevraagd een bijdrage te leveren. Met de sfeer die wij wilden neerzetten op “Sacred states” vonden wij het een behoorlijk goede toevoeging door hen een rol te geven op dit album. Wij zijn heel erg tevreden met het eindresultaat.

Ortega staat bekend als een post-metal band die echter ook de nodige invloeden uit sludge, doom en noise in haar sound verwerkt. Links en rechts hoor je kritiek dat post-metal een genre is dat sinds enkele jaren op haar retour is: alles is al gedaan en de beste platen zijn reeds uitgebracht. Hoe kijk jij hier tegenaan?
Ik weet niet of we echt wel post-metal maken. Geen van ons is eigenlijk echt met dat genre bezig als we schrijven. Ik wil niet zeggen dat we het genre negeren of hebben overstegen op welke manier dan ook, maar in mijn ervaring stellen wij de puristen van elk afzonderlijk genoemde genre, zij het doom, sludge, post-whatever etc. meestal teleur. Wij maken wat we mooi vinden en dat gaat vaak twee kanten op: mensen vinden het wat of ze kunnen er niks mee.

Met “Crows” en “The serpent stirs” hebben jullie enkele songs die vlotjes de kaap van het kwartier overschrijden. Maakt dat het niet lastig om een setlist in mekaar te boxen voor shows met beperkte speelduur?
Nope.

Sacred states” zal in drie verschillende fysieke formaten verschijnen en dit via drie verschillende labels. Het Belgische Consouling Sounds verzorgt de CD-versie, jouw eigen cassettelabel Tartarus Records staat in voor de tape-release en de vinyl wordt geperst via Narshardaa Records. De eerste twee labels zijn genoegzaam bekend voor wie het reilen en zeilen in de scene wat volgt. Narshardaa Records is echter een voornamelijk punk-label en lijkt een ietwat vreemde keuze te zijn voor een post-metal/sludge band. Hoe is de samenwerking met dit label tot stand gekomen en denk je niet dat het beter voor de band zou zijn om op een label te zitten dat meer gespecialiseerd is in het genre?
André van Narshardaa heeft talloze post-rock/metal-releases op zijn naam staan. We zijn naar hem toegestapt ten tijde van “The serpent stirs” omdat we graag met een DIY-label wilde samenwerken. Narshardaa heeft ons eigenlijk altijd alle vrijheid gegeven. Daarom was het voor ons vrij duidelijk wederom met elkaar samen te werken voor “Sacred states“. In de eerste twee weken na de start van de pre-order is bijna de helft van de totale persing verkocht. Ik denk dat we het met Narshardaa en Consouling Sounds vele malen beter hebben getroffen dan als vrij onbekende band op een groter label die door een publicist de wereld in wordt gegooid.

Iedereen die jou een beetje kent, weet dat je een fervent muziekverzamelaar bent, voornamelijk dan vinyl en cassette. Welke omvang heeft je verzameling ondertussen en wat is de voor jou meest dierbare plaat die je bezit?
Ik heb werkelijk geen idee hoeveel ik nu bezit. Veel. Héél veel. Mijn meest dierbare plaat? Dat wisselt erg vaak. Op dit moment heb ik mijn liefde voor Ministry weer herontdekt. Althans: de jaren ’90 Ministry. Ik draai bijna dagelijks het live abum “Sphinctour” weer. De live versie van “The fall” die daarop staat is magistraal. Iedereen die dit leest moet hem even opzoeken en luisteren. Een fantastisch document van de tijd waar zij als band gepaard met hun verschillende drugsverslavingen stonden. Tranendal.

link: https://www.youtube.com/watch?v=YbWt3SYrFs8&list=PLDE5A4CB2E80977EB&index=12

De discussie tussen welke drager (CD of vinyl) superieur is qua geluidskwaliteit lijkt een never ending discussion te zijn. Wat is jouw mening in deze materie?
Dit is wat ik erover kwijt wil: elke band heeft een geluid dat op een bepaald medium het beste past en/of klinkt voor de volledige luisterervaring. Dát, en iedereen heeft naar mijn mening zijn of haar eigen rituelen hoe zij hun muziek willen afspelen en ervaren. Einde.

Terug naar Ortega en de nieuwe plaat nu. Wat staat er allemaal op de planning qua promotie voor “Sacred states”? Wat hopen jullie met deze plaat te bereiken?
Good times.

Kosmokrator – Vernietigen om te kunnen herschapen

Vorig jaar was daar uit het niets plots Kosmokrator die zich met hun demo “To the svmmit” in één klap op de map van de vaderlandse death metal scene plaatsten. Onze landgenoten werden opgepikt door het geweldige Vàn Records en nu is er met “First step towards supremacy” een nieuwe EP die hen in staat stelt ook internationaal potten te breken. Danig onder de indruk van het nieuwe werk besloot ik de band eens van onder hun steen te halen. (JOKKE)

kosmokrator

Heil Kosmokrator! Er is nog niet veel geweten over jullie band en de identiteit van de individuen (en iets zegt me dat jullie ook niet te veel licht in de anonieme duisternis willen laten schijnen). Wat vormde de aanleiding om Kosmokrator in het leven te roepen en welke ambities hebben jullie met de band?
Hi, het is inderdaad zo dat we willen dat de muziek en de band als collectief primeren op de individuen achter Kosmokrator. Maar het is ook niet zo dat we er alles aan zullen doen om onze identiteiten geheim te houden. Kosmokrator is ontstaan als gevolg van een nood aan creatieve expressie bij verschillende bandleden. De band werd opgericht met het idee om death metal te maken zoals wijzelf die graag horen. Na de demo begonnen we meer te experimenteren.

Hoe is jullie demo “To the svmmit” tot stand gekomen? Ik heb begrepen dat jullie deze zelf op cassette hebben uitgebracht, maar dat hij al snel ook tot bij Ván Records is geraakt die het kleinood ook op cd en vinyl hebben uitgebracht. Jullie sprongen wel een gat in de lucht toen dit uitstekende label interesse toonde, neem ik aan?
Dat deden we inderdaad! “To the svmmit” is opgenomen, gemixt en gemastered in eigen beheer ongeveer een jaar na het ontstaan van de band. Na deze zelf op tape uitgebracht te hebben, verstuurden we hem naar verschillende labels, echter niet met het oog op een heruitgave en werden we gecontacteerd door onder andere Ván Records. Hun aanbod konden en wouden we absoluut niet afslaan.

Opvolger “First step towards supremacy” verschijnt opnieuw via Vàn Records. Tevreden over de samenwerking en de inspanningen die ze doen om Kosmokrator op de kaart te zetten? Voor hoeveel albums werd er een deal getekend?
Absoluut, Ván Records is een meer dan 100% toegewijd label met veel ervaring. Niets dan lof voor hen! We hebben de indruk dan Ván Records een label is waar je nooit weg wilt. Er werd geen deal getekend, we zien wel hoe het verder gaat.

Kosmokrator is een uit het Grieks ontleend woord dat “heerser van de wereld” of ook wel “de duivel en zijn demonen” betekent. Jullie beide releases bevatten samples en verwijzingen naar het occulte en eschatologie. Tegenwoordig wordt er te pas en te onpas met allerhande occulte symboliek gejongleerd en sommige bands gaan zó ver dat het een gimmick wordt die nog amper serieus te nemen is. Wat betekent occultisme voor jullie en in welke mate bepaalt het occulte jullie dagelijkse leven?
CM: Ik kan hier enkel voor mezelf spreken omdat de band uit vijf zeer verschillende individuen bestaat. Niemand van ons volgt echt een bepaald pad of stroming, ook is Kosmokrator absoluut geen religieuze band. Er heerst wel een algemene fascinatie voor occultisme, dood, mystiek, eschatologie… maar ik aanbid geen goden, voer geen rituelen uit,… Occultisme heeft voor mij een eerder filosofische plaats in een nihilistische, maar rationele levensopvatting. Het heeft, zoals nog vele andere interesses, een invloed op mijn denkwijze en acties en draagt bij tot mijn zelfontplooiing.

Ik heb Kosmokrator spijtig genoeg nog niet live weten te aanschouwen. Hoe vertalen jullie het mystieke en occulte naar het podium? Bij vele bands (Cult Of Fire, LVTHN, …) heeft het soms meer weg van een toneeltje of circusopvoering. De scheidingslijn tussen oprechte mystiek en duisterheid en clowneske toestanden is erg dun, vooral op het podium dan.
We houden het graag relatief eenvoudig, ingetogen en niet te theatraal. We maken gebruik van weinig licht, wat podiumaankleding en treden onherkenbaar op (om diezelfde reden die ik aangaf bij je eerste vraag). We willen graag dat de muziek, het visuele en de sfeer één geheel vormen zonder dat het ene de aandacht van het andere te veel afleidt. Alles staat in functie van het geheel.

De titels van beide releases kunnen geïnterpreteerd worden als het feit dat jullie je superieur voelen tegenover iets of iemand. Grootheidswaanzin of zie ik dat verkeerd?
Het gaat hem er niet om dat we ons superieur voelen ten opzichte van iets of iemand, het is eerder een doel om dingen te overstijgen en de weg er naartoe.

Zelf schreef ik in mijn review echter ook dat jullie met de nieuwe EP met gemak de Belgische death metal troon inpalmen. Wat vinden jullie van onze vaderlandse scene op gebied van extreme metal?
Dank voor de lovende woorden! Om heel eerlijk te zijn hebben we niet erg veel affiniteit met de Belgische metal scene. De laatste tijd zijn er wel opnieuw enkele zeer goede releases verschenen (Alkerdeel, Lugubrum, LVTHN, Perverted Ceremony, Saqra’s Cult…), maar er is momenteel zo’n immens aanbod aan goede muziek (nationaal en internationaal) dat het moeilijk is om alles op de voet te volgen.

Wat stelt het vrij abstracte artwork voor en wie was er verantwoordelijk voor het ontwerp hiervan?
Het artwork is een schilderij van de hand van de zeer getalenteerde Lieselot Van Vaerenbergh, een vriendin van de band, dat ze samen met ons speciaal voor deze release heeft ontworpen. Het artwork beeldt letterlijk de metaforische pilaren van het geloof uit die aan het wegkwijnen zijn, de ondergang van een dogmatische moraal, de overgave aan een alles verterende leegte. In de voorgrond kijkt Lucifer, de opponent, toe. Eén van de stappen in het overstijgen waar ik het eerder over had, het vernietigen om te kunnen herschapen.

kosmokrator-cover

Bands zoals jullie maar ook andere bestiale occulte death metal collega’s zoals Grave Miasma, Irkallian Oracle of Abyssal zorgen ervoor dat ik terug met de regelmaat van de klok naar death metal luister. Zelf heb ik het niet zo begrepen op al die technische moderne death metal bands waarbij techniek over gevoel primeert. Bij welke bands hebben jullie de mosterd vandaan gehaald en zijn er nog underground pareltjes die je ons kan aanbevelen?
Bij ons is het inderdaad ook zo dat gevoel primeert op techniek. Grave miasma , Teitanblood, Katharsis… waren zeker een groot deel van de inspiratie, maar de lijst is nog veel langer en uitgebreider dan dat, gaande van klassieke tot elektronische muziek…

Tussen jullie twee releases is een duidelijke progressie hoorbaar. Ten eerste is er vooruitgang geboekt op vlak van productie. Zijn jullie van studio gewijzigd? Hoewel de sound transparanter en minder zompig is, is deze gelukkig nog verre van over gepolijst. Alleen klinken de drums nu misschien iets te dunnetjes, hoewel alle snare-aanslagen wel duidelijk hoorbaar zijn in de blast-stukken. Tevreden over de sound van de EP of zijn er zaken die je achteraf gezien toch liever anders had gezien?
Onze demo hebben we volledig zelf opgenomen in onze repetitieruimte met de beperkte middelen die we toen hadden. Voor de opname van de EP zijn we naar Blackout Studio getrokken, en de mastering gebeurde door Temple of Disharmony. Het “verstikkende sfeertje” zoals je beschrijft in de review is iets dat we absoluut wouden behouden, gepolijst zal het nooit worden, alle intensiteit en ook het ‘live’ gevoel gaan zo verloren. Het is een tijdsfragment en gedane zaken nemen geen keer, we zijn zeer tevreden met het resultaat

Ten tweede maken jullie nu regelmatig gebruik van cleane uithalen die de dynamiek ten goede komen (ook Bölzer lijkt voor deze aanpak te gaan op hun nieuwe plaat). Ontspruiten deze cleane vocalen uit dezelfde strot als de death metal growls?
Dat is inderdaad één en dezelfde strot, het is een element dat zorgt voor meer variëteit, kracht en intensiteit.

Wat zien jullie zelf als het grootste verschil tussen beide releases?
Voor ons is “First step towards supremacy” de logische opvolger van onze demo. De nummers zijn intenser en de nadruk ligt nog meer op de algehele sfeer. Waar “To the svmmit” eerder straight forward was, is de nieuwe EP gevarieerder. Het grootste verschil zijn de nummers zelf die toch wel wat meer inhouden dan die op de demo, dat waren de eerste die geschreven werden als band. Iedereen vind naargelang we verder muziek maken meer zijn draai in het schrijfproces en dat zou zich moeten uiten in deze EP.

Wat heeft de toekomst nog in petto voor Kosmokrator? Zijn er plannen om de release van “First step towards supremacy” live te promoten en wanneer kunnen we de “second step” verwachten?
We hebben reeds een aantal optredens gedaan (Anderlecht, Gent, Oberhausen…), momenteel zijn er nog geen concrete toekomstplannen. We gaan verder zoals we dat altijd doen en er zullen nog meer optredens volgen.  De volgende stap komt er zeker ook, maar zelf hebben we nog geen idee wanneer dit zal zijn.

Tortorum – Rotten.dead.forgotten

Tortorum is een Pools/Noors/Engelse-samenwerking met het natte Noorse Bergen als uitvalsbasis. Met twee uitstekende albums op haar conto (“Extinctionist” uit 2012 en “Katabasis” uit 2014) zou deze black metal band geen onbekende meer mogen zijn voor liefhebbers van zwartmetaal genre Watain. Bandoprichter Skyggen (o.a. Dead To This World) besloot om, na het vriendschappelijk vertrek van Dirge Rep (ex-Gehenna, Djevel, Orcustus en nog zo veel meer goede bands), zelf de drumstokken ter hand te nemen in de studio en middels post-natale toevoeging van gitarist Andreas Fosse Salbu opereert de band voortaan als een kwartet in plaats van trio. Met het niets verbloemende “Rotten.dead.forgotten” (zowel qua titel als qua hoes) slaat Tortorum de pagina van overwegend snelle orthodoxe black metal om ten voordele van een eerder mid-tempo rechttoe-rechtaan benadering van het genre. Gezien het overaanbod qua orthodoxe bands, maal ik niet om deze keuze. Het klinkt nu terug allemaal wat Noorser en ook dat juich ik toe! Bassist/frontman Barghest (Spearhead) krijst de longen uit zijn lijf terwijl gitaristentandem Skyggen en Specter (Aeternus, ex-Gravdal) frostbitten riffs uit hun instrument persen. “Lucifer victrix” klinkt met zijn zagende riffs en bottensplijtende zang opvallend vuil en donker. Echter kruipt het bloed met momenten toch nog waar het niet gaan kan waardoor in “Life is the enemy” en “Black mantra mysteries” het gaspedaal als vanouds diep ingedrukt wordt.Hoewel het nieuwe kunstje dat Tortorum met deze EP laat horen natuurlijk ook al menigmaal werd uitgevoerd gaan deze dertig minuten er wel in als zoete koek.

JOKKE: 80/100

Tortorum – Rotten.dead.forgotten (World Terror Committee 2016)
1. Iao al
2. All suns black
3. Night of the witch
4. Life is the enemy
5. Lucifer victrix
6. Black mantra mysteries

Cult Of Fire – Life, sex & death

Als er in het black metal wereldje oscars uitgereikt zouden worden, ging het beeldje voor de “Prins Carnaval” van de scene ongetwijfeld naar het Tsjechische Cult Of Fire (met het Poolse Batushka als welverdiende tweede). Hun live “rituelen” bulken van de carnavaleske verkleedpartijen en de stage hand draait overuren bij het opstellen en afbreken van alle rekwisieten die het podium moeten aankleden. Los daarvan kan ik de muzikale output van het trio best wel pruimen. Met “Life, sex & death” presenteert Cult Of Fire opnieuw een tussendoortje in afwachting van een derde langspeler. Op gebied van artistieke vormgeving is deze EP naar analogie van de live shows volledig over the top: zowel de CD- als vinyluitvoering verschijnen in de vorm van een lotusbloem die in het hindoeïsme en boeddhisme van grote betekenis is en de goddelijke geboorte en zuiverheid symboliseert. Op deze manier past dit natuurlijk perfect in het plaatje daar India – in al zijn mystieke aspecten – Cult Of Fire’s stokpaardje is. Dat uit zich meteen in de song”Life” waarmee deze twintig minuten tellende EP opent. Oosterse klanken, gongslagen, mystieke keyboardpartijen, kortom alle gekende ingrediënten zijn aanwezig om de mid-tempo melodieuze en symfonische black metal nét dat tikkeltje meer te geven. In “Chinnamasta mantra” krijgen we zelfs nog de exotisch overtreffende trap te horen middels vrouwelijke gastvocalen van de Indische Gurmeet Kaur die met een zwoele en bezwerende stem de “Srim hrim klim aim Vajravairocaniye hum hum phat svaha” mantra zingt. In deze sfeerzettende song blijven de metalen klanken achterwege. Ook in de andere, meer reguliere nummers valt op dat agressie en gevaar twee thema’s zijn waarop Cult Of Fire meer en meer inboet, maar daartegenover staat dan weer een eigen extreem melodieus geluid dat uit de duizenden herkenbaar is, met “Death” als schoolvoorbeeld. Kleine kanttekening is dat de vocalen te veel op de voorgrond gemixt staan en zo wat in de weg staan van de muzikale drukte. Het bijna volledig instrumentale “Tantric sex” neemt bijna epische cinematografische proporties aan en laat horen dat deze band absoluut een goed oor voor melodie heeft. Deze vier minuten hadden er van mijn part gerust veertien mogen zijn. “Life, sex & death” is een absolute must voor de liefhebbers van de band. Benieuwd hoe ver Cult Of Fire nog kan gaan zonder dat het zaakje uitgemolken wordt.

JOKKE: 85/100

Cult Of Fire – Life, sex & death (Beyond Eyes 2016)
1. Life
2. Chinnamasta mantra
3. Death
4. Tantric sex

Whoredom Rife – We doen dit om de juiste redenen

Daar Nidrosian Black Mass afgelopen december zijn laatste adem uitblies, waren alle ogen dit jaar gericht op Prague Death Mass. Eén van de labels die hand-in-hand gaan met deze viering van al wat occult is op gebied van black en death metal is het Noorse Terratur Possessions, die de release van zeven (nieuwe) platen liet samenvallen met de kick-off van het festival. Eén van die releases waar hardnekkig naar uitgekeken werd, is het debuut van het Noorse duo Whoredom Rife. Vermits deze EP mij van mijn sokken blies, klopte ik bij mastermind V. Einride aan voor wat extra uitleg rond zijn band en probeerde ik de pieren uit zijn neus te vissen. Enigszins kort van stof diende hij mij van antwoorden. (JOKKE) 

whoredom-rife

Hail! Whoredom Rife is een nieuwe band aan het black metal firmament, maar het zou me ten stelligste verbazen als dit de eerste keer was dat je een studio indook om je muziek op te nemen aangezien er erg sterk gemusiceerd wordt en jullie sound erg volwassen klinkt. Hoe is Whoredom Rife ontstaan en ben je ervoor nog in andere bands actief geweest?
Ik heb Whoredom Rife in 2014 in het leven geroepen, maar het is iets dat al jaren lang in mij aan het groeien was. Tien jaar lang ben ik een drukbezette tourende muzikant geweest waardoor er weinig tijd over bleef om aan andere muzikale zaken te werken, tot ik uiteindelijk besloot om het heft in handen te nemen en mijn ideeën deftig uit te werken. Ik kocht een home-studio en begon al mijn verzamelde riffs op te nemen. Sinds dag één had ik de vocalen van K.R. in gedachte en het kostte me niet veel moeite hem te overtuigen, waar ik héél blij mee ben. We besloten dan ook (om de juiste redenen) samen te werken. We zijn beiden inderdaad voorheen in allerlei bands actief geweest.

Op jullie bandfoto’s zien jullie er niet bepaald een stel twintigers uit en jullie stellen inspiratie te halen uit de jaren negentig black metal. Hoe ben je met het genre in contact gekomen en wat betekent black metal voor jou? Wat maakt Noorse black metal zó anders dan black metal uit andere landen?
Ik ontdekte black metal via K.R. die ik al van kinds af aan ken, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik naar meer donkere en heavy muziek op zoek was tijdens mijn tienerjaren. Het is een combinatie van mijn fascinatie voor het occulte en mijn liefde voor muziek die me op dit pad geleid heeft. Black metal betekent voor mij “the left hand path” en draait om individualisme en spirituele verheerlijking, maar hét allerbelangrijkste blijft de muziek. Wat heeft Noorse black metal dat andere vormen van black metal niet heeft? Dat het van Noorwegen komt. Vele buitenlandse bands slagen er hoegenaamd niet in om Noors te klinken, simpelweg omdat ze niet Noors zijn. Ik verkies bands die hun eigen cultuur en geschiedenis in hun sound projecteren en niet die van iemand anders.

Op plaat opereren jullie als een duo, maar voor live shows doe je beroep op andere muzikanten. Zal Whoredom Rife altijd jouw band blijven waarin je met K.R. samen werkt of sta je open om andere muzikanten te laten deelnemen aan het creatieve proces?
We werken als een duo omdat het op dit moment gemakkelijker is. Maar ik heb geen probleem om er anderen bij te betrekken, zolang we ons maar ontwikkelen.

Niet alleen werd jullie debuut EP tijdens Prague Death Mass gereleased, het was ook de allereerste keer dat jullie met Whoredom Rife op de planken stonden. Hoe verliep het optreden? Werden de verwachtingen ingelost? Enkele vrienden van mij waren aanwezig op het festival en zeiden dat vele bands te kampen hadden met een slecht gitaargeluid.
Ik heb geen idee hoe de sound in de zaal was, maar ik denk wel dat alles liep volgens verwachting. We hadden niet verwacht er voor de volle 100% te staan op onze eerste show, wat ook niet het geval was. Je hebt als band enkele shows nodig om er écht te kunnen staan en comfortabel met elkaar om te gaan, maar ik ben er zeker van dat we snel op dat punt zullen staan.

Jullie zijn afkomstig van Trondheim en vallen daardoor onder de noemer Nidrosian black metal (Nidaros was de oude naam voor Trondheim, JOKKE). Wat betekent deze omschrijving voor jou? Is het louter een “tag” om alle bands uit Trondheim onder te categoriseren of is er ook een soort van broederschap tussen de leden van de verschillende bands? Voelen jullie je op een spirituele of thematische wijze verbonden met elkaar?
We zijn een band uit Trondheim en zitten op Terratur Possessions. Meer betekent het niet voor mij.

Ik hoor soms invloeden van héél oude Keep Of Kalessin – een andere uit-Trondheim- afkomstige band die echter niet tot de Nidrosian scene blijkt te horen – terug in jullie muziek en de “Whoredom rife” song doet me aan het latere werk van Satyricon denken. Welke bands beschouw je als een invloed?
Bathory, Mayhem, Darkthrone, Burzum, Emperor, Dissection, Thorns, Morbid Angel en Immortal zijn de bands waar ik mee opgroeide, dus zullen ze me wel beïnvloed hebben, of ik dat nu leuk vind of niet.

De vinyluitgave van jullie debuut ziet er erg professioneel uit en bevat magnifiek artwork van José Gabriel Alegria Sabogal. Hoe zijn jullie met deze ontwerper in contact gekomen en hoe is het artwork gerelateerd tot de bandnaam en albumtitel “The worship of idols instead of God; Idolatry”?
Ten eerste is dat niet de albumtitel. Het album heeft geen titel. “The worship of idols instead of God; Idolatry” is simpelweg een verklaring voor de bandnaam. Ten tweede was het Ole van Terratur Possessions die met José werkte, dus alle credits gaan naar hem.

Hoewel de teksten ontbreken, lijk je zowel in het Engels als het Noors te schrijven. Hoe beslis je om een tekst al dan niet in het Engels of je moedertaal neer te pennen?
Ik beslis eigenlijk niet. Ik schrijf gewoon wat er in me opkomt afhankelijk van hoe een song aanvoelt.

In de promotekst van Terratur Possessions wordt gesteld dat de vier songs van jullie MLP nog maar een glimp zijn van wat er nog te komen staat. Mag ik concluderen dat we snel nieuw materiaal mogen verwachten?
Ja!

Welke doelen heb je met Whoredom Rife voor ogen? Nog shows in de aantocht?
Onze ambities zijn erg hoog maar realistisch. We willen vooruit, maar om de juiste redenen. We verwachten binnen dit en een jaar op regelmatige basis de hort op te gaan en festivals aan te doen, na de release van onze eerste langspeler die begin 2017 zal uitkomen. Momenteel staan we onder andere geboekt op het Krater Festival in Oslo op 18 november.

Bedankt voor het interview!
Jij bedankt voor de interesse in Whoredom Rife!

 

Unru – Als Tier ist der Mensch nichts

Split-releases blijven nog steeds een uitstekende manier om bands te ontdekken. Zo heb ik het Duitse Unru leren kennen middels twee uitstekende splits: ééntje met Sun Worship en ééntje met Paramnesia. Vier jaar na de conceptie van de band achten de vier heren de tijd rijp voor een eerste langspeler. “Als Tier ist der Mensch nichts” is de filosofische titel van het kleinood en verscheen reeds in het voorjaar maar ik stuitte er nu pas op. De Duitsers doorspekten hun cascadian style black metal in het verleden ook reeds met de nodige portie noise, maar wat ze op de nieuwe plaat laten horen behoort toch wel tot hun meest chaotische output ooit. Eigenlijk is het hun hardcore- en crustpunkverleden dat nu terug meer de bovenhand grijpt in deze allesvernietigende zwarte maalstroom. Geen hapklare brok feel good muziek, maar een zesendertig minuten durende niet aflatende onbehagelijke expressie van duisternis die de ranzige en vuile hoeken van de mensheid blootlegt; en dat zijn er wel wat. De hyperactieve drums liggen onder een dichte waas van riffs verborgen waarover gekwelde en getormenteerde screams galmen – een productie die perfect in het aan-flarden-geschoten plaatje van deze aardkloot past. “Das Anna-Karenina-Prinzip” bulkt twaalf minuten lang van de repetitieve transcenderende en enerverende (positief bedoeld!) USBM knuppel-black met triomfantelijke ondertoon waarbij de finale naar Terzij De Horde lonkt. In “Hēdonée” wordt een ander gezicht van het beest getoond: loodzware, krakende en piepende noisy doom verpulvert de laatste sprankel hoop dat het ooit nog goed komt met ons. Hier zullen liefhebbers van Primitive Man wel weg mee kunnen. Ook “Totemiker” ligt met zijn verstikkende, agressieve en disonnante over- en weer stuitende karakter bijzonder moeilijk op de maag. Deze plaat doet pijn, maar hé “no pain, no gain“.

JOKKE: 79/100

Unru – Als Tier ist der Mensch nichts (Supreme Chaos Records 2016)
1. Zerfall & Manifest
2. Das Anna-Karenina-Prinzip
3. Hēdonée
4. Totemiker

Inter Arma – Paradise gallows

De Amerikaanse post-sludgers van Inter Arma zijn toe aan hun derde schijf, gedoopt “Paradise gallows“. Voorganger “Sky burial” werd door ondergetekende met strakke broek onthaald, al was de tussentijdse EP “The Cavern” een heuse beproeving. Maar geen nood, de nieuweling is deftig in orde. Inter Arma haalt zoals vanouds zowat een beetje overal de mosterd vandaan en brengt op deze manier heel wat invloeden samen in een majestueus sludgy powertripje. Melodieus Maiden’esque geplingel, zoals intro “Nomini” (en tussenstuk “Potomac“, mét zelfs wat piano erbij) en akoestisch geplangel, zoals afsluiter “Where the earth meets the sky” wisselen af met knalharde mokerslagen en diepe modderrochels. Tussen de blastbeats door, hoor je vooral veel Neurosis in “An archer in the emptiness” en “Transfiguration“. Sleep wordt dan weer aangehaald in “The summer drones“, incluis meer zuivere zang. Inter Arma echter afdoen als louter een kloon van (bovenstaande bands), doet de band oneer aan. De uitgesponnen nummers bevatten zoveel invloeden, van black metal gaande over southern rock, gaande over death metal tot sludge. Er valt niet zomaar een noemer te plakken op “Paradise gallows“. Dit veelvoud aan input zorg voor een aangename luisterbeleving waardoor verveling nooit toeslaat. Productioneel staat het album ook als een huis; loodzwaar, transparant, maar zeker ook lekker rauw. De lange duur van 70 minuten is een zware bevalling, maar ook een zeven gangen menu heeft zijn tijd nodig. Voor een snelle hap moet je hier niet zijn. Inter Arma levert kwaliteit en met “Paradise gallows” wordt dat nogmaals onderstreept. Flp: 87/100.

Inter Arma – Paradise gallows (Relapse 2016)
1. Nomini
2. An archer in the emptiness
3. Transfiguration
4. Primordial wound
5. The summer drones
6. Potomac
7. The paradise gallows
8. Violent constellations
9. Where the earth meets the sky