Maand: april 2017

Thy Darkened Shade/Chaos Invocation – Saatet-Ta apep

“The Left Hand Path is no fun, the LHP endangers the life and happiness of millions. You must stop, we appeal to the fake bands of today. Stop the madness, there are better things in life. Moloch will devour you anyway!” Duidelijk statement van twee bands uit de W.T.C.-stal die de handen in mekaar hebben geslagen voor een split 7″ EP. Het betreft hier het Griekse Thy Darkened Shade en het Duitse Chaos Invocation. Die eerste brengen met “Cascade of Nun” een solide, melodieuze, mid-tempo occulte black metal song zoals we die voortdurend te horen krijgen van meerdere van hun labelgenoten. Niets op aan te merken, maar het blaast me ook niet omver. Ik keek vooral uit naar de B-kant waarop voor het eerst in vier jaar nieuw werk van Chaos Invocation te beluisteren valt. “Cave allegory of the great desert void” klinkt tegelijkertijd catchy en melodieus (en verraadt nog steeds een zekere voorliefde voor Dissection), maar ook vurig en bevat de nodige eb-en-vloed dynamiek en occulte koorzang, wat maakt dat er heel wat afwisseling in deze ene track vervat zit. De nieuwe langspeler zou niet lang meer op zich mogen laten wachten. Benieuwd!

JOKKE: 82/100

Thy Darkened Shade/Chaos Invocation – Saatet-Ta apep (World Terror Committee 2017)
1. Thy Darkened Shade – Cascade of Nun
2. Chaos Invocation – Cave allegory of the great desert void

Lo-Ruhamah – Anointing

De laatste tijd verschenen tal van platen met adembenemende hoesontwerpen, waarbij het urenlang zoeken is naar allerlei occulte verwijzingen en verborgen thematiek. Denk maar aan albums van Inferno, Nightbringer en Entartung. Aan dit rijtje mogen we gerust ook het nieuwe album van Lo-Ruhamah toevoegen, dat knap cover-artwork bevat van Elijah Tamu waarin een sterke visie van spirituele wilskracht uitgebeeld wordt. Deze band met exotisch klinkende naam debuteerde in 2005 met een gelijknamig EP, waarna in 2007 het debuut “The glory of God” verscheen. Daarna werd het muisstil rond het – ondertussen van Amerika naar Estland verkaste – trio, om na tien lange jaren via I, Voidhanger Records met een opvolger af te komen. Lo-Ruhamah brengt op “Anointing” occulte death en een streep esoterische black metal, zonder daarbij de snelste, kwaadaardigste, zwaarste of meest overdonderende te willen zijn. Daar waar op het debuut nummers van meer dan tien minuten eerder regel dan uitzondering waren, zijn de negen songs op de nieuweling met een gemiddelde speelduur van vier minuten gebalder, hoewel er nog steeds de nodige avantgarde-invalshoek te bespeuren valt en er tussen al het geweld door plaats blijft voor rustpunten en progressievere stukken. Door de heldere en transparante productie zijn de kronkelende gitaarriffs en verrassende baslijnen, ondersteund door avontuurlijk drumwerk, goed te volgen en verzandt het geheel nergens in een brei. Vanaf “The corridor” sluipt er schizoïde gejank en gebrul tussen de meer standaard death metal growls in, wat een psycho-effect toevoegt. In de afsluiters “Coronation” en “Aeon” bereiken deze van-waanzin-doordrenkte vocalen hun hoogtepunt. Graag had ik dan ook meer van dat gehoord op de eerste helft van de plaat, want het is pas verderop doorheen de muzikale trip dat de ware sterkte en unieke aard van het beestje het best naar voor komt. Ik ben niet goed genoeg vertrouwd met het oude werk, dus van een geslaagde comeback ga ik niet spreken. Ik hoop wel dat I, Voidhanger de nodige fuzz rond de band kan creëren, want ik ben uitermate benieuwd naar wat Lo-Ruhamah nog allemaal in haar mars heeft. Hopelijk duurt het alleen weer niet opnieuw een decennium om die opvolger te schrijven.

JOKKE: 82/100

Lo-Ruhamah – Anointing (I, Voidhanger Records 2017)
1. Mouth
2. Sibilant chorus
3. Rending
4. Charisma
5. Vision and delirium
6. The corridor
7. Lidless eye
8. Coronation
9. Aeon

Beastcraft – The infernal gospel of primitive devil worship

Het duivelsgebroed Beastcraft doet nog twee laatste stuiptrekkingen alvorens te vergaan in het hellevuur. Na het overlijden van Trondr Nefas in 2012 houdt achterblijver Sorath Northgrove het voor bekeken. Via Pulverized Records verschijnt nog de “Nocturnal reverence” EP – met naast één eigen compositie in oude Bathory-stijl, een Darkthrone en Von cover (wie zit daar nu nog op te wachten eigenlijk?) – en een derde en laatste full length met de welluidende titel “The infernal gospel of primitive devil worship“, die enkele van de laatste muzikale composities van de hand van de overleden Urgehal-frontman bevat die ook een groot aandeel had in de Beastcraft-sound. Het woord “primitief” uit de albumtitel en de bands waarvan Beastcraft het nodig vindt om de zoveelste saaie cover te brengen, verraden wat je muzikaal voorgeschoteld krijgt: old school no-nonsense black die alle clichés op een hoopje gooit inclusief een groezelige en grimmige productie. Dertien-in-een-dozijn riffs die nergens opmerkelijk klinken en vijfentwintig jaar geleden waarschijnlijk nog wel in staat waren een kapel in lichterlaaie te zetten, maar nu amper nog de fik in een kerststal vol droog hooi krijgen. U raadt het al: ik word hier niet heel warm van, hoewel de ballade “Deathcraft and necromancy” eruit springt en ideaal is om uw lief eens tegen uwen gilet – of de door je moeder met opgenaaide patchkes bezoedelde leren jekker – te trekken. Dan klonk “Baptised in blood and goatsemen” uit 2007 een pak pittiger en venijniger en kwam Trondr in Urgehal en Endezzma toch straffer uit de hoek. Beastcraft is dood en begraven. Zand erover!

JOKKE: 66/100

Beastcraft – The infernal gospel of primitive devil worship (Pulverized Records 2017)
1. Aapenbaring
2. Demonic perversion
3. Deathcraft and necromancy
4. The fall of the impotent god
5. Her highness of hell
6. Reborn beyond the grave
7. Waging war on the heavens
8. The devil’s triumph
9. The beast descends

Deus Mortem – Demons of matter and the shells of the dead

Niet alleen met Prosternatur maar ook met Deus Mortem brengt Terratur Possessions de vinylversie uit van een underground parel die oorspronkelijk vorig jaar werd gereleased. De EP “Demons of matter and the shells of the dead” zag het levenslicht via het Poolse Malignant Voices en begint nu dus aan een tweede leven. Deus Mortem werd in 2008 boven de doopvont gehouden door twee heren die reeds beroemd en berucht waren in de Poolse scene, namelijk Necrosodom (o.a. Anima Damnata, ex-Azarath, ex-Shemhamforash, ex-Thunderbolt, ex-Throneum) en drumlegende Inferno (Behemoth, Azarath, ex-Damnation). Die laatste hield het voor bekeken na het uitstekende debuut “Emanations of the black light” dat – tweewerf hoera! – meteen ook maar door Terratur Possessions op vinyl wordt uitgegeven, en gaf zijn drumstokken estafettegewijs door aan Stormblast (o.a. ex-Thunderbolt, Infernal War). Verder werd de line-up tot een kwartet aangevuld met bassist Vomitor en gitarist Sinister. Twintig minuten kwaliteitsblack met catchy en goed in het gehoor liggende riffs, is wat “Demons of matter and the shells of the dead” te bieden heeft. In de korte en snelle opener “The higher sun” is dat straight to the point terwijl het tien minuten durende “Penetrating the veils of negativity” heel wat andere facetten aan bod laat komen: subtiele koorzang, licht epische en oosterse ondertoon, spanningsveld tussen intense razernij en plechtige, occulte stukjes. Wanneer Deus Mortem gas terug neemt zoals in “Olam haberiah” – hoewel halverwege de demonen ook even ontketend worden – hoor je onvermijdelijk stukjes Mgła terug en de finale van deze song zindert nog uren door. Voor wie een ander ijkpunt wil, kan ik het geweldige Darvaza aanhalen. Top EP! En nu snel een nieuwe langspeler graag.

JOKKE: 88/100

Deus Mortem – Demons of matter and the shells of the dead (Malignant Voices 2016 / Terratur Possessions 2017)
1. The higher sun
2. Penetrating the veils of negativity
3. Olam haberiah

Prosternatur – Abyssus abyssum invocat

“Hel roept hel”, maar dan in het Latijn of “hoe de ene misstap leidt tot een volgende”. Het is een zinsnede die we al meermaals hebben zien opduiken in het extreme metal-wereldje. Ook het geheime collectief Prosternatur koos deze onheilspellende woorden als titel voor haar debuut. “Abyssus abyssum invocat” verscheen reeds in juli 2016, maar is bij ondergetekende onopgemerkt gebleven totdat het gerenommeerde Terratur Possessions recent besloot het kleinood ook op vinyl uit te brengen. De leden van Prosternatur zouden volgens enkele bronnen deel uitmaken van bekende toonaangevende Europese bands en bovendien ook lid zijn van een sekte. Lekker hip en kvlt net zoals het obscure coverontwerp. Marketing blablabla of niet, de ritualistische occulte black metal die het collectief ons voorschotelt is echt om te likke(hipster)baarden. Er valt heel wat te beleven op dit begeesterende plaatje: obscure gezangen, ambient interludes, diverse misselijkmakende keelklanken, rauwe tremolo picking partijen, variërende tempo’s, melodieën die door merg en been gaan en bovenal gitzwarte duisternis. Er duiken heel wat referenties op zonder één als overduidelijke inspiratiebron aan te kunnen duiden: Throne Of Katharsis (ijskoude mid-tempo riffs), Mactätus (vocalen), Glorior Belli (disonnante gitaartokkels). Meermaals wordt het contrast opgezocht tussen trage, monotone gitaarriffs waaronder repetitieve snelle drumpartijen voor een stuwende kracht zorgen. De productie is transparant, maar bevat toch de nodige ruwe, korrelige randjes en voldoende echo voor een optimale rituele luisterervaring…opnieuw en opnieuw en opnieuw en…

JOKKE: 89/100

Prosternatur – Abyssus abyssum invocat (Mercenary Musik 2016 / Terratur Possessions 2017)
1. Hydragyrum
2. Mortification of the flesh
3. Zoroastrianism
4. Eleusinian mysteries
5. Scrying mirror
6. Heterodox

Time Lurker – Time lurker

Toen ik vorig jaar tijdens een nachtelijke Bandcamp dwaling op Time Lurker stootte, was ik meteen verkocht. Mijn kop eraf dat deze Franse einzelgänger uit Strasbourg vroeg of laat niet door een label opgepikt zou worden. Het is uiteindelijk Les Acteurs de l’Ombre Productions geworden, een label dat de laatste tijd goed bezig is. Voor het debuut dat in juni uitkomt werden de twee digitale EP’s “I” (tracks één en twee) en “II” (tracks vier tot en met zeven) en de single “Etheral hands” (track drie) samengevoegd. Mick speelde de hele plaat op zijn eentje in en verzorgde ook de mix. Voor de mastering werd bij Jack Shirley (o.a. Deafheaven, Wiegedood, Oathbraker, Ultha) aangeklopt, dus op productioneel vlak zit dit plaatje meer dan snor. Voor de zang kreeg de man hulp van enkele vrienden zoals Thibo (Paramnesia), Tony (Rance), Cédric (End Of Mankind, Pyrecult) en Clam (Le Mal des Ardents) waardoor er op vocaal vlak tot op het depressieve af heel wat te beleven valt. De geest van het vergane Altar Of Plagues waart alomtegenwoordig rond in de atmosferische black metal, maar dat vinden we allerminst een spijtige zaak. De warme gloed die de muziek bij momenten uitstraalt, maakt het contrast met de ijselijke screams des te groter. In de songs afkomstig van de tweede EP is nog meer ruimte voor catharsische atmosfeer voorzien. Het concept van Time Lurker is gebaseerd op een lange, introspectieve reis waarbij de menselijke natuur geconfronteerd wordt met haar demonen die gevormd worden door twijfel en angst en waarbij inspiratie werd gevonden bij Jules Verne en HP Lovecraft. Twijfel is er allerminst bij het aanhoren van deze plaat. Wat ben ik in mijn nopjes met Time Lurker!

JOKKE: 90/100

Time Lurker – Time lurker (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2017)
1. Rupture
2. Judgment
3. Ethereal hands
4. Reborn
5. No way out from mankind
6. Passage
7. Whispering from space

Bestia Arcana – Holókauston

Midden juni verschijnt via nieuwe broodheer Dark Descent Records – met Daemon Worship Productions zit er precies een serieuze haar in de boter – de tweede langspeler van Bestia Arcana. Dat is enkele weken na de nieuwe Nightbringer. Waarom zeg ik dat? Wel, omdat de line-up van Bestia Arcana bestaat uit individuen die eveneens deel uitmaken/uitmaakten van deze band uit Colorado. De scheidingslijn tussen de auditieve terreur die het trio Naas Alcameth, K. en Menthor via Bestia Arcana de kosmos in knalt, was ten tijde van het zes jaar oude debuut “To anabainon ek tes abyssu” een hele dunne vergeleken met Nightbringer. Op “Holókauston” heeft het trio meer een eigen smoelwerk waardoor het bestaansrecht van Bestia Arcana nu absoluut gerechtvaardigd wordt. De plaat bevat slechts vier songs, maar in tegenstelling tot hun gebalde titels, flirten ze elk met de tien minuten grens. De black op “Hellmouth” en “Iniquity” is nog steeds zo zwart als de nacht, want doorheen de volgestouwde afotische songstructuur schijnt geen greintje zonlicht. “Obscurator” neigt met zijn laaggestemde gitaren en diepere growls eerder naar orthodoxe death metal – naar het einde toe hoor ik zelfs wat flarden Immolation terug – en verkent de extremen qua speelsnelheid. Met een drumbeest als Menthor zit je natuurlijk gebeiteld en kan je zowat elk tempo aan. Het zware, met dronende ambient onderbouwde “Howling” is de vreemde eend in de bijt en sleept zich zelfs op een funeral doom tempo voort. Bestia Arcana trekt op “Holókauston” de kaart van veelzijdigheid wat voor een afwisselende plaat met een goede flow zorgt. Bijpassend artwork van David Herrerias maakt het horrorachtig plaatje tenslotte compleet.

JOKKE: 85/100

Bestia Arcana – Holókauston (Dark descent records 2017)
1. Hellmouth
2. Obscurator
3. Howling
4. Iniquity

Nightbringer – Terra damnata

“Does size matter?” In het geval van Kyle Spanswick in elk geval niet, want hoewel de Amerikaan klein van gestalte is, weet hij grootse dingen te doen met zijn Nightbringer. Op plaat nummer vijf bestaat het internationale gezelschap naast zanger/gitarist Kyle aka Naas Alcameth (Akhlys, Bestia Arcana) uit de Zweedse zanger ar-Ra’d al-Iblis (o.a. ex-Acrimonious), zanger/gitarist Ophis – je hoort inderdaad drie schreeuwlelijkerd aan het werk – Gitarist VJS (o.a. Adaestuo en Sargeist) – yep, ook drie gitaristen –  de Portugese drummer Menthor (o.a. Enthroned en Lucifyre) en met bassist Norgaath (o.a. Coldborn en Grimfaug) is er tenslotte zelfs een Belgische connectie. Allemaal jongens die het klappen van de zweep kennen en dus niet op een foutje te betrappen zijn. Voorganger “Ego dominus tuus” uit 2014 vond ik het toenmalige hoogtepunt uit de carrière van de band omwille van het lager gehalte aan enerverende tremolo picking leads ten opzichte van het ouder materiaal, wat me dus beter afging. Er werd wel grondig leentjebuur gespeeld bij Dark Funeral (zanglijnen) en in mindere mate Emperor en Dimmu Borgir (het symfonische aspect). Zelf zegt de band op de nieuwkomer terug te keren naar het meer orthodoxe geluid van “Hierophany of the open grave” uit 2011 –  wat ik beaam – maar spijtig genoeg betekent dat ook wel terug een hogere dosis volcontinu high pitched leads waar ik bij momenten onrustig van wordt – maar is dat eerlijk gezegd ook niet de bedoeling van black metal? In opener “As wolves amongs ruins” worden de snerpende leads zo verschroeiend heet als een laser waarmee foute tribal tattoos uitgewist kunnen worden om plaats te ruimen voor één of ander hip occult symbooltje. Naast moeilijker te verteerbare songs staan er ook een heleboel klassenummers op “Terra damnata” zoals “Midnight’s crown” waarbij de wisselwerking tussen de drie vocalisten vuurwerk geeft en “Let silence be his sacred name“, met haar dynamische en expansieve sound waarbij trage partijen afgewisseld worden met hyperspeed blasts die een meditatieve state of mind creëren. Referenties naar Emperor’s barokke “IX equilibrium“-periode zijn nog steeds aanwezig, zoals te horen is in de mid-tempo track “Inheritor of a dying world“. Het trage, slepende maar bombastische “The lamp of inverse light” springt het meest in het alziend oog met haar spoken word-sample, ontleend aan een interview met Julius Evola (Italiaanse filosoof, schilder en esotericus die hier spreekt over The Left Hand Path). In hekkensluiter “Serpent song” laat Nightbringer nog eens horen waarom ze qua complexe, symfonische black metal momenteel zo wat de absolute top in het genre zijn. Op grafisch vlak heeft de Mexicaanse kunstenaar David Herrerias zich weer eens mogen uitleven, want het cover artwork, vol occulte verwijzingen, is erg intrigerend. Deze jongens nemen hun spirituele overtuigingen uitermate serieus, wat bovendien respect afdwingt.

JOKKE: 86/100

Nightbringer – Terra damnata (Season Of Mist 2017)
1. As wolves amongst ruins
2. Misrule
3. Midnight’s crown
4. Of the key and crossed bones
5. Let silence be his sacred name
6. Inheritor of a dying world
7. The lamp of inverse light
8. Serpent sun

Oranssi Pazuzu – Kevät / Värimyrsky

Oranssi Pazuzu gaat weldra de hort op met Cobalt en Aluk Todolo – van een kwijlaffiche gesproken! Naar aanleiding van deze tour brengen de Finse psychonauten een 10″ uit die enkel tijdens optredens te verkrijgen is – dat wordt weer tijdig aanwezig zijn om de merch stand te plunderen en een exemplaar op de kop te tikken. Wat Oranssi Pazuzu zo’n klasseband maakt, is dat ze de waanzin van hun albums live nog doodleuk weten te overtreffen. Altijd grappig om – tussen de trance door – het publiek even in ’t oog te houden. Daar waar bij menig sludge of post-metal band de mensenmassa synchroon op de cadans van de rifforkanen meebeweegt, lijkt elke toeschouwer van een Oranssi Pazuzu concert in de muzikale waanzin op zoek te zijn naar een eigen houvast om er daarna enige vorm van trippende spastische dans aan vast te koppelen. Grappig om zien! Van afwijkende maatsoorten en psychedelische hysterie is op deze EP echter geen sprake. “Kevät” (lente) is een erg donkere, trage en mooi-in-zijn-guurheid-zijnde atmosferische doomsong die een a-typisch geluid laat horen, maar daarom niet minder beklemmend is. Ik snap dat deze song voor een EP bewaard werd, want ik zie deze ook niet meteen op één van de laatste twee langspelers passen. “Värimyrsky” kent een lange aanloop, meer eens de song uitbarst, horen we een meer voor de hand liggend geluid waarbij de dissonante, doch catchy repetitieve melodie een terugkeer naar het toegankelijkere materiaal van doorbraakplaat “Valonielu” uit 2013 betekent en ook liefhebbers van psychedelica en krautrock zal aanspreken. Voor de fans van de band worden het drukke (en dure tijden) want naast deze gelimiteerde EP, komt er nog een EP (“Farmakologinen“) met oud materiaal uit evenals een repress van de eerste drie langspelers.

JOKKE: 85/100

Oranssi Pazuzu – Kevät / Värimyrsky (SVart Records 2017)
1. Kevät
2. Värimyrsky

Doedsvangr – Satan ov suns

Als je de heren Shatraug (Sargeist, Horna, Behexen en een peloton andere bands), AntiChristian (o.a. Tsjuder en Isvind) en Doedsadmiral (Nordjevel) samen een potje muziek laat maken, weet je van tevoren al dat het resultaat geen balverschrimpelende power metal zal zijn, maar ouderwets klinkende black. Voor deze Noors/Finse-collaboratie zou in theorie het predicaat “superband” van onder de mottenballen gehaald mogen worden. In theorie, want de praktijk leert ons dat het samenbrengen van muzikanten die hun sporen al dubbel en dik verdiend hebben, toch niet altijd tot muzikaal vuurwerk leidt. In het geval van Doedsvangr valt het allemaal wel mee. Natuurlijk kennen de heren het klappen van de zweep en beheersen ze hun instrumenten tot in de puntjes, maar het wordt slechts zelden écht spannend op dit debuut. We horen veelal uptempo black à la Dark Funeral, hoewel het trio wel weet dat ze op tijd en stond ook eens wat gas moeten terugnemen (o.a. in de titeltrack), want dat een blastfestijn van meer dan vijftig minuten anders al snel gaat vervelen. Het dynamische “Black dawn” steekt met haar aanstekelijke riffs boven de middelmaat uit en ook “Black sun nimbus” weet te bekoren, maar dan zijn we spijtig genoeg reeds bij het laatste nummer aanbeland. Doedsvangr brengt zijn black te veel volgens de regels van het boekje en mede door de te proper en modern klinkende productie (o.a. machinaal klinkende bassdrums) en de eentonige doordeweekse screams van Doedsadmiral, is dat onvoldoende om boven de grijze massa uit te stijgen. Het surrealistische artwork spring dan weer wel in het oog. Hier had toch wel wat meer ingezeten als je het mij vraagt.

JOKKE: 75/100

Doedsvangr – Satan ov suns (Immortal Frost Productions 2017)
1. Our lord cometh!
2. Rituals
3. Doedsvangr
4. Black dawn
5. Northern watchtowers
6. Diaboli
7. Gnashing of teeth
8. Breath of lucifer
9. Throne of black illumination
10. Blood whores
11. Black sun nimbus