Maand: september 2017

Ritual Death/Aosoth – Split

De Noren van Ritual Death lijken voorlopig geen interesse te hebben in een langspeler en brengen een jaar na hun gelijknamige EP gelijktijdig twee nieuwe split seven inches uit. Daar waar ze op de samenwerking met 13th Moon een afwijkend geluid lieten horen, sluit “Blood oblation” naadloos aan op hun EP: up-tempo, rauwe en morbide black metal waarbij een glansrol weggelegd is voor de orgelklanken van H. Tvedt. Op kant B treffen we het gelauwerde Aosoth aan. Deze Fransen weken in het verleden amper een duimbreed af van hun black metal filosofie en ook nu laten ze op “Thieves of virtue” geen nieuwe invalshoeken horen. Is dat erg? Bijlange niet! Want dit duivelse trio staat – gewapend met hun uit de duizenden herkenbare sound – steeds garant voor een portie beklemmende black die gedreven wordt door knetterharde drumsalvo’s en vlijmscherpe riffs. Er wordt ook de nodige aandacht gegeven aan enkele rustpunten, maar de kracht van Aosoth ligt toch voornamelijk in de onophoudelijke maalstroom aan goddeloze furie. Op zich niets opzienbarends maar een leuk hebbedingetje voor de fans van beide bands.

JOKKE: : 81/100 (Ritual Death: 80/100 – Aosoth: 82/100)

Ritual Death/Aosoth – Split (Terratur Possessions 2017)
1. Ritual Death – Blood oblation
2. Aosoth – Thieves of virtue

13th Moon/Ritual Death – Mors triumphans

Zowel het Noorse Ritual Death als het Spaanse 13th Moon lijken een fetish voor schedels en doodskoppen te hebben; vandaar dat ze misschien besloten om de handen in mekaar te slagen voor een 7 inch split? De Spanjaarden konden mij in het verleden slechts matig bekoren maar komen op “Veneration of the mighty dead” een pak sterker voor de dag. Zowat op alle vlakken (songwriting, uitvoering, productie) werd vooruitgang geboekt, wat achter wel maakt dat de band wat van haar eigenheid is kwijtgespeeld. Het gure, primitieve randje is eraf en het totaalgeluid is een serieus pak richting bands als Darvaza en Celestial Bloodshed opgeschoven – twee bands waar de frontman van Ritual death (toevallig?) ook actief in is/was. De Spaanstalige song op deze split wordt voor de gein uitgevoerd door de Noren. Een vuile en vuige distortion vormt de ruggengraat van deze doomy en creepy auditieve aanval die pure horror uitwasemt. Je ziet als het ware een horde zombies uit het graf kruipen die op de mid-tempo kadans van deze “song” doorheen een kerkhof vol ontheiligde graven marcheert. Behoorlijk afwijkend van wat er op hun eerste EP te horen was.

JOKKE: 79/100 (13th Moon: 80/100 – Ritual Death: 78/100)

13th Moon/Ritual Death – Mors triumphans (Triangulum Ignis/Terratur Possessions 2017)
1. 13th Moon – Veneration of the mighty dead
2. Ritual Death – Señor de la tumba

One Tail One Head – Firebirds b/w Prowess

Een luttele elf jaar na haar oprichting maakt het Noorse One Tail One Head zich op voor de release van haar langverwachte debuut “Worlds open, worlds collide”. Naar aanloop daarvan trakteert het viertal ons nu al op de “Firebirds b/w Prowess” maxi single waarop een alternatieve versie van de albumtrack “Firebirds” prijkt en het nummer “Prowess” exclusief voor deze release bewaard werd. De afgelopen jaren ben ik fan geworden van de band – niet in de eerste plaats door de demo’s en EP’s waarvan de laatste ook alweer zes jaar oud is – maar door hun energieke live shows. Hoewel niet altijd even strak, droeg het ietwat chaotische karakter bij aan de reputatie van de band en was het steeds een aimabel schouwspel om te ervaren dat in schril contrast staat met de vele zoutpilaren black metal bands die er de dag van vandaag rondlopen. De energie die live van het podium spat, weet One Tail One Head ook op plaat over te brengen. “Firebirds” klinkt behoorlijk dynamisch waarbij de bas van Andras Marquis T. een belangrijke rol opeist en frontbeest Luctus (Behexen, Dark Sonority, Darvaza, Mare, Ritual Death) nog maar eens laat horen waarom hij één van de beste black metal vocalisten van de laatste jaren is. In de versie die hieronder te horen is, werd het sfeervolle einde weggeknipt. Het is een facet van de band dat we nog niet eerder kenden, maar goed uitdraait. “Prowess” rockt bij aanvang dat het een lieve lust is, maar verkent al snel rustigere wateren waarbij de onderhuidse spanning echter voortdurend op de loer ligt in de vrij repetitieve zwarte meanderende atmosfeer die gecreëerd wordt, maar waarbij het nooit meer tot een uitbarsting komt. Ik smaak de nieuwe richting wel die One Tail One Head hier laat horen. Benieuwd of de langspeler in het verlengde van deze aanpak zal liggen of eerder naar de meer compacte up-tempo songs uit het verleden zal teruggrijpen.

JOKKE: 85/100

One Tail One Head – Firebirds b/w Prowess (Terratur Possessions 2017)
1. Firebirds
2. Prowess

Wildernessking – Voortdurend nieuwe dingen uitproberen

Eind juli deed een interessante tour-package de Antwerpse underground tempel Music City aan. Het Deense Solbrud en het Zuid-Afrikaanse Wildernessking trokken samen door Europa en trakteerden de aanwezigen die avond op een beklijvende pot atmosferische black metal. Na afloop van de show raakte ik aan de praat met Keenan Nathan Oakes – frontman/bassist van Wildernessking – die al snel een aangename gesprekspartner bleek te zijn. We spraken af om na afloop van de tour een diepgaand interview te doen. Een maand na hun Antwerpse passage volgt hier het relaas. (JOKKE)

Here is a link to the English version: Addergebroed-Wildernessking-Interview

Wildernessking 3

(c) Oliver Kruger

Hey Keenan! Jullie zijn net thuis van jullie eerste concertreeks door Europa met Solbrud. Hoe kijken jullie hier op terug? Jullie wisselden regelmatig de spot als headliner zag ik?
Hallo! Het voelt goed om terug thuis te zijn na onze eerste Europese tour. Het was een ongelofelijk leerrijke en levensveranderende ervaring die voor herhaling vatbaar is. We wisselden inderdaad elke avond af als headliner met Solbrud.

Tour manager Alex vertelde met dat jullie ook op een festival met Satyricon hebben gespeeld. Welk festival was dat en was dat het grootste publiek waar jullie al voor hebben gespeeld?
Dat was op het Devilstone festival in Litouwen, de eerste show van de tour. Ons grootste publiek hebben we waarschijnlijk op een festival in Zuid-Afrika gehad en tijdens deze tour op het Fluff Fest in Tsjechië.

Het moet een leuke afwisseling geweest zijn om zowel festivals als kleine club shows zoals deze in Music City te combineren op een tour. Welk soort gig geniet jullie voorkeur?
Dat was inderdaad tof. We zijn het niet zo gewend om op de grote festivalpodia te spelen, dus ben ik geneigd te zeggen dat we kleinere en intensere club shows verkiezen waar het publiek letterlijk één meter van ons staat, zoals in de Antwerpse Music City (absoluut een hoogtepunt van de tour). Andere optredens die erbovenuit staken, waren de meeste squat shows, waar de DIY-cultuur erg aanwezig is. Dit milieu spreekt ons echt aan omdat we in wezen een DIY-band zijn.

Enkele zotte belevenissen meegemaakt tijdens het touren?
Yeah, aangezien het onze eerste tour-ervaring in Europa was, ging het er soms nogal eens wild aan toe. Veertien dagen aan een stuk elke avond optreden, leek ons geschift om eerlijk te zijn, maar is voor de meeste bands die touren waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld. Een stapje in de wereld zetten na een show om er de ochtend nadien vroeg uit te moeten om vervolgens tien uur te rijden, was moeilijk met momenten. Optreden met een backline waaraan je niet gewend bent, was ook best een uitdaging maar uiteindelijk draaide het meestal wel goed uit en leerden we veel van de situatie waarmee we geconfronteerd werden.

Is het gemakkelijk om het alledaagse leven nadien terug op te pikken?
Ja en nee. Ja, omdat we gewend zijn aan het leven thuis, de routine, de mensen en de stad. Die is namelijk fantastisch en leuk om te vertoeven. Maar niet zo gemakkelijk in de optiek van de ervaring die we opdeden. We hebben zó lang geprobeerd een Europese tour te ondernemen, dus was het een grote voldoening om die eindelijke te kunnen realiseren. Het zou fantastisch zijn als we elke twee jaar zouden kunnen terugkeren.

Vermits er niet echt een nieuwe release is om over te praten, zou ik jullie verleden, heden en toekomst eens onder de loep willen nemen. Laten we beginnen bij de periode vóór Wildernessking, toen de band actief was als Heathens. Waarom besloten jullie op een bepaald moment de bandnaam te veranderen?
Toen we aan de opvolger voor de tweede Heathens EP aan het werken waren, was de muziek geëvolueerd naar een meer volwassen sound. De derde release (de “Morning” single) zou de laatste nagel in de doodskist van Heathens worden. Eigenlijk waren we toen al een nieuwe band aangezien Jesse ons als tweede gitarist vervoegde vlak voor de release van die single en we muziek schreven en speelden die ver verwijderd lag van de initiële bedoeling van Heathens, dat eigenlijk een fun zij-project was van Dylan en mezelf. We vonden het ook tijd voor een meer allesomvattende en conceptuele bandnaam dan Heathens; één die ons doelpubliek niet zou limiteren en een wijder publiek zou aanspreken.

Jullie gingen meteen voor the real deal en brachten in 2012 jullie debuut langspeler “The writings of gods in the sand” uit via Antithetic Records. Ik ben altijd al geïntrigeerd geweest door de albumtitel. Wat is de betekenis ervan? 
In essentie handelt de plaat over een groep mensen die op zoek is naar een utopie, een beter leven dan hetgene dat ze hebben. De titel komt uit een songtekst van het nummer “Discovery“. Op dit punt is de groep mensen op weg het majestueuze land te ontdekken en de titel en tekst zijn een bevestiging dat ze op het juiste pad zitten. Bekijk de titel “The writing of gods in the sand” alsof ze naar dit momentum geleid werden door een bovennatuurlijk wezen. Het concept is eigenlijk een metafoor; het gaat over het maximale uit je leven halen.

Nadien brachten jullie in eigen beheer de EP’s “…And the night swept us away” en “The devil within” uit. Was Antithetic Records niet langer geïnteresseerd om met de band te werken en deze releases uit te brengen?
Het was niet dat Antithetic geen interesse meer had. We hebben nooit een deal getekend en vanaf de oprichting van Wildernessking was het de bedoeling om altijd nieuwe dingen uit te proberen, ons nooit te herhalen. Met de eerste LP hadden we een kleine fanbase opgericht, dus sprak de idee om een erg gelimiteerde en speciale CD  als eerste EP uit te brengen ons erg aan. We vinden het leuk de controle te hebben over alle aspecten die bij een release komen kijken: van concept tot pre-productie, de creatieve richting en tenslotte de opnames en productie van de plaat. “The devil within” brachten we in eigen beheer op CD uit, maar zowel de cassette als vinyl-uitgave ervan verschenen op labels, net zoals de tape-versie van “…And the night swept us away“.

Beide EP’s werden recent met nieuw artwork opnieuw uitgebracht door het Franse label Les Acteurs de l’Ombre. Is er ook iets aan de sound gewijzigd?
De “…And the night swept us away” kant van de LP werd opnieuw gemastered, maar dat is het enige dat veranderde. De bedoeling van deze rerelease was om de “…And the night swept us away” EP eindelijk op vinyl te kunnen uitbrengen en het was tevens een mooie gelegenheid om de “The devil within” EP opnieuw te persen aangezien de honderd stuks van de 10″-versie relatief snel uitverkocht waren. Waarom dus geen twee vliegen in één klap en beide EP’s als één release uitbrengen? Sommigen van onze fans hadden hier ook al meermaals om gevraagd. Om de release nog specialer te maken, voegden we twee exclusieve bonusnummers toe samen met nieuw artwork.

Jullie werkten ook samen met Sick Man Getting Sick Records en enkele andere labels voor de release van cassette- of vinyledities. Jullie lijken wel fan van label-hopping? Zijn jullie nog steeds vrij om de samenwerking met andere labels aan te gaan of moet voortaan alles via Les Acteurs de l’Ombre uitkomen?
We houden ervan met andere mensen samen te werken waardoor er altijd nieuwe manieren zijn om een project te bekijken, aan te pakken en uit te voeren. Om terug te komen op een punt dat we eerder in het interview aanhielden: we pushen onszelf steeds om nieuwe dingen uit te proberen (het is niet zó zelfbewust om eerlijk te zijn) en samenwerken met SMGS en LADLO was in die optiek niet anders. We kunnen en mogen met iedereen samenwerken. Tot op de dag van vandaag hebben we nooit een contract met iemand getekend. Het ging altijd om een open en eerlijke overeenkomst, zoals wij dat het liefst hebben.

Voor jullie tweede langspeler “Mystical future” schreef ik een review in het Nederlands die ik nadien via Google Translate vertaalde naar het Zuid-Afrikaans. Omdat het resultaat nog steeds verstaanbaar was en wel grappig leek, besloot ik de review als dusdanig te publiceren. Is deze verstaanbaar voor jullie of raakt ie kant noch wal? Spreken jullie alle vier Zuid-Afrikaans? 
Afrikaans zal je bedoelen? We verstaan die review bijna volledig. Twee van ons spreken Afrikaans maar we begrijpen het allemaal.

In de recensie haalde ik Alcest, Fen, Deafheaven en Altar Of Plagues als referenties aan. Zijn dit jullie voornaamste inspiratiebronnen? 
Niet echt. Onze grootste inspiratie op gebied van metal komt van Enslaved, Wolves In The Throne Room, Agalloch en deels ook Deafheaven.

Voor het extreem catchy “I will go to your tomb” namen jullie een stijlvolle muziekvideo op. Opende deze nieuwe deuren voor jullie?
Niet bepaald. We hebben altijd al een professionele videoclip willen uitbrengen, dus wanneer die opportuniteit zich voordeed, lieten we deze kans niet liggen.

De link tussen de songtitel en de twee zwarte worstelaars is me niet meteen duidelijk. Waar staan deze symbool voor?
De link is voor ons nu schijnbaar duidelijker dan toen we de video opnamen. Om zichzelf te overstijgen, dient de ene worstelaar de andere te verslagen. Door de andere te vermoorden, gaat hij in essentie naar zijn graf of zoals de titel zegt “I will go to your tomb” wat in feite neerkomt op het overwinnen van een tegenstander. In de context van het album handelen de teksten over het overwinnen van een moeilijke en lange relatie, vandaar de tekstregel “I will raise a stone, bury time so old“.

Als je een black metal band opricht, heb je grofweg de keuze om voor de satanische of orthodoxe stijl inclusief spikes, occulte symboliek en corpsepaint te gaan of voor de meer atmosferische – volgens sommigen hipster – variant die meer geïnspireerd lijkt te zijn door de natuur. Die eerste was nooit een optie veronderstel ik? Beschouwen jullie Wildernessking trouwens zelf als een black metal band?
Ten eerste was de tweede golf orthodoxe black metal bands diep geïnspireerd door de natuur alsook andere dingen. Deze nieuwe wave is een uitbreiding en verderzetting van wat black metal in de jaren negentig was. En die eerste optie is inderdaad nooit overwogen geweest omdat wij daar als Zuid-Afrikaanse band geen affiniteit mee hebben. Maar we werden er wel zó erg door geïnspireerd dat we besloten een band op te richten. Toen we begonnen, waren er overduidelijke muzikale referentiepunten, maar nadien hebben we onze eigen stijl gekneed: metal met invloeden die gaan van black metal tot progressieve rock. We beschouwen onszelf dus eerder als een metal band.

Hoewel ik al meer dan twintig jaar naar black metal luister, was het pas na een roadtrip door Noorwegen dat ik de relatie tussen deze bands en de natuur en hun leefomgeving écht begreep. Is de prachtige natuur van Zuid-Afrika een inspiratiebron voor de band? Zijn er andere zaken waar jullie inspiratie uit halen?
Natuurlijk! We leven in Kaapstad, een stad doordrongen van pittoreske schoonheid. We kunnen bijna niet anders dan geïnspireerd worden door de bergen, de bossen en de oceanen, zelfs in de stad. En het dynamisme van de stad waarin we leven zit op een meer onderbewuste manier in onze muziek vervat. We zien en horen de invloeden van Kaapstad absoluut in onze muziek terug.

Wat is jullie relatie met religie? Enkele album- en songtitels verwijzen naar God of de Duivel. De nummers op “Mystical future” lijken dan weer eerder romantische thema’s aan te snijden.
We zijn niet religieus. Negentig procent van onze teksten en concept zijn metaforisch. De meesten van ons zijn romantici, dus romantische thema’s aankaarten was iets wat we al langer wilden doen. We houden van de poëtische en mooie beeldspraak van het romantisme.

Jullie meest recente EP “Levitate” was de eerste die live opgenomen werd. Is dit een weg die jullie verder zullen bewandelen in de toekomst? Zijn jullie reeds nieuw materiaal aan het schrijven? 
Zoals gezegd houden we ervan nieuwe dingen te doen dus onze volgende release zal een andere aanpak kennen. “Levitate” behoorde niet tot onze laatste opnamesessie (de drums, bas en gitaren werden samen opgenomen en de solo’s en zang in een andere sessie). De laatste opnames waren de twee bonus tracks voor de “ATNSUA/TDW” LP release die volledig live opgenomen werden. In mei werd het schrijfproces voor een nieuwe plaat afgerond. We zijn nog niet zeker wanneer we deze nummers zullen opnemen, aangezien we momenteel een break inlassen.

Een Zuid-Afrikaanse metal band klinkt erg exotisch voor ons Europeanen. Bestaat er een echte metal scene in Kaapstad? Spelen jullie veel shows in jullie thuisland? Zijn er bands die je ons kan aanbevelen?
Er is wel degelijk een scene, hoewel tamelijk klein, maar er komen wel voortdurend nieuwe bands bij. We spelen hier niet zo veel shows (gemiddeld twee per jaar) omdat onze focus ligt op het schrijven en uitbrengen van platen. Check zeker onderstaande compilatie voor enkele Zuid-Afrikaanse bands die ik kan aanbevelen.

 

Hoe was het om op te groeien in Zuid-Afrika en hoe kwamen jullie in contact met metal muziek? In België zijn we altijd al verwend geweest op gebied van grote bands die hier komen optreden en onze underground scene floreert de afgelopen jaren. Maar ik kan me inbeelden dat jullie meer van internet afhankelijk waren om nieuwe muziek en bands te ontdekken?
We houden van Zuid-Afrika, al van toen we erin opgroeiden en nu nog. We kwamen in contact met metal net zoals jullie denk ik: we luisterden naar een laat-avond radioshow, keken naar Superock op MTV of leerden nieuwe bands kennen via oudere familieleden of vrienden, rekening houdend met het feit dat we inderdaad niet veel tourende bands over de vloer kregen. En met de komst van het internet werd het inderdaad gemakkelijk om nieuwe bands te ontdekken.

Een reis naar Zuid-Afrika staat vrij hoog op mijn bucket list. Wat zou ik echt moeten bezoeken als ik naar jullie mooie land afzak? Klopt het dat het in Kaapstad nog steeds onveilig is om ’s avonds alleen over straat te lopen?
Na ons bezoek aan Europa kunnen we gerust zeggen dat Kaapstad één van de mooiste steden ter wereld is met een rijk cultureel erfgoed, dus dat is een no brainer qua aan te raden Zuid-Afrikaanse steden. Johannesburg is geweldig om andere redenen. Je moet “street smart” zijn: zo lang je weet waar je wel en niet kan gaan, zit je goed. We leven niet in het stenen tijdperk, in tegendeel zelfs, en vele internationale bands nemen Kaapstad mee op in hun tour en daar zijn voldoende goede redenen voor!

 

Israthoum – Direct en in-your-face

Enkele weken geleden was ik erg onder de indruk van “Channeling death and devil“, de nagelnieuwe Israthoum-schijf. Gewapend met een hele hoop vragen benaderde ik de band voor wat duiding. Hoewel Israthoum het niet zo begrepen heeft op interviews, kon ik toch het nodige lospeuteren. Aan het woord is slagwerker Arvath. (JOKKE)

israthoum

Israthoum waart al een lange tijd rond in de black metal-scene, zij het onder andere bandnamen. Toen de band in 1992 opgericht werd, was dit onder de monniker Grendel die verwijst naar de legende van Beowulf en Grendel. Al snel veranderde de naam echter naar Geryous wat zoveel betekent als een persoon die het potentieel bezit om spirituele Verlichting te verkrijgen. Uiteindelijk werd de naam omgedoopt tot Israthoum, waarvoor inspiratie gevonden werd in de Joodse Kabbala. Welke betekenis schuilt er achter deze naam en wat betekenen de Kabbala en de Qliphoth voor jullie? Hoe ver reikt jullie kennis over dit Joods religieus filosofisch systeem en is er een bepaalde boodschap die jullie aan de luisteraar willen meegeven?
Voor de bandnaam hebben we inderdaad inspiratie geput uit de Kabbala. We hebben het gebruikt uit een louter symbolisch oogpunt en er een eigen draai aan gegeven. Onze minachting voor de Kabbala en diens volgelingen is echter even groot als voor alle ander religieuze en dogmatische bewegingen die een andere entiteit vooropstellen dan de Dood en het Absolute kwaad. Maar we zijn zeker geen theologen met een PhD op het gebied van de Kabbala. Fuck de Kabbala! Onze teksten zijn niet gericht aan de luisteraar. Het zijn vooral introverte, persoonlijke gedachtengangen, teksten bedoeld als zelfreflectie, soms lofzang, hier en daar een gerichte vloek… Het lijkt me voor de hand liggend dat we onze muziek en teksten niet maken afgestemd op de luisteraar. Het is altijd goed als men onze kunst waardeert, maar het zijn de mainstream-artiesten die voor de fans gaan. Als je geld wil verdienen met muziek zal dát je insteek zijn, je product afstemmen op de markt. Wat Israthoum doet heeft met geld en likes genereren niets van doen, en dat zal ook altijd zo blijven.

De oorsprong van de band bevindt zich in Portugal, maar op een bepaald ogenblik werd Nederland als uitvalsbasis gekozen. Is dit een beslissing die werd genomen in het kader van de betere mogelijkheden die Nederland biedt voor metal bands of werd deze stap gevoed door familiale of professionele redenen?
Dit had absoluut niets te maken met bandgerelateerde kwesties. In Portugal waren we prima in ons element! Het had slechts met onze studie te maken (van mij en Arluth Dhu). Iets later kwam VxInfr wel onze kant op – grotendeels – om met de band actief mee te blijven doen, tot op de dag van vandaag. In Nederland bestonden zeker meer faciliteiten om op te nemen enzo, maar Portugal heeft ook altijd veel voordelen gekend voor het hebben van een band, zoals een enthousiaster publiek, minder arrogantie en rivaliteit tussen bands, meer authenticiteit en spontaniteit, het is allemaal minder voorspelbaar…

Momenteel floreert de Portugese scene met geweldige platen van o.a. Black Cilice, Candelabrum en Irae. Weinigen zullen Portugal echter met black metal associëren, maar daar lijkt de laatste tijd enige verandering in te komen. Waarom heeft het zo lang geduurd alvorens er sprake was van een Portugese scene die sterk en interessant genoeg is om internationaal mee te spelen?
Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat er gedurende lange tijd alleen maar redelijke opnamestudio’s waren in de grote steden (Porto en Lissabon). Deze studio’s waren niet per se heel goed maar wel duur in verhouding en ver gelegen voor iedereen die zich elders in het land bevond. Oftewel, alleen toegankelijk voor mensen met een auto en genoeg geld om te investeren. Bands die in het begin albums opnamen kwamen dus veelal uit de grote steden en diens leden hadden ofwel een baan of ouders met poen waardoor ze zich opnames konden veroorloven. Oefenruimtes zijn ook nog steeds een zeer schaarse aangelegenheid buiten de grote steden om in Portugal (en waarschijnlijk zelfs ín de grote steden!). Net zoals het gemak om aan betaalbare instrumenten en apparatuur te komen. Ofwel overprijsd, ofwel kutkwaliteit (én overprijsd!). Vrijwel geen tweedehandscultuur (misschien nu iets meer), te weinig muziekwinkels… Ik moest vorige maand een snaar kopen in Lissabon, bij gebrek aan een auto heb ik die dus niet kunnen kopen! Al dat soort factoren speelden en spelen een rol. Maar goed, ik woon ondertussen eigenlijk al weer te lang in Nederland om hierover mee te mogen lullen. Maar met de huidige technieken (muziekprogramma’s voor elke computer, Internet, tutorials op Google) kan gelukkig iedereen voor zichzelf aan de slag, en dit merk je uiteraard ook in de Black Metal scene, en dus ook bij de Portugezen! En terecht. Ook al ben ik niet echt op de hoogte van de nieuwe generatie Portugese Black Metal, ik weet zeker dat er veel zal zijn om in de gaten te houden (mental note naar mezelf!). En niet alleen in de Black Metal en de Fado. Er komt veel goede muziek uit Portugal!

Gitarist W.uR maakt ook deel uit van Angrenost waarvan het nieuwe “Nox et hiems” ook aan ons oordeel onderworpen werd. Welke andere Portugese bands kan je onze lezers nog aanraden?
Het nieuwe album van Angrenost is heel gaaf, en is tegelijkertijd met ons nieuwe album uitgebracht op hetzelfde label. Ik vind het echt cool om te zien dat die band weer in vuur en vlam bezig is! Daarnaast kan ik Monte Penumbra en Ab Imo Pectore ten strengste aanraden! Niet geheel toevallig speelt W.uR in beide bands, haha! De bands die je zelf eerder noemde moet ik nog even checken (nogmaals een mental note naar mezelf).

Na enkele jaren onderdak te hebben gevonden bij Daemon Worship Productions wordt de nieuwe plaat “Channeling death and devil” via het Portugese Altare Productions uitgebracht. Hoewel het label erg goed bezig is, leek de vorige broodheer vanuit filosofisch standpunt beter bij jullie te passen. Vanwaar de switch naar Altare?
Daemon Worship had veel woorden maar weinig daden. Een hoop interessant-doenerij, wat wellicht beter past bij andere bands dan Israthoum. Wij houden van een directe aanpak en transparantie van de kant van het label. Altare is niet pretentieus en werkt vooral met in-your-face Black Metal bands. Daar kunnen wij beter mee leven! Ook al is Israthoum op muzikaal en conceptueel vlak wellicht iets minder primitief dan de meeste bands op Altare, vind ik de match zeer goed. Het is (nog) een relatief klein label dus er worden geen onredelijke en vaak lachwekkende eisen gesteld zoals bij de meeste labels. Ik ben ook blij om met een Portugees label te werken. Het praat gemakkelijk en we weten wat we van elkaar kunnen verwachten. En mocht er tóch ooit gesjoemeld worden, dan kunnen we persoonlijk een bezoekje brengen, wat bij een label in een ander continent moeilijker wordt. Heerlijk toch?

Het lijkt wel een leegloop bij Daemon Worship. Wat is er gaande of mag het deksel niet van de beerput getrokken worden?
Ik heb schijt aan die beerput, en wil er tegelijkertijd ook niet te veel aandacht aan besteden. Zelfs de negatieve aandacht is dat label niet waard. Wat er precies aan de hand is met DWP is voor zover ik weet nog niet bekend, maar ik denk dat het label onomkeerbaar is geïmplodeerd. Daar wilt niemand ooit meer zaken mee doen, mocht de persoon erachter het ooit nog wagen. Karma is a bitch.

Alvorens jullie bij Daemon Worship tekenden, brachten jullie de demo’s en eerste volwaardige langspeler “Monument of brimstone” in 2008 uit via jullie eigen S.A.R.S.-label. Nadien verscheen er nog een split met Monte Penumbra, Half Visible Presence en Chalice Of Blood, maar voor de rest lijkt het me vrij stil. Waarvoor staat S.A.R.S. en wat is de status van het label?
Alleen demo- en promo-versies van Israthoum zijn uitgebracht door S.A.R.S. Productions. “Black scenery avatar” werd toentertijd opgepakt door Merciless en “Monument of Brimstone” door Spikefarm en door Burning World op vinyl. De split met Monte Penumbra, Half Visible Presence en Chalice of Blood was louter een promo! Een promo-CD van twee split 7” EP’s op één CD! De press-sheet kon op dat punt niet duidelijker zijn geweest! Mensen nemen de tijd blijkbaar niet om een en ander fatsoenlijk door te lezen alvorens een review te schrijven en dan krijg je dit soort stomme misverstanden.
S.A.R.S. Productions werkt op eigen (en eigenwijs) tempo en dus ook erg sporadisch. Naast Israthoum is er ook nog de Ab Imo Pectore MLP uitgebracht en de officiële release van “Antru kald” op tape. Daarnaast ook nog onlangs het nieuwe Monte Penumbra shirt! Ik heb er nog een paar liggen, mochten er geïnteresseerden zijn!
Mijn motivatie om echt serieus met het label aan de slag te gaan is meestal niet zo hoog. Het kost veel tijd en energie, dat ik simpelweg liever stop in het maken van muziek, lay-outs en dat soort dingen. Het distro-gedeelte van S.A.R.S. blijft echter wel gestaag doorgaan en misschien breidt het nog wel eens uit tot een obscuur winkeltje.

Deze split werd nadien nog door Daemon Worship op een 7 inch uitgebracht maar dan enkel met jullie nummer en de bijdrage van Chalice Of Blood. Waarom werden de twee andere songs niet mee in het verhaal betrokken?
DWP heeft de Israthoum/Chalice of Blood split EP uitgebracht en Duplicate Records uit Noorwegen nam de Half Visible Presence/Monte Penumbra split EP voor zijn rekening.
S.A.R.S. Prod. heeft de gezamenlijke promo gemaakt voor de pers, aangezien geen van beide eerder genoemde labels veel zouden gaan doen aan promotie.

Ook “Black poison and shared wounds” uit 2012 en de MLP “Antru kald” uit 2015 krijgen eindelijk een vinyl-release. Dat werd tijd! Komen deze ook via Altare Productions uit?
Nope! Beide releases op LP waren al iets van twee jaar geleden gepland door DWP. Het werd echter steeds stiller van de kant van het label, tot dat de communicatie geheel stopte. Dit terwijl de releases volgens het label al zouden zijn besteld bij de drukkerij. Na een tijd besloten we de knoop door te hakken. We stelden een ultimatum, dat onbeantwoord bleef, en gingen op zoek naar een ander label voor de vinyl-versies. Toen ik onlangs met een label de onderhandelingen aan het afronden was voor de “Antru kald” MLP, kreeg ik zomaar te horen via een ander label dat beide platen daadwerkelijk waren gedrukt en of wij ze niet wilden vrijkopen (aangezien DWP nooit meer iets van zich had laten horen – ook niet bij de drukkerij), anders zou het allemaal worden vernietigd. Dat hebben we dus maar gedaan met behulp van een paar geïnteresseerde labels. Deus Ex Machina! Heel toevallig vond dit allemaal tegelijkertijd plaats met de release van “Channeling death and devil”!

Alvorens over jullie nieuwe plaat te praten wil ik het nog even hebben over de “Antru kald” EP. Deze songs waren eerst voor een ander project bestemd maar werden uiteindelijk toch als een Israthoum-release vereeuwigd. Hoe zit dat juist
W.uR en ik hadden een project lopen sinds ’99 waarvoor we het instrumentale gedeelte van drie nummers hadden opgenomen tijdens de opnamesessie van “Black poison and shared wounds”. Op gegeven moment besloten we dat het nergens op sloeg om naast onze bestaande bands nóg een extra project erbij te hebben en dat de drie nummers eigenlijk perfect bij Israthoum pasten. Toen we de zang gingen opnemen samen met VxInfr en er nog wat extra details bij bedachten, was er geen twijfel meer over dat dit gewoon door Israthoum moest worden uitgebracht.

Jullie vorige langspeler “Black poison and shared wounds” dateert al uit 2012. In tussentijd verschenen nog wel de split en de EP, waarvan eerder sprake, maar vijf jaar is toch een relatief lange tussenpauze. Kwam het schrijfproces traag op gang of ontbrak het aan de nodige tijd of inspiratie?
Bij ons gaat het schrijfproces meestal vrij snel en aan inspiratie geen gebrek! Tijdsgebrek daarentegen en logistieke kwesties (de afstand tussen de bandleden, het feit dat onze vertrouwde sound-engineer stierf en dat ik vier keer met mijn studio moest verhuizen) hebben wel bijgedragen aan de nodige vertraging. Als we niet weer worden getroffen door het noodlot zullen we vanaf nu sneller kunnen werken aan nieuw materiaal. We zijn er al mee bezig!

In elk geval is het nagelnieuwe “Channeling death and devil” jullie beste werk tot op heden. Het niveau is consistent hoog en het is dan ook moeilijk om er één specifieke song als uitschieter uit te nemen. Heb je zelf een favoriet en waarom
Bedankt voor je positieve woorden. Het nieuwe album schijnt inderdaad goed aan te slaan binnen de scene! Voor mij hebben alle nummers op het album veel sterke momenten waardoor het erg moeilijk in om één nummer als favoriet te noemen. De atmosfeer en de persoonlijke lading verschilt ook zoveel van nummer tot nummer. “Turn stone to ash” heeft bijvoorbeeld een bijzonder sterke en persoonlijke lading op tekstueel vlak. De stukken waar VxInfr zingt vind ik ook altijd geweldig om te horen. Zijn zang klinkt altijd zo kankermachtig! W.uR neemt ook de zang (grotendeels) voor zijn rekening in een van de nummers. Door al deze elementen ontstaat er een grote variatie in atmosfeer, wat naar mijn mening altijd goed is voor een album. Maar ik luister het liefst gewoon de hele plaat achter elkaar. De volgorde van de nummers is ook goed doordacht, zodat ik op het einde altijd het heb gevoel dat de plaat nog wel een half uur had kunnen doorratelen…

israthoum 2

Ik ben altijd al fan geweest van jullie organische sound. Waar werd de plaat opgenomen en hoe verliep het opnameproces?
De nummers zijn opgenomen over een tijdspanne van ‘n jaar of vier, sinds de eerste demo’s tot het uiteindelijke resultaat. We werken met heel basic materiaal. Een simpel drumstel met altijd wel minimaal één kapot bekken, standaard gitaren en bas… Weinig poespas over het algemeen. Ik denk dat als je teveel zooi tot je beschikking hebt, je sneller de weg kwijt raakt en de focus verliest. Dus misschien is het maar een zegen dat we met zo weinig materiaal moeten rondkomen. De drums nemen we altijd in Rotterdam op en de rest doen we sinds dit album in mijn eigen studio. Het is goed om zonder tijdsdruk te werken en in een vertrouwde omgeving. De mix en master is gedaan door Mories (ook wel bekend van Gnaw Their Tongues, Pyriphlegethon en nog 86 andere projecten). Dat is een van de enige personen waar we tot nu toe echt goed mee hebben kunnen werken met betrekking tot mixen/masteren en lay-out.

Hoewel jullie als een occulte black metal band gelabeld kunnen worden, moet je geen universitair diploma occulte wetenschappen of magie behaald hebben om jullie teksten te volgen en te interpreteren. Veel collega’s overdrijven mijns inziens met hun moeilijkdoenerij waardoor het bijna lachwekkend wordt. Recent bevatte Abigor’s aankondiging van haar nieuwe plaat ook nog een sneer naar dit type bands: “Lyrically, all hokuspokus and theological pondering was avoided. It´s not an album of a seeker, or about one´s initiation, or to lecture, but about the Devil and the Devil only! An impulsive work stripped down to the very basics that maybe could have been released in the 1990s.” Hoe sta jij tegenover de occulte grootspraak die sommige bands erop na houden en snap je het statement dat Abigor maakt?
Hah, occulte grootspraak is mooi gezegd! Ben ik het behoorlijk mee eens. Ik kan me uiteraard ook goed vinden in deze uitspraak van Abigor. Onze teksten zijn zorgvuldig en soms poëtisch geformuleerd, maar tegelijkertijd ook zeer direct. Ik vind dat we daarin een mooi evenwicht hebben. De lay-out is ditmaal ook heel erg simpel en in-your-face, en dat is tegelijkertijd ook een antwoord op de huidige tendens. Het lijkt wel een wedstrijd op het gebied van theologische kennis en uitgebreide lay-outs wat ik vandaag de dag zie.

De cleane gitaren aan het einde van “Walls of penitence” en “A bleak fulgency in splendour” lijken een Oosterse invloed met zich mee te dragen. Halen jullie enige inspiratie uit het Midden-Oosten?
Nope.

Vele songs bevatten erg knappe koorzang, en tal van andere subtiele details, waardoor het me moeilijk lijkt om de songs live te brengen, zonder aan sfeer in te boeten. Laten jullie deze elementen live achterwege of loopt er dan een backtrack mee?
Sommige subtiele details zullen live niet voorkomen. Het is niet anders. Net zoals we live nooit zo’n goed geluid zullen kunnen neerzetten als op het album. Live-optredens zullen weer andere facetten tegoed doen die je niet meekrijgt door louter het album te beluisteren.
Maar vanwege onder ander de cleane zang zullen we voor live-optredens een switch moeten maken waardoor ik niet meer achter het drumstel zal zitten. We zijn nu aan het oefenen met een sessie line-up voor concerten. Ik zal samen met VxInfr afwisselend bas spelen ofwel zingen. Het wordt even een nieuwe setting met nieuwe uitdagingen, die we eigenlijk wel verwelkomen!

Veel van jullie scene-genoten zijn regelmatig te zien op de vele black metal festivals en tours die er heden ten dage zijn, maar jullie bandnaam zie ik amper op affiches opduiken. Spelen jullie niet graag live of ontbreekt het hem simpelweg aan een goede booker?
We hebben ons gedurende een lange tijd niet gefocust op concerten. Het laatste optreden dan we hebben gedaan was in 2011 in Helsinki. Het bleek erg moeilijk om een geschikte line-up te vinden en daar hebben we dus ook maar niet teveel tijd en energie aan besteed. Dat zou ook allemaal weer ten koste gaan aan het schrijven en uitwerken van nieuw materiaal. We hadden eigenlijk ook nooit een sessie line-up overwogen, wat wel een goede uitweg biedt bij gebrek aan geschikte fulltime leden. Ondertussen hebben we wel een paar mooie kansen moeten laten liggen. Maar goed, alles op zijn tijd!

Rond de tijd van “Black poison and shared wounds” maakte Kvohst (o.a. Grave Pleasures, ex-Beastmilk, ex-Dødheimsgard) kortstondig deel uit van Israthoum. Hoe is de samenwerking tot stand gekomen en waarom was deze van zéér korte duur?
Het was eigenlijk rond de tijd van “Monument of brimstone” dat Kvohst het meest met Israthoum heeft gewerkt. Ik heb hem leren kennen toen hij naar Amsterdam verhuisde en we raakten meteen bevriend. Het is een persoon met veel inspiratie en goede ideeën, dus een samenwerking op verschillende fronten kwam al snel op gang. Hij was toen nog druk bezig met Dødheimsgard en Code op zang, en wilde eigenlijk iets anders proberen. Aangezien we nog een gitarist mistten in de band, was dat een goede match! Echter, na een paar keer oefenen met hem in de gelederen kreeg hij een andere baan aangeboden, ditmaal in Finland. Tja, dan wordt het moeilijk hè? Nog één optreden gedaan daar met hem in Helsinki (hij speelde mee in 2 of 3 nummers) en dat was het dan. Daarna heeft hij nog de zanglijn en tekst bedacht voor “The unravelling traveller”.

Wat mogen we op korte termijn nog van Israthoum verwachten?
Ik ga geen termijnen noemen, maar we zijn alweer bezig met het volgende album. En optredens komen er dus ook aan!

Kwade Droes – Kwade Droes

Een grote meute kinderen trok afgelopen vrijdag – al dan niet met tegenzin – voor de eerste keer terug schoolwaarts. Een speciale dag voor deze kindertjes. Ook voor het – ik vermoed Nederlandse – Kwade Droes was 1 september een hoogdag, want het kwaliteitslabel Ván Records loste haar eerste 7″ EP op de mensheid. Kwade Droes lijkt een ietwat vreemde naamkeuze maar deze term (ook wel malleus genoemd) is een ernstige ziekte van paarden en paardachtigen, zoals ezels en muildieren. Dat verklaart het dier op de hoes alvast en maakt het natuurlijk een geschikte naam voor een black metal band. Het silhouet van beide mannen, hun paard en kar werd trouwens met een mengsel van inkt en paardenbloed op het speciale papier van deze 7″ vereeuwigd. Teksten bezit ik niet maar vermits de gehoornde in beide songtitels aanwezig is, lijkt de thematiek voor de hand liggend. “De zegepraal van Satan” trapt ritualistisch af en eens de instrumenten invallen, neemt een innemende duisternis ons in haar wurggreep om pas zes en een halve minuut later terug te lossen zodat we naar adem kunnen happen, niet dat het erg was, integendeel. De black is doorspekt met gitzwarte psychedelica en bezwerende leads en doet één of andere Urfaust-inmenging vermoeden. Hierna is het de beurt aan “De witte duivel” waarin het tempo aanvankelijk slepend en repetitief is en de atmosfeer bedwelmend. Vergelijk het een beetje met Marduk’s “Accüser/Opposer“. Naarmate de song vordert, stijgt het tempo echter en neemt de waanzin rechtevenredig toe. De galmende vocalen klinken afwisselend en lekker gestoord en tillen het geheel naar een nog hoger niveau. Kwade Droes verdient alle lof en eer om met deze geweldige EP op de proppen te komen. Vind ik leuk.

JOKKE: 90/100

Kwade Droes – Kwade Droes (Ván Records 2017)
1. De zegepraal van Satan
2. Witte duivel

Oraculum – Always higher

De oude metalen des doods worden wereldwijd nog steeds door heel wat legioenen in ere gehouden, alsook in Chili waar Oraculum zich vol passie en toewijding van deze taak kwijt. Het is voorlopig nog wachten op een volwaardig debuut maar via Invictus krijgen we met deze “Always higher” mini toch een leuke zoethouder, na de eerder verschenen EP “Sorcery of the damned“. De titel verwijst naar het principe van de “veroveraar” die middels zijn wijsheid, kracht en overtuiging het holle aardse rondom hem overstijgt. De drie rauwe death metal nummers die we na de intro te verwerken krijgen, klinken dan ook potent, viriel en krachtig. Drummer Conqueror of Fear hakt zich een weg doorheen de barbaarse riffs van gitaristenduo Scourge of God en V. Imprecator en de old school vibe is alom tegenwoordig. Dat de vier heren de oerdagen van het death metal gebeuren in hun hart dragen, bewijzen ze door met coversong “Sphinx” op gepaste wijze een eresaluut te brengen aan het in 1982 opgerichte en in 1987 alweer vergane Duitse Poison, één van de allereerste extreme metal bands ooit (het gaat hier voor de goede verstaanbaarheid dus niet om de Amerikaanse glamrockers). Deze negen minuten durende nekbreker past uitstekend bij de eigen composities hoewel het aandeel thrash metal net iets groter is. Leuke EP voor de fans.

JOKKE: 80/100

Oraculum – Always higher (Invictus Productions 2017)
1. Exeunt
2. Lex talionis
3. Semper excelcius
4. Sphinx (Poison cover)