Maand: december 2017

Jaarlijst 2017

Jaarlijst Jokke:

2017 was een jaar dat heel vreemd gelopen is. Het begon alvast in mineur door aanhoudende tinnitusproblemen die me noodzaakten om na vijftien jaar onafgebroken in allerlei bands te spelen mijn drumstokken aan de wilgen te hangen. Mijn makkers van Onrust werkten ondertussen verder aan hun debuutalbum dat ergens in 2018 het licht zal zien en staan klaar om deze songs met hun nieuwe line-up ten berde te brengen. Mijn gehoorproblemen noodzaakten me ook om het tijdelijk rustiger aan te doen op gebied van concertbezoeken. Na een positief afgeronde tinnitus retraining therapy heb ik uiteindelijk toch nog een 30-tal gigs en festivals op de teller staan. Qua live performances stak het Noorse Ulver dit jaar met kop en schouders boven de concurrentie uit. De laatste zondag van Roadburn kwam traag op gang totdat Garm en Co op de bühne verschenen om “The assassination of Julius Ceasar” inclusief een ferme laserlichtshow integraal te vertolken. Gewoonweg subliem! Later op het jaar deden ze dit nog eens over in de Brusselse Botanique. Volledig van de wereld besloot ik na hun Roadburn show mijn kop nog eens binnen te steken in the Green Room waar ik in een uithoek Emma Ruth Rundle solo met haar gitaar het breekbare en ontroerend mooie “Real big sky” zag brengen. De tranen liepen haast over mijn wangen. Je moet het maar doen om op een festival vol bebaard testosteron een volledige zaal muisstil te krijgen. Nadien heb ik Emma’s volledige discografie aangeschaft (zowel haar solowerk als alle releases van Marriages) en heb ik haar nog 2 keer live gezien in Leffinge en Vorst. Ongetwijfeld de vrouw van het jaar (na mijn nieuw fantastisch lief uiteraard!). Langzaamaan werd 2017 uiteindelijk een topjaar met twee fantastische reizen naar Azië (Thailand en India) en is die eerste tattoo eindelijk een feit. De fantastische momenten werden enkel nog overschaduwd door het verlies van een goee vriend. Het ga je goed Stefan!

Wat Addergebroed betreft, hield oprichter Filip het in de loop van het jaar voor bekeken wegens te drukke bezigheden met het bestormen der hemelen (benieuwd naar die nieuwe plaat makker!) Gelukkig vond ik Cas al snel bereid om mee te komen schrijven. Deze jonge kerel loopt over van enthousiasme wat betreft kwalitatieve underground muziek en ik ben heel tevreden dat ik hem mee aan boord heb. Alleen is het immers quasi onmogelijk geworden om de niet aflatende stroom aan releases bij te houden en het kwaliteitsspul eruit te filteren. In 2018 staan we weer paraat voor jullie!

Mijn persoonlijke song van 2017 is er één van een andere straffe madam genaamd Chelsea Wolfe. “16 psyche” combineert een donkere sound met een heerlijke melodie en haar geweldige stem. Klasse!

Beste langspelers 2017

  1. Whoredom Rife – Dommedagskvad
    De nieuwe sensatie op het geweldige Noorse Terratur Possessions. “Dommedagskvad” laat uitstekend gemusiceer horen gecombineerd met goede songwriting en een dermate hoge nostalgische factor naar jaren negentig black metal. Als deze plaat vijfentwintig jaar eerder was uitgekomen, had Whoredom Rife nu tussen de black metal headliners gestaan. Benieuwd wat deze jonge band vol ervaren rotten nog allemaal in haar mars heeft.
  2. Chelsea Wolfe – Hiss spun
    Plaat na plaat laat mevrouw Wolfe een donkerder en zwaarder geluid horen waar ik allerminst rouwig om ben. “Hiss spun” bevat een weid scala aan innemende songs waar de strijd met haar innerlijke demonen als rode leidraad doorheen loopt. Ook live staat een show van Chelsea Wolfe (mede dankzij haar energieke bandleden) als een huis.
  3. Ulver – The assassination of Julius Ceasar
    De enige plaat die niet op Addergebroed besproken werd omdat ik deze parel pas vrij laat na het verschijnen heb gehoord. Bij de Noorse muzikale kameleon Ulver is het altijd afwachten welke stijl ze op een nieuwe plaat zullen brengen. In het geval van “The assassination of Julius Ceasar” hebben Garm en Co zich laten inspireren door Depeche Mode om acht betoverende synthpop songs te schrijven. Ontegensprekelijk de beste Ulver plaat uit hun omvangrijke en gevarieerde oeuvre…en ja dat is inclusief hun black metal werk gerekend.
  4. Chaos Moon – Eschaton mémoire
    Alex Poole is een genie getuige de vele klasse bands waarbij hij betrokken is: Entheogen, Skáphe, Martröð en nog een resem andere acts. Chaos Moon is zijn geesteskind waarmee de man atmosferische en esoterisch klinkende gelaagde black metal ten gehore brengt die meermaals naar het geniale Emperor neigt. Het gave artwork van Wrest (Leviathan) maakt deze prachtplaat af.
  5. Grave Pleasures – Motherblood 
    Na het tegenvallende “Dreamcrash” besloot Grave Pleasures terug te keren naar het geluid van het sublieme Beastmilk debuut “Climax“. OK, dat torenhoge niveau wordt net niet gehaald, maar het levert toch een fantastische plaat vol nucleair rockende songs en apocalyptische death rock.
  6. Auðn – Farvegir fyrndar 
    De IJslandse black metal scene blijft ons verbazen en heeft nog heel wat in petto voor 2018. Afgelopen jaar waren het de in kostuum gestoken heren van Auðn die ons met “Farvegir fyrndar” een imponerende plaat bezorgden die ik hopelijk volgend jaar als soundtrack kan gebruiken tijdens een bezoek aan dit mythische land.
  7. Sortilegia – Sulphurous temple 
    De meest sinistere, rauwe, duistere en ritualistische black metal plaat van 2017 staat op naam van het Canadese Sortilegia. Doof die lichten, zet dat volume op 10 en onderga deze gitzwarte oorkonde van het kwaad!
  8. Lluvia – Enigma 
    Een beklemmende rit vol repetitieve en hypnotiserende black verspreid over drie 10″ platen die knap vormgegeven werden. Lluvia blijft zichzelf steeds overstijgen.
  9. Bathsheba – Servus 
    Zonder de doom scene nog intensief te volgen, weet ik dat het debuut van onze landgenoten Bathsheba de doom concurrentie ver achter zich laat. Beklijvende songs, een loodzware sound en een fantastische zangeres maken van “Servus” de beste Belgische plaat die het afgelopen jaar verschenen is.
  10. Dodecahedron – Kwintessens 
    De van dissonantie doorspekte platen waren weer legio in 2017. De meest overrompelende van allemaal is ongetwijfeld de tweede langspeler van het Nederlandse Dodecahedron. De donkere energie die deze plaat uitstraalt is haast niet van deze wereld. Frontbeest Michiel besloot na het verschijnen van de plaat als frontman te stoppen en werd vervangen door William Van de Voort (Ggu:ll). Michiel levert momenteel een zware persoonlijke strijd tegen kanker en we wensen hem daarom via deze weg enorm veel kracht toe om dit gevecht te winnen.

Noemenswaardige vermeldingen: Turia – Dede kondre, Tchornobog – Tchornobog, Rebirth Of Nefast – Tabernaculum, Entheogen – Without veil, nor self, Enslaved – E, Wolves In The Throne Room – Thrice woven

Beste EP’s, splits, demo’s 2017

  1. Sinmara – Within the weaves of infinity 
    Op Sinmara’s EP “Within the weaves of infinity” moeten de dissonante golven gedeeltelijk plaats maken voor een meer melodieus geluid, dat daarom niet minder overweldigend klinkt. Benieuwd naar die nieuwe langspeler die er zit aan te komen!
  2. Ultha/Paramnesia – Split 
    De beste split van 2017 staat op rekening van het Duitse Ultha en het Franse Paramnesia, twee uitstekende atmosferische (post)-black metal bands, die beide een lang uitgesponnen black metal oorgasme uitdelen.
  3. Wederganger/Urfaust – Split
    Het kon niet lang duren alvorens deze twee sterke Nederlandse black metal bands met eigen smoelwerk de handen in mekaar zouden slaan voor een split. Dat levert dan ook een uitstekend resultaat op waarbij beide bands sterke nummers laten horen.
  4. Kwade Droes – Kwade droes 
    In de wandelgangen wordt gefluisterd dat er achter Kwade Droes leden van Urfaust en Wederganger schuilgaan, niet geheel toevallig twee bands die ik uitermate smaak. Het kan dus niet anders dan dat dit nieuwe project ook ritualistisch black metal vuurwerk opleverde. Benieuwd naar meer!
  5. Solar Temple – Rays of brilliance
    Het anonieme Solar Temple is een gitzwarte underground parel die atmosferische lo-fi black en psychedelische doom brengt op haar eerste demo “Rays of brilliance“.
  6. Malakhim – Demo I
    De Zweedse licht orthodoxe black met Dissection invloeden van nieuwe band Malakhim laat geen nieuw geluid horen, maar blinkt uit in muzikaal vakmanschap en uitstekende songs.
  7. One Tail One Head – Firebird
    In afwachting van het langverwachte debuut “Worlds open, worlds collide” van het Noorse One Tail One Head liet dit stelletje ongeregeld een nieuwe EP op de mensheid los die het beste doet vermoeden voor dat volwaardige debuut dat uitkomt op (hoe kan het ook anders) Terratur Possessions.
  8. Blood Tyrant/Departure Chandelier – Split
    Zowel het Nederlandse Blood Tyrant als het Canadees/Amerikaanse Departure Chandelier katapulteren ons terug naar de jaren negentig met rauwe doch melodieuze black metal waar keyboards een extra dimensie aan sfeer brengen.
  9. Endalok – Úr draumheimi viðurstyggðar
    Op haar tweede demo levert het IJslandse Endalok een verwrongen en complex bouwwerk van negativiteit, vervreemding, verrijzenis, schaduwdansen en dialoog met het bewustzijn op. Straf underground spul!
  10. LVTHN – The spider goddess 
    Met “The spider goddess” brachten onze landgenoten van LVTHN hun beste werk tot op heden uit. Deze twee langgerekte songs laten een nieuwe invalshoek horen voor hun occulte black metal.

Jaarlijst Cas:

Als ik terugdenk aan de laatste paar jaar zie ik veel mensen die hun liefde voor extreme muziek zijn verloren, of zelfs hun interesse in muziek en kunst in het algemeen. Ik zie mensen die opgegeven hebben wat eens hun passie was, en nieuwe of andere stappen in hun leven hebben gezet. Hiernaast zijn er deze die beweren dat ‘alles vroeger zoveel beter was’, weigeren nieuwe muziek te blijven ontdekken en zich blijven wentelen tussen de klassiekers van weleer.

Hun goed recht allemaal, maar zeggen dat ‘extreme muziek’ anno 2017 dood en begraven is lijkt mij een faliekante vergissing. Mijn eigen muzikaal pad blijft verder kronkelen doorheen het labyrint dat underground muziek biedt, en jaar na jaar groeien zowel kennis als passie als gedrevenheid. Dankzij de Gentse makkers kreeg ik de smaak te pakken om zelf optredens mee te organiseren, iets wat me meer en meer bevalt en waar we op den duur enorm veel voldoening uit halen. Simultaan groeide ook het verlangen om zelf eens wat woorden op papier – of in dit geval het wereldwijde web – te zetten. Een kans om voor Addergebroed te schrijven liet ik dan ook niet voorbijgaan, en via deze weg wil ik Jokke nog eens hartelijk bedanken voor de opportuniteit! Het is bevrijdend iets te doen voor een wereldje waar ik zelf al veel genot uit heb gepuurd. Belangeloos, puur omwille van het plezier met muziek bezig te zijn.

Vorig jaar zei ik al dat 2016 een topjaar was. Dit jaar kom ik tot de conclusie dat onze favoriete genres zodanig springlevend zijn dat de komende paar jaar waarschijnlijk allemaal topjaren zullen zijn, en dat zij die anders beweren dringend dieper moeten graven in de berg van releases die dag na dag op ons worden afgevuurd. 2017 was niets anders: naast de obligatoire hoop dertien-in-een-dozijnreleases zaten er ook dit jaar een hoop serieuze pareltjes tussen. En om even vooruit te blikken ziet ook het volgende rondje rond de zon er veelbelovend uit: ik wacht vol spanning op nieuwe IJslandse klanken (Svartidauði, Sinmara, Misþyrming en Carpe Noctem zouden hun tweede langspeler uitbrengen), de heer Alex Poole heeft ook nog wat releases in de wachtrij staan en ook uit Franse en Duitse hoek verwacht ik het één en ander.

Het eind van het jaar is natuurlijk ook de tijd van lijstjes. Kiezen is verliezen, en dit jaar vielen er opnieuw heel wat keuzes te maken. Dus zonder langer te talmen, hierbij mijn song van het jaar. Mijn oor viel oorspronkelijk op het meeslepende “The night walks towards her throne” van de hand van Drudkh. Echter komt de uiteindelijke keuze met de noorderwind meegewaaid: acht jaar na het absoluut briljante “Djavulens böning” en de opeenvolgende “Likpsalm” demo werd dan ein-de-lijk “Själslig död“, de nieuwe langspeler van het Zweedse Grifteskymfning aangekondigd, en oh boy wat klinkt de vrijgegeven track “III” veelbelovend. De onmiskenbare “Ancient Records”-sound in combinatie met een betere productie dan voorheen, met nog steeds dezelfde focus op pakkende lead-gitaren. Laat ons hopen dat Sir N. (en bij uitbreiding zijn (ex-)kompaan Swartadauþuz) in 2018 hun stortvloed aan releases blijven aanhouden. Hail Ancient Records, praise negativity!

Beste langspelers 2017

  1. Chaos Moon – Eschaton mémoire
    Ontsprongen uit de geest van Alex Poole (Entheogen, Martröð, Skáphe), die zich als een waar meesterbrein begint te ontpoppen. Vijf songs die samen 40 minuten duren zijn genoeg om een enorm gevarieerd palet aan te brengen zonder in te boeten aan samenhang, en zonder dat de toch wel vrij presente synths in de minste mate op mijn zenuwen werken. Hier geen brok ongebreidelde agressie maar een album dat je van begin tot eind in de ban houdt. Zonder enige twijfel één van de beste projecten uit de US of A. De productie, verzorgd door Swartadauþuz, voegt wat “Ancient Records-mystiek” toe en ook het artwork van Jeff Whitehead (Leviathan, Lurker of Chalice) en de lay-out van de vinylversie door H.V. Lyngdal mogen niet onvermeld blijven. Zoveel getalenteerde namen die bij één album betrokken zijn, dat kon bijna niet anders dan een kwalitatief gesamtkunstwerk afleveren. Verplichte kost!
  1. Rebirth of Nefast – Tabernaculum
    Ierse IJslander Stephen Lockhart (ook gekend van Studio Emissary en Oration Festival) heeft 9 jaar aan dit album gewerkt, en dat is eraan te horen. Met behulp van Sinmara-drummer Bjarni Einarsson bokste de beste heer een album van een goed uur in elkaar, dat een zodanig duistere sfeer bezit dat het na elke luisterbeurt een tijdje in je kleren blijft hangen. In interviews gaf Lockhart aan zeer perfectionistisch ingesteld te zijn, en dat is dan ook goed te horen op “Tabernaculum”. Rebirth of Nefast katapulteerde zichzelf in één klap naar de absolute top van de IJslandse black metalscene met dit beklijvende meesterwerk. Niet voor de tere zieltjes onder ons.
  1. Tchornobog – Tchornobog
    Nog een album waar fijngevoeligen en hypersensitieven best ver vandaan blijven is het debuut van Tchornobog, aka Markov Soroka. Ook dit album duurt net iets langer dan een uur. De Amerikaan voorziet ons van een schitterende mix van black en death metal, overgoten met een smeuïge saus doom. Naast het soms experimentele gebruik van instrumenten als saxofoon en cello wordt vooral een enorm verstikkende sfeer gecreëerd. Een band als The Ruins of Beverast is in het leven geroepen om angst in geluid om te zetten, maar diens laatste album “Exuvia” klinkt eerder als een zonovergoten boswandeling in vergelijking met de doortocht door het Lovecraftiaanse universum waar Soroka ons doorheen sleurt, en dat fantastisch wordt afgebeeld op de surrealistische albumhoes. Laat die vinyleditie maar komen!
  1. Entheogen – Without veil, nor self
    Entheogen is nog zo’n pareltje waaraan Alex Poole heeft meegewerkt, al is het hier Chaos Moon-gitarist Steven Blackburn die de rol van schrijver heeft vervuld. “Without veil, nor self” is een zeer gelaagd album dat uitnodigt om het in één trip door te nemen en waarin de paralellen met het IJslandse Wormlust vooral qua maniakale sfeer zeer prominent zijn. Dik pluspunt voor het gevarieerde drumwerk. Een late ontdekking in het jaar, maar één van de interessantste releases die mijn pad gekruist heeft!
  1. Black Cilice – Banished From Time
    Het Portugese Black Cilice heeft een enorm hoog love-it-or-hate-it gehalte. De ruizige stofzuigersound is niet aan iedereen besteed, en ook ik moet toegeven niet alle raw black metal te kunnen smaken (en breek me alsjeblieft de mond niet open over war black metal teringherrie à la Nyogthaeblisz). “Banished from time” is naar Black Cilice-standaarden hun meest ‘toegankelijke’ materiaal, wat voor een ferme brok atmosfeer zorgt. Getormenteerde vocalen over een laag fuzz waar toch wel een aantal zeer pakkende riffs in verstopt zitten sleuren je mee in een donkere maalstroom. Niet voor iedereen weggelegd, maar in mijn boekje een zeer kwalitatieve release.
  1. Clouds – Destin
    Supergroup Clouds flikt ’t hem weer. Na het diep rakende “Départe” dat in 2016 het levenslicht zag was het dit jaar tijd voor “Destin”, een album dat als EP werd aangekondigd maar dat met een speelduur van een uur meer full length-allures bezit. Naast het feit dat Clouds sowieso al bestond uit internationaal gerenommeerde muzikanten uit het funeral doomwereldje werd ook de hulp ingeroepen van 4 gastzangers, waaronder Mikko van Swallow the Sun. Naast enkele nieuwe tracks worden ook heerlijke akoestische versies van ouder werk voorgeschoteld. Clouds heeft ondertussen al enkele releases onder de arm, maar stelde tot nu toe nooit teleur.
  1. Grav – Tomb of Agony
    Voor de tweede keer mag ik het Zweeds heerschap Sir N. aanhalen. Naast Grifteskymfning die me van de song van het jaar voorzag is er ook Grav. Ik kies hier “Tomb of agony”, maar in feite heeft de beste man drie albums onder de Grav-noemer gereleased, nota bene op dezelfde dag. Eigenlijk zou Grav geen intro nodig hebben, en bij uitbreiding het ganse Ancient Records-wereldje niet. Zoals verwacht is ook dit weer een toppertje van typisch Zweedse makelij geworden van de hand van een man die precies meer inspiratie bezit dan de helft van de muzikanten in het genre. En ja, ik ben een fanboy. Dat zou jij nochtans ook moeten zijn.
  1. Aosoth – The inside scriptures
    Zoals ik eerder aanhaalde is mijn grote kritiek op dit album dat de piek vaak nét niet gehaald wordt. Gelukkig zijn er genoeg geschifte en oerduistere riffs aanwezig die in combinatie met MkM’s ranzige stemgeluid enorm maniakaal overkomen. Black metal is dan ook één van de weinige genres waarin woorden als ‘ranzig’ en ‘maniakaal’ als compliment bedoeld zijn. Hoewel het torenhoge niveau van voorganger “An arrow in heart” niet gehaald wordt leveren de Parisiens toch opnieuw een meer dan degelijk werk af.
  1. Bestia Arcana – Holókauston
    Dat Naas Alcameth (ofte Kyle Spanswick) geen gesprek aan inspiratie heeft moge duidelijk zijn. Met “Terra damnata” valt Nightbringer uit de boot wat mijn top tien betreft, maar de planeten stonden blijkbaar op de juiste plek gezien er na 6 jaar een nieuwe Bestia Arcana op ons werd afgevuurd. En wat een plaat is dat geworden zeg. Waar de nieuwe Nightbringer me hoogstens wat deed meeknikken blies “Holókauston” me van mijn stoel – correctie: troon. Bestia Arcana is een gitzwart beest dat verschillende vormen aanneemt: hier atmosferisch en bezwerend, dan weer ontsporend in chaos. Drummer van dienst is zoals gewoonlijk Menthor, die zich ook deze keer uitstekend van zijn taak kwijt. En nu we die Bestia Arcana hebben gehad, is het dan volgend jaar alsjeblieft tijd voor nieuw materiaal van Akhlys?
  1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven
    Nadat onze favoriete wolven enkele jaren het noorden kwijt leken te zijn is daar dan plots “Thrice woven”. Oorspronkelijk deed het album me iets minder maar na hun meer dan geslaagde passage in Leuven nam ik de plaat nog eens onder de loep, om tot de constatatie te komen dat er, ondanks enkele mindere momenten, toch heel wat schoonheid te vinden is (mede door gastzangeres Anna Von Hausswolff en Neurosis-zanger Steve Von Till).

Noemenswaardige vermeldingen: Turia – Dede kondre, Voidsphere – To call | to speak, Bell Witch – Mirror reaper, Dødsengel – Interequinox, Inferno – Gnosis kardias (of transcension and involution), Planning For Burial – Below the house, Selbst – Selbst, Malokarpatan – Nordkarpatenland, Lluvia – Enigma, Novae Militiae – Gash’khalah

Beste EP’s, splits, demo’s 2017

  1. Abigor/Nightbringer/Thy Darkened Shade/Mortuus
    Om met de deur in huis te vallen en waarschijnlijk enkele heilige huisjes omver te stampen: bah, Abigor. Zo ook de track waarmee de Oostenrijkers deze split aftrappen: bah, bah, bah. Wat een marteling is het om naar die cleane zang te luisteren. Dat gezegd zijnde: de rest van deze collaboratie haalt belachelijk hoge kwaliteit waarbij vooral Nightbringer (dit nummer is beter dan het ganse “Terra damnata” album) en Mortuus de uitschieters zijn. Klasse!
  1. Kwade Droes – Kwade droes
    Van de Ván Records stal komt Kwade Droes, naar verluid met leden van Urfaust en Wederganger. En kwaad klinken ze alvast. Meer dan 11 minuten heeft het heerschap niet nodig om te tonen wat ze in hun mars hebben: met synthesizers doorspekte rechttoe rechtaan black metal, met een hoek af. Benieuwd wat (en of) we nog van dit gezelsschap zullen horen!
  1. Sinmara – Within the weaves of infinity
    Zo te zien kan Sinmara de dissonante wall of sound die ze op “Aphotic womb” ten gehore brachten ook verlaten om voor een meer atmosferische, maar daarom niet minder beklijvende sound te gaan. Een nummer als “Ormstunga” is niet minder dan subliem, wat een lead-partijen.
  1. Sinmara/Misþyrming – Ivory stone/hof
    “IJsland boven!” is ondertussen al enkele jaren mijn motto: naast geweldige liveshows komt er ook zelden muzikaal werk dat tegenvalt van het verre eiland. Hoe ze het klaarspelen om met een beperkt aantal mensen een bijna onbeperkt aantal ideeën uit te schrijven ontgaat me, maar mij hoor je niet klagen als je ziet wat voor pareltjes er het resultaat van zijn. Zo ook deze split.
  1. Medico Peste – Herzogian darkness
    Gezien de Polen van Medico Peste de laatste jaren hun handen vol hebben met bands als Mgła en Mord’A’Stigmata terwijl bassist The Fall er ook nog enkele soloprojecten op nahoudt is het niet verwonderlijk dat het al even stil was rond Medico Peste. Na 5 jaar stilte slaat het gezelschap echter terug met “Herzogian darkness” een EP waarin duidelijk gedemonstreerd wordt hoe orthodoxe black metal anno 2017 moet klinken. Met de nodige dissonanten en oprecht kwaad klinkende zang leveren ze een zeer beklijvende EP af.
  1. Wederganger/Urfaust
    Twee topbands die de handen in elkaar slaan, daar kan niets slechts van komen? Zo moeten ook onze Nederlandse vrienden hebben gedacht, want zo geschiedde.
  1. Svartidauði – Untitled
    Nog meer IJslands geweld dat van bij Ván Records afkomstig is. Hoewel de EP’s die de grondleggers van hun scene tot nu toe hebben uitgebracht absoluut het niveau van debuutalbum “Flesh cathedral” niet halen zijn het toch steeds opnieuw zeer genietbare tussendoortjes terwijl ik nagelbijtend een nieuwe full length afwacht.
  1. Fides Inversa – Rite of inverse incarnation
    Orthodoxe meesters Fides Inversa lieten één van de eerste hoogtepunten van het jaar op de wereld los. Een ritualistisch aandoend begin is enkel de voorbode van de 20 minuten meeslepende black metal die we op ons bord krijgen. De sound is typisch Fides Inversa. Meer van dat!
  1. Solar Temple – Rays of brilliance
    Als enige demo in dit lijstje kan ze wel tellen. Het anonieme gezelschap Solar Temple laat een betrekkelijk lo-fi geluid horen. Verwacht u aan repetitieve riffs en een iets minder gevarieerde versie van het eveneens Nederlandse Lubbert Das. Minder variatie is hier trouwens geen afknapper, de schoonheid valt hier te vinden in de details en de unieke sfeer die door de donderende drums en fijne gitaarlijnen wordt geschapen.
  1. Arkhon Infaustus – Passing the nekromanteion
    Naast het feit dat dit het eerste werk is waarover ik voor Addergebroed heb geschreven, is het ook gewoon een dijk van een EP. Brute black/death metal met oog voor atmosfeer waarin DK Deviant de scepter zwaait, en dit met verve doet. Er zijn ook geruchten dat Arkhon Infaustus over niet al te lange tijd ons Belgenlandje zou bezoeken, dus hou die ogen en oren open…

 

Monads – IVIIV

Op de valreep van 2017 lossen onze landgenoten van Monads hun volwaardige debuut “IVIIV“. Het vorige teken van leven dateert alweer van een dikke zes jaar geleden toen hun veelbelovende demo “Intellectus iudicat veritatem” uitkwam. Het werktempo ligt dus bijna even laag als het tempo van de muziek want Monads staat voor funeral doom: een genre dat slechts sporadisch aan bod komt op Addergebroed omdat het me zelden (nog) kan boeien. De tergend slome tempo’s laten weinig ruimte voor inventieve drumlijnen of gitaargestoei en het is ook niet iedereen gegeven om de dikwijls ellenlange songs de hele rit boeiend te houden. Ook Monads slaagt daar in een song als “To a bloodstained shore” niet helemaal in, maar weet in de drie andere songs wel de aandacht bij de les te houden. Zoals aangehaald was de interesse in de band ten tijde van de demo al gewekt, maar wat het vijftal nu laat horen is simpelweg beklijvende funeral doom die op alle vlakken vooruitgang heeft geboekt, zonder daarbij echter vernieuwend te klinken. De vier lange nummers knallen voller en zwaarder uit de boxen (waardoor de impact van de heavy stukken na ingetogen passages des te indrukwekkender is), de melodieën zijn pakkender en de growlende vocalen van frontman Rob Polon klinken dieper en overtuigender. Hier geen cleane klaagzangen, zielepootgedoe, treurende violen of overdadig romantisch pianogepingel. Enkel de laatste noten van “The despair of an aeon” zijn van een piano afkomstig. En de groots klinkende uit de post-rock scene geleende partijen die we op de demo hoorden, hebben nu plaats geruimd voor een sporadische injectie black metal venijn zoals de versnellingen in de monolithische opener “Leviathan as my lament” en “Your wounds were my temple” duidelijk maken, iets wat de dynamiek en afwisseling absoluut ten goede komt. Met de black metal achtergrond van enkele leden in o.a. Toorn, Cult Of Erinyes, Hypothermia en Koester verbaast me deze kruisbestuiving dan ook niet echt. Misschien moet ik het genre nog maar eens terug wat dieper onder de loep nemen, want Monads heeft de interesse terug opgewekt.

JOKKE: 84/100

Monads – IVIIV (Aesthetic Death 2017)
1. Leviathan as my lament
2. Your wounds were my temple
3. To a bloodstained shore
4. The despair of an aeon

Voëmmr – Nox maledictus

Geen idee wat de betekenis van de bandnaam van de Portugese black metal band Voëmmr is, maar het zou wel eens een onomatopee voor een startende brommer kunnen zijn. De identiteit van het bandlid of de bandleden is in een dichte mist gehuld en blijkbaar maakt Voëmmr samen met Ordem Satânica, Trono Além Morte en Occelensbrigg deel uit van een clandestien vennootschap genaamd de Aldebaran Circle. Trve ende kült! En volgens horen zeggen werd dit debuut gedurende twee nachten opgenomen in een verlaten boerderij op het Portugese platteland. Nog meer utter grimness! Voëmmr opereert in de diepste krochten van het black metal landschap met een rauwe vorm van kelder- of in dit geval stal-black. Verwacht dus geen afgelikte productie maar groezelige lo-fi waanzin met een zanger die duidelijk pijn heeft. Memorabele riffs passeren er niet en topmuzikanten horen we hier evenmin aan het werk maar de horrorklanken van “III” klinken nog wel onderhoudend. Ideaal om je schoonmoeder tijdens Oudjaar op de kast te jagen. Door de random vocale uitbarstingen en cacofonie waar de band soms in belandt, krijg ik het vermoeden dat er een zekere ruimte voor improvisatie was tijdens het opnemen van de nummers die haast in één take vereeuwigd lijken. Het rammelende “IV” is hier een goed voorbeeld van. In “V” lijkt Voëmmr zelfs even de romantische tour op te gaan en horen we zelfs een basgitaar terug, wat héél uitzonderlijk is voor deze nichemuziek. Nu wordt improvisatie dikwijls aan comedy gelinkt, maar voor deze jongens is het bittere ernst. Van de andere bands die deel uitmaken van het duivels theekransje is dit Voëmmr de betere, maar wie echt uit zijn dak wil gaan op dit soort mistige teringherrie raad ik toch eerder het machtige Black Cilice aan. Wie dit wel kan smaken, vindt op Harvest Of Death, een sub-label van Signal Rex zeker zijn of haar gading.

JOKKE: 66/100

Voëmmr – Nox maledictus (Harvest Of Death  2017)
1. I
2. II
3. III
4. IV
5. V
6. VI
7. VII
8. VIII

Degial – Predator reign

Ik zag Degial eerlijk gezegd altijd al wat als een band zonder eigen gezicht die iets te veel Morbid Angel worship voor de dag legde. En hoewel de eerste vrijgegeven single “Thousand spears impale” van de derde langspeler “Predator reign” nog steeds een ode aan Trey en Co is (met een vleugje Angelcorpse) slaagt Morbid Angel er al jaren niet meer in om zulke degelijke nummers te schrijven. Drumbeest Emil Svensson en zanger/gitarist Hampus Eriksson klussen tevens bij in de live line-up van Watain (waarvan Erik instond voor het artwork van “Predator reign“) wat waarschijnlijk verklaart waarom er een zwartmetalen gordijn over de doodsklanken van het kwartet gedrapeerd hangt. De tien nummers ademen dood, verderf, geweld en gevaar uit en het tempo ligt doorgaans verschroeiend hoog met talloze solosalvo’s die je rond de oren vliegen en de energieke, onnavolgbare drums van Emil als drijvende kracht. Halfweg springt “Devilspawn” in het oog met haar dodelijke riffs en blastende drums die voor een black metal feel zorgen maar evengoed een aanstekelijke headbang-passage laat horen. Voor de daaropvolgende snelheidsmaniak kon de titel “Hellstorm” niet beter gekozen zijn en we scanderen de woorden “A storm is coming!” dan ook luidruchtig mee. Uit de chaotische intro van “Triumphant extinction” doemt een simpele, doch effectieve groovy riff op die ook deze track eruit doet schieten. Op het einde van de plaat trakteren de Zweden ons middels het zes minuten durende “Clangor of subjugation” op een epische noot wanneer de razernij halfweg plaats ruimt voor een doomy atmosfeer waarbij de lage snaren van bassist P.J., de toms van Emil en de snelle riffs van gitaartandem Rickard en Hampus een repetitief patroon aanhouden dat langzaamaan uitsterft. Positief verrast!

JOKKE: 82/100

Degial – Predator reign (Sepulchral Voice Records 2017)
1. Predator reign
2. Thousand spears impale
3. The savage covenant
4. Crown of fire
5. Devil spawn
6. Hellstorm
7. Heretical repugnance
8. Annihilation banner
9. Triumphant extinction
10. Clangor of subjugation

 

Funeral Chant – Funeral Chant

Wie zijn metal graag rauw, smerig, chaotisch en primitief heeft, zit bij Funeral Chant aan het juiste adres. Het betreft hier een nieuwe Amerikaanse band opgetrokken uit leden die voorheen actief waren in de death/grind band Dead Man. Geef mij maar hun nieuwe bezigheidstherapie want deze eerste EP blinkt uit in lo-fi, allesvernietigende black/death metal waarbij de vocalen van gitarist † Voidbringer soms aan de salpeterschuur van Pete Helmkamp van Angelcorpse doen denken. Ook muzikaal heeft deze doodscacofonie wel wat weg van hun landgenoten. Wie doorheen deze ruwe aan de waanzin grenzende chaos luistert, hoort echter muzikanten aan het werk die hun instrumenten goed beheersen en een ritmisch dynamische voor de dag leggen dat het boeltje uitermate spannend houdt. De cover van Repugnant’s “Morbid ways” valt absoluut niet uit de toon tussen het sterke eigen werk en maakt het feestje compleet.

JOKKE: 80/100

Funeral Chant – Funeral Chant (Caverna Abismal/Duplicate Records 2017)
1. Spiral into madness
2. Cacophony of death
3. Flood of damnation
4. Cosmic burial
5. Morbid ways (Repugnant cover)
6. Funeral chant

Crypts Of Despair – The stench of the earth

Ik heb het hier al meermaals gezegd: death metal kan me enkel nog boeien als het de nodige old school invloeden bevat en met de juiste gedrevenheid gebracht wordt. Moderne, technische toestanden kunnen me absoluut gestolen worden. De laatste jaren schoten nieuwe bands met een old school aanpak als paddenstoelen uit de grond. Zo ook in Litouwen in de vorm van Crypts Of Despair, dat na enkele moeilijke beginjaren nu trots haar debuut “The stench of the earth” voorstelt waarop haat tegenover de mensheid en het aanbidden van dood en het occulte centraal staan. De riffs zagen met gemak dikke betonplaten door twee en de basdrums rollen vet uit de speakers. Voeg daar nog diepe grunts aan toe en alle ingrediënten voor een organische en retro-klinkende death metal plaat zijn aanwezig. “Pits of endless torment” lijkt door haar primitieve karakter bij momenten door holbewoners ingespeeld te zijn terwijl “77” de verroeste heupen en nekspieren los weekt. Halverwege de plaat blaast het Unleashed-achtige “Fleshless eternity” de kalk uit het plafond en in het daaropvolgende raggende “Enslaved in blasphemy” wordt heel duidelijk dat de band met twee vocalisten werkt die elkaar qua vuilbekkerij proberen overtreffen. De zes minuten van “Monuments of fear” worden door een onheilspellende intro afgetrapt om daarna tot rauwe, verwoestende doodsmetalen klanken over te gaan. De valkuil ligt natuurlijk in het feit dat oude ideeën blijven herkauwen niet altijd voldoende is om boven de massa uit te steken. Op “The stench of the earth” is van enige vernieuwing of eigen smoelwerk niets te merken, maar dat levert toch een uiterst genietbare pure death metal plaat op.

JOKKE: 79/100

Crypts Of Despair – The stench of the earth (Testimony Records 2017)
1. The stench of the earth
2. Path to vengeance
3. Pits of endless torment
4. 77
5. Fleshless eternity
6. Enslaved in blasphemy
7. Ravage the earth
8. Possessed by astral parasites
9. Monuments of fear
10. Dead light

Oculus – The apostate of light

Het debuut van Oculus werd reeds in 2014 geschreven door mastermind Nero, die we ook als Azlum kennen van Manetheren. Met het schrijven van klassieke orthodoxe black metal voor ogen ging de Amerikaan op zoek naar gelijkgestemde zielen die hij vond aan de overkant van de grote plas. De Serviër Kozeljnik (o.a. The Stone) nam de vocalen en het schrijven van Luciferiaanse teksten op zich terwijl de Zwitser Ormenos, beter bekend als Bornyhake van Borgne en een dozijn andere bands, zich mocht uitleven op bas, drums en keyboards. Occulte atmosfeer staat centraal bij dit illustere trio en haar zes songs die op meer dan vijftig minuten speeltijd afklokken. Kozeljnik hanteert het gros van de tijd een soort van ruwe (s)preekzang in plaats van screams die bijdragen aan het sinistere, rituele karakter van de muziek en het volgen van de teksten vrij gemakkelijk maakt, zelfs zonder het tekstvel onder je neus te hebben liggen. Hoewel de lange nummers voldoende donkere vibes bevatten, slagen ze er echter niet altijd in om de hele rit te boeien. Hiervoor wordt er te veel in mind-tempo regionen geopereerd. Het zijn dan ook voornamelijk de snellere tracks zoals opener “The sour waters of life” (wanneer die na drie inleidende minuten openbarst tot een zwart etterende puist), het dynamische “A visage of dark remembrance” en de salpeter spuitende hekkensluiter “Storms of havoc” die blijven plakken. Nu, slecht is “The apostate of light” allerminst. Het is alleen spijtig dat dit album drie jaar op de planken is blijven liggen, want anno 2017 moet Oculus nog een tandje bijsteken om tot de allergrootsten in dit ondertussen platgereden genre te behoren. Ten opzichte van de laatste platen van een Israthoum of Angrenost moet dit internationaal gezelschap dan ook de duimen leggen. Desalniettemin een onderhoudend schijfje dat best haar begeesterende momenten heeft.

JOKKE: 78/100

Oculus – The apostate of light (Blood Harvest 2017)
1. The sour waters of life
2. Salt for the healer
3. A visage of dark remembrance
4. Axiom of the plague
5. The apostate of light
6. Storms of havoc