Maand: januari 2019

Funereal Presence – Achatius

Halfweg de eerste luisterbeurt van “Achatius”, het nieuwe tweede album van Funereal Presence, bekroop me het gevoel dat dit wel een heuse Negative Plane-vibe had. Na verificatie op Metal Archives bleek dit geen foute veronderstelling te zijn aangezien Bestial Devotion, het heerschap dat op deze plaat alle instrumenten, zang en overige toeters en bellen voor zijn rekening neemt, als drummer actief is bij deze geniale band. Voor wie Negative Plane onbekend terrein is en zich afvraagt hoe Funereal Presence klinkt, haal ik er een quote van Bestial Devotion bij: “I do the music that no one does for me anymore“. Deze woorden vatten “Achatius” goed samen. De plaat klinkt immers als een vergeten pareltje uit eind jaren ’80/begin jaren ’90, zonder echter gedateerd te klinken want op de één of andere manier blijft deze benadering van black metal tijdloos klinken. Net zoals op het uit 2014 stammende debuut “The archer takes aim” bevat de nieuwe plaat vier lange nummers die een 48 minuten durende pure fucking black metal-trip vormen. Funereal Presence haalt haar inspiratie uit de woeste en koude sound van de allervroegste black metal-beweging maar voegt daar ook een grote “fuck off”-attitude aan toe door allerhande onconventionele zaken in haar geluid te verwerken zoals een koebel (blijft zo’n wijs geluid!), diverse orgelklanken en klassieke/barokke songstructuren. Vooral in het prijsbeest “Wherein a messenger of the devil appears“ zijn deze opvallende inkleuringen een schot in de roos. Het catchy klokkenspelmelodietje zindert immers nog uren na in je onderbewustzijn. De bewust gekozen ruwe en ongepolijste productie evenals de klankkleur van de zang en het opduiken van chaotische gitaarsolo’s zijn elementen die verwijzen naar Negative Plane maar op gebied van het incorporeren van heel wat klassieke heavy metal-riffs en de verhalende structuur van de lange epische nummers, weet Funereal Presence zich haar bestaansrecht toch te rechtvaardigen. Wel moet gezegd worden dat op de tweede helft van de plaat de inspiratie wat weggeëbd lijkt want die is niet zo sterk als de eerste twee nummers. Nu zijn er wel meer solo-projecten die last hebben van het feit dat er geen extra klankbord aanwezig is om slechte ideeën weg te filteren of om suggesties aan te brengen qua verbeteringen, maar de bevlogenheid van de multi-instrumentalist, die zowel de drums als snaarinstrumenten zeer goed beheerst, maakt hier veel goed. “Achatius” is een dikke middelvinger naar alle bands die hun roots verloochenen, de weg van de commercie bewandelen of op de kar springen van wat er op een bepaald moment trendy is in de scene. 

JOKKE: 84/100

Funereal Presence – Achatius (Sepulchral Voice Records 2019)
1. Wherein Achatius is awakened and called upon                          
2. Wherein a messenger of the devil appears                    
3. Wherein seven celestial beasts are revealed to him                   
4. Wherein Achatius is flogged to the hills of violation

Blurr Thrower – Les avatars du vide

Tijdje geleden alweer dat hier nog eens iets van Les Acteurs de l’Ombre Productions passeerde. Hun nieuwste telg heet Blurr Thrower en het betreft hier een éénmansproject. In juli 2018 zag een eerste EP “Les avatars du vide” het digitale levenslicht, maar het Franse label brengt het onding nu ook fysiek uit. Het bestaansrecht van de band wordt gevoed door de angstaanvallen, hallucinaties en het isolement van de Parijzenaar die achter dit creatuur schuilgaat. Hij beschouwt Blurr Thrower in dit geval niet als een cathartische ervaring maar eerder als een neurose. De muzikant zijn psychische stoornis manifesteert zich in de vorm van lang uitgesponnen atmosferische black metal, waarbij de mosterd vooral gehaald werd bij Amerikaanse bands zoals Weakling, Ash Borer en Fell Voices en bij stijl- en landgenoten Paramnesia, Cepheide en Time Lurker. Vermits het vooral rond die eerste bands verdacht lang stil blijft, was een Cascadian style plaatje nog wel eens welgekomen. De occulte thematiek – hoewel ik daar bij het lezen van de Franse teksten niet veel van merkte – is echter niet zo veel voorkomend binnen deze stijl maar ligt dan wel weer in lijn met veel grondleggers en grootheden van de Franse black metal-scene. Ondanks het kalme cleane repetitieve openingsriffje van “Par-delà les aubes” gaan de drums meteen in blast-modus. Hierbij valt wel meteen de nogal dunne, droge en erg kort klinkende snaresound op. Wat meer galm had het drumgeluid meer ruimte gegeven en een upgrade van hi-hats en cymbalen had ook geen kwaad gekund. De gitaar begint rond de 2:30 grens naar de distorted kant over te hellen, wat voor een kolossale track van negentien minuten dus best meevalt als inleidende passage. Doorheen het lange nummer wordt regelmatig afgewisseld tussen introverte passages en uitbarstingen waarbij de blasts en schurende riffs lange tijd hetzelfde patroon aanhouden. Subtiele ondergrondse laagjes – ik ben niet zeker of deze via een keyboard of gitaar opgewekt worden – zorgen voor een hypnotiserend karakter waarover gekwelde vocalen hun angsten bezingen. Iets voorbij de dertien minutengrens en na een passage vol groots klinkende post-rock riffs, gaat Blurr Thrower in overdrive en horen we ook iets van een Turia doorschemeren. Tijdens deze manische ketelherrie klinkt Blurr Thrower op haar best. Na de storm valt de stilte terug in en ben ik verbaasd dat die eerste ellenlange song er toch al opzit. “Silences” moet qua speelduur echter niet onderdoen voor de opener en de titel zet je meteen al op het verkeerde been, want we krijgen à la minute een zwartmetalen pandoering om de oren. De drive zit er goed in en de zoemende riffs wiegen je stilaan in een trance waarbij de vloedpassages zich betrekkelijk weinig terugtrekken. Blurr Thrower is een veelbelovende nieuwe speler in de schemerzone van een genre dat wat op zijn retour is. De substroming een heus tweede leven inblazen is echter nog iets te hoog gegrepen. Daarvoor had de sound nog wel wat rauwer en bijtender moeten zijn. We zullen dus op één van de Amerikaanse vaandeldragers van de “Cascadian” sound – al dan niet woonachtig in deze geografische regio – moeten wachten voor een échte heropleving.

JOKKE: 79/100

Blurr Thrower – Les avatars du vide (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2019)
1. Par-delà les aubes
2. Silences

Heinous – Demo I

De nieuwe extreme metal-bands blijven de laatste tijd als paddenstoelen uit de Belgische ondergrond schieten en daar zijn we natuurlijk heel blij mee. Het vrij jonge Medieval Prophecy Records heeft een groot aandeel in het opsporen van dit subterraan talent. Het cassettelabel bracht reeds demo’s uit van Forbidden Temple en Moenen Of Xezbeth en nu is het de beurt aan het mysterieuze Heinous. Mysterieus omdat het gissen is naar de identiteit van deze snoodaards, hoewel ik een vermoeden heb dat de origine van deze band in ons “hell hole” ligt. Heinous speelt black metal in zijn puurste vorm waarbij een band als Paragon Impure ten tijde van diens opus magnum “To Gaius!” niet veraf is. Maar ook de eerste releases van Nidrosian black metal-bands als Dark Sonority en Kaosritual of ons eigenste Possession schijnen in deze vier heftige nummers door. Het tempo van de scheurende en opzwepende black ligt hoog, enkel in “Disciple of Satan” wordt er even wat gas terug genomen en horen we Finse invloeden van bands als Sargeist terug. Dit is twintig minuten lang no nonsense ketelmuziek van de zwartste soort. Wel niet vergeten om voldoende variatie in te bouwen in de nummers jongens. Voor de rest dienen hier niet veel woorden aan vuil gemaakt te maken. Probeer gewoon een exemplaar te scoren.

JOKKE: 78/100

Heinous – Demo I (Medieval Prophecy Records 2019)
1. Thirteen thousand knights
2. Unholy pyre
3. Heinous majesty
4. Disciple of Satan

Marche Funèbre – Death wish woman

Het is ervan gekomen. Ondanks het feit dat ons meest succesvolle exportproduct op gebied van doom metal vorig jaar tien kaarsjes mocht uitblazen, is Marche Funèbre in het verleden nog niet op Addergebroed gepasseerd. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik de laatste jaren eigenlijk nog maar bitter weinig naar doom luisterde vergeleken met mijn twintiger jaren. Bovendien zag ik de Mechelaars in het begin van hun carrière een paar keer aan het werk en dat wist me nooit volledig te raken. Reden hiervoor was onder andere de heldere zang van frontman Arne Vandenhoeck die niet altijd wist te overtuigen. De drie platen die de band de afgelopen jaren uitbracht, passeerden mij dan ook zo goed als volledig. Ik had echter horen vallen dat de EP die in oktober vorig jaar uitgebracht werd wat steviger van leer trok, dus besloot ik het kleinood de voorbije dagen toch maar eens een kans te geven. In opener “Broken wings” maakt Arne meteen een statement met zijn diepe grunts en hogere screams en als even later de muziek ook wat steviger wordt, horen we uitstekende death/doom waarbij echter ook wel wat “Damned in black“-era Immortal-momentjes passeren en ook de meest recente Metallica hoor ik in de riffs terug. Er volgen nog mooie melodieuze leads en een pakkend einde inclusief cleane vocalen maakt van deze track een sterke opener. In het titelnummer wordt het tempo hoger gestuwd en denderen de dubbele basdrums van Dennis Lefebvure lustig voort. De strot van de frontman weet opnieuw te overtuigen, zowel in de zwaardere regionen als zijn hoge heldere zang die wat aan Franky DSVD van Channel Zero doet denken. Opnieuw passeert een venijnige black metal-passage en de gitaristen Peter Egbergs en Kurt Blommé riffen naar hartelust, maar ook bassist Boris Iolis eist zijn momentum naar het einde toe op. Met “A departing guest” zakt het tempo voor het eerst naar de échte doomregionen en dat vertaalt zich ook naar een speelduur van meer dan twaalf minuten. Het kwintet musiceert echter dynamisch zodat de verveling niet toeslaat hoewel de break vier minuten voor het einde wat abrupt aanvoelt. Het My Dying Bride-worship kan in deze song moeilijk onder kerkstoelen of banken gestoken worden, maar bijna elke doomband is natuurlijk schatplichtig aan het Engelse doominstituut. Als toetje krijgen we nog een ode aan Paradise Lost, die andere Engelse grootmeesters van het genre, middels een cover van diens “As I die“. “Death wish woman” is een meer dan uitstekende EP waarop vooral zanger Arne laat horen heel wat progressie gemaakt te hebben. Tenslotte nog een extra pluim voor de heldere doch knallende sound waarvoor Markus Stock (Empyrium, The Vision Bleak) met zijn Klangschmiede Studio optekende. Marche Funèbre heeft me serieus overdonderd met deze EP. Beter laat dan nooit heren!

JOKKE: 85/100

Marche Funèbre – Death wish woman (GrimmDistribution/Cimmerian Shades Recordings 2018)
1. Broken wings
2. Death wish woman
3. A departing guest
4. As I die (Paradise Lost cover)

Ondfødt – Dödsrikets kallelse

Bij Immortal Frost Productions lijken ze een voorliefde te hebben voor de Finse black metal-scene. Onder de getekenden van het Belgische label treffen we onder andere Azaghal, Hautakammio, Oath en Ondfødt aan. Die laatste brengt vijf jaar na haar debuut langspeler “Hexkonst” een tweede album uit. De tien nieuwe nummers en intro die op “Dödsrikets kallelse” prijken worden er in vijfendertig minuten doorgejaagd. Ondanks de korte en bondige speelduur van de nummers valt er nochtans de nodige afwisseling te beleven in de Finse black die we voorgeschoteld krijgen. In songs als “Den sanna“, “Tidin e komi” en het met heerlijk venijnige riffs doordrenkte “Nerdreji i mörkri” willen de heren Owe Inborr en Jusso Englund laten zien dat ze als geen ander kunnen raggen en blazen en wanneer het in “Fri från slaveri” de black ’n roll tour opgaat en we meermaals aangespoord worden het woordje “satan” mee te kelen, moet ik soms aan de Deense collega’s van Horned Almighty denken. Maar het duo voelt zich niet te stoer om af en toe ook heerlijke melodieën op de luisteraar af te vuren of wat gas terug te nemen zoals in “No ere jo Satan“, waarin we ook een bijdrage horen van Finntroll zanger Mathias “Vreth” Lillmåns, en het melancholische “Födömd i evihejt“. Het vrij toegankelijke en van pakkende melodieuze leads voorziene “Midnatt” is met haar vijf minuten de langste song van de plaat en samen met het vurige “Nerdreji i mörkri” het beste wat “Dödsrikets kallelse” te bieden heeft. In “Dödens dröm” doen akoestische gitaren en grootse meeslepende leads de (gemoeds-)rust terugkeren om tenslotte via een cover van het voor mij ongekende Hämys nog éénmaal op die typisch Finse meezingbare manier terug te keren. Geen idee waar “Dödsrikets kallelse” ingeblikt werd, maar de plaat klinkt als een klok waardoor de gure riffs extra hard in je vel snijden. En ook de pompende basnoten weten zich goed doorheen de massieve riffmuur te wringen. Dikke duim omhoog voor Ondfødt.

JOKKE: 85/100

Ondfødt – Dödsrikets kallelse (Immortal Frost Productions 2019)
1. Intro
2. Den sanna
3. Fri från slaveri
4. Tidin e komi
5. No ere jo Satan
6. Nerdreji i mörkri
7. Den sista färden
8. Födömd i evihejt
9. Midnatt
10. Dödens dröm
11. Kun minä kuolen (Hämys cover)

Blue Hummingbird On The Left – Atl Tlachinolli

De in Zuid-Californië actief zijnde Black Twilight Circle zal de meeste Addergebroed-lezers ondertussen wel niet meer onbekend in de oren klinken. Dit zootje muzikanten onder leiding van Eduardo Ramírez en gelinkt aan diens Crepúsculo Negro-label spreekt tot de verbeelding van menig extreem muziekliefhebber. De teksten en de muziek van veel bands uit deze kliek is doordrongen van de Azteken (Mexica)-cultuur. Eén van de beste compilaties van BTC-bands verscheen in 2016 onder de noemer “Desert dances and serpent songs” en bevatte bijdrages van Volahn, Shataan, Arizmenda en Kallathon. Die laatste bracht vorig jaar een split uit met Blue Hummingbird On The Left wat de Engelse naam is van de Azteekse god Huitzilopochtli. Negen jaar na haar oprichting brengt die laatste onder de naam “Atl Tlachinolli” nu haar debuut uit. Nu is Blue Hummingbird On The Left niet meteen mijn favoriete band uit de BTC-stal, maar toch mag deze langspeler er zijn. Voor mij persoonlijk heeft de met thrash-metal geïnfuseerde black van het kwartet soms te veel war metal-trekjes waarbij het eentonig hakkend drumspel van drummer/gitarist Yayauhqui (Ramírez’ schuilnaam in dit geval) in nummers als “Sun / War club” en “Life death rebirth” me in dat geval al snel verveelt. De afwisseling tussen opzwepende riffs in het woeste “Storms” en meer melodieuze nummers houdt het gelukkig toch interessant. In het einde van “Blood flower” ontwaren we bijvoorbeeld een Bölzer-achtige melodie en het mid-tempo “Precious death” en “Tenochtitlan” zijn met hun mooie gitaararrangementen melodieuzer, fijngevoeliger en meer atmosferisch van aard. En dan zijn er ook nog de tal van inheemse instrumenten en mysterieuze klanken die als water doorheen vurige songs als “Southern rules supreme – Moon” en “Rain campaign” kronkelen, wat een authentiek karakter aan de muziek geeft, vooral wanneer zanger Tlacaelel zijn fluit boven haalt. De oorlogsgoden worden weer tot leven gewekt in “Hail Huitzilopochtli” en geëerd voor het bewaken van de eigen cultuur ten opzichte van indringers. Hoewel “Atl Tlachinolli” door de knipogen naar de Zuid-Amerikaanse bestial black metal-scene niet honderd procent my cup of tea is, is dit door de muzikale afwisseling en het eigen karakter toch een onderhoudende plaat.

JOKKE: 75/100

Blue Hummingbird On The Left – Atl Tlachinolli (Iron Bonehead/ Nuclear War Now!/Crepúsculo Negro 2019)
1. Sun / War club
2. Blood flower
3. Precious death
4. Hail Huitzilopochtli
5. Rain campaign
6. Life death rebirth
7. Tenochtitlan
8. Storm
9. Southern rules supreme – Moon

Dødsfall – Døden skal ikke vente

True black metal” staat er te lezen op de inner sleeve van “Døden skal ikke vente“, de alweer vijfde langspeler van Dødsfall. Een geografische prefix als “Norwegian” of “Swedish” werd achterwege gelaten aangezien de band vanuit beide landen opereert en bandleider/oprichter Ishtar bovendien Mexicaans bloed door zijn aderen heeft stromen. Dat de muzikant zich in Scandinavië echter als een vis in het water voelt, maakt hij al sinds 2009 duidelijk via Dødsfall’s muziek. Doorheen de levensloop van de band blijft Ishtar de enige constante want vergeleken met de knappe voorganger “Kaosmakt” uit 2015, is er weer heel wat veranderd in de line-up. Toenmalig sessiedrummer Jocke Wallgren heeft het tegenwoordig te druk bij Amon Amarth, waardoor we nu Telal (Troll, ex-Isvind, ex-Endezzma) op de drumstoel aantreffen. Zanger Adramalech verliet de band net na de opnames van “Kaosmakt“, terwijl Clandestine (ex-Dødheimsgard) de heren vervoegde, maar die is ondertussen ook al weer met de noorderzon verdwenen. Deze wissels maken dat Ishtar naast alle snaarinstrumenten voor het eerst sinds de demo “Svarte vinger‘ uit 2010 nu ook de zang voor zijn rekening neemt. Op zich heeft de man best een raspende strot maar iets meer variatie in zijn screams had toch welgekomen geweest. Na de Endarker Studio en de Sunlight Studio, koos Ishtar voor deze nieuwe plaat de Necromorbus Studio uit. En het moet gezegd worden dat het resultaat niet diens typische geluid heeft meegekregen. Om variatie in de tien nummers aan te brengen, werden elementen zoals piano (“Hemlig vrede“), heel wat gitaarsolo’s, heldere verhalende vocalen en akoestische gitaren (“Svart drömmar“) en subtiele (keel)gezangen (“Tåkefjell” en “I de dødens øyne“) aan de in het Noors vertolkte black toegevoegd. Over het algemeen klink Dødsfall iets minder agressief dan op de voorganger en een dynamisch nummer als “Tåkefjell” heef teigenlijk best wel wat hitpotentieel. Wel weet Ishtar op tijd en stond ook enkele effectieve meer thrashy-getinte riffs uit zijn gitaar te toveren. Het duo levert met “Døden skal ikke vente” een degelijke plaat af die vlot weg luistert en nergens buiten de lijntjes kleurt. Daar is op zich niets fout mee, maar ze gaan hier ook niet veel potten mee breken.

JOKKE: 79/100

Dødsfall – Døden skal ikke vente (Osmose Productions 2019)
1. Hemlig vrede
2. Tåkefjell
3. Svarta drömmar
4. Grå himlar
5. Kampsalmer
6. I de dødens øyne
7. Ødemarkens mørkedal
8. För alltid i min sjæl
9. Ondskapelse
10. Skogstrollet

Blodhemn – Mot ein evig ruin

Het zou me niet verbazen dat het Noorse Blodhemn de inspiratie voor de bandnaam vond bij het gelijknamige Enslaved album uit 1998. Vooral daar beide bands afkomstig zijn uit Bergen, niet alleen de natste stad van Europa (ik kan erover meespreken), maar ook één van de belangrijkste black metal-grootsteden als het aankomt op Noorse black metal. Invisus is het meesterbrein achter de band die in 2004 boven de doopvont werd gehouden en geeft in een studio-omgeving in zijn eentje gestalte aan Blodhemn. In een live-setting wordt de man bijgestaan door enkele sessiemuzikanten waarvan gitarist Xarim (Den Saakaldte, Djevelkult) de bekendste is. Op zich ligt het nagelnieuwe “Mot ein evig ruin” in het verlengde van “H7” uit 2014 die op haar beurt mooi verder borduurde op het in 2012 verschenen “Holmengraa“. Blodhemn groei met andere woorden per release gestaag door in het subsegment van melodieuze black want “Mot ein evig ruin” staat opnieuw bol van de tremolo picking riffs en Invisus heeft een goed oor voor catchy melodieën. Luister maar eens naar het acht minuten durende “Uante krefter i fra nord” dat niet had misstaan op Naglfar’s “Diabolical“-album. Bovendien zorgt een heuse lading thrashy riffs voor extra vinnigheid en vurigheid. De mannen van Aura Noir zouden zonder blozen tekenen voor een nummer als “Dra te’ helvete” waarin ook de obligate “ballen-tussen-het-portier-van-de-Porsche-schreeuw” passeert. In de progressieve gitaarpartijen die we halverwege “Døgenikt” horen, komt de latere Enslaved vanachter de hoek piepen, maar over ’t algemeen trekt Blodhemn wel een stuk harder van leer. Om blastbeat-moeheid echter tegen te gaan, wordt in het rockende, pompende en de nekspieren op de proef stellende “Østfront” en de galopperende hekkensluiter “Mot midnatt” wat gas teruggenomen. Blodhemn is niet de meest grimmige of rauwe speler in de Noorse black metal-scene en ook de vrij heldere mix (van de hand van Borknagar’s Øystein Brunn) zal adepten van groezelige black te week in de oren klinken. Wie zichzelf echter tot de doelgroep rekent die goed geschreven, degelijk uitgevoerde en vlot in het gehoor liggende thrashy melo-black kan waarderen, zal veel plezier beleven aan Blodhemn’s derde en beste album tot op heden.

JOKKE: 82/100

Blodhemn – Mot ein evig ruin (Soulseller Records 2019)
1. Ruin (Intro)
2. Det gjekk ein faen
3. Døgenikt
4. Østfront
5. Nordhavs speil
6. Uante krefter i fra nord
7. Dra te’ helvete
8. Mot midnatt

Valkyrja – Geen “priest cape, symbols and ritual”-band

Valkyrja beschouw ik reeds vier albums lang als een leverancier van oerdegelijke Zweedse black metal, ook al liggen de invloeden van een band als Watain voor de hand. Alvorens de band in december op tour vertrok, contacteerde ik hen met enkele (kritische) vragen onder de arm. Er kwam echter geen teken van leven van Simon Wizen, oprichter, gitarist en sinds het nieuwe “Throne ablaze” ook zanger van Valkyrja. Toch weer geen band die kritiek niet aankon? Midden januari klopte de Zweed echter terug op mijn digitale deur aan met de excuses dat het zo lang had geduurd, maar het drukke tourschema liet het niet toe om aan interviews te werken. Bovendien apprecieerde Simon de kritische vraagstelling, zodat hij meer verduidelijking rond een paar zaken kon brengen. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

(c) Soile Siirtola

Dag Simon, eind 2018 nam Valkyrja deel aan een Europese tour met Marduk en Archgoat, twee bands waar jullie reeds eerder met tourden. Hoe verliep deze concertreeks?
Deze tour was voor verschillende redenen erg belangrijk voor ons. We hadden niet enkel een nieuw album voor te stellen, maar ook een nieuwe line-up. De voorbereidingen namen enkele maanden in beslag en we konden reeds op de eerste show nieuw en oud materiaal voorstellen en dat bleef verder evolueren doorheen de tour. Terugkijkend kan ik stellen dat het nu vanzelfsprekend voor mij is om achter de microfoon te staan en we zijn hongerig naar wat nog komen zal.

Is het altijd meteen duidelijk welke nieuwe songs ook live gespeeld zullen worden? Zijn de nummers uit de setlist de facto jullie beste songs?
Enkele songs voelen vanzelfsprekend aan zoals de openingstrack of het titelnummer. De rest hangt af van de songs die we selecteren van de andere platen. We proberen een grotere variatie in dynamiek en tempo in de setlist aan te brengen. Tijdens de laatste tour speelden we ook “Opposer of light” van “Throne ablaze“.

Er zit een gapend gat van vijf jaar tussen de release van “The antagonist’s fire” en het nieuwe album. Ik veronderstel dat de line-up wissels de grootste tijd in beslag namen?
Inderdaad! De grootste verandering was de zangerwissel. Het is nooit eenvoudig nieuwe bandleden te vinden en ze in te werken. We hadden een mooie samenwerking met frontman RSDX opgebouwd door twee jaar met hem te touren totdat hij zichzelf begon te isoleren en we geen grip meer op hem hadden. Het feit dat ik nu de zang voor mijn rekening neem, was dus niet gepland en wisten we ook nog niet op het moment dat we aan de nieuwe plaat begonnen te schrijven.
Aangezien RSDX tijdens de opnames verdween besloten we dat het het beste zou zijn als ik zijn plaats zou innemen als zanger. In deze fase nog een nieuw bandlid moeten gaan zoeken, zou een te grote gok geweest zijn aangezien iemands échte interesse en toewijding pas na een tijdje duidelijk worden. Deze beslissing werd echter niet meteen genomen en verlengde het opnameproces met twee maanden aangezien ik nieuwe teksten en zangarrangementen moest schrijven. Dit vroeg veel focus en toewijding. Deze hele situatie en alle bijhorende frustraties gaven het eindresultaat een serieuze boost. Zowel in de teksten als in de zang hoor je echte wanhoop en razernij terug.

RSDX was dus enkel jullie zanger tijdens de periode tussen “The antagonist’s fire” en “Throne ablaze“. In het nieuwe nummer “Transcendental death” horen we een gastbijdrage van A.L., jullie zanger op de eerste drie platen. Waarom verliet hij de band in 2016 en was er geen interesse om hem terug aan boord te hijsen?
Valkyrja en A.L. begonnen reeds in 2015 uiteen te groeien en we speelden de laatste shows met hem in de zomer van dat jaar. We gingen uiteen daar onze interesses begonnen te verschillen, vooral op gebied van live shows aangezien hij minder concerten wou spelen. We zijn echter op goede grond uiteen gegaan, vandaar ook dat je hem kan horen op de nieuwe plaat. Qua live shows is er echter niets veranderd, dus zie ik niet in hoe hij de wonde die hij in 2015 heeft gecreëerd terug zou kunnen dichten. De jaren nadien waren natuurlijk nodig om zijn vertrek te verwerken, maar nu het zo ver achter ons ligt is er ook geen weg terug. Er is wederzijds begrip voor het feit dat we sinds zijn vertrek vooruit zijn blijven gaan, ook al was het onze oude samenwerking die ooit de kern vormde van waaruit we nog steeds vooruitgang boeken. Zijn terugkeer werd zelfs nooit besproken.

De frontman is meestal ook het gezicht van de band en de verkondiger van de boodschap (als die er is). Je gooide de teksten die RSDX reeds had geschreven weg en pende er nieuwe. In welk opzicht is de boodschap van de teksten gewijzigd?
We behielden enkel de tekst van “Crowned serpent” aangezien we deze samen afgewerkt hadden en ik ook het zangarrangement had gedaan. Het voelde juist aan om nieuwe teksten te schrijven zodat ik dieper met mijn nieuwe rol verbonden zou zijn. RSDX flirtte meer met religieuze topics terwijl ik meer existentiële zaken schrijf met een nihilistische kijk op de zaken. Mijn toenmalige gemoedstoestand bezorgde de nodige inspiratie. Als ik hierop terugkijk lijkt het alsof ik, ondanks de sterke focus, zonder controle geleid werd.

Ook op de drumkruk werd een wijziging doorgevoerd. Jocke Wallgren verliet Valkyrja voor Amon Amarth (begot) en werd vervangen door Victor Parri. Hoe zou je beide drummers vergelijken? Brengt Victor een nieuwe dynamiek in de muziek? Wordt hij ook de nieuwe live-drummer of zullen jullie nog sporadisch beroep doen op Die Hard-slagwerker Eric Ljung?
Jocke is altijd een solide drummer geweest en was steeds op zoek naar een professionele carrière. Het was dan ook geen verrassing toen hij aangaf Valkyrja te verlaten. Jocke was een heel technische drummer, terwijl Victor een meer groovende en dynamische speelstijl heeft. Victor is onze enige drummer. Onze vriend Eric hielp ons uit de nood toen het nodig was en bleef ook aan boord voor onze tweede Noord-Amerikaanse tour toen Jocke wegens administratief papierwerk niet mee kon.

 (c) Soile Siirtola

Hebben de vele line-upwissels Valkyrja ooit op een negatieve manier beïnvloed?
Als een bandlid niet langer op volle capaciteit kan meedraaien, is het tijd om vervanging te zoeken zodat de band kan doorgaan. De interesse van mensen kan doorheen de tijd wijzigen, maar we proberen de kern van Valkyrja intact te laten. Natuurlijk voelt het nu aan alsof we de sterkste line-up hebben, omdat onze beslissingen uit het verleden hiertoe geleid hebben. Maar ik voelde dit waarschijnlijk eind 2013 bij “The antagonist’s fire” ook zo aan. Maar zoals de tijd heeft uitgewezen zou verdergaan met die line-up vandaag een zwakte zijn, ook al was de bezetting toen solide.

Na het vertrek van A.L. in 2015 werd je het enige overgebleven originele bandlid. Toen je Valkyrja in 2004 oprichtte was je vijftien jaar oud. In welk opzicht is Valkyrja nu een andere band vergeleken met de demojaren? Welke gebeurtenissen veranderden de doelen van de band of je kijk op Valkyrja?
Ik heb het gevoel dat Valkyrja en ikzelf onlosmakelijk met mekaar verbonden zijn. Samen muziek schrijven, opnemen en live spelen had natuurlijk een serieuze impact op mij tijdens mijn jeugd en alles wat erna volgde. Alles vertrok vanuit dat naïeve idee de wereld te veroveren. Ik plaatste mezelf in een context die grootser aanvoelde dan ikzelf was. Naarmate het leven verder ging en de ervaringen intenser werden, doofde die naïviteit natuurlijk uit en werd ze vervangen door een sterkere focus. Nu put ik het meeste voldoening uit het creatieproces. Het live-aspect gaat dan weer samen met meer integriteit en het loslaten van energie. Hoewel het leven on the road niet meer zo opwindend is als tijdens de beginjaren.

Op Metal Archives staat een erg vernietigende review van “The antagonist’s fire” waarin de auteur Valkyrja als een Watain copycat omschrijft. Hoe ga je met negatieve kritiek om?
Mensen zijn altijd vrij een eigen mening te hebben, maar noch negatieve noch positieve kritiek kunnen mijn relatie met onze creaties veranderen. Die negatieve review die je vermeldt, vind ik even interessant als recente quotes zoals “beter dan de laatste Watain” etc. Ik vind het vervelend dat het zo belangrijk lijkt om referentiepunten te hebben. Ik denk dat dit een soort poging vormt je in eender welke situatie comfortabel te voelen, iets wat ik als erg beperkend zou ervaren. Ik vraag me ook af of mensen in staat zijn volledig objectief te oordelen, het lijkt soms alsof ze reeds op voorhand een mening gevormd hebben. Ik heb geen interesse om met zulke individuen over muziek of kunst te praten en ik ga ook niet met argumenten afkomen om te verdedigen dat beide bands anders klinken. Het oor van iedere normale persoon zou hiertoe in staat moeten zijn. Natuurlijk hebben zowel Valkyrja als Watain hun roots in Zweden en werken we met dezelfde producer, maar klinken onze nummers hetzelfde? Ik denk dat zowel wij als zij het erover eens zijn dat dat niet het geval is. Trouwens best interessant waarom niemand Dissection eens vermelde voor de verandering? Misschien is de luidste stem niet altijd degene om als eerste naar te luisteren.

In de begeleidende promotekst van “Throne ablaze“s lazen we het volgende: “As part of Valkyrja’s philosophy of ridding themselves from limitations, no specific genre was ever chosen since it would only serve to establish a framework of useless expectation. The artistic output created under the flag of Valkyrja defies all earthly shackles, including those of commercial categorization.” Zelf een reviewer zijnde, willen we natuurlijk een label of genre op de muziek plakken om de sound van een band aan de lezer te omschrijven. Voor mij speelt Valkyrja grotendeels snelle Zweedse black metal. Punt. Ik hoor geen elementen terug in jullie sound die de grenzen van black metal overschrijden en bestempel jullie ook niet als een experimentele band zoals bijvoorbeeld een Virus of Dødheimsgard. Als je Valkyrja niet als een black metal-band beschouwt, waarom maak je dan zo veel gebruik van de black metal-esthetiek?
Zoals je zelf zei, is dit categorisatie. Ik zeg niet dat Valkyrja uniek klinkt en out of the box denkt of niets te maken heeft met andere black metal-bands. Ons statement meldt dat we noch binnen noch buiten de grenzen van het genre werken door de grenzen simpelweg te negeren. Ik haal veel inspiratie uit simpele rock ’n roll, en naar mening is dit steeds meer en meer hoorbaar.

De reeds aangehaalde review is ook kritisch omtrent de Necromorbus Studio. Voor de vierde keer op rij werkten jullie met Tore Stjerna samen. Hoewel ik de producties van de Necromorbus Studio erg waardeer, is het correct dat veel bands die er opnamen gelijkaardig klinken. Een beetje zoals de Abyss Studio in de jaren negentig en in het begin van dit millenium. Wat maakt de Necromorbus Studio de ideale keuze voor Valkyrja?
Niet alleen omdat we reeds met Tore in het verleden samenwerkten, maar ook omdat hij als een kritische filter opereert. Ik werk bovendien sinds 2017 in zijn studio en ik nam zowat alles behalve de drums van “Throne ablaze” op. Door het gedoe met de wissel van zanger bleek dit opnieuw de juiste keuze te zijn, aangezien het belangrijk was dat de studio 24 op 24 en 7 op 7 beschikbaar was.
Maar ik snap je kritiek wel hoewel dat van bijna alle bekende producers gezegd kan worden. Ik ben van mening dat Tore ons de juiste sound aanmeet en we voelen ons zelfzeker om ons werk in zijn handen te leggen.

Voor de release van “Contamination” uit 2010, wisselden jullie Northern Silence Productions in voor het grote Metal Blade Records. Voor “The antagonist’s fire” en het nieuwe album werkten jullie samen met World Terror Committee. Wat is voor een band als Valkyrja het grootse verschil in werken met een kleiner en meer toegewijd label vergeleken met een grote speler als Metal Blade?
Metal Blade bood nieuwe opportuniteiten en opende deuren naar betere samenwerkingen. Desondanks denk ik dat we als jonge band zonder reputatie een deel van onze doelgroep mistte. Ik trof onze albums bij Media Markt aan, maar niet in de lokale metal muziekwinkel. W.T.C. heeft een ander netwerk en is meer gefocust op underground distributie. Pas sinds “The antagonist’s fire” bereiken we ons doelpubliek naar mijn mening.

Ik wou ook nog even jullie statement op Facebook aangaande orthodoxe en occulte black metal aanhalen: “Despite all the polluting trends within the so-called black metal scene, the exaggerated use of occult symbols, the covens and all the rubbish that has surfaced lately, we are confident that in the end our art will prevail! To hell with all meaningless ego boosts and intellectual races… all sheep are born as followers…Turn around and look elsewhere if you expect a ritual. Here, only death is real!” Wie zijn jullie om te beslissen welke bands fake zijn en welke niet? Sommige van deze bands deden ook reeds uitspraken aangaande vervuiling van de black metal-scene. Is het niet belangrijker op je eigen band te focussen in plaats van met de vinger naar anderen te wijzen? Zou je ooit met één van deze “ritual” bands touren als de opportuniteit zich aanbood?
We claimen niet de leiders van de “scene” te zijn of beter dan de rest te zijn, we bekijken onszelf los van de andere bands. Ik observeer enkel een trend die ik smakeloos vind en als een simpel recept beschouw om door een groot publiek “geaccepteerd” te worden. Het is geen toeval dat veel van dergelijke bands hetzelfde klinken en wanneer de stroom de massa verslindt, zwem ik van nature uit tegen de stroom in.
Ik heb het trouwens niet alleen over de bands maar ook over de mensen die hen volgen en hun bestaan vergroten. Ons statement betreft enkel onszelf en het feit dat Valkyrja niet gaat veranderen in een “priest cape, symbols and ritual“-band omdat dat momenteel hip is.
Je kan de krenten uit de pap halen, maar iedereen zal het er toch wel over eens zijn dat dit vervuilend is en de bands met de échte essentie ondersneeuwt. We hebben reeds verscheidene aanbiedingen gekregen om met zulke bands te touren, maar tot nog toe hebben we dat niet gedaan. Hoewel het ook niet noodzakelijk is ons met andere tourpartners te kunnen vereenzelvigen. Maar als ik de keuze heb, tour ik liever nogmaals met een band als Marduk, een band met een integere ruggengraat.

Je maakte ook bijna tien jaar deel uit van Ondskapt. Waarom besloot je de band begin 2018 te verlaten?
De line-up wijzigde en er werd een nieuwe band geboren waardoor ik er niet langer mijn energie wou insteken. Vroeger had ik voldoende energie en tijd voor meerdere bands, maar nu verkies ik de focus te leggen daar waar de voldoening het grootst is.

Wat is de status van Ondskapt en is er nieuw werk op komst?
Geen idee.

Ik kon spijtig genoeg niet aanwezig zijn op jullie show in Aarlen. Krijgen we Valkyrja in 2019 opnieuw in België te zien?
Er werd ondertussen een nieuwe tour met Marduk aangekondigd waarbij we ook enkele shows in de Benelux spelen.

Departure Chandelier – Antichrist rise to power

Napoleon was niet alleen een bollekesfabrikant maar natuurlijk ook een belangrijk historisch figuur die een enorme impact heeft gehad op Frankrijk qua geopolitieke gevolgen maar ook de “Code Napoléon” beïnvloedt ons leven nog steeds op allerhande vlakken. De notoire ziener Nostradamus bestempelde Napoleon Bonaparte als de eerste van drie antichristen. De tweede was Adolf Hitler en de derde zou rond 2070 een wereldwijde oorlog veroorzaken. U heeft dus nog even tijd om uw tuinhuis te schilderen. De levensloop van de kleine generaal die het van soldaat tot keizer wist te schoppen spreekt nog steeds tot de verbeelding van velen, zo ook voor het Canadese Departure Chandelier. Op de hoes van diens “nieuwe” plaat “Antichrist rise to power” zien we een schilderij waarop Napoleon op zijn sterfbed ligt en wie goed kijkt ziet ook de link naar de bandnaam. De band bestaande uit leden van Akitsa en Ash Pool componeerde zes nummer (plus een intro en outro) ter meerdere eer en glorie van Napoleon en enkele memorabele momenten uit diens leven zoals zijn kroning, ballingschap, zijn veldslagen en overlijden. Écht nieuw is deze plaat echter niet aangezien ze een decennium geleden werd opgenomen, nog voor de eerste demo “The black crest of death, the gold wreath of war” in 2011 via Tour de Garde werd uitgebracht. In 2017 verscheen ook nog een erg fijne split met Blood Tyrant. Ondanks het feit dat de plaat werd opgenomen in een kelder achter het New York City Marble Cemetery (het oudste kerkhof in New York City), is de sound uitstekend, maar het blijft natuurlijk rauwe black. Invloeden werden gehaald uit Bathory, maar ook uit de sound van enkele klassieke bands zoals Osculum Infame, Bekhira, Chemin de Haine, Cantus Bestiae en Machiavel. Er duikt met andere woorden wel al eens een keyboard op links en rechts. Zo wordt de uiterst simpele maar grimmige openingsriff van “Life escaping through the candle’s smoke” al snel vergezeld van een über catchy keyboardriedeltje dat nog uren doorheen menig hoofd zal spoken. De songs zijn rijk aan melodie en ademen zoals in “Forever faithful to the emperor“, dat ook wel wat aan oude Nachtmystium doet denken, een soort van trots en onverzettelijkheid uit. De riffs kunnen in elke song op één hand geteld worden, zoals in “Catacombs beneath the castle of the marquis” waarin alles draait rond die ene lichtelijk verwrongen riff. Deze less is more-aanpak werkt echter wel daar de nummers niet onnodig lang gerekt worden. Enkel het snellere titelnummer met een op-het-randje-van-het-valse-af inleidende riff overschrijdt de zes minuten grens en doet het zonder keyboard-opsmuk. Dat wordt dan weer meer dan goed gemaakt in het triomfantelijk klinkende “A sacrifice to the Corsica Antichrist” en “Re-establish the black rule of France” alvorens de begrafenisklanken van de outro het einde van Napoleon’s leven inluiden. Blij dat deze schijf ons, na een decennium in de koelkast te hebben gestoken, toch nog bereikt.

JOKKE: 82/100

Departure Chandelier – Antichrist rise to power (Nuclear War Now! Productions 2019)
1. Intro (Napoleon’s sword)
2. Life escaping through the candle’s smoke
3. Forever faithful to the emperor
4. Catacombs beneath the castle of the marquis
5. Departure chandelier
6. A sacrifice to the Corsica Antichrist
7. Re-establish the black rule of France
8. Outro (Exile on the jagged cliffs of Saint Helena)