Maand: maart 2019

Darkened Nocturn Slaughtercult – Het pad van het individu

Na meer dan 23 jaar werd het hoog tijd om het Duitse Darkened Nocturn Slaughtercult eens deftig uit te checken. Diens nieuwe zesde langspeler “Mardom” leek hiervoor de ideale aangelegenheid te zijn. Overtuigd door wat we hoorden, trokken we gitarist Velnias aan de mouw. Op het einde komt ook Onielar kort aan het woord, hoewel zij zich liever op de achtergrond houdt. (JOKKE)

The English version of the interview can be found here.

(c) Dan Zerker & Alexandra Kürten

Ave! Darkened Nocturn Slaughtercult bestaat reeds 23 jaar. Kan je drie highlights opsommen die belangrijk zijn geweest in jullie carrière?
Darkened Nocturn Slaughtercult bestaat sinds 1997 en onze eerste demo “The pest called humanity” werd uitgebracht in 1999. Ik denk dat de allereerste release voor elke band wel speciaal zal zijn. Drie momenten kiezen uit onze lange carrière is echter niet zo evident. We prijzen onszelf gelukkig dat we reeds in meer dan twintig landen live shows hebben gespeeld. Onze allereerste show in de VS zal me ook altijd bijblijven. Een beetje zoals elke eerste show in een nieuw land eigenlijk en ook fijn dat er nog steeds hoogtepunten aan de concertlijst blijven toegevoegd worden. Neem nu ons laatste optreden in Frankrijk op “In theatrum denonium“: een perfect georganiseerd event op een adembenemende locatie.

Zijn er zaken waar jullie spijt van hebben?
Neen. Het is zinloos om over het verleden te blijven nadenken en wensen dat je sommige zaken anders had aangepakt. We zijn wie we zijn op basis van de beslissingen die we hebben genomen. We moeten dat leren accepteren en leren leven met onze daden, woorden en acties. Wie niet tevreden is over zijn huidige situatie moet die maar zelf zien aan te pakken.

Hoewel ik in 1995 op dertienjarige leeftijd in contact kwam met black metal, heb ik geen Darkened Nocturn Slaughtercult plaat in mijn fysieke collectie. Ik kende de band natuurlijk wel en zag jullie live op Throne Fest in 2018, maar om één of andere reden heb ik me nooit in jullie oeuvre verdiept. Dus bij deze: welke plaat zou je aanbevelen aan iemand die jullie band nog niet kent?
Het is natuurlijk nooit te laat om onze volledige discografie aan je collectie toe te voegen. Daar ik zelf deel uitmaak van de band, kijk ik natuurlijk anders naar elke plaat en het hangt ook allemaal van je voorkeur af. Nieuw materiaal zoals “Mardom” of de voorganger “Necrovision” klinken meer volwassen vergeleken met het oude werk. Aangezien DNS een stabiele line-up heeft, zal je de band op elke release wel herkennen. Persoonlijk zou ik het nieuwe “Mardom” aan nieuwe luisteraars aanraden zodat ze kunnen horen tot wat de band momenteel is uitgegroeid. Zowel op tekstueel als op muzikaal vlak is deze plaat representatief voor ons levenswerk DNS. Vertrek bij ons meest recente werk en ga vervolgens via “Necrovision“, “Saldorian spell“, “Hora nocturna“, “Nocturnal march“, “Follow the calls for battle” geleidelijk aan terug en tenslotte eindig je met “The pest called humanity“.

Er ligt een gat van zes jaar tussen het voorgaande “Necrovision” en de nieuwe plaat. Was “Mardom” een moeilijke plaat om te schrijven?
Niet moeilijk om te schrijven, maar om af te werken. “Mardom” bevat minstens één nummers dat op “Necrovision” had kunnen staan. Wij schrijven voortdurend nieuw materiaal. “Mardom” is in essentie een snapshot van het “Necrovision“-era en de navolgende jaren. De plaat was reeds meer dan een jaar geleden klaar maar er waren verschillende factoren die ons weerhielden van het werken aan de plaat. Zo liep onze kelder en repetitieruimte bijvoorbeeld onder water waardoor we al onze instrumenten, uitrusting en persoonlijke spullen kwijt speelden. Zulke gebeurtenissen vragen natuurlijk veel tijd en doen een albumrelease uitstellen. Maar hé, eerstdaags verschijnt “Mardom” eindelijk en de eerste reactie klinken veelbelovend.

Ik googelde het woord “mardom” maar kon niet echt een verklaring vinden die steek houdt met het DNS-universum. Kan jij licht in de duisternis scheppen?
Mardom” is blijkbaar een Perzisch woord, hoewel we daarvan niet op de hoogte waren toen we over de albumtitel nadachten. Het is niet de eerste keer dat we met een neologisme werken. Elke keer wanneer we vinden dat een bestaand woord in eender welke taal het niet mogelijk maakt onze intenties uit te drukken, creëren we een nieuw woord. Zulke nieuwe creaties zijn dan erg persoonlijk gebonden. In het geval van “Mardom” beschrijft het woord het volledige concept van de plaat. We kregen voor de eerste keer van ons label War Anthem Records de vraag liner notes aan te leveren, dus de gelimiteerde verzamelbox en de vinylversie zullen een 24 pagina’s tellend boekje bevatten met alle details over het concept en elke afzonderlijke song. Kort gezegd draait de plaat om het doorbreken en verleggen van grenzen.

Jullie logo bevat een groot omgekeerd kruis, dus lijkt het aannemelijk jullie als een satanische of anti-religieuze band te bestempelen. Wat is jullie kijk op religie en waarom is het verspreiden van anti-christelijke boodschappen nog zo belangrijk? Zijn er geen grotere problemen en gevaren in de wereld dan het christendom?
Om onszelf vele jaren terug te quoten: “DNS staat voor onze eigen satanische, nihilistische en misantropische gedachten“. Elke persoon heeft idealen en naarmate we ouder worden herdefiniëren we deze. Daarom niet meteen een volledige ommedraai maar een bijsturing op basis van de in tussentijd verworven wijsheden. In het geval van DNS gaan de gewoonlijke holle definities niet op. Als ik voor mezelf spreek, kan ik zeggen dat ik mezelf al lange tijd niet meer als een satanist beschouw. Ik verkies de term occultist aangezien het mijn doel is om de ongekende duisternis in mezelf beetje bij beetje te ontdekken en dit middels religieuze, esoterische of wetenschappelijke middelen. Je mag jezelf hierbij niet laten limiteren. Hoe kunnen we hoge toppen scheren zonder ook de diepste dalen bewandeld te hebben? Om deze reden mag religie in het algemeen niet veroordeeld worden. De ziekte die eruit voortvloeide werd door de mens gecreëerd. Denk aan de archaïsche religieuze gedachte: “God is in you, as you are in God. You are through God as God is through you”. Wie dienen we te antwoorden? Met dat in gedachte, zou ik willen zeggen dat de voornaamste boodschap van DNS altijd al het pad van het individu is geweest.

Het artwork bevat veel details en symboliek. Wie tekende de cover en wat krijgen we zoal te zien?
We zijn heel erg blij dat we opnieuw dienst konden doen op de excellente vaardigheden van Thorny Thoughts, dezelfde artiest waar we voor “Necrovision” mee samenwerkten. Ze maakt niet veel band artwork meer, dus we zijn uitermate blij met de uitzondering die ze voor ons maakte.
De tekening is gebaseerd op een illustratie uit 1887/88 die mits enkele kleine aanpassingen perfect bij het concept van de plaat paste. Zoals gezegd handelt het album thematische gezien over transities. Op de cover zal je dan ook veel transities en grenzen ontdekken, maar bekijk ook de inlay card eens in detail. We vinden het belangrijk dat je zelf op ontdekkingstocht gaat. Van alles op een dienblaadje te presenteren, wordt je mentaal lui.

Mijn favorieten van “Mardom” zijn het enigmatische “A beseechment twofold” dat een donkere atmosfeer en een geweldige Gehenna-vibe kent en het up-tempo “Exaudi domine” dat het live waarschijnlijk erg goed gaat doen. Wat zijn jouw favorieten en is het moeilijk om live-nummers te kiezen?
Elke plaat is samengesteld uit onze persoonlijke favorieten. Nummers die we niet goed vinden, zullen niet op een release verschijnen. Die belanden in de prullenbak of worden herwerkt om later te gebruiken. De twee nummers die je aanhaalde maken deel uit van onze huidige setlist. Een andere nieuwe song die we live zullen brengen is “Mardom – Echo zmory“. We brengen graag afwisseling in de setlist aan tussen oud en nieuw materiaal met nummers van elke plaat. Nieuwe nummers kiezen voor een setlist is niet zo moeilijk. Door vaak te repeteren krijg je een mooi beeld van welke nummers goed samengaan.

Waar staat het cryptische “T.O.W.D.A.T.H.A.B.T.E.” voor?
ALs band met een lange bandnaam hebben we blijkbaar ook een zwak voor lange songtitels. Voor de een of andere reden leek het gemakkelijker om “The one who dwells above the heavens and beneath the earth” af te korten.

Voor de derde keer op rij verschijnt jullie werk via War Anthem Records. Zijn jullie tevreden over de samenwerking? Waarom past het label zo goed bij jullie?
Nadat we onze eerste vier platen in eigen beheer hadden uitgebracht gingen we op zoek naar een label om een deel van het werk over te nemen. Onze keuze ging daarbij naar War Anthem Records omdat het een label uit ons thuisland Duitsland is. We hadden de eigenaars ervoor reeds ontmoet op Party San Open Air festival. Om ervaring op te doen boden ze een deal voor één plaat aan en alles rond “Saldorian spell” verliep vlot. Tegen de release van “Necrovision” waren zowel het label als de band gegroeid, waardoor de zaken nog verbeterden. Momenteel vormen we een goed team en we weten dat War Anthem Records hun bands ook écht steunt daar ze enkel bands tekenen die ze zelf goed vinden. En ze respecteren steeds ons laatste woord als er een beslissing gemaakt moet worden. We apprecieerden hun enthousiasme omtrent de nieuwe plaat ook erg evenals hun suggesties en inspanningen. Het voelt nu veel meer als een joint venture aan dan vroeger.

Mardom” zal tevens in een tot 150 stuks gelimiteerde vinylbox-editie verschijnen. Wiens idee was deze box en ben je tevreden over het eindresultaat?
In het verleden waren er soms kleine misverstanden met het label aangaande re-releases en nieuwe releases. Nadat deze uitgeklaard waren, kwam ons label af met nieuwe ideeën, waarvan de boxset er één was. We werken de details samen in onderling overleg uit. Momenteel hebben we enkel nog maar de digipack en jewelcase versies van de CD gezien. Alle andere zaken zijn waarschijnlijk nog in productie. Als het eindresultaat van de box overeenkomt met wat de bedoeling was, zal die een magnifieke bijdrage zijn voor onze releases.

Zal er getourd worden ter promotie van “Mardom“?
DNS is geen tourband. We spelen losse shows doorheen het jaar die een zekere exclusiviteit hebben. In Duitsland staan er dit jaar bijvoorbeeld twee gepland: onze releaseshow in Munchen en een andere later op het jaar in Oberhausen. We speelden reeds in Spanje en Frankrijk en ook Zwitserland en Italië staan nog op de planning. Meestal hebben we tegen het einde van het jaar een wereld- of Europese tour gespeeld verspreid over twaalf maanden in plaats van een reeks opeenvolgende shows op een paar weken tijd.
Het zou echter wel eens kunnen dat onze eerste échte tour in 2020 zou plaatsvinden. Als dat gebeurt, zal het om een heel exclusief gebeuren gaan, iets om niet te missen.

Op het podium wordt heel wat bloed vergoten en het maakt een groot deel van jullie imago uit. Welke boodschap schuilt er achter het gebruik van echt menselijk of dierlijk bloed?
Je hebt het in elk geval al bij het rechte eind dat het om écht bloed gaat, wat essentieel is voor het doel op zich. Er zijn verschillende manieren om dit te interpreteren. Bekijk de volledige performance als een soort van ritueel. Je het zowel de optredende protagonisten als de deelnemers. Beide zijn nodig om de ervaring te vergroten. Er is een voortdurende eb en vloed aan energie en een constante wisselwerking en verfijning naargelang de performance verstrijkt. Bloed zijnde één van de vitale lichaamsvloeistoffen, fungeert hierbij als een drager en katalysator. Een ritueel vraagt de volledige focus. Parafernalia heiligt het doel om de focus te kanaliseren. Het is gemakkelijker wanneer al onze zintuigen geprikkeld zijn en herinnerd worden aan de oorzaak. Bloed spreekt onze zintuigen zowel op vlak van zicht als smaak aan en van tijd tot tijd ook op vlak van geur.

(c) Dan Zerker & Alexandra Kürten

Hoe belangrijk is de visuele presentatie van de band? Op één van de promoplaatjes van de nieuwe plaat, lijken jullie wel een stel gemummificeerde zombies die doorheen een moeras dwalen. De kostuums lijken een verderzetting te zijn van Onielar’s stage outfit. Wat is de idee achter deze kostuums?
Wel zoals je aangaf, was je niet bekend met onze discografie, dus laat ons eerst terug gaan naar ons oudste werk. Daar zal je het gekende black metal-imago tegenkomen inclusief corpse paint, kasteelruïnes en middeleeuwse wapens. En dat is perfect zo. Alles wat we deden was heel oprecht. Dat is eigenlijk de manier waarop “Nocturnal march” ontstond. Gedurende een van onze nachtelijke uitstappen naar een kasteelruïne, kreeg Onielar deze visie. Op sommige momenten voelden we meer nodig te hebben dan de ordinaire foto’s. Op “Saldorian spell” zetten we een kleine stap in een andere richting. Met “Necrovision” en “Mardom” ontstond een natuurlijke vraag om verder te gaan in het dehumaniseren. Beide platen hebben een sterke relatie met de obscure en gruwelijke sferen die buiten ons bevattingsvermogen liggen. De beelden refereren zowel naar het concept als het artwork. Kijk maar eens naar de cover waarop je links en rechts onderaan van de hemisfeer menselijke wezens zal spotten die uit deze wereld proberen te kruipen. Door de transitiewetten zijn ze niet langer menselijk.

Hoe sta je tegenover de huidige black metal-scene in Duitsland? Wat denk je van bands zoals Sun Worship, Ultha en Downfall Of Gaia die er een andere kijk op het genre op na houden dan jullie meer traditionele vorm van Scandinavische black metal?
Vergeleken met deze bands, is DNS een oude doos. Ik heb het even opgezocht en Downfall Of Gaia werd opgericht in 2008, tien jaar later dan DNS. De twee andere bands bestaan sinds 2011 en 2015. Dit is noch iets goed noch iets slechts aangezien de leeftijd van een vand geen garantie is voor goede muziek. Dit maakt enkel duidelijk dat DNS een band is die stamt uit de vroege dagen van black metal. We groeiden op met bepaalde bands, combat shoes, pinnen en leder. De traditionele manieren lijken nu soms wat vergeten te zijn. Maar hé, het is belangrijker dat je doet wat juist voelt. Old school Scandinavische black metal geniet hierbij onze voorkeur. Het is niet omdat post-black metal, hipster black en al die andere vreemde varianten nu plots bestaan, dat we mee op die kar moeten springen. Er zitten waarschijnlijk goede bands tussen deze nieuwere acts, maar geen van de drie aangehaalde zal je in onze platencollectie aantreffen.

Vorig jaar las ik een Facebook post van de Noorse drumster Trish Kolsvart waarin ze aangaf dat het als vrouw nog altijd niet zo gemakkelijk is in de black metal-scene. Onielar, ben jij ooit seksistisch gedrag tegenkomen of werd je in de scene altijd met respect behandeld?
Overal waar er mensen rondlopen, is de kans groot dat er idioten tussen zitten. Wat betreft mijn ervaringen met DNS, kan ik niet meteen een serieus probleem of negatieve ervaring voor de geest halen. Haar identiteit was jarenland verscholen. Tegen dat we live begonnen op te treden, hadden we reeds een gerespecteerde naam. Degenen met twijfels, waren na afloop muisstil waarbij sommigen nadien toegaven overtuigd te zijn. Mensen respecteren onze oprechtheid en dat we dit met hart en ziel doen. Ze appreciëren de échte waarde ervan.

Onielar, in 2016 vervoegde je Bethlehem op zang waarmee je hun self-titled plaat opnam. Hoe voelde deze ervaring aan want Bethlehem is best een legendarische band. Welke dingen heb je geleerd die ook voor DNS belangrijk kunnen zijn?
Het nieuwe album is getiteld “Lebe dich Leer” en zal in mei uitkomen. We kennen Bethlehem’s muziek al jaren. DNS heeft een hardere en brutalere aanpak van de muziek terwijl Bethlehem meer gaat voor gevoel, melancholie en donkere depressieve schoonheid. Beide bands vullen mekaar mooi aan. Dit verschil in aanpak biedt ruimte voor vocale afwisseling. In beide bands actief zijn is in elk geval een voordeel. De ene keer vraagt een plaat voor een meer experimentele vocale aanpak, dan de andere keer. Het as wel even wennen aan het gebruik van enkel Duitstalige teksten. De stem is een instrument die je onder controle moet leren houden. Switchen tussen talen verandert een paar zaken zoals frasering.

Bedankt voor het interview!

Darkened Nocturn Slaughtercult – Mardom

Olienar ofte Yvonne Wilczynska hoort naast ondermeer Ross Dolan (Immolation), Danny Cecati (Eyefear), Matt Barlow (ex-Iced Earth), Brian Fair (Shadows Fall) en Paul Kuhr (Novembers Doom) hoogstwaarschijnlijk thuis in de top 10 van metalmuzikanten met extreem lang haar. Behalve dit wistjedatje staat de van origine Poolse muzikante al meer dan twintig jaar lang samen met Velnias aan het roer van Darkened Nocturn Slaughtercult. Hoewel ik de band wel al eens aan het werk heb gezien – en dat was toen behoorlijk ok – ben ik niet zo bekend met het oeuvre van deze Duitse band. Misschien heeft de vrij infantiele bandnaam me onbewust tegengehouden om hun discografie eens onder de loep te nemen? Soit, ondertussen zijn de dame en heren aan langspeler nummer zes aangekomen, de eerste die ik deftig beluister dus. “Mardom” werd als titel gekozen en verschijnt zes jaar na voorganger “Necrovision“. Doorheen haar bestaan is Darkened Nocturn Slaughtercult uitgegroeid tot een vaste waarde van de Duitse black metal-scene en na de discografie diagonaal te hebben gehoord, kan besloten worden dat de band stug aan de tradities van het genre (en vooral dan de Noorse invalshoek) vasthoudt. We horen dan ook echo’s van Immortal, Gorgoroth, Ancient, Darkthrone en Satyricon in de tien songs doorschemeren. Het bezwerende en enigmatische, van vierkwartsmaten afwijkende “A beseechment twofold“, waarin tevens heel wat ruimte is voor duistere atmosfeer, bevat een heuse Gehenna-vibe en is daardoor ongetwijfeld één van mijn favorieten op deze plaat. Ook het navolgende “Exaudi domine” wil ik eruit pikken want dit is zo’n typische opzwepende meebruller die het vooral tijdens live optredens goed zal doen en waarbij leuke telwissels het interessant houden. “Mardom” is op en top Deutsche gründlichkeit en blijkbaar een plaat waar veel liefhebbers van traditionele Scandinavische black lang naar uitgekeken hebben. Ik geef ze geen ongelijk.

JOKKE: 83/100

Darkened Nocturn Slaughtercult – Mardom (War Anthem Records 2019)
1. Inception of atemporal transition
2. Mardom – Echo zmory
3. A sweven most devout
4. T.O.W.D.A.T.H.A.B.T.E.
5. A beseechment twofold
6. Exaudi domine
7. The boundless beast
8. Widma
9. Imperishable soulless gown
10. The sphere


Akrotheism – Law of seven deaths

Akrotheism is – voor ondergetekende althans – niet meteen de bekendste naam uit de boeiende Griekse black metal-scene. Met haar nieuwe tweede langspeler “Law of seven deaths” zal daar ongetwijfeld verandering in komen want de Grieken – waarvan een deel een gemeenschappelijk verleden in de band Astral Aeon deelt – trakteren ons op een klein uur aan verstikkende occulte black gericht op de ongecontroleerde bevrijding van onderbewuste energieën. De ietwat vreemde mix van Stephen Lockhart en zijn Emissary Studio (o.a. Sinmara, Rebirth Of Nefast en Svartidauði) is even wennen want deze klinkt vrij dof en zompig maar past uiteindelijk wel bij het beklemmende sfeertje dat opgewekt wordt. Zanger Aeon perst de meest uiteenlopende keelgeluiden uit zijn strot gaande van getormenteerde screams over mysterieus gefluister tot sacrale gezangen en proclamerende vocalen. Aeon wordt voor de koorzang bij momenten ook bijgestaan door Acherontas V. Priest die wel meer bijklust als gastzanger. Er vallen in de magnifieke opener “Typhonian serpents” raakvlakken te noteren met een Akhlys, Bestia Arcana of Nightbringer en ook later duiken diens snerpende invloeden nog op. Maar evengoed horen we Blut Aus Nord-dissonantie in deze onheilspellende black terug. Het aanvankelijk op doomtempo startende maar nadien openbarstende “Manifesting tartarus” weet zich vanaf de eerste luisterbeurt in ons geheugen te nestelen en bleef daar nog enkele dagen rondspoken. “Desmotropia” sleept zich tergend traag voort maar haar tentakels kronkelen zich gaandeweg rond je lichaam en houden je een kleine tien minuten lang in een wurggreep vast. “Virtue of Satyr” start met een spoken word afkomstig uit de film “Caligula” en neigt – net zoals het artwork – opnieuw naar de eerder aangehaalde bands van Naas Alcameth hoewel er ook ruimte is voor melodieuze leads en groots klinkende zangpartijen. “Oracle mass” doet dienst als instrumentaal intermezzo en bulkt van de occulte ritualistische klanken. Het twaalf minuten durende “Skeptomorphes (The origin of I)” is allesbehalve een hapklare brok black metal waar je je nog tientallen keren mee kan vermaken om je tanden in te zetten en volledig te doorgronden. Subliem nummer! Ook hekkensluiter “En” heeft heel wat te bieden, maar dan zonder het gekende black metal-instrumentarium in te zetten. Ur Nahath leeft zich hier uit middels rituele percussie, mythische oerwoudgeluiden, bevreemdende ambient en naargeestige tribal-zang. Het voelt aan alsof we in een koperen ketel op het pruttelend vuur bij één of andere koppensnellersstam aanbeland zijn en langzamerhand het bewustzijn verliezen terwijl we gaar gekookt worden. Kortom, “Law of seven death” laat de typische Helleense sound achterwege en mixt het beste van USBM en de dissonantie aanbiddende IJslandse scene in een abstracte, angstaanjagende en hypnotiserende plaat die onder je vel kruipt, alle positiviteit uit je lichaam zuigt en een dissociatieve staat opwekt. Zo horen we het graag!

JOKKE: 88/100

Akrotheism – Law of seven deaths (Osmose Productions 2019)
1. Typhonian serpents
2. Manifesting tartarus
3. Desmotropia
4. Virtue of Satyr
5. Oracle mass
6. Skeptomorphes (The origin of I)
7. En

Nordjevel – Necrogenesis

Het heeft de voorbije jaren serieus gerommeld in het Nordjevel-kamp. Van de stichtende leden is drie jaar na het gelijknamige debuut enkel zanger Doedsadmiral (Doedsvangr, Enepsigos, Svartelder) nog van de partij, weliswaar bijgestaan door oudgediend bassist DezeptiCunt (ex-Ragnarok). Marduk-drummer Fredrik Widigs (of ex-Marduk drummer: hoe zit dat nu eigenlijk?) gaf zijn drumstokken door aan dat ander snelheidsmonster Nils “Dominator” Fjellström (o.a. ex-Dark Funeral, The Wretched End en Odium) en op gitaar treffen we Destructhor (Myrkskog, Odium, ex-Morbid Angel, ex-Zyklon) aan, ook niet de minste natuurlijk. Met zulke line-up verwacht je van je sokken geblazen te worden en dat is wat op het nagelnieuwe “Necrogenesis” ook gebeurt. Althans wat agressie betreft, want dat blijkt duidelijk het stokpaardje te zijn van het Noors/Zweedse gezelschap. Op gebied van atmosfeer blijf ik echter serieus op mijn honger zitten en dat komt in de eerste plaats door de steriele generieke sound van “Necrogenesis” waardoor Nordjevel al haar eigenheid verliest en zo in het clubje van Dark Funeral, Setherial en Ragnarok-bands terecht komt ofte black metal-bands die ondanks hun extreem karakter voornamelijk als instapband in het genre gelden voor zij die nog niet veel moeite hebben gedaan om dieper in de ondergrond te graven. Er staan in de vorm van het melodieuze mid-tempo “Black lights of the void“, het van een coole videoclip voorziene “Amen whores“, het botten vermorzelende Immortaliaanse Apokalupsis eschation” en de epische acht minuten durende afsluiter “Panzerengel” heus wel enkele interessante nummers op “Necrogenesis” hoor. Tevens werd er meer dynamiek ingebouwd vergeleken met het debuut door in de opener of “Nazarene necrophilia” een black ’n roll vibe in te bouwen en deze veteranen kunnen natuurlijk een heus potje spelen, maar er blijft aan het einde van de rit verdomd weinig plakken van deze zevenenveertig minuten durende plaat. Jammer!

JOKKE: 75/100

Nordjevel – Necrogenesis (Osmose Productions 2019)
1. Sunset glow
2. Devilry
3. The idea of one-ness
4. Black lights from the void
5. Amen whores
6. The fevered lands
7. Nazarene necrophilia
8. Apokalupsis eschation
9. Panzerengel

Vananidr – In verbinding met mijn voorvaderen

Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad alvorens de Zweed Anders Eriksson ons zijn debuutplaat van soloproject Vananidr kon voorleggen. Hoewel Vananidr een nieuwe naam in het black metal-gebeuren is, gaat er een vrij gecompliceerde ontstaansgeschiedenis aan vooraf die zelfs vrij ver terug de tijd ingaat. Maar nu het debuut er eindelijk is, lijkt de creatieve geest van Anders geen rust te kennen. De Zweed licht toe. (JOKKE)

Dag Anders, de kiemen van Vananidr’s geschiedenis voeren ons terug naar het midden van de jaren ’90 en de band Hydra.
Correct, Hydra viel tussen 2006 en 2010 geleidelijk aan uit mekaar doordat bandleden er één na één de brui aan gaven. Vermits ik de laatste jaren verantwoordelijk was voor alle muziek van Hydra, besloot ik alleen verder te gaan.

Hydra evolueerde naar Synodus Horrenda waarvan het gelijknamige debuut in januari verscheen. Vanandir’s debuut kwam uit in november 2018 maar werd na de Synodus Horrende plaat geschreven, correct?
Synodus Horrenda” werd eigenlijk in 2010 uitgebracht via verscheidene digitale platforms zoals Spotify en iTunes. Deze plaat was eigenlijk voor Hydra bestemd. Het opnameproces startte aan het einde van 2005 maar door het vertrek van zanger Erebus belandden de opnames ervan in de koelkast. In 2010 besloot ik de plaat zelf in te zingen en werd het een écht soloproject. Het voelde echter niet goed om de muziek onder de naam Hydra uit te brengen aangezien die band oorspronkelijk door Titan werd opgericht als een Grieks pagan black metal-project.
In de herfst van 2010 besloot ik Hydra-drummer Thunder te contacteren en namen we de drumpartijen op voor zes nieuwe songs die ik had geschreven in 2007. Het jaar nadien werkte ik verder aan de gitaar- en basopnames maar toen er op gebied van de labelzoektocht geen schot in de zaak kwam, verdween mijn energie. Ook het schrijven van teksten verliep niet zo vlot. Kort nadien kreeg ik twee kinderen en was er even geen plaats meer in
mijn leven voor het creëren van muziek.
In 2016 kreeg ik te kampen met een mentale instorting met een serieuze depressie en angstaanvallen als gevolg. Het goede aan deze lijdensweg was dat teksten zich bijna vanzelf aandienden en ik hervond de kracht om iets met mijn muziek te doen. Ik besloot zang op te nemen voor de opnames die ik samen met Thunder in 2010 was begonnen en in februari 2017 waren die eindelijk klaar. In 2018 bracht ik het album onder de nieuwe naam Vananidr uit op Bandcamp en kort nadien was Purity Through Fire geïnteresseerd om het werk fysiek uit te brengen.

Vanwaar opnieuw een nieuwe bandnaam?
Ik was nooit 100% tevreden met Synodus Horrenda als naam en de link met mijzelf. Vananidr verbindt mijzelf met mijn voorvaderen en zegt iets over mijn afkomst.

Wat betekent het woord dan?
Vananidr is een figuur uit de noordse mythologie die ook wel Njord genoemd wordt. Hij was één van de drie Vanir die in Asgaard ging wonen nadat de oorlogsvoerende goden de wapens hadden neergelegd.

Waarom is drummer Karl Tunander (Thunder) ondertussen niet meer van de partij?
Dat weet ik eigenlijk niet goed. Ik denk dat hij met andere bands bezig is en mij wat beu was. Ik probeerde hem een tijdje terug te contacteren om te zien of hij geïnteresseerd was om ook de drums op de opvolger te verzorgen, en hij antwoordde simpelweg niet.

Ben je dan nu als enige muzikant te horen op de nieuwe single “Bleak and desolate“?
Ja en nee, de drums werden door mij geprogrammeerd en dat zal ook zo zijn op de nieuwe langspeler. Ik denk dat ik erin geslaagd ben om ze natuurlijk te laten klinken, maar ik hoop een drummer van vlees en bloed te kunnen strikken voor de derde plaat.

Wil je Vananidr als een studioproject behouden of heb je ook plannen om concerten te spelen?
Ik zou heel graag opnieuw live willen spelen als ik goede muzikanten kan vinden en er vraag naar Vananidr-concerten is. Ik heb niet meer op de planken gestaan sinds een optreden met Hydra in Stockholm in 2004.

Met songtitels zoals “Raging blizzards” en “Frostbitten kingdom” lijkt inspiratie uit de Immortal-hoek voor de hand liggend.
Ja, mijn vocabularium wordt erg beïnvloed door de oude Noorse black metal-bands, hoewel mijn teksten toch eerder een beschrijving zijn van de shit die zich enkele jaren geleden in mijn hoofd afspeelde, dan dat het échte sneeuwstormen zijn. Vijf van de zes songs op het debuut handelen over mijn depressie en verwrongen gedachten.

Welke bands beïnvloeden de muziek van Vananidr?
Ook hier weer de oude Noorse bands zoals Emperor, Ulver, Darkthrone, Satyricon, etc. Maar ook bands à la Mastodon, Iron Maiden en Black Sabbath. Vooral qua productie vormt Mastodon met haar akoestische en organische sound een grote invloed. Ik word ook erg beïnvloed door Zweedse folkmuziek, misschien niet zo zeer op het debuut, maar op de volgende platen zal dit duidelijker worden.

Ik was verbaasd je het woord “Satan” te horen zingen in het nummer “Rise” omdat ik Vananidr niet linkte aan deze tekstuele richting. Waar gaan de songs over en welke betekenis heeft het woord “Satan” voor jou?
In “Frostbitten kingdom” valt het woord ook, dat eerder functioneert als een metafoor voor iets donker en kwaadaardig dan dat het een religieus geladen betekenis heeft. Ik ben geen gelovig man, ik geloof noch in een god, noch in een satan, maar als tekstueel onderwerp voor een metalsong werkt het natuurlijk wel:

“Blackwinged demons of sorrow
Cursed to eternity
To see their shadows
Towards the blackened horizon
To see them burn
And morph into images of Satan”


Deze tekst beschrijft eigenlijk mijn gedachten die me tormenteerden met een eigen visie van de hel. Zoals gezegd beschrijven de meeste nummers een beeld van pijn, wanhoop en gedachten van dood en zelfmoord, met tevens een tikkeltje armageddon. “Abomination of evil” is de enige song die niet over mezelf gaat. Ik hoorde over een film over een klooster in nazi-Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog waar het Rode Leger een bezoekje aan bracht. Er vond een massaverkrachting van de nonnen plaats en verscheidene onder hen zetten hierdoor ook kinderen op de wereld.

Vananidr” komt in verschillende fysieke formaten uit. Purity Through Fire staat in voor de CD en vinylversie en Worship Tapes voor de cassette. Welk medium geniet jouw voorkeur?
Ik verkies digitale platformen zoals Spotify wanneer ik muziek beluister omdat het zo gemakkelijk is, maar vinyl heeft wel iets magisch. Waarschijnlijk doordat ik als kind opgroeide met vinyl en cassettes. Ik herinner me nog hoe ik vol ontzag mijn broers Iron Maiden platen ontdekte. CD en tapes kunnen hier niet aan matchen!

Wat staat er nog allemaal op de planning?
In juni verschijnt een nieuw album getiteld “Road north” waarop tien nummers staan die meer afwisseling laten horen dan het debuut. Enkele trage, snelle en midtempo songs. Sommige van de nummers zijn bijna tien jaar oud terwijl andere recent geschreven werden.
Ik ben ook reeds aan de opnames voor een derde plaat bezig die hopelijk volgend jaar zal uitkomen.
Zoals je ziet ben ik nu veel productiever dan in het verleden. Mijn doel is elk jaar een nieuw album uit te brengen en hopelijk de muziek ook live op een podium te brengen.

Katechon – Sanger fra auschwitz

Katechon leerde ik kennen toen in 2011 het debuut “Man, god, giant” uitkwam en door de niet-ingewijden nogal snel werd gepercipieerd als NSBM. De Spaanse boetelingen die het artwork sierden werd namelijk (onterecht, weliswaar) door menigeen wat verward met hun Amerikaanse witte-puntmuts-dragende tegenhangers. Album nummer drie is echter ook niet vrij van controverse, gezien de Noorse titel “Sanger fra auschwitz” letterlijk vertaald “liederen uit Auschwitz” betekent. Paniek alom anno 2019 bij het lezen van zo’n titel! Gelukkig weet de band ons het volgende te vertellen: “With the album “Sanger Fra Auschwitz”, KATECHON takes a deep dive into the darkest places of the collective human psyche. Here Auschwitz is not just the physical, but also the meta-physical manifestation of evil on earth.” Nu iedereen weer opgelucht adem kan halen zonder voor fascist uitgemaakt te worden omdat hij deze review leest, wordt de afspeelknop ingedrukt. Niet alleen het promopraatje dat het album begeleidt lijkt volwassener te zijn geworden tegenover vorig materiaal, ook het muzikale werk dat Katechon levert is een pak meer matuur. Hoewel de blackdeath invloeden nog steeds aanwezig zijn, neigt de sound deze keer toch meer richting pure Noorse black. Nu, blijkbaar is in Noorwegen eindelijk de Finse memo gepasseerd dat er in black metal ook basgitaar te horen mag zijn, want Katechon krijgt pluspunten voor het feit dat deze een zeer duidelijke plek opeist in de mix. Op “Sanger fra auschwitz” gaat het kwartet meticuleuzer te werk dan voorheen: de nodige blastbeatuitbarstingen zijn nog steeds aanwezig maar er is meer ruimte voor muzikaliteit, wat ervoor zorgt dat er afwisseling genoeg te vinden is (zoals in het quasi orthodoxe “Ankomst”). Ondanks de meerdere lagen gitaar klinkt het kleinood verbazingwekkend koud en sinister. Hoewel duidelijk veel werk in de opnames en productie is gestoken blijft “Sanger fra auschwitz” helaas niet plakken: de nummers zijn goed – maar niet memorabel. Voor een band die zo gebaseerd is op riffwerk doen de riffs me vaak wat dertien-in-een-dozijn aan, waardoor ik me een trip richting Auschwitz wel wat gedenkwaardiger had ingebeeld. Gelukkig weet vocalist Leif Wullum met zijn doorraspte stem wat meer dynamiek in het geheel te leggen, maar de plaat echt naar een hoger niveau tillen lukt hem helaas niet. Tof en kwalitatief tussendoortje, maar eentje waarvan ik vermoed dat ‘ie uiteindelijk ergens in een schuif zal belanden.

CAS: 72/100

Katechon – Sanger fra auschwitz (Saturnal Records 2019)
1. Frotspor
2. Eloi
4. Ankomst
5. Mørkets hjerte
6. Tre hoder
7. Davids Skjold
8. Unheimlich

Woe – A violent dread

Twee jaar na het uitstekende “Hope attrition” keert het Amerikaanse Woe terug met een twee songs tellende EP getiteld “A violent dread“. Oorspronkelijk was de idee om het titelnummer te bundelen met een song van Ultha, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. De line-up van Woe is voor een keer eens niet gewijzigd wat de band hoorbaar ten goede is gekomen. De negen minuten durende titeltrack is een typisch Woe nummer dat veel dynamiek laat horen waarbij agressieve riffs en melodieuze leads mooi hand in hand gaan en waarbij drummer Lev Weinstein zowat alle tempo’s uit zijn drumstokken en benen perst. Vooral het pakkende einde zit verdraaid knap in mekaar en doet het hoofdje mee beuken op de golvende riffs. Tekstueel gezien geeft Woe commentaar op geweld dat het gevolg is van wapenbezit en dan vooral de mass shootings in Amerika. Bij wie al wat langer meedraait in de scene zal er ongetwijfeld een belletje rinkelen bij de songtitel “The knell and the world“, de tweede song die op deze EP prijkt. Het betreft hier immers een coversong van het openingsnummer van “Slaughtersun (Crown of the triarchy)” van Dawn. Deze ondergewaardeerde meesters van Zweedse black zijn blijkbaar altijd al een invloed geweest op Woe, hoewel de Zweedse invloeden voor mij persoonlijk niet zo duidelijk hoorbaar zijn in hun sound. Toch past het nummer perfect in hun oeuvre. “A violent dread” is een sterke EP met een speelduur van net geen twintig minuten die bovendien heel knap vormgegeven werd. Het aanschaffen waard!

JOKKE: 82/100

Woe – A violent dread (Vendetta Records 2019)
1. A violent dread
2. The knell and the world