Maand: april 2019

Lost In Kiev – Persona

Het aantal post-rockbands dat ik nog actief volg is met een Caspian, If These Trees Could Talk, This Will Destroy You en Lost In Kiev ondertussen nog op één hand te tellen. Deze laatste Parijse band is met “Persona” aan haar derde langspeler toe waarvoor een duidelijk doel voorop gesteld werd: kortere en meer directe songs schrijven zonder aan intensiteit in te boeten.
Op “Nuit noire” werd reeds subtiele electronica aan het klankpallet toegevoegd, maar nu gaan de Parijzenaars nog een stapje verder door hun cinematografische postrock met dikke synthlagen en machinale klanken op te smukken. Dit resulteert in een meer poppy sound waarbij de stevige post-metaluithalen nu grotendeels achterwege blijven, een evolutie die ik niet voor de volle 100% toejuich aangezien de band hierdoor ook aan pakkendheid heeft ingeboet. De vernieuwde aanpak gaat wel hand-in-hand met het concept van “Persona” waarbij Lost In Kiev reflecties maakt op de mensheid in een futuristische context waarbij artificiële intelligentie volledig in het dagelijks leven geïmplementeerd is. Door de instrumentale insteek van het genre heeft postrock altijd al een grote affiniteit gehad met het gebruik van spoken word samples, denken we maar aan Mogwai’s “Punk rock“, GY!BE’s “Blaise Bailey Finnegan III” of The Allstar Project’s “Not all a dream“. Lost In Kiev neemt deze traditie echter naar the next level door een omgekeerde soundtrack te creëren waarbij ze zelf een verhaal bij de muziek schrijven in plaats van samples uit films te gebruiken. Tijdens optredens worden de voice-overs gesynchroniseerd met videoprojecties waarbij acteurs te zien zijn die de verschillende stemmen interpreteren. In het “Persona” verhaal komen de fictieve karakters middels negen prozaïsche en suggestieve post-rocknummers tot leven. In “Mindfiles” en het uptempo en bijwijlen dansbare “Lifelooper®” komt de kruisbestuiving tussen de oude en vernieuwde sound mooi samen en de prominente rol van de basgitaar tilt “The incomplete” boven de grote massa aan gelijkaardige post-rocknummers uit. “Thumos” komt gelukkig door diezelfde basgitaar nog eens stevig uit de hoek en mondt in een percussiefinale uit. “Psyche” en afsluiter “Mecasocialis” zijn post-rock volgens het boekje maar zolang het de juiste snaar weet te raken, is de missie geslaagd. Wanneer de synths echter de overhand nemen, willen de haartjes op mijn armen niet altijd uit slaaptoestand te ontwaken. Ik mis door de bravere sound échte climaxen en intensiteit, maar natuurlijk bewonderenswaardig dat Lost In Kiev niet ter plaatse wil blijven trappelen en nieuwe horizonten blijft verkennen.

JOKKE: 75/100

Lost In Kiev – Persona (Dunk! Records 2019)
1. Persona
2. Lifelooper®
3. The incomplete
4. XM3216
5. Pygmalion
6. Mindfiles
7. Psyche
8. Thumos
9. Mecasocialis

Ghriéving – Chimére de hypnos

Dat Fallen Empire Records ondertussen voorgoed in de dieperik gevallen is, zal niemand ontgaan zijn. Jacob Buczarski – de man achter Mare Cognitum, een band die tevens gehuisvest was op dit label – besloot het heft voortaan zelf in handen te nemen en richtte het Vigor Deconstruct label op met een focus op duistere creatieve muziek. Eén van de eerste bands waarmee contacten gelegd werden, is het Venezolaanse Ghriéving waarvan in 2017 via Ascetic Visions reeds het debuut “Somniaprima” verscheen. In afwachting van een volgende langspeler kunnen we ons verkneukelen aan een twee songs tellende EP “Chimére de hypnos” die door Vigor Deconstruct en Ascetic Visions broederlijk wordt uitgebracht op CD en tape. Venezuela, het thuisland van het duo, wordt door dictatorschap en criminaliteit van binnenuit verscheurd wat resulteert in dissonante en anti-humane black waarbij beide muzikanten op zoek gaan naar een diepere waarheid in de deconstructie van de menselijke psyche. Het ongemak, de wantoestanden en de cryptische terreur druipen van de horroresque en bijwijlen vormloze maalstroom aan extreme klanken af en er kan tot op zekere hoogte een parallel getrokken worden met een band als Skáphe. Er had misschien wel wat meer power achter de drumsound van M. Desolatvm mogen zitten en de onheilspellende riffs van H.K. hadden meer op de voorgrond mogen staan, maar variërende keelklanken produceren, kan die laatste dan weer als de beste. Over het algemeen is er op de EP meer ruimte voor slepende (dis)-harmonieën terwijl het debuut rauwer en primitiever klonk. Ik hou alvast van de ontwikkeling die werd doorgemaakt en ben benieuwd naar wat de toekomst brengen zal.

JOKKE: 80/100

Ghriéving – Chimére de hypnos (Vigor Deconstruct/Ascetic Visions 2019)
1. I – As the waxing moon became an egregor…
2. II – … And the sun becomes spectral…

Saor – Forgotten paths

Atmosferische black metal heet dat dan. Het sub-genre waarbij de melodieuze ontwikkeling van een muzikaal thema – en niet zozeer het creëren en assembleren van riffs – moet zorgen voor de gevoelsmatige eenheidsdraad die door het album wordt geregen. Nogal wat bands mengen snellere black metal in Zweedse stijl met postrock en klassieke invloeden, maar het Schotse Saor onder leiding van Andy Marshall gooit het over een eerder folky boeg door in te zetten op een geluid dat de luisteraar weemoedig terug hoort te voeren naar de serene majestueuze kracht van de natuur. Nu heb ik op verdacht weinig boswandelingen een kerel horen krijsen over elektrische gitaren, maar dat kan natuurlijk liggen aan het feit dat ik steeds het black metal videoclipseizoen lijk te missen. “Forgotten paths” is het vierde album van Saor,dat van solo-project al een heuse poos is uitgegroeid tot een, op menig podia prijkende, live band. Net als bij de vorige platen krijgen we met slepende gitaarleads doorspekte en voornamelijk up-tempo tracks van een behoorlijke lengte voorgeschoteld. Maar het voelt allemaal wat ingetogener aan. De stem wordt sporadischer ingezet dan voordien en zowel cleane zang als screams gaan meer op in het geheel van de nummers waar ook een instrumentaal werk bijhoort. De gastmuzikanten, waaronder Neige van Alcest, zijn van een behoorlijk niveau en zeker niet slechts frivole marketing toevoegingen, luister maar naar “Bròn“. Kortom dit is een plaat die je als liefhebber van hoempaloze folk metal of atmosferische black metal zonder twijfelen kan aanschaffen.

Xavier – 86/100

Saor – Forgotten paths (Avantarde Music 2019)
1. Forgotten paths
2. Monadh
3. Bròn
4. Exile

Vltimas – Something wicked marches in

All-star bands, het is – naar mijn mening – vaak een hol fenomeen. Soms kan het echter de moeite zijn om aan te horen. Zo is het bij Vltimas, het zielenkind van David Vincent (ex-Morbid Angel, I am Morbid, Genitorturers, …), Blasphemer (ex-Mayhem, Aura Noir, …) en Flo Mournier (Cryptopsy, …). Hoewel niemand ondersteboven zal zijn van de nogal brave mix van metalen stijlen, is “Something wicked marches in” een erg aangename plaat als je van lift-muziek metal houdt. Nergens bekennen de heren enige sub-cultuur kleur of voorliefde voor een bepaald genre, behalve misschien voor de geliefde mid-tempo uitspattingen van het inmiddels erg teleurstellende Morbid Angel. Toch is het een erg interessante plaat die misschien wel symbool kan staan voor grensoverschrijding van de metalcultuur. Goed in het gehoor liggende poppy structuren maken de death en thrash – bij gebrek aan betere omschrijving – een ideale luisterbeurt voor de metalfan die niet per se een nichespektakel wil. De sterke performance van “I am Morbid” indachtig, kan ik het niet helpen dat ik het idee heb dat dit de uiteindelijke, betere ontwikkeling is van Morbid Angel.

Xavier: 82/100

Vltimas – Something wicked marches in (Season Of Mist 2019)
1. Something wicked marches in
2. Praevalidus
3. Total destroy!
4. Monolilith
5. Truth and consequence
6. Last ones alive win nothing
7. Everlasting
8. Diabolus est sanguis
9. Marching On

Gardsghastr – Slit throat requiem

Liefhebbers van symfonische black kwamen onlangs reeds aan hun trekken met Vargrav’s tweede plaat, maar hét album waar elke rechtgeaarde fan van het genre reikhalzend naar uitkeek, is natuurlijk het debuut van Gardsghastr. Wetende dat achter deze nieuwe band klinkende namen als Alex Poole, de broers Jackson en Steven Blackburn en Swartadauþuz schuilgaan, zorgde voor een opgewonden kriebel in onze broek. De eerste drie veteranen werkten reeds samen in Guðveiki, Chaos Moon en Entheogen maar sloegen voor Gardsghastr de handen in mekaar met het Zweedse brein achter o.a. Azelisassath, Bekëth Nexëhmü, Gnipahålan, Musmahhu en Mystik, tevens eigenaar van Ancient Records en Mysticism Productions en zowat het grootste genie dat er in de hedendaagse black metal-scene rondloopt. Aangezien dit voor ons allemaal klinkende namen zijn – enkel zanger Glömd kunnen we niet meteen thuisbrengen – verwachtten we dus vuurwerk van “Slit throat requiem“. De blauwdruk voor deze één uur durende trip is de Noorse symfonische black metal-scene van halfweg de jaren negentig die dankzij haar mystiek, majestueusheid en grandioosheid wereldwijd duizenden zieltjes converteerde tot de zwarte kunsten. Swartadauþuz verzorgde naast de lay-out en het bandlogo ook de mix die de hoogdagen van de klassiekers die in de Grieghallen Studios opgenomen werden, doet herleven. De keyboards gaan in overdrive zonder dat het carnavaleske toestanden worden en geven de venijnige zwartmetalen basis een extra lading bombast, heroïsche glorie of onheilspellende atmosfeer mee. Een geslaagd huwelijk met andere woorden tussen de weidse en schimmige signature sound van Alex Poole en de verdorven, ongefilterde en energieke insteek van Swartadauþuz. Het vuurwerk waar we op hoopten, horen we ondermeer knallen in het keizerlijke “Of crimson eyes“, de dynamische titeltrack (zelden kreeg de basgitaar in dit genre zo’n prominente rol toebedeeld), het tien minuten durende “Beasts of horn and wing” en het kosmische “Diabolical reverence“, maar de andere songs moeten hier amper voor onderdoen. Het totaalpakket klinkt overweldigend en vraagt meerdere luisterbeurten om alle details te ontdekken die in de wall of sound verstopt zitten. Dus ga op je rug in het gras liggen, steek die oortjes in, zet de volumeknop op tien en laat je door “Slit throat requiem” in de oneindigheid van je gedachten meevoeren terwijl je de majestueusheid van de nachtelijke hemel in je opneemt.

JOKKE: 95/100

Gardsghastr – Slit throat requiem (Profound Lore 2019)
1. Promethean flame
2. Of crimson eyes
3. Slit throat requiem
4. Journey through stagnant time and misery
5. Beasts of horn and wing
6. Diabolical reverence
7. Unfurl the profane wisdom
8. Outro

Duivel – Duivel

De in lichterlaaie staande kerk die op de cover van de eerste seven inch van het Nederlandse Duivel prijkt, lijkt wel een profetie te zijn voor het lot dat de Notre Dame een week na de release van dit duivelse kleinood onderging. Het kwintet brengt Dutch black metal the old way. Aan de tronies van de bandleden te zien, hebben we hier niet met een bende jonkies van doen maar met veteranen die het schijt hebben aan elke vorm van vernieuwing in de scene. Geen hipstertoestanden of boomgeknuffel dus, maar vieze en vuile archaïsche black metal-klanken waar echo’s van oude Samael en oer-Finse acts als Beherit of een Impaled Nazarene doorheen waren. P’s basklanken ronken lekker zwaar door en complementeren de simpele maar effectieve riffs van N die weliswaar wel wat te zacht in de mix staan. De keys van K zorgen – waar nodig – voor extra beleving zonder dat we met bombastische of symfonische toestanden te maken hebben. Het tempo bevindt zich grotendeels in de mid-regionen, hoewel drummer D ook de gaspedaal weet staan en de dynamiek dus niet uit het oog verliest. De raspende strot van frontman S scheurt nachtgewaden van wulpse nonnetjes aan flarden terwijl hij zijn Nederlandse teksten uitbraakt: “Ik ben de haat, allesverterend tot er niks meer in de kosmos bestaat!” Ván Records heeft o.a. van Urfaust, Kwade Droes, :Nodfyr:, Svartidauði en King Dude al sterke seven inches uitgebracht. Deze Duivel mag gerust aan het rijtje toegevoegd worden. Weeral een Nederlandse band bij om in de gaten te houden! Fans van Moenen Of Xezbeth en Perverted Ceremony moeten Duivel zeker eens een kans geven.

JOKKE: 83/100

Duivel – Duivel (Ván Records 2019)
1. Schaduw over God’s verdomde oord
2. In ketens & vlammen

Hecate Enthroned – Embrace of the godless aeon

In de jaren negentig was er een vuile wieg die nogal wat bands inspireerde. Weinig onder hen gingen echter zó overduidelijk de mosterd schrapen van Cradle of Filth-platen als de Britse landgenoten Hecate Enthroned. Ondanks de soms treffende gelijkenissen, slaagde de band erin een eigen geluid uit te dragen dat sneller en rauwer was dan dat van menig andere symfonische black metal-tijdgenoten. In hoeverre dat aan het productiebudget lag, laat ik hier even in het midden. De eerste drie albums werden destijds goed onthaald, maar daarna ging het naar mijn mening een beetje mis voor de heren. Een andere zanger en weinig geslaagde death metal-invloeden vervreemden Hecate Enthroned een beetje van hun fanbasis en na het vierde “Kings of chaos” bleef het dan ook enkele jaren stil. Die stilte hadden ze beter niet doorbroken, want full-length opvolger “Redimus” was weinig meer dan een erg slappe doodsmetalen hap. Een heuse negen jaren later kwam het degelijke “Virulent rapture“. Een album dat sterk deed denken aan de eerste releases, maar waarna het toch weer een hele poos duurde vooraleer Hecate haar troon opnieuw besteeg met “Embrace of the godless aeon“. Het is een stevige plaat geworden waarin de band voor het eerst in bijna twintig jaar laat zien dat ze de verschillende metalen wel degelijk kan combineren tot een leuke legering. Het gitaargeluid klinkt lekker rauw, de drums zijn krachtig en de keys zijn een melodieuze meerwaarde. De screams van nieuwe zanger Joe Stamps passen mooi bij de muziek en de compacte productie. In de overwegend snelle tracks is alles dan wel niet immer even goed hoorbaar, de nummers komen tot hun recht dankzij de eenheid tussen geluid en compositie. Persoonlijk ben ik iets minder gewonnen voor de grunts en de tragere passages, zoals bijvoorbeeld in “Enthrallment“, die naar mijn gevoel niet evenwichtig zijn uitgewerkt. Hoe dan ook vind ik het hun beste plaat in lange tijd en hoop ik dat ze op dit elan kunnen verder gaan. Liefhebbers van meer dan een schaamstreek streepje synth in hun black metal, moeten dit zeker een kans geven.

Xavier: 83/100

Hecate Enthroned – Embrace of the godless aeon (M-Theory Audio 2019)
1. Ascension
2. Revelations in autumn flame
3. Temples that breathe
4. Goddess of dark misfits
5. Whispers of the mountain ossuary
6. Enthrallment
7. Silent conversations with distant stars
8. Erebus and terror