Month: april 2019

Lost In Kiev – Persona

Het aantal post-rockbands dat ik nog actief volg is met een Caspian, If These Trees Could Talk, This Will Destroy You en Lost In Kiev ondertussen nog op één hand te tellen. Deze laatste Parijse band is met “Persona” aan haar derde langspeler toe waarvoor een duidelijk doel voorop gesteld werd: kortere en meer directe songs schrijven zonder aan intensiteit in te boeten.
Op “Nuit noire” werd reeds subtiele electronica aan het klankpallet toegevoegd, maar nu gaan de Parijzenaars nog een stapje verder door hun cinematografische postrock met dikke synthlagen en machinale klanken op te smukken. Dit resulteert in een meer poppy sound waarbij de stevige post-metaluithalen nu grotendeels achterwege blijven, een evolutie die ik niet voor de volle 100% toejuich aangezien de band hierdoor ook aan pakkendheid heeft ingeboet. De vernieuwde aanpak gaat wel hand-in-hand met het concept van “Persona” waarbij Lost In Kiev reflecties maakt op de mensheid in een futuristische context waarbij artificiële intelligentie volledig in het dagelijks leven geïmplementeerd is. Door de instrumentale insteek van het genre heeft postrock altijd al een grote affiniteit gehad met het gebruik van spoken word samples, denken we maar aan Mogwai’s “Punk rock“, GY!BE’s “Blaise Bailey Finnegan III” of The Allstar Project’s “Not all a dream“. Lost In Kiev neemt deze traditie echter naar the next level door een omgekeerde soundtrack te creëren waarbij ze zelf een verhaal bij de muziek schrijven in plaats van samples uit films te gebruiken. Tijdens optredens worden de voice-overs gesynchroniseerd met videoprojecties waarbij acteurs te zien zijn die de verschillende stemmen interpreteren. In het “Persona” verhaal komen de fictieve karakters middels negen prozaïsche en suggestieve post-rocknummers tot leven. In “Mindfiles” en het uptempo en bijwijlen dansbare “Lifelooper®” komt de kruisbestuiving tussen de oude en vernieuwde sound mooi samen en de prominente rol van de basgitaar tilt “The incomplete” boven de grote massa aan gelijkaardige post-rocknummers uit. “Thumos” komt gelukkig door diezelfde basgitaar nog eens stevig uit de hoek en mondt in een percussiefinale uit. “Psyche” en afsluiter “Mecasocialis” zijn post-rock volgens het boekje maar zolang het de juiste snaar weet te raken, is de missie geslaagd. Wanneer de synths echter de overhand nemen, willen de haartjes op mijn armen niet altijd uit slaaptoestand te ontwaken. Ik mis door de bravere sound échte climaxen en intensiteit, maar natuurlijk bewonderenswaardig dat Lost In Kiev niet ter plaatse wil blijven trappelen en nieuwe horizonten blijft verkennen.

JOKKE: 75/100

Lost In Kiev – Persona (Dunk! Records 2019)
1. Persona
2. Lifelooper®
3. The incomplete
4. XM3216
5. Pygmalion
6. Mindfiles
7. Psyche
8. Thumos
9. Mecasocialis

Ghriéving – Chimére de hypnos

Dat Fallen Empire Records ondertussen voorgoed in de dieperik gevallen is, zal niemand ontgaan zijn. Jacob Buczarski – de man achter Mare Cognitum, een band die tevens gehuisvest was op dit label – besloot het heft voortaan zelf in handen te nemen en richtte het Vigor Deconstruct label op met een focus op duistere creatieve muziek. Eén van de eerste bands waarmee contacten gelegd werden, is het Venezolaanse Ghriéving waarvan in 2017 via Ascetic Visions reeds het debuut “Somniaprima” verscheen. In afwachting van een volgende langspeler kunnen we ons verkneukelen aan een twee songs tellende EP “Chimére de hypnos” die door Vigor Deconstruct en Ascetic Visions broederlijk wordt uitgebracht op CD en tape. Venezuela, het thuisland van het duo, wordt door dictatorschap en criminaliteit van binnenuit verscheurd wat resulteert in dissonante en anti-humane black waarbij beide muzikanten op zoek gaan naar een diepere waarheid in de deconstructie van de menselijke psyche. Het ongemak, de wantoestanden en de cryptische terreur druipen van de horroresque en bijwijlen vormloze maalstroom aan extreme klanken af en er kan tot op zekere hoogte een parallel getrokken worden met een band als Skáphe. Er had misschien wel wat meer power achter de drumsound van M. Desolatvm mogen zitten en de onheilspellende riffs van H.K. hadden meer op de voorgrond mogen staan, maar variërende keelklanken produceren, kan die laatste dan weer als de beste. Over het algemeen is er op de EP meer ruimte voor slepende (dis)-harmonieën terwijl het debuut rauwer en primitiever klonk. Ik hou alvast van de ontwikkeling die werd doorgemaakt en ben benieuwd naar wat de toekomst brengen zal.

JOKKE: 80/100

Ghriéving – Chimére de hypnos (Vigor Deconstruct/Ascetic Visions 2019)
1. I – As the waxing moon became an egregor…
2. II – … And the sun becomes spectral…

Saor – Forgotten paths

Atmosferische black metal heet dat dan. Het sub-genre waarbij de melodieuze ontwikkeling van een muzikaal thema – en niet zozeer het creëren en assembleren van riffs – moet zorgen voor de gevoelsmatige eenheidsdraad die door het album wordt geregen. Nogal wat bands mengen snellere black metal in Zweedse stijl met postrock en klassieke invloeden, maar het Schotse Saor onder leiding van Andy Marshall gooit het over een eerder folky boeg door in te zetten op een geluid dat de luisteraar weemoedig terug hoort te voeren naar de serene majestueuze kracht van de natuur. Nu heb ik op verdacht weinig boswandelingen een kerel horen krijsen over elektrische gitaren, maar dat kan natuurlijk liggen aan het feit dat ik steeds het black metal videoclipseizoen lijk te missen. “Forgotten paths” is het vierde album van Saor,dat van solo-project al een heuse poos is uitgegroeid tot een, op menig podia prijkende, live band. Net als bij de vorige platen krijgen we met slepende gitaarleads doorspekte en voornamelijk up-tempo tracks van een behoorlijke lengte voorgeschoteld. Maar het voelt allemaal wat ingetogener aan. De stem wordt sporadischer ingezet dan voordien en zowel cleane zang als screams gaan meer op in het geheel van de nummers waar ook een instrumentaal werk bijhoort. De gastmuzikanten, waaronder Neige van Alcest, zijn van een behoorlijk niveau en zeker niet slechts frivole marketing toevoegingen, luister maar naar “Bròn“. Kortom dit is een plaat die je als liefhebber van hoempaloze folk metal of atmosferische black metal zonder twijfelen kan aanschaffen.

Xavier – 86/100

Saor – Forgotten paths (Avantarde Music 2019)
1. Forgotten paths
2. Monadh
3. Bròn
4. Exile

Vltimas – Something wicked marches in

All-star bands, het is – naar mijn mening – vaak een hol fenomeen. Soms kan het echter de moeite zijn om aan te horen. Zo is het bij Vltimas, het zielenkind van David Vincent (ex-Morbid Angel, I am Morbid, Genitorturers, …), Blasphemer (ex-Mayhem, Aura Noir, …) en Flo Mournier (Cryptopsy, …). Hoewel niemand ondersteboven zal zijn van de nogal brave mix van metalen stijlen, is “Something wicked marches in” een erg aangename plaat als je van lift-muziek metal houdt. Nergens bekennen de heren enige sub-cultuur kleur of voorliefde voor een bepaald genre, behalve misschien voor de geliefde mid-tempo uitspattingen van het inmiddels erg teleurstellende Morbid Angel. Toch is het een erg interessante plaat die misschien wel symbool kan staan voor grensoverschrijding van de metalcultuur. Goed in het gehoor liggende poppy structuren maken de death en thrash – bij gebrek aan betere omschrijving – een ideale luisterbeurt voor de metalfan die niet per se een nichespektakel wil. De sterke performance van “I am Morbid” indachtig, kan ik het niet helpen dat ik het idee heb dat dit de uiteindelijke, betere ontwikkeling is van Morbid Angel.

Xavier: 82/100

Vltimas – Something wicked marches in (Season Of Mist 2019)
1. Something wicked marches in
2. Praevalidus
3. Total destroy!
4. Monolilith
5. Truth and consequence
6. Last ones alive win nothing
7. Everlasting
8. Diabolus est sanguis
9. Marching On

Gardsghastr – Slit throat requiem

Liefhebbers van symfonische black kwamen onlangs reeds aan hun trekken met Vargrav’s tweede plaat, maar hét album waar elke rechtgeaarde fan van het genre reikhalzend naar uitkeek, is natuurlijk het debuut van Gardsghastr. Wetende dat achter deze nieuwe band klinkende namen als Alex Poole, de broers Jackson en Steven Blackburn en Swartadauþuz schuilgaan, zorgde voor een opgewonden kriebel in onze broek. De eerste drie veteranen werkten reeds samen in Guðveiki, Chaos Moon en Entheogen maar sloegen voor Gardsghastr de handen in mekaar met het Zweedse brein achter o.a. Azelisassath, Bekëth Nexëhmü, Gnipahålan, Musmahhu en Mystik, tevens eigenaar van Ancient Records en Mysticism Productions en zowat het grootste genie dat er in de hedendaagse black metal-scene rondloopt. Aangezien dit voor ons allemaal klinkende namen zijn – enkel zanger Glömd kunnen we niet meteen thuisbrengen – verwachtten we dus vuurwerk van “Slit throat requiem“. De blauwdruk voor deze één uur durende trip is de Noorse symfonische black metal-scene van halfweg de jaren negentig die dankzij haar mystiek, majestueusheid en grandioosheid wereldwijd duizenden zieltjes converteerde tot de zwarte kunsten. Swartadauþuz verzorgde naast de lay-out en het bandlogo ook de mix die de hoogdagen van de klassiekers die in de Grieghallen Studios opgenomen werden, doet herleven. De keyboards gaan in overdrive zonder dat het carnavaleske toestanden worden en geven de venijnige zwartmetalen basis een extra lading bombast, heroïsche glorie of onheilspellende atmosfeer mee. Een geslaagd huwelijk met andere woorden tussen de weidse en schimmige signature sound van Alex Poole en de verdorven, ongefilterde en energieke insteek van Swartadauþuz. Het vuurwerk waar we op hoopten, horen we ondermeer knallen in het keizerlijke “Of crimson eyes“, de dynamische titeltrack (zelden kreeg de basgitaar in dit genre zo’n prominente rol toebedeeld), het tien minuten durende “Beasts of horn and wing” en het kosmische “Diabolical reverence“, maar de andere songs moeten hier amper voor onderdoen. Het totaalpakket klinkt overweldigend en vraagt meerdere luisterbeurten om alle details te ontdekken die in de wall of sound verstopt zitten. Dus ga op je rug in het gras liggen, steek die oortjes in, zet de volumeknop op tien en laat je door “Slit throat requiem” in de oneindigheid van je gedachten meevoeren terwijl je de majestueusheid van de nachtelijke hemel in je opneemt.

JOKKE: 95/100

Gardsghastr – Slit throat requiem (Profound Lore 2019)
1. Promethean flame
2. Of crimson eyes
3. Slit throat requiem
4. Journey through stagnant time and misery
5. Beasts of horn and wing
6. Diabolical reverence
7. Unfurl the profane wisdom
8. Outro

Duivel – Duivel

De in lichterlaaie staande kerk die op de cover van de eerste seven inch van het Nederlandse Duivel prijkt, lijkt wel een profetie te zijn voor het lot dat de Notre Dame een week na de release van dit duivelse kleinood onderging. Het kwintet brengt Dutch black metal the old way. Aan de tronies van de bandleden te zien, hebben we hier niet met een bende jonkies van doen maar met veteranen die het schijt hebben aan elke vorm van vernieuwing in de scene. Geen hipstertoestanden of boomgeknuffel dus, maar vieze en vuile archaïsche black metal-klanken waar echo’s van oude Samael en oer-Finse acts als Beherit of een Impaled Nazarene doorheen waren. P’s basklanken ronken lekker zwaar door en complementeren de simpele maar effectieve riffs van N die weliswaar wel wat te zacht in de mix staan. De keys van K zorgen – waar nodig – voor extra beleving zonder dat we met bombastische of symfonische toestanden te maken hebben. Het tempo bevindt zich grotendeels in de mid-regionen, hoewel drummer D ook de gaspedaal weet staan en de dynamiek dus niet uit het oog verliest. De raspende strot van frontman S scheurt nachtgewaden van wulpse nonnetjes aan flarden terwijl hij zijn Nederlandse teksten uitbraakt: “Ik ben de haat, allesverterend tot er niks meer in de kosmos bestaat!” Ván Records heeft o.a. van Urfaust, Kwade Droes, :Nodfyr:, Svartidauði en King Dude al sterke seven inches uitgebracht. Deze Duivel mag gerust aan het rijtje toegevoegd worden. Weeral een Nederlandse band bij om in de gaten te houden! Fans van Moenen Of Xezbeth en Perverted Ceremony moeten Duivel zeker eens een kans geven.

JOKKE: 83/100

Duivel – Duivel (Ván Records 2019)
1. Schaduw over God’s verdomde oord
2. In ketens & vlammen

Hecate Enthroned – Embrace of the godless aeon

In de jaren negentig was er een vuile wieg die nogal wat bands inspireerde. Weinig onder hen gingen echter zó overduidelijk de mosterd schrapen van Cradle of Filth-platen als de Britse landgenoten Hecate Enthroned. Ondanks de soms treffende gelijkenissen, slaagde de band erin een eigen geluid uit te dragen dat sneller en rauwer was dan dat van menig andere symfonische black metal-tijdgenoten. In hoeverre dat aan het productiebudget lag, laat ik hier even in het midden. De eerste drie albums werden destijds goed onthaald, maar daarna ging het naar mijn mening een beetje mis voor de heren. Een andere zanger en weinig geslaagde death metal-invloeden vervreemden Hecate Enthroned een beetje van hun fanbasis en na het vierde “Kings of chaos” bleef het dan ook enkele jaren stil. Die stilte hadden ze beter niet doorbroken, want full-length opvolger “Redimus” was weinig meer dan een erg slappe doodsmetalen hap. Een heuse negen jaren later kwam het degelijke “Virulent rapture“. Een album dat sterk deed denken aan de eerste releases, maar waarna het toch weer een hele poos duurde vooraleer Hecate haar troon opnieuw besteeg met “Embrace of the godless aeon“. Het is een stevige plaat geworden waarin de band voor het eerst in bijna twintig jaar laat zien dat ze de verschillende metalen wel degelijk kan combineren tot een leuke legering. Het gitaargeluid klinkt lekker rauw, de drums zijn krachtig en de keys zijn een melodieuze meerwaarde. De screams van nieuwe zanger Joe Stamps passen mooi bij de muziek en de compacte productie. In de overwegend snelle tracks is alles dan wel niet immer even goed hoorbaar, de nummers komen tot hun recht dankzij de eenheid tussen geluid en compositie. Persoonlijk ben ik iets minder gewonnen voor de grunts en de tragere passages, zoals bijvoorbeeld in “Enthrallment“, die naar mijn gevoel niet evenwichtig zijn uitgewerkt. Hoe dan ook vind ik het hun beste plaat in lange tijd en hoop ik dat ze op dit elan kunnen verder gaan. Liefhebbers van meer dan een schaamstreek streepje synth in hun black metal, moeten dit zeker een kans geven.

Xavier: 83/100

Hecate Enthroned – Embrace of the godless aeon (M-Theory Audio 2019)
1. Ascension
2. Revelations in autumn flame
3. Temples that breathe
4. Goddess of dark misfits
5. Whispers of the mountain ossuary
6. Enthrallment
7. Silent conversations with distant stars
8. Erebus and terror

Time Lurker/Cepheide – Split

“Tweewerf hoera!” want zowel Time Lurker als Cepheide laten opnieuw van zich horen en in het geval van die laatste is dat vrij verrassend nadat ze er vorig jaar officieel de stekker hadden uitgetrokken. Maar kijk, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en voor het eerste teken van leven van de Franse band na diens korte hiatus hebben ze hun bevriende landgenoot Mick van Time Lurker opgetrommeld om zo de krachten te bundelen en een split met nachtmerries als thema te schrijven. Het volwaardig debuut van Time Lurker kreeg destijds een negen van ons toebedeeld, uitermate benieuwd naar dit nieuwe materiaal dus! Thibo van Paramnesia neemt de zang op de twee Time Lurker nummers voor zijn rekening en deed dat deels ook reeds op het debuut. De uitstekende sound van deze twee post-black nummers weet de combinatie van duistere atmosfeer, melancholische gevoelens en tomeloze agressie perfect te capteren. Op zich is dat trucje ondertussen al honderden keren gedaan, maar Time Lurker weet met de ingrediënten wel steeds pakkende songs te componeren die onder je huid kruipen. De sirene-achtige vrouwelijke vocalen die je als een lokstem de onstabiele nacht mee intrekken, hebben bovendien iets betoverends en bedwelmends. De horrortaferelen die zich nadien afspelen, doen je badend in het zweet wakker worden. Kippenvel tot de tweede macht! Ook Cepheide’s platen “Respire” (2016) en “Saudade” (2017) wisten ons te bekoren. Naar goede gewoonte kijken Gaetan en François niet op een minuutje meer of minder zodat hun bijdrage in de vorm van “Lucide” op een kleine twintig minuten aftikt. De post-zwarte creatie van het Parijse duo moet het hebben van lang uitgesponnen passages, ijselijke vocalen, een verstikkende atmosfeer en lange rustpauzes vol ambient en post-rock taferelen waarin de spanningsbogen langzaamaan tot nieuwe crescendo’s opgebouwd worden. Het kolossale nummer bevat heel wat variatie in tegenstelling tot het ouder werk dat veel meer stoelde op herhaling en repetitiviteit. De duisternis die erin vervat zit, verspreidt zich muisstil als een inktvlek in water om je beetje bij beetje te overmeesteren. Wat een grandioos einde ook! Qua productie klinkt Cepheide nu ook écht overdonderend wat maakt dat “Lucide” het beste nummer is dat ze tot op heden hebben geschreven. Deze split is voor beide bands een schot in de roos en zal geen enkele fan van post-black metal onberoerd laten!

JOKKE: 89/100 (Time Lurker: 88/100 – Cepheide: 90/100)

Time Lurker/Cepheide – Split (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2019)
1. Time Lurker – No one is real
2. Time Lurker – Unstable night
3. Cepheide – Lucide

Deus Mortem – Luister naar je innerlijke stem

Deus Mortem heeft alles in zich om het te maken tot een nieuwe grote naam in de black metal-scene. Beluister hun nagelnieuwe plaat “Kosmocide” maar eens. Akkoord, nieuwe paden worden er niet echt betreden, maar de Poolse vastberadenheid en vechtlust gecombineerd met uitstekend muzikaal vakmanschap, maken van de band een straffe act. Ik zocht zanger/gitarist/oprichter/bezieler N. op voor meer tekst en uitleg. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Allereerst bedankt om met dit interview in te stemmen. Aangezien ik er online geen kon terugvinden, vroeg ik me af of je een hekel hebt aan interviews of dat je een soort van mysterie rondom de band wilt houden?
We doen veel interviews maar voornamelijk voor gedrukte of kleinere underground magazines. Misschien is dat de reden dat je niets over ons terugvond? Naarmate ik ouder wordt, wordt mijn beschikbare tijd ook kostbaarder en zet ik mijn prioriteiten qua interviews. Er schuilt geen kinderlijk mysterie rondom de band. Ik vind enkel dat interviews minder belangrijk zijn dan de muziek en de teksten.

Laat ons even terugkeren naar de begindagen van Deus Mortem. Hoewel je reeds in tal van bands zoals Thunderbolt, Anima Damnata, Throneum en Shemhamforash actief was, besloot je in 2008 om Deus Mortem op te richten. Was er een muzikale behoefte die nog niet vervuld was en die je met Deus Mortem wou verwezenlijken?
Ik richtte Deus Mortem op na de split van Thunderbolt, maar eigenlijk moeten we terug gaan naar 1996 toen mijn artistieke doelen vorm kregen. Het werd toen duidelijk welke richting ik wou uitgaan en startte mijn eerste band Devotee. Black metal werd mijn levenswijze sinds dat moment. Vanuit een muzikaal standpunt bekeken, was de muziek een rauwe versie van wat ik later in mijn muzikale leven zou doen. In 2003 vervoegde ik Thunderbolt met de bedoeling Devotee’s pad verder te zetten maar op een meer volwassen en professionele manier. In 2008 stopte Thunderbolt, maar ik voelde nog steeds een grote muzikale honger en had behoefte aan een nieuwe manier om de true metal spirit uit de gloriedagen van het genre tot uiting te brengen. Dat werd Deus Mortem. De drie bands hebben met elkaar gemeen dat de inspiratie voornamelijk geworteld is in de jaren ’80 en ’90. De andere bands die je vermeldt zijn een compleet ander verhaal en hebben niets met Deus Mortem te maken. Ik ben sinds 2000 de zanger/gitarist voor Anima Damnata en maakte deel uit van Throneum als bassist tussen 2003 en 2006. Wat Shemhamforash betreft, ging het enkel over een gastbijdrage op twee demo’s in 2004 en 2005.

Tijdens de eerste twee releases, de “Darknessence” EP uit 2011 en de eerste langspeler “Emanations of the black light” uit 2013, bestond Deus Mortem enkel uit jouzelf en Inferno die we natuurlijk allemaal kennen als drummer van Behemoth. Tijdens live optredens nam Inferno echter de gitaar in handen wat erg frappant is aangezien hij voornamelijk gekend is voor zijn fantastische drum skills. Waarom verliet hij de band in 2013?
Inferno is inderdaad ook een erg goede gitarist, de beste ritmegitarist die we bij Deus Mortem tot nog toe gehad hebben eigenlijk, haha. Hij wou deze rol tijdens concerten op hem nemen, wat een goed idee was. Onze wegen scheidden omdat ik van Deus Mortem een echte band wou maken zonder al dat gedoe met sessiemuzikanten. Ik wou enkel full-time bandleden wat natuurlijk niet mogelijk was voor hem gezien zijn verplichtingen met Behemoth. Aangezien hij niet actief kon deelnemen aan het leven in de band, stapte hij op. Het was niet gemakkelijk, maar noodzakelijk voor de band. Deus Mortem heeft nood aan muzikanten die de band levend houden, wat niet mogelijk is met sessieleden. Ik ben van mening dat gemeenschappelijke en doordachte ideeën van geëngageerde mensen meer opbrengen dan de dictatoriale daden van een individu.

Na het aantrekken van Infernal War drummer Stormblast en gitarist Sinister werd in 2016 de geweldige EP “Demons of matter and the shells of the dead” uitgebracht via Malignant Voices. Op deze EP lieten jullie een meer melodieuze kant horen vergeleken met de thrashy insteek van het debuut. De knappe afsluiter “Olam haBeriah” blijft mijn all-time favoriet van jullie. Was het een bewuste keuze om jullie melodieuze kant meer uit te diepen op deze EP aangezien de nieuwe plaat opnieuw teruggrijpt naar de meer agressieve en thrashy sound van het debuut?
Bedankt voor het compliment, hoewel ik zelf niet echt vind dat er een significant verschil in sound is op de EP. We schrijven reeds vanaf onze begindagen melodieuze riffs. Maar soms gaat het inderdaad iets verder dan normaal. Misschien is “Olam haBeriah” wel het meest catchy en zit er meer trance in vergeleken met ons ouder werk, maar melodieën zijn één van de natuurlijke elementen van onze stijl. Deus Mortem zit vol contrasten. Onze muziek bevat heel veel donkere en krachtige riffs maar evengoed melodieuze en atmosferische elementen. Hetzelfde gaat op voor het schrijven van de songs. “Olam haBeriah” schreef ik in twintig minuten, waarna ik de dag erna nog enkele wijzigingen doorvoerde en het nummer klaar was. Over het schrijven van “Penetrating the veils of negativity” van dezelfde EP deed ik dan weer maanden. Het hangt allemaal af van dat bewuste gevoel dat nodig is om te schrijven en het belangrijkste is binnen black metal. Plan nooit een song, maar luister naar je innerlijke stem..

De EP werd later heruitgebracht door Terratur Possessions, een label dat zich de voorbije jaren geprofileerd heeft als een meester in het aantrekken van enkele van de beste black metal-bands die er momenteel rondlopen. Merk je dat de interesse in de band toegenomen is nadat het Noorse label jullie oppikte?
De vinylversie van “Demons of matter and the shells of the dead” werd inderdaad door Terratur Possession uitgebracht maar in samenwerking met Malignant Voices. Over hoe de samenwerking met Ole voor ons zal uitdraaien, kan ik pas iets zeggen na de release van “Kosmocide“, onze nieuwe plaat. Maar ik ben hier erg optimistisch over als ik kijk naar de toewijding van beide labels en de kwaliteit van hun releases. Ik werk graag samen met gepassioneerde mensen die elkaar zonder woorden verstaan.

Het nieuwe “Kosmocide” komt er na drie jaar stilte. Wat verwacht je ervan?
“Kosmocide” is ready to kill! De plaat is een vuist in het gezicht van alle faggots die vergeten zijn waar het om draait bij duivelse metal!

De plaat werd opgenomen in de No Solace studio van Mgła mastermind Mikołaj Żentara. Was hij geflatteerd dat jullie nummer “Sinister lava” veel overeenkomsten bevat met Mgła’s sound? Wat maakt Mgła zo speciaal dat veel bands tegenwoordig inspiratie bij hen halen?
De drums werden opgenomen in de Radioaktywni studio en de gitaren, bas en zang in de Heinrich House Studio. M. was enkel betrokken tijdens het mixen en de mastering van de plaat.
“Sinister lava” werd in 2013 geschreven en is geïnspireerd door bands die veel ouder zijn dan Mgła. Ik heb absoluut geen idee wat je bedoelt met “Mgła’s sound”? Wat betekent dit? Heeft Mgła een nieuw genre uitgevonden? Hun muziek is sterk beïnvloed door oude black metal-bands uit de eerste helft van de jaren ’90 zoals fucking Forgotten Woods, fucking Burzum of fucking Summoning, om er maar een paar te noemen. Het gaat hier om een retorische vraag aangezien zij dat zelf ook toegeven. Soms sta ik ervan versteld dat mensen slechts enkele jaren terugkijken en geen aandacht hebben voor de origine van bepaalde muzikale ideeën en de echte inspiratiebronnen. Als Mgła innovatief is en iets compleet nieuws heeft gecreëerd, dan is Deus Mortem totaal avantgarde en heeft niemand anders deze stijl voor ons gespeeld hahaha!
M. en ikzelf hebben ongeveer dezelfde leeftijd. We groeiden op in dezelfde tijdsgeest en luisterden naar dezelfde bands, waardoor er gelijkenissen kunnen zijn in onze creaties. Wat hen voor mij speciaal maakt is dat ze de wereld terug attent hebben gemaakt op de black metal-geest van de eerste helft van de jaren ’90 en dat ze dat op een simpele en catchy manier doen in combinatie met een muzikaal vakmanschap en het perfecte gevoel wat resulteert in hun uniekheid.

(c) Amthea

Twee andere nummers die ik wat vind afwijken van jullie thrashy black metal-aanpak zijn ten eerste de afsluiter “The destroyer” waarin de melodieën aan Dissection doen denken. Deze song werd als eerste teaser voor “Kosmocide” vrijgegeven, maar is niet honderd procent representatief voor de rest van de plaat. Vanwaar dan deze keuze??
We kozen voor “The destroyer” omdat dit nummer het gemakkelijkste te onthouden is. De openingsriff bevat een thema dat zich al snel in je gedachten nestelt en waar je lang mee in je hoofd blijft rondlopen. We willen dat mensen deze plaat binnen vele jaren nog steeds herinneren. Aangezien er tegenwoordig zo’n massieve stortvloed aan waardeloze muziek verschijnt, moeten we aandacht schenken aan gezien worden, zelfs als kleine underground band.
Het nummer kwam heel snel tot stand doordat ik in een bepaalde gemoedstoestand was waar ik zo nu en dan in beland en waarbij ik een zeer heldere kijk heb. Ik hield me tijdens het schrijven ervan niet bezig met mogelijke gelijkenissen. Het was gewoon een vloedgolf aan energie van buitenaf die zich van mij meester maakte. Het nummer klinkt erg Scandinavisch met een kleine toets van de oude Griekse scene, maar tijdens het schrijven van het refrein leek ik wel bezeten door Quorthon’s geest haha.

Het tweede ietwat afwijkende nummer is “Ceremony of Reversion p.2” dat – net zoals het eerste deel dat op jullie debuut prijkt – de meest epische song van de plaat is.Waar gaat het nummer over en is het verhaal nu afgerond of denk je dat er nog een vervolg zal komen op toekomstige platen?
Het nummer handelt over het verval van God’s natuur die besmet wordt door de sinistere krachten van “qliphoths” (voorstelling van het kwaad in het Joodse mysticisme, ADDERGEBROED). Het gaat over de terugval van alle aspecten van Zijn heiligheid in de schaduw van de levensboom (uit de Kabbala, de mystieke studie van de Thora, ADDERGEBROED). Het verhaal is verteld en ik plan dus geen vervolg, tenzij duistere krachten dit anders willen.

De albumtitel verwijst naar de dood van de wereld. Hoe dienen we dit te interpreteren?
Niets speciaals. Het universum is een fucking gevangenis en de enige manier om eraan te ontsnappen is via de stralen van verlichting. De mensheid verloor de sleutel naar esoterische vrijheid, dus slechts enkelen zullen de verlossing vinden. Los daarvan, zal God’s huis sowieso door chaos verzwolgen worden.

(c) Amthea

Hoewel optredens van Deus Mortem redelijk schaars zijn, zag ik jullie live aan het werk op de 2018 editie van het Belgische Throne Fest waarbij ik weggeblazen werd door jullie performance. Jullie staan op het punt om op tour te vertrekken met Mgła en Revenge, maar maken slechts voor een deel van de tour deel uit van het pakket. In Kortrijk neemt Doombringer jullie plaats in. Wanneer kunnen we jullie dus nogmaals aan het werk zien op een Belgische podium?
Bedankt! Ik herinner me de show als een erg krachtig optreden. We speelden wel zonder bassist Vomitor, maar desondanks was het één van onze beste live rituelen ooit. We spelen niet al te veel live aangezien we kwaliteit boven kwantiteit stellen en dus niet op elke vraag ingaan.
We nemen inderdaad enkel deel aan het eerste deel van de nieuwe tour waarvan het grootste deel van de shows spijtig genoeg enkel Duitsland covert en we graag ook andere landen hadden bezocht. De organisatie omtrent onze deelname aan Netherland Death Fest werd bovendien volledig verkloot en uiteindelijk maken we geen deel uit van de line-up. We werden volledig genegeerd hoewel onze deelname aan het festival drie maand op voorhand bevestigd werd. Dat maakt ons erg kwaad, maar op sociaal vlak mogen we gelukkig niet klagen. De voorgaande tour met Mgła en Aosoth uit 2016 was de beste uit onze carrière. We weten dus wat we mogen verwachten. En als je ons in België aan het werk wil zien, moet je ons maar uitnodigen!

In een aankondiging van een show in Poznań maakten jullie volgend statement op jullie Facebookpagina: “hipster cocksuckers and posers are not welcome”. Wat als Nergal opdaagt, haha? Ik stel deze vraag omdat je te zien was in Behemoth’s video voor het nummer “Alas, Lord Is upon me” en Nergal tegenwoordig dikwijls als een hipster afgeschreven wordt. Waarom maken hipsters je zo kwaad en waarom wil je black metal elitair beschermen tegen buitenstaanders?
Vroeger had ik een beter contact met Nergal en was hij in mijn ogen althans ook een andere persoon. Mijn kijk op echte metal is nooit veranderd. Ik zit nog steeds vast in de jaren ’90. Ik sta mijlenver weg van waar Nergal als persoon voor staat in Behemoth, maar ik heb geen intenties om over zijn persoonlijke keuzes te oordelen. Iedereen kent zijn of haar eigen weg in het leven. De mijne veronderstelt in elk geval niet om als een fashion celebrity te leven.
Ik heb geen probleem met mensen die naar onze muziek grijpen, maar ik maak me wel druk om het verdwijnen van het mannelijke element in metalmuziek. De metalscene waarin ik opgroeide zat vol barbaarsheid en vandaag de dag lijkt het eerder op men’s cunts die nooit het bloed in hun mond hebben geproefd en hun vuist nooit in de lucht staken om te vechten. De war metal geest kwijnt stilaan weg en de nieuwe generatie stemt me niet positief. De meesten van deze cunts kennen zelfs de oerbands niet die aan de grond lagen van het genre. Ze smullen enkel van goed geadverteerde shit die niets te maken heeft met de échte Zwarte Kunst.

Deus Mortem – Kosmocide

Het pad van de Poolse black metal-scene werd de afgelopen twintig jaar in de eerste plaats geëffend door Behemoth. Meer recent was het Mgła die uit de dichte mist opdoemde en liet horen dat ook zij een hele resem bands kunnen inspireren op zowel muzikaal als visueel vlak. In de vorm van Deus Mortem biedt zich opnieuw een speler aan die het in zich heeft om tot de hoogste echelons van de Poolse scene door te dringen. We hebben uiteindelijk zo’n drie jaar moeten wachten op een nieuwe langspeler nadat in 2016 de geweldige EP “Demons of matter and the shells of the dead” verscheen waarop mijn persoonlijke Deus Mortem favoriet “Olam haBeriah” prijkte. Wat een heerlijke song is me dat toch! Maar nu is er dus het spiksplinternieuwe “Kosmocide“. Wanneer Deus Mortem in een nummer als “Sinister lava” gas terug neemt horen we nog steeds een duidelijke link naar hun reeds eerder vernoemde gemaskerde landgenoten (de plaat werd ook vereeuwigd in Mgła’s M’s No Solace Studios en samen vertrekken ze weldra ook op tour). De melodieën in het afsluitende “The destroyer” zijn dan weer schatplichtig aan Dissection. Wanneer de Polen echter van jetje geven – en dat is het grootste deel van deze 43 minuten het geval – infuseren ze hun black met een heuse portie thrash zoals ook een Watain dat regelmatig doet. Dat was op debuut “Emanations of the black light” reeds het geval en zal waarschijnlijk altijd zo blijven. De duidelijk hoorbare invloeden vinden we echter allesbehalve erg want de zeven nummers zijn opnieuw beresterk. Vergelijk het een beetje met een Whordeom Rife die ook niets nieuws onder de zon laten horen, maar hun sterke songs wel met voldoende overtuiging en klasse brengen. Deus Mortem bandleider Necrosodom en zijn mannen hechten veel belang aan details zoals zangkoortjes (“The soul of the worlds“, “The seeker“) of akoestische gitaren en hebben duidelijk hun tijd genomen om boeiende en pakkende songs te schrijven met heel wat interessante bruggetjes, catchy riffs en een duidelijk rol voor de lead gitarist. Dit alles culmineert in het epische “Ceremony of reversion part 2” waarin akoestische gitaren, een hoge heavy metal zanguithaal en proclamerende vocalen de revue passeren. Opnieuw klasse van deze Polen die agressiever uit de hoek komen dan op de meer melodieuze EP!

JOKKE: 90/100

Deus Mortem – Kosmocide (Terratur Possessions 2019)
1. Remorseless beast
2. The soul of the worlds
3. Sinister lava
4. Through the crown it departs
5. The seeker
6. Ceremony of reversion p.2
7. The destroyer