Maand: juli 2019

Crypts Of Wallachia – Drifting in the devil’s maze

Laat u vooral niet afschrikken door de nogal knullige satansfiguur die op de hoes van “Drifting in the devil’s maze“, de debuutdemo van Crypts Of Wallachia prijkt, want de muziek klinkt serieuzer dan het coverontwerp. Over de origine van de band is niet veel geweten, maar naar ’t schijnt zou het om een allegaartje aan nationaliteiten gaan. Wat wel als een paal boven water staat, is dat de heren Motstander (zang), Prizrak (gitaar), Zabrava (bass), Demonichen Dukh (synths) en Capcaun (drums) een voorliefde voor simpele oeroude black hebben. Het soort zwartmetaal waarbij het om een naargeestige sfeer draait, waarbij sporadische keyboardklanken het geheel in de middeleeuwen situeren, de zanger een lekkere raspstrot heeft en de drummer, ondanks dat hij behoorlijk repetitief doorknuppelt, niet per se de snelste wil zijn. De melodische riffs van opener “Lunar thirst of the undead wolf” nestelen zich langzaam in je geheugen en bij het daaropvolgende “The howling ghouls of Houska” is dat niet anders. Motstander wisselt hier zijn roepende zang af met heldere verhalende vocalen wat in samenspel met de keyboards voor een episch momentje zorgt. “Mournful horizon devours the scarlet sky” klinkt een tikkeltje ruwer en doet me soms wat aan de begindagen van Enthroned denken. In het afsluitende “Bottomless dungeons of Characith” neemt Demonichen Dukh de leidersrol op zich en wentelen keyboardklanken zich rond een monotone gitaarriff waarover Motstander op grimmige toon zijn verhaal vertelt. Wie nog namen wil horen, kan aan de hand van Moonblood en Judas Iscariot waarschijnlijk wel een idee vormen van wat er op “Drifting in the devil’s maze” te beleven valt. Hoewel we hier met een demo van doen hebben, is het geluid erg goed te pruimen. Medieval Prophecy Records heeft met Crypts Of Wallachia opnieuw een interessante vis uit de ondergrondse wateren opgevist. Het label is op korte termijn een leverancier van interessant spul geworden dat ik bijna blind zou kunnen aanschaffen.

JOKKE: 79/100

Crypts Of Wallachia – Drifting in the devil’s maze (Medieval Prophecy Records 2019)
1. Lunar thirst of the undead wolf
2. The howling ghouls of Houska
3. Mournful horizon devours the scarlet sky
4. Bottomless dungeons of Characith

Mystagogue – Nog steeds geen fan van de mensheid

Over een maand brengt Vendetta Records het debuut “And the darkness was cast out into the wilderness” van Mystagogue uit. Het is de zoveelste Nederlandse black metal-band die ons weet te bekoren en bovendien is het een nieuw project van Mories, de bezieler achter Gnaw Their Tongues en tientallen andere projecten (we zijn de tel ondertussen kwijt geraakt). Omdat hij middels Mystagogue eens een andere kant van zichzelf laat zien, besloot ik het creatieve brein enkele vragen voor te schotelen, waarbij ik op zijn tenen trapte als het over moderne black metal ging. (JOKKE)

Dag Mories, we kennen jou voornamelijk van allerhande avantgardistische black metal en noiseprojecten zoals Gnaw Their Tongues en Cloak Of Altering. Met Mystagogue bewandel je meer traditionele black metal-paden. Werkte het verfrissend om eens niet zo veel buiten de lijntjes te “moeten” kleuren?
Ja, afwisseling van spijs doet eten. Maar buiten de lijntjes kleuren gaat altijd geheel vanzelf. Ik maak nooit een vooropgesteld kader voor mijn muziek, hoewel ik met Mystagogue wel een bepaald geluid/idee voor ogen had: to the point, catchy en pakkend, maar ook duister en atmosferisch. Het moest vooral niet dissonant, moeilijk of ontoegankelijk zijn, dat heb ik al zoveel gedaan.

Je bent in ontzettend veel bands actief en hebt ondertussen al honderden song geschreven. Waar blijf je al die energie en vooral ook inspiratie voor muziek en teksten vandaan halen? Geen schrik dat het vat vol ideeën op een bepaald moment uitgeput zal zijn?
Ja daar zit ik altijd een beetje over in, maar toch vloeit er nog steeds vanzelf muziek uit mij…sterker nog, ik loop over van de ideeën, meer dan ik ooit zal kunnen realiseren. Aan muziek zit tevens ook een ambachtelijke kant: hoe meer en langer je het maakt, hoe makkelijker en (hopelijk) beter het wordt. Waar de ideeën vandaan komen? Geen idee. Alles is zo’n beetje om te zetten naar muziek en het is ook een (voor mij) makkelijke uitlaatklep.

Vanwaar de drang om naast de vele projecten die je hebt lopen, toch ook nog Mystagogue op te richten? Besloot je nummers te schrijven na Mystagogue’s oprichting of werd de band in het leven geroepen naar aanleiding van allerhande materiaal dat je in de loop der jaren geschreven hebt, maar waarvoor er geen plaats was in je andere projecten?
Nee, ik had de wens om dit soort black metal te gaan maken. En al best heel lang. Ik heb een erg lange tijd gewacht met het benaderen van drummers want het is al even geleden dat ik nog met een drummer van vlees en bloed heb gespeeld, dus dat vond ik ook best weer spannend. Maar ik ben op een gegeven moment toch maar gaan mailen, want het werd weer eens tijd om in een ‘echte’ band te spelen. En Wessel wilde het gelukkig wel proberen. Na de eerste paar nummers schreef de rest van plaat zich haast vanzelf. We hebben me z’n tweeën de plaat in mekaar gezet.

Ga je Mystagogue naar het podium nemen of beschouw je de band louter als studioproject?
De bedoeling is wel om veel te gaan spelen. We hebben beiden volle agenda’s maar live spelen is zeker het doel! (Ondertussen werd Mystagoue bevestigd voor het Big Ass Metal Festival op 21 september in Utrecht; ADDERGEBROED)

Een mystagoog of hierophant is een persoon die anderen initieert in mystieke overtuigingen, en een opvoeder of een persoon die kennis heeft van de heilige mysteries van een geloofssysteem. Vanwaar de keuze voor deze naam? Beschouw je jezelf als een mystagoog?
Oh nee absoluut niet. Ik ben best wel geïnteresseerd in mystieke en occulte zaken, maar zeker geen autoriteit op dat gebied. De naam vind ik wel wat hebben, maar zoek er niet teveel achter. Het beestje moest een naam hebben. Na wat brainstorming bleef deze over.

Daar ik niet over teksten beschik, vroeg ik me af waar de nummers zoal over handelen?
De teksten spelen zich voornamelijk in mijn eigen fantasiewereld af. Ik denk graag in beelden en zo ontstaan de teksten ook. Ze zijn heel visueel. De onderwerpen zitten dicht bij de gebruikelijke black metal onderwerpen (religie, de dood, geschiedenis, de natuur, extreme emoties, …) maar ik gooi er nog een ’18de eeuws romantisch poëzie’-sausje overheen, omdat die periode me altijd heeft gefascineerd.

De albumtitel lijkt me door haar lange formulering een Bijbelse betekenis of invalshoek te hebben, correct? Op de “Abyss of longing throats” plaat van Gnaw Their Tongues preek ook al een nummer met een sterk gelijkaardige titel (“And they will be cast out into utter darkness”). Is er een link?
De titel is ook zo’n beeld dat ik heb bij ‘het’ of ‘een’ scheppingsverhaal: dat bij het creëren van licht ook de duisternis gecreëerd moet worden. In het Engels kan je dat zo mooi formuleren met het woord “cast“, dat is zo’n groot gebaar bij zoiets abstracts als ‘de duisternis’. Ik doe altijd maar mijn ‘ding’ en waarschijnlijk snapt niemand écht wat ik bedoel en dat is eigenlijk best prima. En ja de Bijbel: eindeloze inspiratie (ik ben trouwens niet gelovig).

Het hoesontwerp van “And the darkness was cast out into the wilderness” intrigeert me enorm. Ik bespeur o.a. figuren die met de dood te maken hebben. Wie ontwierp dit mysterieuze design en is er een link met de albumtitel?
Er is geen link met de titeln maar de hoes heb ik zelf gemaakt. Ik creëer eigenlijk al mijn eigen artwork. Iemands anders artwork voor mijn muziek voelt heel raar. Bij een paar collaboraties en split LP’s heb ik niet zelf het artwork gemaakt, maar voor de rest doe ik alles zelf. De hoes is min of meer spontaan ontstaan en is bijna een soort ‘collage’ geworden van afbeeldingen van de dood en het occulte.

Op basis van de bandnaam en de occult uitziende cover, had ik eerlijk gezegd rituele of orthodoxe black metal verwacht. De sound van Mystagogue heeft echter weinig van doen met dit deel van de scene en leunt veel dichter aan bij het geluid van moderne USBM-acts zoals Void Omnia of Woe. Welke bands beschouw je zelf als invloed voor de muziek van Mystagogue?
Beide bands die je noemt spreken me erg weinig aan haha. Ik denk dat het een kwestie van referentiekaders is waardoor je die sound erin hoort. Er is geen directe invloed, maar ik realiseerde me dat de muziek waar ik het meest naar terugkeer vaak de rauwe toegankelijkere, melodieuze en simpele black metal is. Ik ben een beetje moe van moderne black metal om heel eerlijk te zijn. Behalve tal van oude Griekse en Noorse black metal luister ik bijvoorbeeld naar oude Sargeist en vele andere Finse black metal bands, ook een band als Shroud of Satan die hele simpele catchy muziek speelt maar met het juiste gevoel en rauwe black metal zoals de labels Black Gangrene, the Throat en Signal Rex uitbrengen. Maar heel vaak heb ik een muzikaal idee, maar komt er heel wat anders uit. Mystagogue klinkt naar mijn mening als geen andere band.

Je hebt al verscheidene niches binnen black metal bewandeld. Zo breng je met Hagetisse ruwe black metal, Golden Ashes is eerder atmosferische en door synths gedreven black, je hebt de avantgarde-klanken van Cloak Of Altering en De Magia Veterum, Grand Celestial Nightmare gaat dan weer eerder de symfonische toer op en Mystagogue produceert een modern Amerikaans geluid. Zijn er bepaalde black metal substromingen waar je een hekel aan hebt en die je wellicht nooit zelf muzikaal zal verkennen?
Oeh, je doet mijn hart zeer door de term ‘modern Amerikaans geluid’ in de mond te nemen. Alles wat ik doe, vind ik altijd vrij old school, of het is een hommage aan een bepaalde oude stijl. Ik heb helemaal niets met nieuwe black metal. Ik geloof dat dat niet voor mij is. Heel veel nieuwe black (behalve vaak de raw black metal dingen) klinken ‘slap’. Het is wel goed geproduceerd en ze spelen goed maar het mist iets: ‘het’ gevoel, venijnigheid, iets zieks, iets echt duisters. Ik hoop dat Mystagogue dat een beetje heeft. Ik hou van black metal die klinkt alsof hij gemaakt is door een freak, die niet helemaal goed bij zijn hoofd is, er dubieuze opvattingen op nahoudt en bij zijn moeder in de kelder woont. Niet de black metal die klinkt alsof ie gemaakt is door intellectuelen, kunstacademiestudenten of ex-hardcore lui. Die is niet voor mij.

Oei en ik vind “Here in the white silence of the dawn“, door de positieve vibe die het nummer uitstraalt, zelfs wat naar oude-Deafheaven neigen. Godslastering waarschijnlijk?
Oe..ai ai..Deafheaven is inderdaad een beetje wat ik hierboven bedoelde haha. Neen, daar ben ik geen fan van. Ja, het nummer bevat wat majeurakkoorden maar naar mijn mening klinkt het eerder triomfantelijk.

Je hebt wel een punt. ‘Modern Amerikaans geluid’ is misschien wat fout verwoord. Ik doelde eerder op een sound die neigt naar wat vele nieuwere Amerikaanse bands doen maar waarvan het geluid duidelijk gestoeld is op oude bands.
Ah OK, …dat is beter.

A nacreous-tinted halo of bright sorrow” bevat een spoken word-sample. Wat is de bron van dit fragment en waarom past het bij dit specifieke nummer?
Dat ben ik zelf en het is een klein stukje uit een gedicht van Gustav Flaubert ‘The dance of death‘. Ik heb die tekst vaker gebruikt bij Gnaw Their Tongues. Hij heeft een geweldige sfeer en ik vond die passages passen bij dit nummer.

And the darkness was cast out into the wilderness” verschijnt via Vendetta Records, een label dat ik perfect bij deze muziek vind passen. Heb je lang moeten zoeken naar een geschikte labelpartner?
Neen, ik heb een paar mails rondgestuurd en Vendetta reageerde vrijwel meteen. En ja, veel toffe black metal met de juiste sfeer op het label, dus dat matchte wel.

Was Mystagogue een éénmalig iets of ben je van plan nog een vervolg aan het debuut te breien?
Neen, zeker niets eenmalig. Ik heb al schetsen voor nieuwe nummers. Maar eerst maar eens kijken wat de plaat doet, oefenen, optreden en dan voorzichtig aan nieuwe materiaal werken.

Je bent enkele maanden geleden vader geworden. Wat doet het vaderschap zoal met een mens en kijk je nu anders tegen de wereld en de mensheid aan?
Het slokt bijna alle vrije tijd op hehe, maar eigenlijk is er niets veranderd aan mijn kijk op de dingen. Kan nog komen natuurlijk, maar ik ben volgens mij niet veel veranderd, misschien nog grumpier door slaaptekort. Ik maak me iets meer zorgen over ‘de staat van de wereld’ want je wilt natuurlijk dat je kind ook een normaal leven mag hebben. Maar ik ben nog steeds geen fan van de mensheid.

Ten slotte nog enkele vragen met betrekking tot je erg uitgebreide discografie. Op welke release ben je het meest trots en waarom?
Erg moeilijke vraag!. Ik heb zoveel gemaakt! Deze vraag zou ik elke dag anders beantwoorden.
Gnaw Their Tongues’ “All the dread magnificence of perversity” is gemaakt in een rare geestelijke periode. Die plaat is erg donker en heel spontaan ontstaan. Er is weinig over nagedacht, die is er zo in één keer uitgekomen, dat zijn vaak de mooiste platen. Erg zieke sfeer…oprecht ‘naar’…goed gelukt.
De Magia Veterum’s “The divine antithesis” is een compositorisch hoogtepunt. Ik heb er erg lang aan gecomponeerd, zowel de muziek als de teksten. Beide zijn erg complex.
Seirom’s “1973” is niet echt black metal (eerder shoegaze, ambient, drone), maar een zeer persoonlijke dubbelplaat. Ook erg goed gelukt naar mijn mening.
Gnaw Their Tongues’ “Genocidal majesty” is een meer recenter werk, maar ook echt een overgangswerk. Bijna geen black metal meer, meer industrial en power electronics. Bijna in zijn geheel vormgegeven met abstracte geluiden. Nare nare misantropische plaat.

Is er een release waar je echt niet meer achterstaat en die je ooit volledig zou willen overdoen?
Niet echt. Er zijn wel wat productionele beslissingen op platen die ik opnieuw zou willen doen. Of bepaalde platen die ik echt te snel en nonchalant heb gemixt maar ik heb geen muzikale beslissingen waar ik spijt van heb.

Wat is je meest populaire project en release?
Gnaw Their Tongues is waarschijnlijk het meest populaire. Welke release weet ik niet. Gnaw Their Tongues dingen verkopen bijna allemaal wel goed. All het oude werk is uitverkocht.

Als je je muzikale bezigheden tot één project zou moeten beperken, het welke zou dat dan zijn?
Onmogelijk..zo wil ik niet leven haha.

Welk eigen nummer zou men op je begrafenis moeten spelen?
Seirom’s “C major

Voidsphere – To exist | To breathe

Het lijkt wel of de jongens (en meisjes?) van het Prava Kollektiv jaarlijks op schrijf- en musiceerkamp gaan, want vier van de vijf bands die onderling ook leden delen (Voidsphere, Mahr, Pharmakeia en Hwwauoch) brengen gelijktijdig nieuw werk uit. Enkel Arkhtinn mocht niet meespelen deze keer. Momenteel zijn ze enkel maar op cassette en digitaal te verkrijgen, maar Amor Fati brengt de releases later ook nog op CD en vinyl uit. Voor elk wat wils dus. We trappen af met Voidsphere dat haar derde plaat op drie jaar tijd uitbrengt. Zoals de bandnaam aangeeft, draait het bij deze band louter en alleen rond het opzoeken en aanbidden van de Grote Leegte. Naar gewoonte prijkt het Groot Gapend Gat in één of andere vorm in al haar glorie op de hoes en om de tradities volledig in ere te houden, telt “To exist | to breathe” twee nummers die telkens flirten met de twintigminutengrens en een bepaalde toestand van de Grote Leegte in een sonische vorm gieten. Intergalactische maalstroomblack en kosmische ambient (hoewel iets minder prominent aanwezig dan op “To await | To expect“) gaan hand in hand en creëren een vacuüm dat je moedwillig meesleurt. Gitaarleads scheuren als sirenes door de kosmos, ijle screams doemen uit het niets op en verdwijnen weer in de massa en de toetsen trekken de verstikkende chaos open en geven de muziek een ruimtelijk, open karakter waarbij de grenzen vervagen. Op andere momenten werken de repetitieve riffs en drumpartijen dan weer een hallucinerend gevoel op. Er zijn weinig bands waarvan de bandnaam zo doeltreffend de muziek weet te capteren. Voidsphere is er zo één.

JOKKE: 83/100

Voidsphere – To exist | To breathe (Prava Kollektiv/Amor Fati Productions 2019)
1. The void exists
2. The void breathes

Heinous – Lucifer vult

Na de goed onthaalde eerste demo die eerder dit jaar verscheen, slaat Heinous reeds een tweede keer toe in de vorm van een twee-songs-tellende EP waarvoor het Belgische Medieval Prophecy Records en het Nederlandse New Era Productions de handen in mekaar sloegen. De Nidrosian black metal bands die bij de demo als referentiepunt werden aangehaald, zijn nog steeds toepasbaar op de vurige en vinnige black van onze landgenoten. Ook de stokoude Finse invloeden blijven latent aanwezig en voeg daar gerust ook maar een oer-Franse invalshoek bij. Nieuw element zijn de keyboards die in “Maudits” voor een atmosferische toets zorgen, hoewel Heinous (gelukkig) wel voor een ruwe en vuile sound heeft gekozen. Het thrashy randje zit bovendien nog steeds aan de zwartmetalen fundering vastgekoekt en gas wordt er zelden teruggenomen. De zanger zet eveneens een goede prestatie neer en zoekt aan het einde van “Maudits” uit hoe ver hij zijn stembanden kan uitrekken. Sterk nummer! Van deze band met o.a. bassist Sabathan (ex-Enthroned, Slaughter Messiah) en gitarist Rodrigue Soudant (Slaughter Messiah) in de gelederen, gaan we hopelijk nog veel horen. Laat die eerste langspeler maar komen!

JOKKE: 80/100

Heinous – Lucifer vult (New Era Productions/Medieval Prophecy Records 2019)
1. Temple’s fall
2. Maudits

(meer…)

Nevel – Leven

Voor het album “Teloorgang” uit 2014 had het Utrechtse Nevel drie nummers nodig om een plaat af te leveren die op driekwartier speeltijd afklokt. Op het kakelverse “Leven” – het woordspelletje had u waarschijnlijk in één oogopslag door – hebben ze hiervoor aan één nummer genoeg. Ondanks het feit dat er wel meer bands – denk maar aan Inter Arma, Meshuggah, Pig Destroyer, Edge Of Sanity, Sleep, Jesu, … – ondertussen iets gelijkaardigs hebben gedaan, blijft het toch nog steeds een gewaagde keuze om slechts één kolossaal nummer op de tracklist te hebben staan prijken. Voornamelijk zij die last hebben van een korte aandachtspanne, zie ik in een grote boog omheen dergelijke releases stappen. Het duo Galgenvot (bas, gitaar, tekst en zang) ook gekend van o.a. Iron Harvest en Wrang en W. Damiaen (bas, drums, synths en zang), tevens actief bij Laster, Willoos en Verval zal het in elk geval worst wezen en presenteert in de vorm van “Leven” een vijfenveertig-minuten-durende track die het verhaal vertelt van iemand die zonder perspectief in het leven staat. Deze persoonlijke strijd vol frustratie, twijfel, ongeloof en wanhoop is voelbaar in de met allerhande-modern-klinkende-effectjes-opgesmukte atmosferische black die Nevel ons voorschotelt. Emotioneel geladen riffs en melodieën (waarbij er sporadisch een akoestische gitaar aan te pas komt) veranderen gestaag in verwrongen en woestere passages waarbij de krijsende vocalen (die heel wat aan een band als Laster refereren) ook steeds meer sporen van waanzin gaan bevatten. Rond de vijfentwintigminutengrens wordt de luisteraar een adem- en plaspauze gegund en vervalt de snelle black in serene ambient, pianospel en strijkers die stelselmatig meer dreiging uitwasemen totdat dit (subtiel) symfonisch intermezzo terug in snedige, snelle en snerpende black ontaardt. Gaandeweg wordt er plaats gemaakt voor melancholische slepende leads en uiteindelijk worden er zelfs triomfantelijke blazers uit de kast gehaald waarmee een haast orchestrale finale neergezet wordt. Al deze elementen zijn duidelijk hoorbaar in een uitstekende mix waarvoor W. Damiaen zelf optekende. En wat met de protagonist van dit verhaal? Uiteindelijk beseft hij dat de sleutel tot het leven in het “loslaten van de dingen” ligt. Leer accepteren dat er niet altijd voor alles een grotere of dieperliggende betekenis moet zijn. Leef in plaats van wakker te liggen van wat er allemaal fout kan gaan door dit of ’t geen te doen. Omarm de toekomst met een open geest zonder te weten wat er zal komen. Met deze wijze woorden ronden we de review van deze ambitieuze en straffe plaat (waarbij ik geen seconde separate nummers mistte) af.

JOKKE: 82/100

Nevel – Leven (Babylon Doom Cult Records 2019)
1. Nevel

Funeral Storm – Arcane mysteries

Ook al bestaat de band reeds acht jaar, dit is het eerste full length studio album van de Grieken van Funeral Storm. Meteen na het openen van de post-intro voordeur “Ego sum filius draconis” zal het de fans van vroege Rotting Christ deugd doen om dit te horen van het Hellenistische Zuiden. De luisteraar krijgt namelijk een leuke portie sfeervolle, melodische black metal voorgeschoteld die nergens genoeg afwijkt van de middenweg om iemand geweldig voor het hoofd te stoten. De hele plaat is afwisselend genoeg om eventuele transgressies naar saaiheid toe te vergeven qua slaapverwekkendheid binnen nummers. Waar de melodieuze tragere kant duidelijk wordt, opteert de band erna vrij snel voor een licht verteerbare aanpak in de vorm van door keyboard begeleide riffs en middelmatige extreme vocalen. Eigenlijk is dit een “out of time album” zoals ik er wel meerdere hoor. Met andere woorden, een plaat die twintig jaren geleden immens veel potten had gebroken, maar een release die anno 2019 nauwelijks opzien zal baren. Ik hou wel van de vroege Gehenna, Dimmu Borgir en Old Man’s Child stijl, … maar het zal aan de individuele luisteraar liggen om die dit wil aanschaffen.

Xavier: 74/100

Funeral Storm – Arcane mysteries (Hells Headbangers Records 2019)
1. Invocation of the great red dragon
2. Ego sum filius draconis
3. The martyr of the lake
4. Wandering through the abyss
5. Necromancer
6. Necromancer part 2
7. Funeral storm
8. Origin of utter evil
9. From the great deep of the primordial waters of creation
10. Flowers of my youth

Totalitarian – Bloodlands

De liefhebber van extreme metal weet al lang dat Italië meer te bieden heeft dan liedjes met veel gitaarsweeps en eenhoorns. Romeinse band Totalitarian onderlijnt dit behoorlijk met hun tweede release, de EP “Bloodlands“. Op het eerste gehoor zou je denken dat het gaat om de zoveelste black metal underground revival, maar wie wat meer aandacht besteedt aan de details in de nummers hoort meteen een pak complexer verhaal. Totalitarian raast aan gestaag blastbeat tempo doorheen vijf gitzwarte tracks vol dissonante melodieën en uitgespuugde vocalen en een instrumentale “outro”. De sound is rauwer en scherper dan wat er te horen was op hun debuut “De arte tragoediae divinae” en net als de muziek zelf is deze duidelijk gericht op agressie in plaats van de donkere melancholie typerend voor de voorganger. Het is een release die erg goed werkt als EP, omdat het gebrek aan variatie niet echt de tijd krijgt om te vervelen. Op een volgende, langere release zou ik toch uitkijken naar een meer evenwichtige mix. Het vijfde nummer “Of bullets en gas” heeft een heel sfeervolle partij met clean vocalen die bijvoorbeeld meer zou kunnen uitgediept worden. Fans van rauwe, intense black metal moeten dit zeker en vast eens beluisteren.

Xavier: 82/100

Totalitarian – Bloodlands (Barren Void Records/Lavadome Productions 2019)
1. 1933
2. The wings of the great terror
3. Defeated, destroyed and divided
4. Liberators
5. Of bullets and gas
6. Deathcult eternal