Maand: oktober 2019

Mystagos – Azoth

Wanneer “Adam-Kadmon” uit de startblokken schalt, vrees ik in de vorm van Mystagos met de zoveelste Deathspell Omega-kloon van doen te hebben, ondanks de zompige death metal die eveneens in het uit dissonanten opgetrokken openingsnummer vervat zit. Het daaropvolgende nummer “Solve” is geenszins van hetzelfde laken een broek, want deze song klinkt luchtiger, swingender, progressiever en bevat ook heldere experimentele zang in het straatje van Ved Buens Ende, die wat mij betreft echter gerust achterwege had mogen gelaten worden. “Empire of bones” zoekt opnieuw de aggressievere dissonante sfeer van de opener op, maar door de zompige productie mist het geheel aan kracht. “Ritual” doet zijn naam alle eer aan en zoekt het contrast op tussen razendsnelle black/death en heldere proclamerende koorzangen alvorens ook enkele psychedelische kaarten uit te spelen. Het is één van de betere songs op de plaat want “Shamdon” is me opnieuw een te groot geforceerd experimenteel allegaartje aan extreme stijlen. Geef me dan maar de beklemmende post-apocalyptische ambient-track “The weight of a burial ground” die op atmosfeer in plaats van techniek gestoeld is en zich gaandeweg tot een pakkende dark-metal track ontpopt. Met “Wind of death” wordt er nog een overtuigend einde aan “Azoth” gebreid. Mystagos laat op diens tweede, van alchemistische concepten doordrongen langspeler een schizofreen gezicht zien waaraan blijkbaar bijna tien jaar gewerkt werd. Dit doet mijns inziens afbreuk aan spontaneïteit want veel van wat Mystagos laat horen klinkt té doordacht. Het gevoel is voor mij uit de composities weggeslopen door voorrang aan de ratio te hebben gegeven. Wel knap dat Mystagos een eenmansproject is van een zekere Heolstor die verder ook actief is bij o.a. Alverg. In de beginjaren heette het project trouwens Chains Ov Beleth, waarmee twee langspelers en twee demo’s werden uitgebracht. Fans van de aangehaalde referenties moeten dit misschien toch eens een kans geven, je weet maar nooit.

JOKKE: 71/100

Mystagos – Azoth (BlackSeed productions 2019)
1. Adam-Kadmon
2. Solve
3. Empire of bones
4. Ritual
5. Shamdon
6. The weight of a burial shroud
7. Wind of death

Kosmokrator – Through ruin…behold

Hoogtijd om met een volwaardige langspeler op de proppen te komen, moet het black/death gezelschap Kosmokrator gedacht hebben. Daar zat ik trouwens ook al een tijdje op te wachten. De demo “To the svmmit” (2014) en EP “First step towards supremacy” (2016) waren immers twee knappe staaltjes mystieke, atmosferische en occulte black/death die meteen ook de mensen bij Ván Records – toch nog steeds één van dé hofleveranciers van kwaliteitsvolle extreme muziek – wisten te overtuigen. Onze landgenoten staan al een tijdje op mijn “live to see“-lijstje, maar om de één of andere reden ontglipten ze me steeds, zelfs als ik op een event aanwezig was waar ze geprogrammeerd stonden. Gelukkig verscheen eerder dit jaar de liveregistratie “Live at Hamburg Untertage” om de pijn toch een beetje te verzachten. “Through ruin…behold” is de titel die de eerste langspeler meekreeg en de luisteraar driekwartier lang aan zijn of haar boxen kluistert. Muzikaal gezien ligt de plaat in het verlengde van de vorige releases, wat op zich niet zo vreemd is aangezien de nummers tussen 2013 en 2018 geschreven werden en enkele van hen dus zelfs uit de demoperiode van de band dateren. Zoals gewend van de voorganger, wisselt frontman J. ruwe echoënde death metal-vocalen af met semi-cleane uithalen wat voor een dynamisch schouwspel zorgt, dat maakt “The push towards Daath” meteen duidelijk, alleen haalt een bevreemdende passage vol rituele percussie en bezwerende gitaren de vaart wat uit de opener. Kosmokrator is voortdurend op zoek naar een evenwicht tussen heftige, zompige death metalpassages en meer melodieuze elementen zoals groots klinkende gitaarclimaxen en pakkende leads. Verder wordt ook met contrasten tussen trage dissonante riffs en stuwende blastdrums gewerkt, wat bijdraagt aan een hypnotiserend sfeertje dat de nummers bijwijlen uitstralen. “Ruins” is zo’n kraker waarin de verschillende gezichten van dit vijfkoppige monster aan bod komen. In het epische en atmosferische “Kosmokratoras I – In His name shineth the sun” eist bassist T. zijn plaats op en verder geeft ijle vrouwelijke zang een duistere betoverende meerwaarde. Ook in het doomy negen minuten durende “Gestorben muss sein” zijn vrouwelijke vocalen verantwoordelijk voor het schetsen van een dor en druilerig landschap vol ruïnes nadat de ondergang van de mensheid ingezet werd. De post-apocalyptische sfeer die deze afsluiter uitademt staat dan weer in schril contrast met het triomfantelijke beukwerk van een song als “Irreversible pathways“. Kortom: “Through ruin…behold” is een sterke, dynamische plaat geworden waarmee Kosmokrator zonder blikken of blozen kan meespelen in de internationale scene. En nu zorgen dat ik onze afspraak op 6 december niet mis wanneer Kosmokrator samen met Grave Miasma, Spectral Voice en Vort Het Bos in Antwerpen zal ontheiligen.

JOKKE: 87/100

Kosmokrator – Through ruin…behold (Ván Records 2019)
1. The push towards Daath
2. Ruins
3. Irreversible pathways
4. I am the utterance of my name
5. Kosmokratoras I – In His name shineth the sun
6. Nathir
7. Gestorben muss sein

Volahn – El Tigre del Sur

Volahn – mijn persoonlijke favoriet van de Black Twilight Circle – is reeds tweemaal aan bod gekomen op Addergebroed, telkenmale in de vorm van een samenzwering met één of meerdere bendegenoten. Deze keer doet Eduardo Ramírez, CEO van het clubje en meesterbrein achter Volahn, het in zijn eentje. Volahn kenmerkt zich door zijn volstrekt unieke sound die een exotische cocktail is van chaotische black metal, Americana en spaghetti western klanken, een mix die op papier misschien kokhalzend lijkt, maar in praktijk vlotjes binnen gaat. Op een tweede langspeler is het nog steeds wachten – het fantastische “Aq’Ab’Al” ligt ondertussen toch al vijf jaar achter ons – maar ondertussen is er dus deze nieuwe EP “El Tigre del Sur” die één veertien minuten durende compositie bevat. Het nummer verwijst naar Emiliano Zapata Salazar, een vermoorde Mexicaanse revolutionair die als één van de hoofdrolspelers uit de Mexicaanse Revolutie bestempeld kan worden. Zapata is in Mexico uitgegroeid tot een nationale held die al menigmaal bezongen werd, o.a. door Manu Chao en Rage Against the Machine. Gezien de historische en culturele achtergrond van Volahn was het slechts een kwestie van tijd vooraleer ook hij een ode zou brengen aan deze moedige en strijdlustige generaal. De zweep gaat er meteen op, de strijdklanken schallen ruw maar transparant door het oorlogsgeweld en Volahn schreewt de Spaanstalige teksten ter meerdere eer en glorie van Zapato: “En nombre de la patria ¡Viva Zapata!“. We zijn ongeveer drie minuten ver wanneer de native Mexicaanse klanken voor het eerst hun opwachting maken, zij het nog subtiel in het strijdgewoel vermengd. Stipt halfweg vindt een bruuske ommekeer plaats wanneer de akoestische gitaren en ratelaars vanonder het stof worden gehaald en de teneur middels zinderende desert blues en western-klanken omslaat. De woeste screams maken plaats voor een doorleefde en van een zekere grain voorziene donkere mannenstem. Het zou hier zowaar de soundtrack voor een film als “Desperado” kunnen betreffen. “El Tigre del Sur” is een heerlijke en unieke EP vol Zapatistische black wat mij betreft.

JOKKE: 85/100

Volahn – El Tigre del Sur (Crepúsculo Negro/Nuclear War Now! Productions 2019)
1. El Tigre del Sur

Dikasterion – Aanbidt chaos, rock ’n roll en intensiteit

Dat de Belgische extreme metal undergroundscene springlevend is, is een understatement. Langs weerszijden van de taalgrens popt de ene na de andere black of death metal-band uit de Vlaamse klei- en zandgrond of de Waalse veen- of leembodem op. Dikasterion is een nog vrij jonge band die muzikanten aan weerszijden van de taalgrens verenigt en menig podium in onze contreien aan het ontheiligen is. Naast de muziek, spreken de teksten en het artwork van Dikasterion enorm tot de verbeelding, maar ze roepen ook enkele vragen op. Hanghedief (zang/gitaar) en Death Commander (gitaar/zang) nemen de honneurs waar. (JOKKE)

Ave! Wiens idee was het om de band op te richten en hoe werd het contact met de andere bandleden gelegd?
Gegroet! Dikasterion ontstond aan Waalse zijde, toen drummer Pz. Kpfw, gitarist Death Commander en bassist Cinis mekaar leerden kennen op de universiteit. Toen zaten ze reeds met de idee om samen een band op te richten,  de eigenlijke oprichting kwam pas jaren later. De allereerste repetitie vond begin 2017 plaats in een vochtige kelder van een lokaal café in Seraing. Enkele weken later, na een gesprek tijdens een Barathrum-concert, vervulde Hanghedief de band. In eerste instantie zou hij enkel als live-gitarist fungeren, maar vanaf het eerste moment was er een muzikale klik en werd al snel besloten hem als vaste gitarist en mede-zanger in te lijven.

Jullie bandnaam verwijst naar de juryrechtbank uit het klassieke Athene en Ptolemeïsche Egypte die zich, naast allerhande privaat- en strafrechtelijke zaken, voornamelijk met politiek bezighield. Vanwaar de keuze voor het woord ‘dikasterion’? Ik zie jullie niet bepaald een politieke boodschap uitdragen.
Nee, inderdaad, het gaat ons meer om het bekritiseren van de katholieke kerk in zijn geheel dan een politieke boodschap. Dikasterion kan inderdaad, zoals je vermelde, verwijzen naar de Griekse of Egyptische strafrechtbank. Maar er is nog een derde mogelijkheid, en dit is eerder de betekenis die wij eraan geven. Dikasterion is namelijk ook de benaming voor de hoogste strafrechtelijke macht in het Vaticaan, die bevoegd is om zelfs de paus te veroordelen. Dus laat ons zeggen dat we graag de benamingen (alsook de Bijbelverzen die verder worden besproken) naar onze eigen hand zetten om zo het Christendom te beschimpen.

Sinds jullie oprichting in 2018 werden twee releases uitgebracht. Laat ons eerst jullie demo eens onder de loep nemen waarop vier eigen nummers en een cover van Barathrum’s “War metal” prijken. Drie van de eigen composities verwijzen naar christelijke Bijbelverzen. Wat betekent de Bijbel voor jullie en wie zijn de kenners binnen de band? 
De Bijbel betekent helemaal niets voor ons, behalve dan dat het veel klassieke metal-bands van tekstvoer heeft verschaft en het nog steeds een goede bron is om kritiek uit te putten. De Bijbelverzen verwijzen naar een zin in de Bijbel die als samenvatting van het desbetreffende nummer kan gezien worden. Verder hebben onze teksten helemaal niks te maken met de Bijbelverzen.

Mogen we Dikasterion als een orthodoxe black metal-band beschouwen die Satan als een legitieme metafysische entiteit beschouwt en hierdoor het bestaan ​​van de christelijke God bevestigt, maar hier wel nog lijnrecht tegenover staat door God als een tirannieke entiteit te beschouwen?
Wat Satan belichaamt, verschilt voor elk van ons. Ons idee is niet om het bestaan ​​van welke god dan ook te verkondigen. Het is veel filosofischer dan dat. Het gaat erom wat de mensheid in haar geest verbergt. We verspreiden geen enkele religieuze boodschap. Wat God of Satan is, is niet de hoofdzaak, maar eerder wat het voor mensen betekent en welke macht ze persoonlijk aan beide kanten kunnen verkrijgen. Voor ons is dat passie en vrijheid. Dus we kunnen concluderen dat wij helemaal geen orthodoxe black metal-band zijn. Wij verkondigen namelijk geen “pseudo-occulte-rituele-onzin”!

Eén van de gequote verzen is Exodus 22:18 (“Een tovenares mag niet in leven blijven”) uit het Bijbelboek Exodus dat handelt over de onderdrukking van de Israëlieten in Egypte en de gebeurtenissen die zich voltrekken na hun bevrijding. Op de berg Sinaï krijgt Mozes van God wetten en leefregels voor het volk waarvan de tien geboden de bekendste zijn. De passage die jullie citeren komt uit een aantal sociale wetten voor Israël waarbij enerzijds Gods zorgzaamheid voor ongetrouwde vrouwen, vreemdelingen en armen opvalt, maar anderzijds ook vermeld staat dat tovenaressen of heksen niet in leven mogen blijven. Heksenvervolgingen hebben tussen circa 1450 en 1750 grote delen van Europa in hun greep gehad en vele tienduizenden slachtoffers geëist waarvan ongeveer 80% vrouwen. Gaat het nummer over een specifiek voorval?
De tekst van dit nummer is gebaseerd op een oude Brugse stadslegende. Het verhaal speelt zich af aan de Jeruzalemkerk, die zichtbaar is vanuit Hanghediefs woning. De idee om hier een tekst over te schrijven speelde dus al enige tijd.
In het kort gaat het verhaal over een heksensabbat die bij volle maan rond middernacht zou hebben plaatsgevonden onder de schaduw van de kerk. De heksen zouden er met de duivel, in de gedaante van een zwarte kat, hebben gedanst rond een blauw vuur dat spontaan uit de kasseien verscheen. Op een nacht wandelde een bultenaar, die net van het café kwam, voorbij het spektakel en begon mee te dansen. Als beloning namen ze hem zijn bult af en staken hem op de spits van de kerk. Het enige wat de bultenaar diende te doen was de duivel onder zijn staart kussen. Het achterwerk van de duivel rook naar rozenblaadjes, dus de bultenaar deed dit zonder problemen. Later vertelde hij dit aan een vriend die ook bultenaar was. Zijn vriend zocht de heksen, tot hij ze op een avond aan de kerk zag dansen. Hij danste onmiddellijk mee en ook hem werd het zelfde voorstel gedaan. Maar toen hij het gat van de duivel diende te kussen rook dat naar zwavel en pek. De heksen werden kwaad toen het hem niet lukte en als straf gaven ze hem de andere bult die nog aan het kruis ging, en sinds die dag had hij zowel vooraan als achteraan een bult.
Verder werd de tekst in het refrein aangevuld met zinnen uit echte verslagen van heksen terechtstellingen in Brugge. Zoals bijvoorbeeld: “Ick wilde dat ghy een plaghe, ofte een quellynghe criecht!”, wat een vrouw naar haar schoonbroer riep nadat die haar als heks had aangewezen. Die uitroep diende dus als extra bewijs dat hij gelijk had.

Het merendeel van de slachtoffers die op de brandstapel zijn beland zijn natuurlijk onschuldig. Hoe staan jullie tegenover de doodstraf waarbij het risico bestaat dat een onschuldige wordt gedood?
Politiek is en blijft een verdomde plaag en Dikasterion distantieert zich daarom ook volledig van dergelijke onzin. Einde van de discussie.

Openbaring 13:6 (“En het opende zijn mond tot lastering tegen God, om Zijn Naam te lasteren, en Zijn tabernakel, en zij die in den hemel wonen.”) is een passage uit het laatste Bijbelboek, de Openbaring aan Johannes, dat vol wonderlijke visioenen staat. Na een visioen van een draak en een monsterlijk beest uit de zee, ziet Johannes nog een ander beest opkomen, nu uit de aarde. Het dwingt alle mensen het eerste beest te aanbidden en laat vuur uit de hemel neerdalen om indruk te maken. Het andere beest laat de mensen een beeld voor het eerste beest maken, en blaast dat beeld leven in. De mensen moeten ook dat beeld aanbidden, anders zouden ze gedood worden. Ook laat het andere beest bij alle mensen een merkteken op hun rechterhand of op hun voorhoofd aanbrengen. Zonder dat merkteken zouden ze niets kunnen kopen of verkopen. Dat merkteken verwijst naar de naam of het getal van het eerste beest. Dat getal is: 666. Een gedroomd scenario voor een tekst van een black metal-band natuurlijk! Welke andere literatuur (of andere zaken) inspireert jullie tot het schrijven van teksten?
Wij zijn allen grote geschiedenisfreaks, dus ik denk dat daar het antwoord ligt.

De hoes van de demo lijkt ook naar dit nummer te verwijzen. Wie ontwierp deze fantastische cover?
De tekening die op de hoes van de demo prijkt, stelt de menselijke oerinstincten en de eeuwige strijd van goed en kwaad die  in onszelf woedt voor. Al ons artwork, inclusief het logo, werd door Cinis (de bassist), getekend. Hij werd vooral geïnspireerd door middeleeuwse iconografie en schilderkunst.

Door het hoofdzakelijk gebruik van gele, blauwe en rode tinten valt deze hoes erg hard op tussen de veelal donkere ontwerpen in de black metal-scene. Ook de nieuwe EP bevat een cover in dezelfde stijl. Wordt dit een soort van huisstijl die we in de toekomst op alle Dikasterion-releases mogen verwachten?
Ik denk dat dit inderdaad als onze huisstijl mag gezien worden. Qua artwork heeft Cinis de volledige vrijheid, maar ik denk dat hij inderdaad trouw zal blijven aan dezelfde herkenbare stijl voor onze releases.

De demo verscheen zowel op CD, tape als 10 inch vinyl via het Nederlandse New Era Productions en Darkness Attack Records. Jullie nieuwe EP wordt echter door Amor Fati Productions uitgebracht. Opereert Dikasterion liever als onafhankelijke band of zijn jullie bereid jullie handtekening onder een meerplatencontract bij een label te zetten?
Wij werken inderdaad liever onafhankelijk, zonder aan één label vast te zitten, en zonder deadlines. Zowel voor de demo als de EP kwam de vraag van de labels in kwestie, dus bij wie we toekomstige releases zullen uitbrengen zal de tijd uitwijzen!

Op de EP laten jullie de Bijbel achterwege en halen jullie inspiratie uit geschiedkundige gebeurtenissen zoals de executie van de monnik Jean Delvaux die in 1597 plaatsvond in Stavelot en de kadaversynode die zich in 897 in Rome afspeelde. Er hebben zich in de loop van de geschiedenis al ontelbare mystieke, lugubere en onheilige taferelen afgespeeld die als voedingsbodem voor jullie songteksten kunnen dienen. Welke geschiedkundige periodes spreken het meest tot jullie verbeelding en waarom?
Ieder van ons heeft een specifieke periode waar hij zicht het meest in interesseert, maar toch kan een er van een gezamenlijke interesse in de middeleeuwen gesproken worden, die overduidelijk in ons artwork naar voor komt!

Willen jullie elke release rond een bepaalde thematiek (de Bijbel, geschiedkundige gebeurtenissen, …) uitwerken?
Het is nooit onze specifieke bedoeling geweest om in een bepaald thema te werken, het kwam zoals het kwam. Dus ik denk dat de tijd nog zal uitwijzen hoe we toekomstige uitgaven zullen inkleden,

Ligt er na de demo en de EP ook een langspeler in het verschiet?
Daar wordt inderdaad aan gewerkt, maar een specifieke releasedatum is tot nu toe nog niet aan de orde.

Qua stijl eren jullie oerbands zoals Barathrum, Archgoat, Beherit en Holy Death. Wat onderscheidt deze oudgedienden van de moderne stromingen binnen extreme metal?
Het antwoord heb je zelf al gegeven, “oerbands”, het primitieve, niet tot de harmonie uitgepluisde natuurlijke riffs en sfeer, wat vaak door nieuwe bands vergeten word, is wat ons vooral aanspreekt.

Ik zag jullie reeds tweemaal aan het werk. De eerste keer was in Brugge als invaller voor Paragon Impure, die last minute verstek moesten laten gaan door een beenblessure van hun drummer, en dat was niet meteen de allerstrakste set die ik ooit zag. De tweede keer was op het A Thousand Lost Civilization-fest waarbij Hanghedief door een armblessure als gitarist verstek moest laten gaan en enkel de zang op jou nam. Hoewel dit waarschijnlijk ook niet de meest ideale situatie was, overtuigde deze set me veel meer.
De armblessure (en nog vele andere) is het resultaat van een zwaar verkeersongeval dat Hanghedief meemaakte in mei 2018. Achteraf gezien was het optreden in Brugge nog veel te vroeg (het optreden kort erna in Seraing werd zelfs gegeven zonder hem), het allereerste optreden was eigenlijk gepland voor ATLC, en dus kan een groot deel van de onstrakheid hier aan toegeschreven worden en deels ook door wat technische problemen.
Wat Brussel betreft, een week voor het optreden onderging Hanghedief opnieuw een operatie aan de arm. Vandaar dat Bones als vervanger in de bres gesprongen is en dat Hanghedief enkel zijn zang op zich genomen heeft en dit ook blijven doen is voor de volgende concerten tot juli.
Verder was Death Commander ook nog eens ziek die dag en Pz. Kpfw had last van een beenblessure, dus alles in beraad genomen kunnen we wel stellen dat we een goede show neergezet hebben!

Hing er rond jullie andere shows ook steeds een chaotisch element?Tuurlijk, maar laten we het gecontroleerde chaos noemen, elke show was er wel iets. Wij aanbidden chaos, rock ’n roll en intensiteit, en dit is wat bij Dikasterion ook het beste past!

Wat mogen we op korte termijn nog van Dikasterion op live front verwachten?
Tot nu toe staan er nog drie optredens gepland. Op 7 december staan we in de Verlichte Geest te Roeselare waar we het podium delen met Inquisitor, Exoto en Slaughter Messiah. Op 21 december spelen we in de Helvete in Oberhausen, Duitsland, waar we openen voor Verdunkeln en Cult Of Erinyes. En op 29 februari spelen we op een privé feest in Tilburg.

Ceress – Tragedy at dusk

Het gebeurt niet vaak dat een nieuwe band bij mij een gevoel van nostalgie kan oproepen, maar van het Braziliaans black metal soloproject Ceress, geven mijn grijs gekrulde haren acht. Het is geheel per toeval dat ik deze band heb ontdekt, want er is namelijk weinig of niets online over te vinden en het maakte ook geen deel uit van de Addergebroed promopost. Het gaat hier om een digitale release in eigen beheer. Wat meteen opvalt is de rauwe, maar degelijke productie. Wie de heer F. Wolff ook moge zijn, hij heeft duidelijk verstand van hoe een dergelijke release hoort te klinken. Het eerste nummer vliegt er meteen in met een klassiek up-tempo black metal nummer dat ergens tussen Bathory en vroege Immortal zweeft. Daaropvolgend krijgen we twee instrumentale nummers die niet verbluffend zijn, maar wel sfeervol. Met “Lost world” duiken we terug de metal in. Dit keer wordt gas terug genomen en krijgen we een meer doomy nummer dat meer in de richting gaat van oude Katatonia, maar dan met een meer black metal einde. Een einde dat teruggrijpt naar de openingstrack en de rest van de plaat, qua stijl, aankondigt. En die rest is sfeervolle black metal met ambient intermezzos, welke deels worden gemaakt door het geweldige eighties new wave gitaarsologeluid. Aan het eind krijgen we een paar minuten stilte met een korte hidden track, een onnozelheid die de weemoed onderstreept. Het enige wat me stoort aan dit debuut is dat het me keihard doet denken aan een band waar ik echt niet op kan komen. Figuurlijk dan. Misschien zal niet iedereen even enthousiast zijn over deze plaat, gezien het feit dat het echt helemaal niks nieuws is, maar ik vind ‘em (zeker voor een solodebuut) alvast geweldig. De aandachtige lezer die even een kijkje gaat nemen naar de YouTube-link, zal zeker en vast ook de typfout merken in de albumtitel.

Xavier: 85/100

Ceress – Tragedy at dusk (Eigen beheer 2019)
1. The winged
2. Morbid rain
3. Sorry of angels
4. Lost world
5. Landscape from hell
6. The evil race
7. At war with the king
8. Tragedy at dusk


Shrine of Insanabilis – Vast vortex litanies

Nadat Dysangelium de verwachtingen helaas niet helemaal kon inlossen, krijgt Wold Terror Committee dit jaar nog een tweede kans in de vorm van “Vast vortex litanies”, de tweede langspeler van Shrine of Insanabilis nadat in 2015 hun debuut “Disciples of the void en in het jaar daarna een twee nummers tellende EP het levenslicht zagen. Net zoals Dysangelium zag ik Shrine of Insanabilis een enorm strakke set spelen in Het Bos, dit keer als opener voor Slidhr, Sinmara en Acherontas. Ondanks mijn vermoeidheid na het Fall of Summer festival in Parijs wist het Duits kwartet te overtuigen – een kunstje dat ze op Netherlands Deathfest probleemloos (en dan heb ik het over de kwaliteit, niet over de technische mankementen) overdeden. De orthodoxe black metal die de heren spelen raast aan sneltempo door de speakers: zo goed als elk nummer zit barstensvol blast beats en het tempo blijft zo goed als constant de hogere regionen opzoeken. Shrine of Insanabilis is compromisloos en ondanks het orthodoxe karakter wordt niet gedweept met overbodige rituele passages en kilo’s dissonantie, hoewel die hier en daar (uiteraard) de kop op steken. De focus ligt vooral op melodieuze leadlijnen, een scherpe gitaarsound en de tandem van vocalen: hoge screams wisselen af of worden gecombineerd met diepere grunts, wat de dynamiek ten goede komt gezien de nummers allen een gelijkaardige opbouw hebben en er weinig ademruimte overblijft om wat gas terug te nemen. In nummers als “The last-born tyrant” en het fenomenale “Mother and executioner” zetten de heren net iets meer in op catchy, meeslepende melodie en dat mochten ze wat mij betreft wat vaker gedaan hebben. Shrine of Insanabilis hanteert een take no prisoners-aanpak waardoor, zeker door het constant hoge tempo, de afzonderlijke nummers af en toe wat onderling inwisselbaar worden. Echt memorabele nummers zoals “Ruina” van het debuut, die er met kop en schouders bovenuit steken vallen niet te bespeuren, ondanks het consistent technisch hoge niveau van de muzikanten, maar toch is dit een erg puik album geworden. De plaat werd ingeblikt in de befaamde Necromorbus Studio waardoor we naar goede gewoonte niks op de sound kunnen aanmerken. Na het teleurstellende album van Dysangelium weet W.T.C. Productions dit jaar dan toch nog terug te slaan!

CAS: 83/100

Shrine of Insanabilis – Vast vortex litanies (W.T.C Productions 2019)
1. Parallax endeavour
2. Lusting after a burn
3. The last-born tyrant
4. Vertex
5. Mother and executioner
6. Inisible. Infinite…
7. Verdict

Mayhem – Daemon

Ik neem aan dat deze band geen lange, saaie introductie behoeft. Als één van de drijfveren achter de “First Wave of Norwegian Black Metal” zou de naam Mayhem namelijk elke genrefanaat bekend in de oren moeten klinken. Mijn excuses, ik bedoel natuurlijk “The True Mayhem“. Een bekendheid die niet per se te maken heeft met hun productiviteit of de kwaliteit van hun muziek doorheen de jaren en wel met de dodelijke scene soap van de nineties. Je weet wel, dat gedoe waar ook Burzum deel van uitmaakte en waar Necrobutcher nog graag eens op knullige wijze naar verwijst tijdens de promotionele interviews voor het nieuwe album. Ondanks het feit dat ik hun invloed erken, ben ik nooit een gigantische Mayhem fan geweest. Op het iconische “De mysteriis dom sathanas” na, vind ik “Wolf’s lair abyss” en “Chimera” de enige goede platen die ooit met het Mayhem logo de deur zijn uitgegaan. Vandaar mijn grote verbazing toen ik “Daemon” voorgeschoteld kreeg. Want hoewel ik er niet ondersteboven van ben, is het een degelijk product geworden dat, ondanks het feit dat enkel Necrobutcher en Hellhammer min of meer originele leden zijn, een vrij typisch geluid heeft weten vatten. “Daemon” brengt namelijk moderne black metal met behoorlijk wat traditionele knipogen naar “DMDS“, zoals in de track “Malum“. De productie van Necromorbus Studio (bekend van o.a. Watain, Funeral Mist, Ondskapt, …) is helder en evenwichtig, maar mist toch wel wat zwaarte. Iets wat bijvoorbeeld opvalt tijdens het anders wel stevige, slepende nummer “Daemon spawn“. De gitaren zijn relatief eenvoudig en repetitief. Ze doen echter iets complexer aan door stukjes die flirten met dissonantie en kennen hier en daar een welkome uitblinker zoals “Bad blood“. De bas is simpel en ligt relatief hoog in de mix. Nou ben ik daar normaliter wel voor te vinden, ware het niet dat de ritmesectie op dit album nogal slaapverwekkend is. De drums van Hellhammer lijken namelijk wel uitbesteed aan een ergotherapiegroep op Xanax, iets wat je nou niet zou verwachten van iemand van zijn kaliber. Lichtpunt zijn de vocalen van Attila die, op wat nodeloos gekweel na, sterker zijn dan ooit en eigenlijk voor de meeste afwisseling zorgen. Hoewel het album het meest vergeleken wordt met “De mysteriis dom sathanas” alsof het een soort throwback is, vind ik het eigenlijk een logische opvolger van het inmiddels vijftien jaar oude “Chimera“. Fans van de band zullen dit zeker kunnen smaken, maar wat mij betreft hebben we hier te maken met een middelmatige release die het vooral van de merknaam moet hebben. Ware het niet voor de bandgeschiedenis, dan was dit gewoon in de “ooit nog een tweede keer te beluisteren” stapel beland.

Xavier: 73/100

Mayhem – Daemon (Century Media 2019)
1. The dying false king
2. Agenda ignis
3. Bad blood
4. Malum
5. Falsified and hated
6. Aeon daemonium
7. Worthless abominations destroyed
8. Daemon spawn
9. Of worms and ruins
10. Invoke the oath