Month: januari 2020

Asgrauw – De verwoestende kracht van een planeet aan het eind van haar latijn

De Nederlandse black metal scene floreert de jongste jaren dat het een lieve lust is. Je hebt ouwe rotten als Funeral Winds of Cirith Gorgor die niet aan stoppen denken en anderzijds stroomden er liters vers bloed de scene binnen. In het geval van Asgrauw dacht ik met een relatief nieuwe band van doen te hebben, maar het nagelnieuwe – overigens prima – “IJsval” bleek ondertussen toch al de vierde langspeler van het trio te zijn. We schotelden de band enkele vragen voor. (JOKKE)

IJsval” is reeds jullie vierde langspeler en hoewel ik het reilen en zeilen van de Belgische en Nederlandse black metal-scene toch vrij goed op de voet volg, beluister ik nu pas voor de eerste keer een plaat van jullie. Hoe moeilijk is het vandaag de dag voor een kleinere band als Asgrauw om gehoord en gezien te worden?
Hoewel we een bovengemiddeld actieve band zijn, leeft Asgrauw al tien jaar redelijk onder de radar. We zitten met ons repetitiekot weggestopt in het dorpje Groesbeek, waar de scene redelijk nihil is. Asgrauw is tot nu toe niet echt opgepikt door het publiek. Hoe dat kan weten we niet. Het heeft gewoon niet zo mogen zijn.

De interesse in Asgrauw lijkt me met “IJsval” nu wel écht gewekt te zijn. Ik zie veel positieve reviews passeren en ik las dat de vinylversie van de plaat al voor de releasedatum uitverkocht was (ook al zijn het maar 100 stuks). De meeste credits gaan natuurlijk naar jullie als band voor het schrijven van een killer plaat, maar in welke mate draagt ook het feit dat jullie nu bij Death Kvlt Productions zitten bij tot het groter bereik?
Dank voor de complimenten. Na de vorige releases hoorden we steeds de spreekwoordelijke krekels tsjirpen. Er kwam nauwelijks respons. Het feit dat we op een Japans label zaten dat enkel in die contreien actief is, zal daar wellicht toe bijgedragen hebben. Deze keer hebben we het iets anders aangepakt. We hebben voor “IJsval” enkele labels dichter bij huis benaderd. Death Kvlt Productions reageerde enthousiast. Het is een jong en fris label dat aan elke release voldoende aandacht schenkt. Het is geen dozenschuiver. Dat was voor ons voldoende reden om met dit Engelse label in zee te gaan voor een gelimiteerde plak blauw vinyl. Deze verkocht in de voorverkoop al in enkele dagen uit. Dat bleef vervolgens niet onopgemerkt bij andere labels. Er lijkt nu iets te gebeuren. Misschien is de tijd gewoon rijp voor Asgrauw.

IJsval” verschijnt ook digitaal, op tape (via Fòlkvangr Records) en CD (Pest Productions). Welke geluidsdrager geniet jullie voorkeur en hoe belangrijk zijn digitale platformen voor jullie om jullie muziek te verspreiden?
Onze bassist Kaos roept altijd: “Only physical is real!”. Vinyl heeft vanzelfsprekend onze voorkeur, alleen al vanwege het formaat van de cover. We schenken veel aandacht aan artwork. Tape is een prima cult medium, mits het goed is gedupliceerd. Want ook aan geluid besteden we steeds meer aandacht en een slecht gedubde cassette is ons een doorn in het oog. Wat dat betreft prevaleert CD. Voor elk medium is wel wat te zeggen. Helaas zijn in toenemende mate digitale platformen van belang. Wie heeft er tegenwoordig nog een cassettespeler in de auto? Wat dat betreft hebben wij begrip voor de trend om gelimiteerde items uit te brengen. Underground labels zetten geen grote hoeveelheden platen meer weg. Het is helaas niet anders.

Ik las in een ouder interview dat jullie het schijt hebben aan social media, maar uiteindelijk maken jullie er nu toch ook volop gebruik van. Frappant dat ik meerdere tegenstanders van het medium uiteindelijk toch steeds overstag zie gaan. Terratur Possessions is daar een recent goed voorbeeld van. Veel bands – en dan vooral in het black metal-wereldje – beweren enkel voor zichzelf muziek te spelen en schrijven. Waarom dan op een podium kruipen, platen uitbrengen en op social media zitten?
Goede vraag en dat is iets waar we zelf mee worstelen. Laten we vooropstellen dat we muziek voor onszelf maken en er niet mee bezig zijn wat het publiek leuk vindt. Als anderen het leuk vinden is het mooi meegenomen. Maar als je muziek maakt voor een ander dan ben je totaal verkeerd bezig. Dat is niet oprecht. Anderzijds moet muziek ook buiten de muren van de oefenruimte gehoord worden. We blazen echter niet graag hoog van de toren. Bescheidenheid siert, maar is ook een valkuil. We zijn onlangs uit onze comfortzone gestapt en zijn ons wat actiever gaan profileren op social media. Dat was meer ‘moeten’ dan ‘willen’. Het voelt ongemakkelijk voor een band die in de basis aandachtsschuw is.
Er is nog een ander punt waarom we niet onverdeeld positief zijn over social media. We spelen niet voor niks 2nd wave black metal. Twee van ons, ouwe rotten, waren in die tijd al actief in de black metal. Mooie tijden. De zwarte plaag werd verspreid via tape-trading en DIY gekopieerde magazines. Voor het bestaan van het ‘www’ was black metal in zekere zin mystiek. Je moest moeite doen om aan je muziek en informatie te komen. Internet neemt dat aspect weg.
Maar de wereld is veranderd. Ben je bescheiden, dan besta je niet. Schoorvoetend moesten we met de tijd mee als we ook buiten de oefenruimte gehoord wilden worden. Onze eeuwige knorremans Batr (“vroeger was alles beter”) was sceptisch. En dan hebben we Vaal, die niet eens een smartphone heeft. Gelukkig hebben we Kaos in de gelederen, die de promotiewerkzaamheden voor zijn rekening wilde nemen. Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat dit wél z’n vruchten afwerpt.

Asgrauw bestaat een decennium. Kunnen jullie tevreden terugblikken op de voorbije tien jaar? In welke mate verschilt het piepjonge Asgrauw van de band anno 2020?
De tijd is voorbijgeschoten. Asgrauw van tien jaar geleden is niet te vergelijken met nu. In de demo-periode was Asgrauw een rammelende, traditionele black metal band die te kampen had met wat personeelswisselingen. Sinds pakweg 2013 is er sprake van een stabiele line-up met drie bloedfanatieke lieden. Het gros van de tracks op het debuut “Schijngestalten” was nog een erfenis uit de rauwe demotijd. Daarna is Asgrauw een meer melodieuze, atmosferische weg ingeslagen. Ook is sindsdien het opnameproces volledig in eigen hand gehouden. Asgrauw heeft duidelijk twee gezichten. De studioband, en het podiumbeest. Live zijn we nog steeds die te snelle, ietwat rammelende punkband uit de begindagen. We willen een hoop energie overbrengen. De boel finaal slopen. Dat staat live voorop.

Heeft de realiteit de dromen van tien jaar geleden overtroffen?
Eigenlijk hadden en hebben we helemaal geen dromen en verwachtingen. We doen wat we moeten doen. Het komt zoals het komt.

Hoe zou je “IJsval” omschrijven vergeleken met diens voorgangers? Wat maakt “IJsval” jullie beste release tot op heden?
Iedere band vindt z’n laatste wapenfeit het beste. Maar ons debuut daargelaten, staan we nog steeds volledig achter onze eerdere releases. “Krater” en “Gronspech” klinken wellicht wat obscuurder en rauwer qua productie, doch de muziek verschilt eigenlijk weinig van wat je hoort op “IJsval“. Ook de split 7” vinyl op het bevriende label Zwaertgevegt vinden we nog steeds tof. We zijn echter deze keer nóg kritischer geweest op riffs en songwriting. Dat is een logisch proces. Qua productie zijn we behoorlijk gegroeid. Niet alleen Batr had inmiddels wat meer mix-ervaring. Ook hadden we een stel extra oren ingehuurd in de vorm van een professioneel master-engineer. Jory van Pitch Note Productions was zeer kritisch en heeft Batr het vuur aan de schenen gelegd. Talloze keren zijn mixversies over-en-weer gemaild tot iedereen een big smile op de bakkes had. Godverdomme wat klonk dat opeens hard!

Jullie voorgaande album “Gronspech” (2018) werd in lokaal dialect gezongen. Geldt dat ook voor “IJsval”? Ik ben benieuwd naar de teksten maar die houden jullie blijkbaar liever voor jullie zelf. Zijn teksten ondergeschikt aan muziek voor jullie?
Gronspech” is inderdaad in Groesbeeks dialect gezongen. Simpelweg vanwege het feit dat het ook om plaatselijke sagen en legenden gaat. Vaal en Kaos zijn geboren en getogen in Groesbeek en spreken het, overigens onverstaanbare, dialect. Verder zijn onze lyrics geschreven in het Nederlands. We maken muziek voor onszelf. Openbaar maken van teksten heeft daarom voor Asgrauw geen enkele toegevoegde waarde. De muziek is het belangrijkst, maar dat neemt niet weg dat teksten ergens over moeten gaan.

Thematisch gezien schetsen jullie op de nieuwe plaat de ondergang van de mensheid. Dat thema kwam op “Krater” (2016) ook al aan bod. Toen speelden jullie met het element ‘vuur’ terwijl nu ‘ijs’ aan bod komt. De mensheid is ondertussen op zo veel manieren aan zijn eigen einde aan het timmeren dat het bijna te absurd voor woorden is. Schuilen er misantropen in jullie?
Ironisch feit is dat enkele thema’s die we op “IJsval” bezingen kort na de opnames al zijn uitgekomen. Nu willen we niet de Nostradamus gaan lopen uithangen, maar toch… “IJsval” beschrijft de Apocalyps die ons te wachten staat. Niet alleen ijs (of juist het verdwijnen er van) komt aan bod. Maar ook water, vuur, epidemieën en het uiteindelijke verval van beschaving. Voor zover we van beschaving kunnen spreken. De verwoestende kracht van een planeet die aan het eind van haar latijn is. Uitgeput en uitgebuit door de plaag die ‘mens’ heet. Je zou het misantropisch kunnen noemen. Maar eigenlijk is het gewoon de harde realiteit.

Duivelaanbidding en kritiek spuien op religie zijn duidelijk niet aan jullie besteed. Wat is jullie mening over bands die het nog steeds nodig vinden om heilige huisjes in te trappen en – al dan niet op een theologische manier – de duivel bezingen?
Wat andere bands doen moeten ze zelf weten. Als black metal overtuigend wordt gebracht, dan is het goed. Dat kan alleen als een band zich met een thema kan identificeren. Teksten uitkramen over iets waar je totaal niks mee hebt, dat voelt niet oprecht. Dat doen we dan ook niet. Tegenwoordig lopen de kerken massaal leeg. Op dat gebied is er voor ons geen taak meer weggelegd. En eerlijk gezegd interesseert het ons ook geen reet wat een ander op zondagochtend allemaal uitvreet. Zolang ze ons er maar niet mee lastig vallen. Voor ons is niks heilig. We zijn ook niet bezig met zaken als occultisme.

Jullie hanteren een DIY-mentaliteit. Zo werd de plaat opgenomen en gemixt door jullie drummer Batr. Leggen jullie jezelf een zekere tijdsdruk op tijdens het opnameproces of maken jullie net gebruik van het voordeel over een eigen studio te beschikken zodat jullie kunnen werken wanneer het uitkomt?
Het debuut “Schijngestalten” is elders in de studio van een vriend opgenomen in een tijdsbestek van enkele uren. Dat hoor je op die plaat terug. Een soort live-geluid dat wel bij de rauwe stijl van dat moment paste. Een stijlverandering behoefde echter ook een andere benadering van productie. De opvolger “Krater” is daarom in eigen beheer opgenomen en gemixt door Batr, die op dat moment nauwelijks kaas van zulke dingen gegeten had. Nu nog steeds niet trouwens, maar dat terzijde. Sindsdien doen we niet anders. Het feit dat we kunnen opnemen wanneer we zin hebben geeft enorme vrijheid. We nemen ruim de tijd voor een album. Geen tijdsdruk. Een plaat is pas af als we ‘m zelf af vinden. Maar na ontelbare vastgelopen Cubase-sessies op Batr’s antieke Commodore 64 en ongeveer een miljoen mixversies te hebben geluisterd zijn we er ook vaak wel een beetje klaar mee. Dan moet het ook snel worden uitgebracht… Een computercrash ligt immers altijd op de loer.

Voor het artwork werken jullie sinds “Krater” samen met Jeroen Putman van de bands Owl en Nord. Zijn schilderwerkjes weten de sfeer van jullie platen perfect te capteren en doen me wat denken aan de eerste drie platen van Ulver, een band waarvan ook muzikaal gezien de invloeden niet ontkend kunnen worden. Welke andere bands hebben jullie geluid beïnvloed en wat vinden jullie van het latere Ulver?
Asgrauw’s geluid wordt door diverse bands geïnspireerd. Ieder van ons heeft toevallig een heel andere voorkeur. Uiteraard delen we een liefde voor 2nd wave Scandinavische black metal. Dimmu Borgir (t/m “Stormblast“), Emperor, Ancient, Dødheimsgard, Mactätus etc. Riffmeister Vaal houdt daarnaast van snijdende black metal. Urgehal, Tsjuder, Horna. Dat soort dingen. Kaos is dan weer van de energieke, militante rechttoe-rechtaan stoomtrein black metal en hardcore punk. Hij zorgt voor de nodige portie agressie binnen de band. Batr zit in de avantgarde en experimentele regionen en draait veel vage fusion-jazz. De experimenteerdrift kan hij gelukkig kwijt in zijn project Meslamtaea, al zorgt hij er wel voor dat Asgrauw muzikaal interessant blijft. De ongebruikelijke mix van voorkeuren binnen de band gaat gek genoeg goed samen. Er is een goede chemie. Iedereen draagt zijn steentje bij.
Ulver is inderdaad inspiratie. Vooral het experimentele “Vargnatt” en het magische “Bergtatt“. Het latere werk is bij vlagen prima te pruimen. “Shadows of the sun” is een parel van een plaat. Andere platen zijn te poppy. De olieverf panelen van J. Putman doen enorm denken aan de covers van de klassieke Ulver trilogie. Wat ons betreft dus een perfect match. Toevallig is Jeroen een goede vriend van ons dus de drempel was laag om hem te vragen.

Wat staat er zoal op de planning qua shows ter promotie van het nieuwe album? Wanneer mogen we jullie nog eens in België verwachten?
Werk en privéleven laten het helaas niet toe om vaak en ver op te treden. We zijn daarom erg selectief met accepteren van gigs. Voor een toffe show in België houden we ons uiteraard aanbevolen! We staan klaar om de boel te slopen.

Tenslotte wou ik het nog even over de Nederlandse scene hebben. Deze floreert de laatste jaren enorm. Je hebt aan de ene kant enkele oude rotten die hun streken nog niet verleerd zijn en aan de andere kant is er heel veel vers bloed van allerlei strekking. Vooral Gelderland lijkt een hotbed bij uitstek voor Nederlands zwartmetaal te zijn. Heerst er een gezonde dosis rivaliteit tussen bands en hoe verhouden jullie zich tot de rest van de scene?
Er gebeuren mooie dingen in Nederland en het aantal kwaliteitsbands dat boven komt drijven neemt toe. Rivaliteit onder bands voelen we niet. Het is geen wedstrijdje. Asgrauw is een entiteit dat zijn eigen pad volgt. We zijn behoorlijk op onszelf en maken niet echt onderdeel uit van een scene. Bands die we goed vinden verdienen onze support. We ervaren dat dit vaak wederzijds is.

Caspian – On circles

On circles” is album nummer vijf voor Caspian, de uit Beverly, Massachusetts afkomstige post-rockband. Het sextet is samen met Russian Circles zowat de enige band uit het grotendeels instrumentale genre die ik nog op de voet volg. Naar het alweer uit 2015 stammende “Dust and disquiet” grijp ik nog met de regelmaat van de klok terug al was het maar voor het bazennummer “Arcs of command“. Zo’n klepper van formaat is er tussen de acht nieuwe songs spijtig genoeg niet te vinden, maar over ’t algemeen ligt de kwaliteit wel weer hoog. “On circles” is een plaat die de diversiteit van de voorganger verder doortrekt. De ietwat veilige opener “Wildblood” wordt met saxofoonklanken ingekleurd en in het post-rock epische stereotiepe “Ishmael” en het traag opbouwende “Division blues” draaft de ondertussen veelvuldig gevraagde celliste Jo Quail op. Voor de tweede keer op rij horen we zang op een Caspian-plaat. Deze keer is het in de vorm van “Nostalgist” waarop we Pianos Become The Teeth-zanger Kyle Dufrey aan het werk horen. Het is een rustige popsong die me wat aan het Zweedse South Of You doet denken, maar niet tot de verwachte uitbarsting komt. In de akoestische afsluiter “Circles on circles” horen we Phillip A Jamieson trouwens voor de eerste keer zingen. In “Onsra” tiert de analoge synthesizer sound welig en net zoals in de titeltrack van “Waking season“wordt de climax hier abrupt een einde toegemeten. Het heftige “Collapser” heeft nog het meest weg van “Arcs of command“. Jani Zubkovs’ basgitaar ronkt lekker stoer op Russian Circles-achtige wijze en de vier gitaristen leven zich volop uit waarbij de ene na de andere explosieve gitaarriff doorheen een epische wall of sound op ons afgevuurd wordt. Meer van dat graag! “Flowers of light” hangt aaneen van de loopjes en telwissels waarin Caspian bewijst dat ze ook technisch sterk uit de hoek kunnen komen. Nieuwe drummer Justin Forrest kwijt zich bovendien ook gedegen van zijn taak. Caspian is terug met een sterke, afwisselende plaat die de voorganger echter niet weet te overtreffen.

JOKKE: 82/100

Caspian – On circles (Triple Crown Records 2020)
1. Wildblood
2. Flowers of light
3. Nostalgist (feat. Kyle Dufrey)
4. Division blues
5. Onsra
6. Collapser
7. Ishmael
8. Circles on circles

Mavorim – Axis mundi

Bij de eerste blik op de vrij lange tracklist van “Axis mundi“, de tweede volwaardige plaat van het Duitse Mavorim viel me meteen het laatste nummer “Kaiserjägerlied” op. Dit nummer zat immers nog vrij vers in het geheugen want het prijkt op “Alpenpässe“, de alom bejubelde meest recente worp van Minenwerfer. Vrij uniek dat een band een nummer covert dat eigenlijk nog maar net uit is. Het blijkt dan ook niet voor de volle honderd procent een cover te zijn maar een versie die door de twee oorlogsfreaks achter deze Amerikaanse band ingespeeld werd maar waarbij Baptist, de eenzaat achter Mavorim, de vocalen voor zijn rekening neemt. En dat levert dankzij zijn geweldige heldere tenor zangstem een nóg betere versie van het nummer op. Als we deze negen minuten durende afsluiter van “Axis mundi” in mindering brengen van de totale speelduur blijft er nog ruim één uur aan eigen werk over en dat klinkt, op de overbodige ambient intro, intermezzo en outro na, lang niet verkeerd. De nieuwe nummers bevatten heel wat catchy melodieën, epische grandeur, heidense koorzangen en dynamiek. Zo laat een compositie als “Der Himmel bricht entzwei” horen dat het spelen met contrasten en verschillende gemoedsinstellingen een interessant resultaat kan opleveren: de zwartmetalen agressie valt bij momenten volledig stil om plaats te ruimen voor rustgevende keyboardriedeltjes en haatvol gekrijs wordt afgewisseld met heldere triomfantelijke zang. Mavorim’s black metal is Teutonisch tot op het bot, zowel qua stijl als de degelijke uitvoering ervan, wat natuurlijk nog versterkt wordt door dat blaffende Duitse taaltje, vooral in meer venijnige nummers als “Die letzte Festung” en het met verschillende gitaarsolo’s opgeleukte “Verbannt in Dunkelheit“. “Wie ein Sturm” vinden we tweemaal op de tracklist terug. Op de tweede versie wordt Baptist op krijsvocalen bijgestaan door Sarkrista’s Revenant, net als Minenwerfer een labelgenoot. Ook het artwork werd verzorgd door iemand uit de Purity Through Fire stal, namelijk K.F.R.’s Maxim Taccardi. “Axis mundi” is Mavorim’s beste werk tot op heden, alleen vind ik ze productioneel gezien iets te helder en glad klinken. Een wat ruwere en ongeslepen sound had geen kwaad gekund. Voor de liefhebbers van bands als Helrunar en Minenwerfer, want de ‘cover’ zou perfect een eigen compositie kunnen geweest zijn.

JOKKE: 81/100

Mavorim – Axis mundi (Purity Through Fire 2020)
1. Weltenberg
2. Aus Asche auferstanden
3. Wo kriegergleiche Kräfte walten
4. Wie ein Sturm
5. Die letzte Festung
6. Die Ufer von Thule
7. Der Himmel bricht entzwei
8. Verbannt in Dunkelheit
9. Königsjäger
10. Axis Mundi
11. Hyperborea
12. Wie ein Sturm
12. Kaiserjägerlied

Zalmoxis – A nocturnal emanation

Zalmoxis. Een Duitse one man black metal band met een compleet onleesbaar logo die in 2010 werd opgericht en waarbij ik het in Keulen hoor donderen. Voor de naam werd inspiratie gevonden bij de Griekse geschiedschrijver Herodotus die Zalmoxis in zijn historische boeken vermeldt. Hij was een god die door de Getae en de Daciërs nabij de Hellespont werd vereerd en mystieke kennis over de onsterfelijkheid van de ziel zou hebben meegebracht uit het Oude Egypte. Achter Zalmoxis schuilt de illustere figuur Entheogen die tevens actief is bij A Binding Spirit, Ås en Fortress of the Olden Days, drie andere soloprojecten van het heerschap die me ook niet meteen iets zeggen. Het was echter het mysterieus ogende en verbluffende artwork van Nether Temple Design dat me over de streep trok om deze EP een kans te geven. “A nocturnal emanation” telt slechts één track maar dat is er dan wel één die op net geen vijfentwintig minuten speeltijd afklokt. Deze compositie kan haast als één langgerekte occulte toverspreuk beschouwd worden. Langzaam zwellen de ritualistische klanken en helder gezongen mantra’s aan, gevoed door repetitief drumwerk en dissonante gitaren. Het geheel badend in een dikke ondoordringbare en magisch aanvoelende laag waarin je je best volledig kan laten onderdompelen om de beleving compleet te maken. Een hallucinogene gitaarriff beukt minutenlang eenzaam op je geestestoestand in waarna subtiele postrock gitaarlijntjes zich bij de basisriff voegen om te exploderen in een zwartmetalen (o)orgasme vol huiveringwekkend gekrijs en uptempo drumspel. Songstructuren en harmonieuze conventies legt Entheogen moedwillig naast zich neer. De Duitser uit zijn primaire gevoelens en diepste zielenroerselen via epische cleane vocalen en getormenteerde screams, het ene moment introspectief, even later ontaardend in zelfontbranding. “A nocturnal emanation” is een EP die heel wat van de luisteraar vraagt, maar eens je je weg door de op het eerste gehoor ondoordringbare structuren gevonden hebt, openbaart er zich een verslavend mystiek hoorspel. Aanrader voor wie bands als Óreiða, toevallig nog een band uit de Signal Rex-stal, of het dissonant spul waarvoor Fallen Empire Records berucht was, wel kan smaken.     

JOKKE: 84/100

Zalmoxis – A nocturnal emanation (Signal Rex/Triumphant Cadaver 2020)
1. A nocturnal emanation

Asgrauw – IJsval

Vierde langspeler reeds voor het Gelderse Asgrauw en toch is “IJsval” mijn eerste échte kennismaking met de band. Als het vorige werk van een even grote kwaliteit is als wat deze zeven nieuwe nummers laten horen, is het zonde dat ik het trio nu pas op mijn radar kreeg. Asgrauw speelt immers midden jaren ’90 black metal zonder al te veel tierlantijntjes (hoewel toetsen wel subtiel ingezet worden) en met melodieën die onder je huid kruipen. De mid-tempo tweede helft van de titeltrack is hier een prachtig voorbeeld van. Maar denk nu niet dat het hier de romantische tour opgaat, want drummer Batr duwt aan het begin van dit nummer het gaspedaal serieus in. Een compliment gaat uit naar de songschrijver(s) want echt elk nummer heeft een eigen identiteit. Niet alleen door het variëren qua tempo, maar ook gitarist Vaal en bassist Kaos weten hoe ze hun stemmen moeten inzetten om een bepaald gevoel neer te zetten dat perfect past bij de songtitel en atmosfeer die de muziek uitstraalt. In agressieve nummers zoals het beukende “Nevel” of het vurig intense “Broeihaard” dat de boel in lichterlaaie zet, laten ze hun stembanden raspend krijsen, terwijl meer melodieuze songs als “Stortvloed” door heldere of semi-cleane zang ondersteun worden, maar ook eerder verhalende vocalen passeren de revue. Muzikaal gezien vallen invloeden van een Taake niet te ontkennen, luister maar eens naar de meer folky riffs in opener “Leeg“, maar ook oude-Ulver lijkt de band niet vreemd te zijn. “IJsval” is trouwens een vlag die de lading behoorlijk dekt want de stalactieten bengelen aan het gros van de grimmige riffs. Dikke duim omhoog voor Asgrauw. Oh ja, de vorige platen bleken ook dik de moeite waard te zijn!

JOKKE: 84/100

Asgrauw – IJsval (Death Kvlt productions 2020)
1. Leeg
2. IJsval
3. Nevel
4. Stortvloed
5. Broeihaard
6. Heilloos
7. Wanorde

Esoteric – We weten één ding zeker: we zullen sterven

Esoteric is een gevestigde waarde in de funeral doom scene met een rijke geschiedenis en een herkenbare sound. Ter ere van het laatste album “A pyrrhic existence“, had ik een digitaal praatje met zanger/gitarist Greg Chandler. (Xavier)

De perceptie van de Britse doom metal scene werd lang gedomineerd door bands als My Dying Bride en Anathema, maar de meer kritische fan kent jullie al vele jaren. Is erkenning van de “massa” van belang?
Nou, om eerlijk te zijn, zelfs toen we jong waren en de band begonnen, hadden we geen illusies dat we ooit populair zouden kunnen worden. De muziek is extreem. Door het vaak langzame tempo, het zwaar gebruik van effecten en de donkere atmosferen, zal het waarschijnlijk slechts een minderheid van mogelijke fans aanspreken. Voor ons maakt het niet uit. We schrijven en spelen in Esoteric uit liefde voor muziek, wat een vehikel is voor onze expressie. Als de band goed genoeg is om albums te blijven opnemen en uitbrengen en shows spelen, dan is dat alles wat echt belangrijk is voor ons.

Ironisch genoeg is de term ‘underground’ vaak gereserveerd voor black metal, terwijl – in mijn ervaring – Doom Metal heden ten dage toch meer een niche-subgenre is. Hoe word je gehoord zonder te breken met de muziek waaraan je trouw bent?
Ik denk dat ‘underground’ eender welke band in eender welk genre kan omschrijven. Maar extreme doom is inderdaad het minst populaire sub-genre in vergelijking met veel andere metal, zoals death, black of thrash. We hebben simpelweg geprobeerd onszelf trouw te blijven en nummers te schrijven die komen van onze eigen emoties, gedachten en ervaringen. Als anderen het leuk vinden, is het een bonus en zeer op prijs gesteld, maar het is dus niet het doel. Dus we denken er niet aan om onze fanbase te vergroten wanneer we nummers schrijven, we doen gewoon ons best om degelijke muziek te schrijven die persoonlijk is. Ik denk dat de meeste bands fans hebben, ongeacht hoeveel of weinig. Het is gewoon een kwestie van opgemerkt worden door de luisteraars met oprechte interesse. Seasons of Mist promoot het album en de media verspreiden het nieuws, dus als mensen dit horen, vinden sommigen het misschien leuk en anderen dan weer niet.

Het nieuwste album “A pyrrhic existence” klinkt bijzonder somber, wat in lijn is met de titel. Speelde klassieke geschiedenis/Griekse mythologie een rol spelen bij het schrijven ervan?
De titel is een verwijzing naar hoe het bestaan kan worden gezien als iets dat zoveel verwoesting veroorzaakt dat het zelfs voor de overlevenden gelijk kan zijn aan verslagenheid. De titel is inderdaad gebaseerd op oud-Griekse geschiedenis, ontleend aan de uitdrukking “pyrrusoverwinning”. Voor zover ik weet gaat dat over veldslagen tussen Grieken en Romeinen
die zo een zware tol eisten voor beide partijen dat zelfs de Griekse overwinnaars er eigenlijk als verliezers uitkwamen.

Zou je zeggen dat je een echt gevoel van ‘depressie’ nodig hebt om jullie merk van doom echt te waarderen?
Ik weet het niet. Mogelijks. Ik denk dat iemand die grote droefheid, verlies of duisternis heeft doorstaan, het gemoed in onze muziek misschien wel kan waarderen. Maar ik denk dat muzikale voorkeuren niet verbonden zijn met geestelijke gezondheid. Het is dus ook mogelijk dat iemand donkere muziek kan waarderen zonder zwaarmoedig te zijn.

Nu we het toch over zwaarmoedigheid hebben, wat is je mening over de betekenis van het menselijk leven?
Er is geen betekenis, althans niet dat we weten. Velen beweren ergens een kennis te bezitten van hoe de vork aan de steel zit, maar er is geen definitief, onbetwistbaar antwoord. Onze primaire instincten zijn overleven en voortplanting. Dus dat is wat de meesten doen. Maar er zijn veel vragen over ons bestaan die niet worden beantwoord door geloof, wetenschap of geschiedenis, omdat ons niveau van begrip omtrent de wereld en de menselijke geest gewoon ontoereikend is. Maar of er nu een betekenis/doel is of niet, we weten tenminste één onbetwistbaar feit: “We zullen sterven.” Dus we kunnen net zo goed proberen iets te doen met ons leven.

Ik zag jullie lang geleden in België optreden. Wat zijn de plannen voor internationale concerten?
In december stond Madrid op het programma. In 2020 hebben we shows
in Italië, Rusland en Australië. Ongetwijfeld zullen dat er op termijn meer worden.

Wat maakt een goed metal-album?
Dat is een goede vraag. Ik zou vooral zeggen dat de muziek je aanspreekt en past bij de persoonlijke definitie van wat een metal-album goed maakt. Er zijn zoveel verschillende stijlen van bands onder de metal-genres dat het moeilijk is om één antwoord te geven dat voor iedereen zou werken.

Welke tricks voor tuning/uitrusting/productie gebruik je om zo’n zwaar geluid te krijgen?
We stemmen standaard af op A #, met zessnarige gitaren en bas. We gebruiken ook veel lage frequenties in ons geluid en verdubbelen soms onze versterkingsvervormingen met een fuzz-pedaal, zoals een Big Muff of Supercollider, maar we hebben elk verschillende opstellingen en versterkers. Voor het studiogeluid gebruikt ik meestal een combinatie van een ribbon en dynamische mic microfoon over de gitaar kabinetten waarbij de ribbon het lagere warmere bereikt dekt en de dynamische meer attack geeft. De bas werd opgenomen met 2 amps en cabs en een 3 mic opstelling. De versterkers werden ook erg luid opgenomen, waardoor meer lucht wordt verplaatst. Ook hebben we opgenomen in een goede soundroom
waardoor alles meer leven en sustain krijgt, dan wanneer je dat apart van de versterking doet, achter de knoppen.

Vananidr – Damnation

Dat Anders Eriksson, de man achter Vananidr, bruist van de creatieve energie moge duidelijk wezen. In 2019 bracht de Zweed reeds twee langspelers uit (het gelijknamige debuut “Vananidr” en opvolger “Road to north“) en hoewel 2020 nog maar net begonnen is, ligt album nummer drie weer al rondjes te draaien. Op het debuut werd Anders nog bijgestaan door drummer Titan, die tijdens de aanloop naar de opvolger verstek liet gaan. Voor “Damnation” groeide Vananidr voor het eerst tot een trio uit met Rickard Silversjö als tweede gitarist en Ljusebring Terrorblaster op drums, hoewel die laatste ondertussen weeral vervangen werd door ex-Amon Amarth drummer Fredrik Andersson. “Damnation” laat geen wereldschokkende dingen horen ten opzichte van diens twee voorgangers maar combineert de plechtige melodieën van het debuut met de agressievere aanpak van de opvolger. Anders heeft dus nog steeds een duidelijke voorliefde voor Scandinavische black waarin agressie en melodie mooi samengaan. Denk aan Immortal, Windir, Kampfar en soortgelijke minnestrelen van het hoge ijskoude noorden. En daarbij doel ik niet alleen op jaren ’90 geluiden want deze derde plaat ademt ook een meer urbaan en modern gevoel uit. De productie ligt in het verlengde van de voorganger en is met andere woorden wat grimmiger dan de eersteling, wat we alleen maar kunnen toejuichen. Een agressief nummer zoals het lekker beukende Immortaliaanse Hunter” springt er wat mij betreft nog steeds bovenuit hoewel de mid-tempo kraker “Tides of blood” en de melodieuze aan oude-Katatonia en Daylight Dies refererende leads van “Reflection” mij toch ook wel behoorlijk kunnen bekoren. Anders heeft er goed aan gedaan om “Damnation” met een speelduur van 47 minuten toch iets beknopter te houden dan de 66 minuten van “Road to north“. Zijn beste werk tot dusver.

JOKKE: 81/100

Vananidr – Damnation (Purity Through Fire 2020)
1. Distilled
2. Damnation
3. Hunter
4. Tides of blood
5. Wounds of old
6. Reflection
7. Void

Deemtee – Flawed synchronization with reality

Dat deze release niet voor iedereen zal zijn, hoor je reeds in de eerste paar minuten. De eenzame Madrileen NHT is blijkbaar geen onbekende in de lokale scene, maar hier betwijfel ik of veel mensen al van hem hebben gehoord. Misschien komt daar verandering in, want creatief en vakkundig is deze Spanjaard in elk geval. “Flawed synchronization with reality” is het debuut van dit project en valt het best te omschrijven als experimentele black metal geschreven/opgenomen onder invloed van een al dan niet gezonde dosis psychedelica. We krijgen afwijkende en wisselende ritmes, ambient passages, zelfs kleine streepjes drum and bass, lange gesproken stukken en klassieke passages. Dat alles naast een hoop klassieker aandoende leads, sterke clean zang en natuurlijk ook de meer standaard black metal riffs en gekweel. Het spijt me dat ik deze promo zo lang heb laten liggen, want het is zonder twijfel een van de meest interessante platen die ik al in lange tijd heb gehoord. De extreme vocalen storen me soms een beetje, maar verder is het een ijzersterke release waar je in mee kan groeien. Als je tenminste openstaat voor de vele invloeden en niet gewoon 4/4 blastbeats verwacht. Persoonlijk vind ik de eerste track “Birds” de beste. Terwijl ik de akoestische afsluiter/outro “Nobody out there” als enig nummer best had kunnen missen. Misschien is dit wel zo een voorbeeld van muziek voor muzikanten, zoals het geweldige Ebony Lake destijds. Al denk ik dat ook fans van atmosfeer dit nog zullen kunnen pruimen. Eén ding is zeker, voor Deemtee moet je in elk geval de tijd nemen.

Xavier: 85/100

Deemtee – Flawed synchronization with reality (Grimm Distribution 2019)
1. Birds
2. Badtrip culmination
3. Glowing serpents everywhere
4. Multiverse recoil
5. Mirror of confusion
6. Tunnel of melting black stars
7. Nobody out there

Aethyrick – Gnosis

Aethyrick’s debuut “Praxis” is hier om één of andere reden aan een kritisch oordeel ontkomen, hoewel de symfonische black metal van het Finse duo absoluut niet verkeerd klonk. We zijn amper ruim een jaar later of de heren Gall en Exile hebben al een opvolger klaar. “Gnosis” heet het beestje en portretteert opnieuw een atmosferisch en symfonisch black metal-geluid dat gestoeld is op een epische second wave-basis. Hondsbrutaal of duivels snel is dit allerminst en Aethyrick’s black blijft vrij toegankelijk. De algemene aanpak is wel iets ruwer dan op de voorganger die tevens een iets warmere sound had, ook al lijkt dat moeilijk te rijmen met een black metal-plaat. Ik bedoel hiermee dat de riffs allerminst snijdend zijn en een comfortabel melodieus geluid produceren waarbij evocatieve keyboards en orgelklanken niet geweerd worden. In de tragere stukken eist de basgitaar bovendien een prominente rol op. In plaats van eenzijdig te rammen ontvouwt er zich een multi-dimensionaal panorama dat glorieuze momenten afwisselt met ruwere passages die echter ten allen tijde goed in het gehoor blijven liggen. En sommige gitaarmelodieën zijn gewoon ook bloedstollend mooi en emotioneel, op het emo post-blackerige af. De thematische focus van Aethyrick is gebaseerd op “sabbatic craft“, een esoterisch systeem dat zwaar leunt op oudere tradities van Europese volksmagie en heksenoverlevering. Ondanks de magische bouwstenen, wordt er geen occult schrijn gebouwd. Aethyrick is voer voor wie in de jaren ’90 is blijven hangen en niet vies is van symfonische en gemakkelijk verteerbare black.

JOKKE: 81/100

Aethyrick – Gnosis (The Sinister Flame 2020)
1. Will embodied
2. Oneiric portals
3. Stellar flesh
4. Your mysteries
5. Blood acre
6. Anointed bones
7. Golden suffering