Month: juli 2020

Tsatthoggua – Non-conformiteit, chaos en passie

In 1993 werd Tsatthoggua geboren uit de assen van een Duitse death metal band. Tezamen met de naamsverandering besloot het kwintet hun muzikale uitspattingen in een nog meer bizarre, snellere en buitensporige stijl te brengen. Hun “Satanic Hyperspeed Metal” werd geboren met de release van hun demotape “Siegeswille” uit 1995, die leidde tot interesse van het beruchte Franse label Osmose Productions. Tsatthoggua maakte diverse Europese podia onveilig en viel op door het dragen van lederen en latex maskers om hun verwijzing naar de donkere, verloren en vergeten rijken van de mensheid te benadrukken. In het jaar 2000 viel de band plotseling uit elkaar. Nu, 20 jaar later, keren de vijf weirdo’s terug naar het front. Samen met gitarist Nar Marratuk duiken we terug in het verleden van Tsatthoggua, maar praten we ook over enkele toekomstplannen. (JOKKE)

An English version of this interview can be found here.

(c) eyeFEEL.creative

Hoe gaat het in de nasleep van COVID-19? Ik hoorde dat sommige leden positief testten? Hoe stellen ze het nu?
Ja, onze zanger Northwind testte enkele maanden geleden postief. Hij bracht 14 dagen in quarantaine door en drummer Lightning Bolt en ikzelf testten negatief wat verwarrend was omdat we samen in een kleine oefenruimte hadden gerepeteerd met North Wind en we allebei symptomen hadden. Maar nu is iedereen oké.

Alvorens over de huidige stand van zaken te praten, zou ik willen terug gaan naar het begin van de band. Jullie startten als Dissection maar veranderden – om voor de hand liggende redenen (denk ik?) – jullie naam in Tsatthoggua, verwijzend naar een oude god in de literatuurwerken van H.P. Lovecraft en Clark Ashton Smith. Voor een band die zingt over thema’s als sadomasochisme, bondage en antichristendom lijkt dit een nogal vreemde keuze, aangezien ik geen verband zie tussen de bandnaam en het algemene concept. Wat was het idee achter de naam Tsatthoggua?
We hebben minstens twee of drie nummers met teksten in de trant van Lovecraft en de Cthulhu-mythos. Maar goed, toen we hoorden dat de Zweedse band Dissection op het punt stond een album uit te brengen, besloten we onze naam te veranderen. Dat was rond 1993. In feite gaan de Lovecraft-verhalen over extreem bizarre wezens, vreemde gebeurtenissen en buitenaardse invloeden. Dat waren onderwerpen waarvan we dachten dat ze goed bij onze band zouden passen. Dus we hebben de naam Tsathoggua geleend, maar een dubbele ‘T’ in het midden toegevoegd, om zo verwarring te vermijden.

Na de “Siegeswille” demo uit 1995 zag jullie debuut “Hosanna bizarre” in 1996 het daglicht via Osmose Records een gerenommeerd label dat platen van bands als Marduk, Immortal, Enslaved en Absu uitbracht. Hoe zijn jullie bij Osmose terechtgekomen en kreeg de band een extra duwtje in de rug door te releasen op Osmose?
Toen we de demotape opnamen, stuurden we enkele cd’s naar een paar grote en minder grote labels. Osmose was het enige label waarnaar we een tape stuurden. Dat was een strategische zet moet ik bekennen. We vonden dat Tsatthoggua uitgebracht moest worden door ’s werelds beste label voor extreme metal. En dus probeerden we hen ervan te overtuigen dat we een echte underground metalband zonder enige rocksterattitude waren. We stuurden dus het oude cassetteformaat en niet het moderne, perfect klinkende CD-formaat op…en het werkte. Dit betekende natuurlijk een enorme push voor onze band. Maar we vonden dat we het verdienden en dat we echt uitstekende muziek maakten die bij de andere bands uit de Osmose-stal paste zonder echter een andere band te kopiëren.
We deden eerder wel al een Duitse tour met Therion en de Carnage-opvolger Furbowl en speelden veel optredens met goede bands in de jaren vóór we bij Osmose zaten. We waren dus al “in business” maar het werd natuurlijk veel beter na de CD-release.

Qua langspeler gaat mijn voorkeur naar “Trans cunt whip” uit 1998 omdat deze nog agressiever klonk dan het debuut en de keyboardpartijen achterwege liet. Ik hoorde altijd wat Marduk en Impaled Nazarene invloeden op deze plaat. Welke bands hebben Tsatthoggua muzikaal beïnvloed?
Ik ben het ermee eens dat ons tweede album eenvoudiger en agressiever klinkt dan ons debuut. Ook het gitaargeluid is extreem zwaar en ik vind het nog steeds geweldig. Maar “Hosanna bizarre” was naar mijn mening het meer verfijnde album van de twee met meer melodieën, meer breaks enz. Dat album was het resultaat van een ontwikkelingsperiode van drie of vier jaar.
Onze belangrijkste invloeden zijn ouder dan de tweede golf black metal-bands. We waren fans van Carcass, Napalm Death, Bolt Thrower, Obituary, enz. In het begin tot 1992 klonken we veel meer als een death metal-band, maar toen North Wind hoger probeerde te screamen, vonden we dat allemaal beter klinken. Het paste veel beter bij de muziek dan het diepere gegrom van vroeger. Tegelijkertijd luisterden we naar Impaled Nazarene, Satyricon, Immortal en Marduk en natuurlijk houden we van deze bands. Ze pushten metal naar nieuwe extremen. Dat was precies wat wij ook wilden doen.

Waarom werden de keyboards op “Trans cunt whip” eigenlijk achterwege gelaten? Had het iets te maken met het feit dat keyboards destijds veracht werden?
Neen, dat was alleen omdat we niet genoeg tijd hadden om aan het album te werken zoals bij het debuut. “Hosanna bizarre” kostte ons ongeveer drie maanden voor het opnemen en mixen en het toevoegen van geluidsfragmenten, filmfragmenten, intro’s en keyboards. Minstens twee keer hebben we de volledige mix van de opnames gewijzigd en zijn we vanaf het begin herbegonnen. Met “Trans cunt whip” hadden we deze hoeveelheid tijd niet. We hadden tien dagen voor het volledige album en hoewel we de arrangementen voor de studiotijd hadden voltooid, was er onvoldoende tijd om nog drie dagen aan de details te werken.

Jullie platenhoezen en bandfoto’s bevatten afbeeldingen die gerelateerd zijn aan sadomasochisme en bondage. Werden jullie platen ooit geband in jullie thuisland wetende dat veel extreme metalbands in Duitsland destijds problemen hadden met expliciete platenhoezen en/of teksten?
We hebben deze problemen nooit gehad. Ik denk niet dat seksgerelateerde teksten of coverillustraties ooit een reden zouden kunnen zijn voor een verkoopverbod in Duitsland!?

Vormden bondage, hedonisme en sadomasochisme louter een deel van het bandimago en een soort shock factor of maakten deze perverse praktijken ook deel uit van je privéleven?
In feite willen we mensen niet choqueren. Ik denk dat onze tekstuele onderwerpen best interessant zijn voor sommige mensen die van seks houden. We noemen het zelfs geen perverse seks. Het is wat mensen in hun privéleven willen doen, sommige mensen maken zelfs deel uit van een soort openbare scene, bijvoorbeeld in underground clubs in de hoofdsteden. Meestal bestaat de basis voor S/M-seks uit vertrouwen en liefde. Dit zijn waarden die we gebruiken als inspiratie voor onze kunst. En natuurlijk staat onze Westerse samenleving niet open voor deze waarden. Iedereen weet dat. Vooral de oude restanten van het katholicisme en andere religies denken nog steeds dat deze open en vrije (en S/M) mensen anti-christelijk of anti-religieus zijn. We houden wel van die gedachtengang haha!

In 1997 trokken jullie met Marduk en Sear Bliss door Europa. Hoe kijk je terug op deze trip? Ik kan me voorstellen dat er tijdens deze tour gekke en of grappige dingen zijn gebeurd?
Oh ja, dat was een geweldige tijd, misschien wel de beste tijd in ons leven, maar wel lang geleden. We hadden veel plezier en ontmoetten een aantal gekke mensen op tournee, vooral de bands waarmee we het podium deelden: Marduk, Sabbatical Goat, Dunkelgrafen en Sear Bliss. De mannen van Marduk hielden veel van feesten, Morgan misschien niet echt, hij zat meer in een soort tunnel en concentreerde zich op de muziek en zijn conditie. Maar Legion, Freddy en wij waren natuurlijk beesten haha! Ik herinner me dat Perverse Pete één van zijn beroemde marihuanasigaretten met zo wat 10g pure Skunk of Orange Bud maakte en dat onze roadie “DJ Baron” (een hele, hele grote en sterke gast) er te veel gerookt had in onze tourbus. Hij viel onmiddellijk op zijn rug op de vloer in de middengang tussen de stoelen. Hij beefde enorm en riep dat hij dood ging. Dat was op dat moment niet echt grappig natuurlijk want we dachten dat hij misschien een hartaanval of wat dan ook kreeg, maar vanaf de dag erna kwamen we niet meer bij van het lachen als we ons die scène herinnerden en nabootsten haha!
Een ander grappig moment was toen we probeerden de grens van Duitsland naar Oostenrijk over te steken, wat in deze tijd niet zo gemakkelijk was. Ik denk dat Oostenrijk een paar jaar later Schengenlid is geworden dan Nederland, België of Frankrijk. Hoe dan ook, we hadden een feestje aan boord met alcohol en drugs en natuurlijk zat niemand goed op zijn plaats, had onze tourmanager geen paspoort, enz. We waren echt bang dat de tour zou stoppen bij de Oostenrijkse grens. Maar we hadden geluk en ze hebben ons niet gearresteerd.

En in Fraureuth, een locatie in Duitsland, was Dunkelgrafen het voorprogramma en toen we een paar minuten voor hun show de backstage binnen liepen, lieten ze wat bloed afnemen door een echte verpleegster! Ze hadden hun eigen bloed nodig op het podium voor een beker bloed! Dat was heel bizar!

Sommige leden droegen latex gezichtsmaskers tijdens live concerten. Is er nooit iemand flauwgevallen met zo’n masker in een kleine club waar de temperatuur stijgt tijdens een live concert?
De maskers vormen niet echt een groot probleem. Alleen False Prophet is altijd grappig om naar te kijken als hij enorme problemen heeft om zijn hoofd in zijn strakke latexmasker te krijgen. Maar na de show glijdt hij het gemakkelijk van zijn geschoren schedel, haha!

In het kielzog van “Trans cunt whip” werd de 7” single “German black metal” uitgebracht in 1999, maar kort daarna was het over en uit voor Tsatthoggua. Wat was de reden dat jullie de handdoek in de ring gooiden?
Goh, dat is moeilijk correct te omschrijven. Ik denk dat er verschillende redenen waren voor de split. Allereerst begonnen Lightning Bolt en ikzelf op dat moment met het stichten van families en had ik niet de tijd en passie voor het componeren van nieuwe nummers. We moesten een aantal optredens spelen zonder Lightning Bolt en daarna besloten we ons om ons privéleven te bekommeren en niet te veel om de muziek. Ironisch genoeg was het Lightning Bolt die later zijn muzikale carrière voortzette bij een andere black metal-band die werd opgericht door Perverted Pete, maar ik denk dat hij met deze nieuwe band maar één album heeft opgenomen. Perverted Pete is nog steeds bezig met verschillende bands. North Wind startte enkele jaren geleden een band met ex-Funeral Procession jongens. Ze heten Beast In Me en zijn nog steeds actief.

Wilden jullie met de titel van de EP “German black metal” destijds een statement maken?
De titel van het EP was een soort compromis. Eerst zou die “Status Stürmer” gaan heten, zoals het nummer op de A-kant. Maar we dachten dat het een goed idee zou zijn om te zeggen dat we een Duitse band zijn. Ik zou niet zeggen dat het een perfect idee was, maar we voelden ons erg verbonden met onze Duitse fans en bands die we op tournee ontmoetten. Ik denk dat dat de belangrijkste reden was. Marduk’s Morgan was ook een grote inspiratiebron voor ons omdat hij van Duitse afkomst is en hij het Marduk live-album “Germania” als titel meeggaf. Er waren dus meerdere redenen. Maar natuurlijk hielden we van al onze fans en coole bands, of ze nu uit Frankrijk, België, Nederland, Zweden, Polen of waar dan ook komen. We zijn geen nationalisten, maar maken deel uit van een internationale beweging. Voor zover ik het zie, is black metal tegen grenzen en nationaliteiten.

Vorig jaar bracht Osmose Records jullie twee langspelers opnieuw uit, nu ook voor het eerst beschikbaar op vinyl. Tevreden over het resultaat?
Ja, we zijn absoluut tevreden! Osmose heeft fantastisch werk geleverd, vooral vormgever Yohann! De nieuwe lay-out van de cd’s is modern en puur, ik ben er echt dol op. En de LP’s gaan veel verder dan we hadden verwacht! Osmose maakte zelfs rood en wit vinyl…en inserts met alle teksten enz. Echt een geweldige job en veel dank aan alle betrokkenen!

Op 28 augustus brengt Osmose “Hallelujah messiah” uit. In eerste instantie dacht ik dat het een niewe plaat was, maar dit lijkt niet het geval te zijn. Welk materiaal staat er op deze release?
Hallelujah messiah” bevat geremasterde dingen uit de jaren 90, vooral de “Siegeswille” demotape en de EP-tracks zijn ook inbegrepen. De nieuwe sound is absoluut geweldig! We zijn blij dat we de hulp van Gulnar hebben gekregen. Hij is een in het Noorse Bergen gevestigde geluidstechnicus en black metal-muzikant. Hij runt zijn Paranoic Abyss studio’s en zijn band A.H.P. wat staat voor Against Human Plague. Hij heeft het perfect gedaan. We zijn allemaal erg blij met het resultaat. De plaat klinkt ongelooflijk zwaar en dynamisch.

Denk je dat de jongere metalfans zich ook aangetrokken voelen tot Tsatthoggua of komt de grootste interesse in de band van mensen die jullie 20 jaar geleden volgden?
Dat weet ik niet zeker. We hebben natuurlijk het kleine voordeel dat sommige oudere mensen onze band nog herinneren. En we hopen dat er jongere metalfans zullen zijn die Tsatthoggua nu ontdekken en misschien onze stijl uit de jaren ’90 leuk vinden. Maar tot nu toe zijn de meeste mensen die contact met ons hebben opgenomen vooral oude fans denk ik. Hoe dan ook, we zullen nieuwe fans proberen te overtuigen dat we niet vastzitten in 1994, maar dat we in staat zijn om een ​​modern, snel metalalbum te schrijven en op te nemen in de oude geest en extremiteiten.

Op Metal Archives las ik dat het “Extazia” album in 2000 had moeten verschijnen, maar dat dat wegens het einde van Necropolis Records niet doorging. Ik wist niets van dit album. Was dit jullie geplande derde langspeler?
Ja, “Extazia” had ons derde album, moeten worden, het eerste voor Necropolis Records uit Californië. We hadden het contract getekend en waren in goed overleg met het starten van een Amerikaanse campagne met toeren en live spelen aan de Oost- en Westkust. Maar ergens in het jaar 2000 stortte het allemaal in elkaar en ontbrak het ons aan de motivatie om opnieuw te beginnen. Natuurlijk waren we down en gefrustreerd. Maar vanwege deze gebeurtenissen zijn we niet uit elkaar gegaan. Ik hoop dat we het album ooit zullen opnemen en uitbrengen, misschien in 2021. Op dit moment zijn we allemaal gemotiveerd!

Nu jullie ook actief zijn op sociale media neem ik aan dat er nog meer komt, niet?
Oh ja, dat verdomde sociale media ding haha! Toen Osmose besloot om de oude spullen uit te brengen en we weer begonnen met repeteren, was dit de beste mogelijkheid om contact te houden met onze oude fans. Niemand van ons had ooit een Instagram-account, maar Tsatthoggua is niet alleen een muziekact. We zijn altijd al bezig geweest met bizarre fotosessies en dergelijke. Het was dus best een goede kans voor ons om foto’s van de band, stickers, shirts, advertenties etc. te verzamelen. Instagram is erg goed voor dit soort fotocollecties. We begonnen ook een Facebook-account en probeerden onze LP-releases te verkopen in de Facebook-winkel, maar ze hebben al onze winkelitems gedeactiveerd omdat Facebook zei dat we geen porno mogen verkopen, haha!

Zijn er ook plannen om nieuwe muziek uit te brengen?
Ja, we willen nieuwe nummers componeren en een nieuw album opnemen. Ik ben optimistisch dat we volgend jaar nieuwe dingen zullen uitbrengen. Eerst willen we live spelen. In november hebben we een optreden in het westen van Duitsland in onze thuisbasis Marl. We bidden tot de sado-goden dat dit verdomde COVID-19 gedoe dan achter de rug zal zijn en we voor onze fans kunnen spelen. Dat is de essentie van Rock ’n Roll!

(c) eyeFEEL.creative

Is Tsatthoggua anno 2020 anders dan de band 20 jaar geleden wat betreft bandleden en tekstuele inhoud/concept?
Neen, we starten op hetzelfde punt waar we 20 jaar geleden uit elkaar gingen. Dezelfde leden, dezelfde instrumenten, dezelfde platenmaatschappij, dezelfde manager, dezelfde gekke vrienden. Dat is misschien wel het beste van alles. Dat we terug als vrienden samen kwamen. De teksten en de muziek zullen niet veel anders zijn dan vroeger, maar ik hoop dat we ze nog beter kunnen maken. Misschien niet zo’n gekke chaos zoals in de jaren 90, maar misschien meer gestructureerd. Maar ik weet het niet zeker. Het chaotische element in Tsatthoggua maakte deel uit van onze persoonlijkheden en misschien kunnen we het zelfs niet verwijderen zelfs als we dat zouden willen.

Ben je, nu je twintig jaar ouder bent, meer of minder extreem geworden in je wereld- en levensvisie?
Die zijn nog hetzelfde. We zijn altijd een groep sterke persoonlijkheden geweest en de waarden die we 20 jaar geleden deelden, zijn nog steeds geldig. We zijn allemaal sterfelijk en we hebben het geluk dat we vrienden en families hebben om ons leven mee te delen. Ik weet dat dat niet zo heel erg als een black metal-cliché klinkt, maar we zijn nooit zo’n depressieve zelfmoordband geweest. Tsatthoggua is een band die staat voor kunst, liefde, lust, drugs en alcohol. Natuurlijk houden we van het bizarre leven. In elk detail. Geen conformiteit maar chaos en passie!

Malus Votum – Tradition

Tot twee maal toe had ik een déjà entendu tijdens het beluisteren van Malus Votum’s debuutplaat, die pas een decennium na diens oprichting verschijnt. De eerste keer was in “Prince f the culling tide” waar de geest van Burzum subtiel in rondwaart en de tweede keer was tijdens de openingsriff van het afsluitende “Wolf age” die wel héél ontegensprekelijk hard op Emperor’s “Into the infinity of thoughts” lijkt. Nu ja, het labelpraatje gaf de link naar de keizers van het genre al aan met de zin: “Malus Votum offer you the keys to their cosmic creations and times – will you unlock this Tradition?” En daar dit debuutschijfje “Tradition” werd gedoopt is ook een link met Varg’s Burzum niet zo verwonderlijk. Daar deze 34 minuten durende plaat ons eigenlijk best aangenaam verraste, willen we deze twee ietwat copycat momenten gerust met de mantel der liefde bedekken. Het duo achter Malum Votum weet immers heel goed waar het mee bezig is (drummer/bassist/zanger Grond Nefarious en gitarist/zanger Goatlord deden o.a. reeds ervaring op bij Panzergod) en hun traditionele atmosferische black met subtiel toetsenwerk gaat er dan ook in als zoete koek. De meeste USBM die ons deze dagen bereikt, kan in drie categorieën opgedeeld worden: de post-whatever fancy zithoek, de rauwe kelderhoek en de bestiale vergeethoek. Malus Votum leunt het dichtste bij de rauwe scene aan, vooral op vocaal gebied dan, maar de productie overstijgt wel die van lo-fi keldergeluiden en we horen ook geen crappy drumcomputers ratelen. De gitaarsound is vrij warm, hoewel de neergezette atmosfeer wel degelijk als grimmig kan beschreven worden, en bevat een gelaagde melodieusheid waarin heel wat plaats is voor duisternis en drama. Naast de erg pakkende afsluiter springt ook het meer dan tien minuten durende reeds aangehaalde “Prince of the culling tide” er wat mij betreft extra bovenuit. Dit nummer begint met mysterieuze religieuze zang en andere vreemde achtergrondgeluiden zoals koebelpercussie. Eens de versterkers opengaan, volgt in het mid-tempo deel het Burzum visitemomentje maar nadien gaat het tempo de hoogte in. Halfweg volgt een lekkere break die het venijn nog wat aanzwengelt en naar het einde toe krijgen we, nadat het tempo terug de dieperik ingaat, nog een pakkende slepende leadgitaar in onze schoot geworpen. Het tweede golf black metal classicisme druipt van Malus Votum’s debuut af, maar daar we nog steeds enorm opgewonden worden over deze ver vervlogen tijden, zijn we uitermate in onze nopjes met “Tradition“. Beide heren maken op hun bandfoto een handgebaar, waarbij de ene zegt dat ik kan oprotten en de andere zich negatief uitlaat. Ik zou die duim wat mij betreft echter toch maar in de hoogte steken hoor.

JOKKE: 83/100

Malus Votum – Tradition (Lunar Apparitions 2020)
1. The feast on the mountain
2. Prince of the culling tide
3. Ritual of cessation of forms
4. Wolf age

Dkharmakhaoz – Proclamation ov the black suns

Dkharmakhaoz is de ietwat vreemde naam van een nieuwe mysterieuze entiteit uit Wit-Rusland. Het duo met blauw-rood geverfde smoelwerken en lederen vesten geeft aan beïnvloed te zijn door de melodieuze bands die ooit deel uitmaakten van de No Fashion stal. Ik denk dan meteen aan Zweedse oudstrijders zoals Dissection, Dark Funeral, Throne Of Ahaz, Lord Belial en consoorten. Ik hoor echter niet meteen een overduidelijke invloed van één van deze namen terug in de zeven nummers die samen “Proclamation ov the black suns” vormgeven, of het moeten de screams zijn die wat aan de strot van Naglfar’s Olivius doen denken, een band die ook perfect in het voorgaande rijtje zou thuishoren. Dit debuut ademt eerder een post-apocalyptische sfeer uit, in de eerste plaats door de moderne sound en industrial-atmosfeer die de gespierde en robuuste laaggestemde riffs en ronkende basgitaar creëren. Het is een sound die ik ook niet meteen aan Iron Bonehead zou linken eerlijk gezegd, maar kijk. De bijwijlen simultane mannelijke en vrouwelijke vocalen in opener “The cycle ov omega” doen me haast geloven dat hier een robot aan het werk is. Leuk effect! Het dynamische “The way with the serpent entwined” werd als promonummer gekozen en vat de gebalde post-moderne sound van Dkharmakhaoz mooi samen. Het logge “Beyond the transcendental lumines” groovet lekker weg met zijn headbangbreaks en doet me zelfs wat aan oude Korn en Rammstein denken, op de black metal-stem na dan. Het titelnummer hakt er daarna met zijn vurige openingsriffs en blastbeats des te harder op in, maar verkent later opnieuw tragere regionen. Spacey keyboards en melodieuze leads vergezellen de beukende mid-tempo riffs en dubbele basroffels en voegen een levitatie-effect toe aan de dichtgeplamuurde geluidsmuur die gevoelens van angst en duisternis opwekt. “Chtonic rites ov fertility” klinkt met zijn progressievere elementen en spacey leadgitaar dan weer als de black metal-variant van het latere werk van ons eigenste In-Quest. Dat geldt ook voor het wat hoekerige, met tal van ambient-interludes, atonale riffs en bevreemdende vrouwenzang doorweven “Ascension“, misschien wel de moeilijkst te behappen brok muziek op “Proclamation ov the black suns“. “Reu nu pert em hru” klinkt toegankelijker dan de vreemde titel doet vermoeden en het is heerlijk meesurfen op de vloedgolven aan beukriffs en rollende basdrums. Avontuurlijke en verfrissende plaat!

JOKKE: 81/100

Dkharmakhaoz – Proclamation ov the black suns (Iron Bonehead Productions 2020)
1. The cycle ov omega
2. The way with the serpent entwined
3. Beyond the transcendental lumines
4. Proclamation ov the black suns
5. Chtonic rites ov fertility
6. Ascension
7. Reu nu pert em hru

Nekus – Death nova upon the barren harvest

De bodemloze diepte spuwt weeral een nieuw cavernous death metal-orkestje uit. Nekus is de naam en het betreft een Duits trio dat zichzelf en zijn metal of death in grootse duisternis onderdompelt. Een vetgeile riff zet deze vier songs tellende en 28 minuten durende EP in gang. Wanneer de drums de riff op een tribalachtige manier vergezellen, wordt de spanning opgebouwd totdat er een barbaarse uitbarsting volgt gekenmerkt door eerder stug hakkend dan soepel en verfijnd drumwerk. “Devouring mills” kan eigenlijk als een soort langgerekte inleiding beschouwd worden die de grafstemming meteen gitzwart neerzet. De gutturale vocalen galmen over de modderige riffs die we in de humide analoge productie ontwaren. In tegenstelling tot vele genregenoten vallen er in de doodsmetalen waas van deze drie holbewoners wel degelijk riffs te bespeuren. En dat gitaarwerk is bijna voortdurend mid- tot down-tempo. Het is de drummer die in een zompig nummer als “Putrid harvester” afwisselt tussen snel chaotisch en loodzwaar traag geknuppel en hier voor de dynamiek zorgt. De resonerende gitaarmelodieën zetten tevens een hallucinogene atmosfeer neer. “Necromancer’s death chant“, en zeker de eerste helft, is héél log, doomy en statisch van opzet, maar in het tweede deel zorgen rollende bassdrums voor wat meer groove. Met “Dagger of the corrupter” en diens tien minuten speeltijd volgt dan nog de langste (de)compositie en tevens ook de meest dynamische. Necrotische grandeur en diep dronende gitaartonen duwen je voortdurend kopje onder in de abyssale diepte waaruit Nekus musiceert. Alle hoop is stilaan verdwenen en de uitzichtloosheid neemt het over. Hier valt geen enkel streepje daglicht te bespeuren. Ondanks de ietwat primaire aanpak van dit soort death metal, blijft deze EP wel intrigeren. Geslaagde eerste worp!

JOKKE: 80/100

Nekus – Death nova upon the barren harvest (Blood Harvest 2020)
1. Devouring mills
2. Putrid harvester
3. Necromancer’s death chant
4. Dagger of the corrupter

Vaal – Rehearsal

De Nederlander Vaal is waarschijnlijk opgelucht dat ie na alle COVID19-miserie terug met zijn live-muzikanten het repetitiehok in kon duiken. De man met de traditionele kijk op het genre die hier onlangs nog uitgebreid aan het woord kwam, repeteert immers graag (vermoed ik), getuige deze tweede rehearsaltape. Drie nieuwe nummers worden er op zeventien minuten tijd aan ons voorgesteld. Deze bulken zoals te verwachten van het zwartmetaal van de oude stempel waarin de riffs grimmigheid alom uitdrukken, de krijszang vol weemoed verlangens naar lang vervlogen tijden uitroepen en toetsen niet geweerd worden. Opener “De astrale vloek” bevat ook een thrashy speed-metal riff, die op het eerste gehoor wat misplaatst, maar uiteindelijk toch verfrissend uitpakt. Maar geef me toch maar eerder de traditionele no-nonsense aanpak van het wat ruigere “Het zwarte rijk“. “Winter’s tovenarij” laat het tempo zakken en tovert mystieke keyboardklanken en een verhalende heldere stem uit zijn zwarte hoed. In de finale seconden – alvorens een lange krijs er een einde aan maakt – is er opnieuw plaats voor wat meer opzwepende old-school riffs, die deze keer veel minder uit de toon vallen. Net zoals bij de “Ondood” rehearsal-tape is de geluidskwaliteit dik in orde, zeker voor een home recording. Als pure underground black je ding is en je over een cassettedeck beschikt, raad ik je deze tape dan ook zeker aan!

JOKKE: 80/100

Vaal – Rehearsal (Tour de Garde 2020)
1. De astrale vloek
2. Het zwarte rijk
3. Winter’s tovenarij

Mágoa – Mágoa

Zo heel af en toe schaf ik nog eens ‘dovelings’ een plaat aan. Dat was onder andere het geval met dit debuut van Mágoa. De self-titled plaat verschijnt via het Portugese Altare Productions, een label met een erg fijne neus om het zwartmetaal van eigen bodem op te snorren en aan de man of vrouw te brengen. Door de band genomen is de Portugese black die via Altare verschijnt rauw en atmosferisch, soms slaat de balans naar de atmosferische kant door maar veelal primeren de rauwe ongepolijste klanken. Dit Mágoa combineert het beste van beide werelden. Opener “Murmúrios” start aanvankelijk alsof ik net één of andere post-rock plaat heb opgelegd, maar al snel worden de gas- en distortionpedalen gelijktijdig ingedrukt om ons middels ruwe primitieve black mee te laten sleuren. Doorheen de woedende uitbarstingen worden de pijn (de bandnaam is Portugees voor “pijn doen”) en haat van de muzikant (en?) hoor- en voelbaar. De vele langzame haast doomy passages met akoestische of cleane gitaren, samples van natuurgeluiden of melodieuze leads die rauwe emoties van verdriet en een melancholisch verlangen naar ongerepte natuur opwekken, zorgen voor een mooi contrast met het heftiger werk. Productioneel gezien zoals te verwachten geen afgelikte sound, maar evenmin een lo-fi kelderproductie. Hoewel er nog betere platen in het genre zijn, bleek dit allesbehalve een miskoop te zijn. Puik en veelbelovend debuut!

JOKKE: 79/100

Mágoa – Mágoa (Altare Productions 2020)
1. Murmúrios
2. Soterrado
3. Profundezas
4. Correntes

Friisk/Loth – Kien Kummweer/Warndt

We zijn Moeder Aarde zo stillaan volledig naar de verdoemenis aan het helpen, dat is niets nieuws onder de broeierige zon die meer en meer door het gat in de ozonlaag komt piepen. De mens heeft Moeder Natuur nodig, maar vice versa geldt dat niet. Deze conceptuele split waarvoor het Duitse Friisk en Franse Loth de handen in mekaar slaan, beschrijft hoe het milieu kan herstellen wanneer de mensheid van de kaart geveegd is als gevolg van de cyclus van leven en dood. Het troosteloze artwork van Chris Kiesling van Misanthropic Art sluit hier mooi bij aan. Het Duitse kwintet Friisk opent kant A en kwam hier al eerder aan bod met diens debuut EP “De doden van’t waterkant“. “Kien Kummweer” is een dertien minuten durende compositie met teksten die in het Nederduits neergepend werden. Muzikaal gezien krijgen we tal van kippenvel opwekkende melodieuze leads te horen die over de woeste en snelle atmosferische black metal gedrapeerd zijn. Maar tussen al het geraas door is ook plaats voor akoestische rustpunten en meer doomy atmosfeer alvorens het nummer uitmondt in serene ambient. “Warndt“, het bijna negentien minuten durende werkstuk dat Loth aanlevert, grijpt je niet meteen bij het nekvel. Het duo opteerde ervoor om de sereniteit van het einde van het Friisk-nummer middels strijkers en cleane gitaren nog een dikke drie minuten door te trekken. Maar uiteindelijk gaat ook Loth overstag en volgt atmosferische black die wat progressiever van insteek is. Eens de band op dreef is, is het echter niet rammen en blazen tot aan het gaatje, want compositorisch werd een dynamisch gearrangeerd nummer afgeleverd dat epiek en ingetogen (akoestische) momenten inruilt voor heftige passages met donderend drumwerk en venijnige melodieuze riffs. Multi-instrumentalist Loth musiceert sterk (dat wisten we al van de twee eerder verschenen langspelers) en de krijsen van F.S. gaan door merg en been. Rond de twaalfminutengrens denk je dat het muzikale verhaal erop zit en de aarde in alle rust haar tweede adem kan vinden, maar toch slaat Loth nogmaals furieus toe met een zinderende finale. Of toch niet, want even later valt het muzikale onweer opnieuw stil en volgt ingetogen gemusiceer vergezeld van rustgevende orgeltoetsen. Wie denkt dat de heren toch nog een laatste keer alle registers zullen opentrekken, is er vervolgens aan voor de moeite. Mooi hoe hier niet volgens een verwachtinspatroon gemusiceerd wordt. Geslaagde split van twee bands die blijven groeien en fans van de “cascadian” sound ongetwijfeld zal aanspreken.

JOKKE: 79/100 (Friisk: 78/100; Loth: 80/100)

Friisk/Loth – Kien Kummweer/Warndt (Vendetta Records 2020)
1. Friisk – Kien Kummweer
2. Loth – Warndt

Verval – Beeldenstorm

Black metal muzikanten houden het zelden bij één uitlaatklep, zo ook het duo dat achter Verval schuilgaat. De heren R. Schmidt (zang, gitaar, bas en cello) en W. Damiaen (drums) hebben een gemeenschappelijk verleden in White Oak en zijn verder ook actief bij bands als Laster, Wesenwille, Nevel en Mystagogue. Na de debuut langspeler “Wederkeer” uit 2018 keert het duo twee jaar later terug met een EP getiteld “Beeldenstorm“. Tussen deze kortere release en het debuut vallen twee parallellen te trekken: beide releases bevatten drie composities die thematisch gezien met mekaar verbonden zijn en op de hoes prijkt opnieuw prachtig abstract artwork, deze keer van Joost Vervoort, frontman van Terzij de Horde. Ik ben dan ook vragende partij om deze EP op vinyl te persen zodat dit kunstwerkje optimaal tot zijn recht komt (“Beeldenstorm” is momentel enkel voorzien om door Tour de Garde op tape uit te komen en de band verzorgt zelf de CD-release). De dichterlijke atmosferische black van het debuut is ook nog in zekere mate aanwezig maar dan wel met een meer vurige, agressieve en rauwe aanpak en een productie die meer knalt. “Vlammenzee” zet de boel dan ook meteen in lichterlaaie, maar de neo-klassieke invloeden die we van de band kennen, blijven niet achterwege en komen middels het gebruik van cello naar het oppervlak geborreld. Een tweetal minuten voor het einde van deze negen minuten durende opener maakt de aggresieve black metal plaats voor meer ingetogen gemusiceer waarop natuurelementen zoals ruisende wind voor een serene toets zorgen. In het titelnummer piercen iele post-black metal riffs zich doorheen de mid-tempo intro om vervolgens overstag te gaan en het tempo op te drijven. Opnieuw volgen er wijdse en melancholisch klinkende post-riffs die de leidende rol even van de screamende zang overnemen. In de grafische weergave van dit nummer vallen ook de pieken en dalen op die de eb- en vloedaanpak van Verval bevestigen, hoewel het rustiger middenstuk me hier wat geforceerd overkomt. Het enerverende riffwerk dat daarna volgt heeft wel wat weg van wat een band als Yellow Eyes uitspookt. Met “Een leven tussen één en nul” krijgen we de meer groovende single van deze EP te horen. De heren verkennen in dit nummer interpersoonlijke relaties in de context van het welvarende digitale tijdperk. Het resulteert in een song waarin we tussen al het geweld door ook vele mooie melodieën, frivole baslijnen en een gevoel voor epiek en bombast ontwaren. Verval levert met deze EP een ge(s)laagd nieuw werkstukje af waarop voor een meer agressieve aanpak gekozen werd en hierdoor wat uit het vaarwater van een band als Laster richting woeligere wateren wegdrijft.

JOKKE: 81/100

Verval – Beeldenstorm (Tour de Garde 2020)
1. Vlammenzee
2. Beeldenstorm
3. Een leven tussen één en nul

Ayr – The dark

Negen jaar lang hebben we er op moeten wachten, maar na de geweldige derde EP “Nothing left to give” uit 2011 – die titel leek dus haast profetisch – slaat het Amerikaanse, uit North Carolina afkomstige, Ayr eindelijk terug. Het is meteen ook hun eerste langspeler geworden. Nadat de evocatieve akoestische tonen van het inleidende “Origins in descent” wegebben, maken de heren Rick Contes (zang, gitaar en toetsen en daarnaast ook actief bij Worsen en Raw Hex) en drummer Randall Flagg (bij dezelfde orkestjes actief) met het meer dan tien minuten durende “Where all light dies” meteen duidelijk dat er, ondanks de jarenlange stilte, niet veel gesleuteld werd aan hun post-black metal sound. Het tempo schiet als een spervuur de hoogte in, de scream van Rick grijpt je bij de ballen en de strijdlustige riffs en ondersteunende keys geven een episch randje aan de zwartmetalen maalstroom die we te verwerken krijgen en ons mee op een introspectieve reis naar de diepste en donkerste (hence de albumtitel) geheimen van onszelf meevoert. Het is niet al knuppelwerk wat de klok slaat, want Randall laat het tempo ook regelmatig zakken en iets voor de acht minuten grens houden de versterkers en drums het voor bekeken. Een breekbare cleane gitaarlijn wandelt schoorvoetend en hand-in-hand met een fluwelen toetsenpartij een nieuwe climax tegemoet waarin een melodieuze leadpartij onze weke ziel zalft. Daarna gaat het wat mij betreft echter grondig mis, want “Worship the dark” is niet veel meer dan een wel héél minieme ambient soundscape die godverdomme meer dan vijf minuten duurt. Wanneer je de plaat in de wagen afspeelt, overstemt het geluid van het wegdek de muziek zelfs zo hard dat het haast lijkt alsof er ook niets gebeurt. Dit onnodig lange intermezzo is voor de heren waarschijnlijk onontbeerlijk in het vertellen van hun verhaal dat de allesomvattende leegte aanbidt, maar dit haalt mijns inziens de vaart helemaal uit de plaat. “Swallowed” laat terug horen waar het in feite om moet draaien, maar doet het hier wel op een haast doomtempo. Betoverende melodieën vullen zich langzaamaan met angst en melancholie en een meeslepende leadmelodie neemt ons minutenlang op een instrumentaal sleeptouw mee totdat deze in een zinderende apotheose uitmondt. Met “Return to the void” keert Ayr opnieuw vier minuten lang naar de gapende leegte terug, dat kun je nu toch niet menen! Gelukkig trakteert de hekkensluiter “Sever the golden chain” ons nog voor een derde keer op intense, groots klinkende en innemende post-black metal. Three killer and three filler (als je de akoestische intro meetelt), is de teleurstellende eindbalans. Wanneer Ayr ons met zijn pakkende post-black inpakt, zit er een vette 85/100 in, maar nu schort er door de inlassing van twee veeéél te lange en niets om het lijf hebbende ambientintermezzi iets grondigs aan de flow van “The dark“. Vandaar dus een gedownsizede 80/100, want al bij al vijfentwintig minuten échte muziek, is veel te weinig na die lange wachttijd.

JOKKE: 80/100

Ayr – The dark (Wolves Of Hades/The Hell Command 2020)
1. Origins in descent
2. Where all light dies
3. Worship the dark
4. Swallowed
5. Return to the void
6. Sever the golden chain

Fides Inversa – Historia nocturna

Dat Gionata Potenti een wünderkind is hoef ik niet meer te vertellen. Met verdiensten bij onder andere Blut Aus Nord, Chaos Invocation, Darvaza, Enepsigos, Martröð en een verleden bij Acherontas heeft de Italiaan een bijzonder indrukwekkend palmares opgebouwd. In 2006 richtte hij onder het pseudoniem Omega A.D. samen met Void A.D. de entiteit Fides Inversa op, en drie jaar later werd het geniale “Hanc aciem sola retundit virtus (the algolagnia divine)” op de mensheid losgelaten, een album dat hier nog steeds heel regelmatig eens de revue passeert. Ook het prima “Mysterium tremendum et fascinans” (van een originele titel gesproken zeg) en de daaropvolgende “Rites of inverse incarnation” EP wisten onze honger voor orthodoxe black metal (hoe kan het ook anders bij een label als World Terror Committee?) te stillen. Anno 2020 komen de heren terug ten tonele, maar hebben een zeer interessante beslissing genomen: blijkbaar hadden de Italianen nood aan een zuchtje noorderwind dat eerder een wervelstorm is geworden, want niemand minder dan Wraath werd ingelijfd. Dezelfde Wraath die we kennen van ondermeer Darvaza, Behexen, Mare, Ritual Death en One Tail, One Head en die zonder enige twijfel één van de beste frontmannen binnen hedendaagse black metal is en zodus een aanwinst is voor zo goed als elk project waarmee hij in aanraking komt. Ook labeleigenaar Unhold is op de plaat te horen. De niet onbesproken Absurd-zanger speelde de baspartijen in maar zal live niet van de partij zijn. Zoals vanouds speelt Fides Inversa orthodoxe black metal volgens de regels van de kunst, maar het gitaarwerk klinkt gejaagder, opgefokter (“A wanderer’s call and orison”) en triomfantelijker (“I glance you with a touch…”) dan ooit, waarbij op dat laatste nummer de gecombineerde stemmen van Potenti en Wraath het nummer nog eens extra epiek meegeven. Op een nummer als “The Visit” blijkt dat de heren nog steeds goed geluisterd hebben naar “Si monvmentvm reqvires, circvmspice” en “Paracletus”, maar Fides Inversa heeft gelukkig nog steeds een eigen smoelwerk. Geen klassieke intermezzo’s deze keer, al wordt er wel wat geëxperimenteerd met repetitieve gitaarloopjes en vooral helder ‘roepende’ zang, in “Syzygy” zelfs bijgestaan door hoge vrouwelijke vocalen, en in tegenstelling tot op “Rites of inverse incantation” is dit experiment hier meer dan geslaagd en creëert dit veel variatie op een album dat het voor de rest vooral van hoge tempo’s moet hebben en waar de retestrakke blast beats van Potenti de plek in de schijnwerpers opeisen. Na deze epiek grijpt het energieke “I am the iconoclasm” echter nog eens duidelijk terug naar de begindagen van de band, en komen ook wat thrash-invloeden van om de hoek piepen, wat ik enkel kan toejuichen! Fides Inversa heeft met de huidige line-up enkele knallers van muzikanten in de gelederen, en “Historia nocturna” is zodus opnieuw een zeer degelijk werk geworden dat in tegenstelling tot vorig werk een zeer volle sound heeft meegekregen, nog steeds nét wordt overschaduwd door het monumentale debuut maar voor de rest met kop en schouders boven de twee voorgaande releases uitsteekt.

CAS: 85/100

Fides Inversa – Historia nocturna (World Terror Committee Productions 2020)
1. Intro
2. A wanderer’s call and orison
3. Transcendental lawlessness
4. The visit
5. I glance at you with a touch…
6. Syzygy
7. I am the iconoclasm