Skáphe – Skáphe³

Oorverdovende, demonische dissonantie. Een barrage van dystrofie veroorzakende drumsalvo’s. Een sfeer die de gruwelijkste stukken poëzie uit de geschiedenis van de mens zou kunnen vergezellen. Muziek die de grenzen opzoekt van wat we als luisteraar aangenaam of beluisterbaar vinden, heeft bij deze redactie toch een opmerkelijk grote plek in het hart veroverd. Het atonale, het ambivalente, het onterende. Songstructuren die uitdagen, die alle aandacht vereisen en zelf dan niet zomaar te behappen zijn. Een blik op het aanbod van deze blog laat ook meteen zien hoezeer 2020 een voedingsbodem is gebleken voor deze extreme vorm van extreme muziek, gezien de vele reviews over uitzonderlijke, muzikaal uitdagende bands. Eén zo’n band is het Amerikaans/IJslandse Skáphe, die met “Skáphe³” meteen aan hun – je raadt het al – derde langspeler toe zijn. De plaat schenkt de luisteraar wat alleen maar als een veertig minuten durende, volledig uit de hand gelopen dimethyltryptamine-trip kan worden omschreven, een grauwe, vleesgeworden manifestatie van een perpetuele en allesverslindende nachtmerrie. Bij het aanbod horen drumpartijen die blijven hameren tot lang nadat de begeleidende riff de illusie creëert uitgeraasd te zijn. Tempoveranderingen die je doen happen naar adem. Gitaarsolo’s die niet melodieus of verfrissend maar enorm benauwend en desoriënterend klinken. Wie al veel naar pakweg Misþyrming heeft geluisterd kan met iets wat verdacht veel op opluchting lijkt zeggen dat de stembanden van Dagur Gíslason, omwille van hun herkenbaarheid, de enige tastbare vorm van soelaas brengen. Hoofdrolspeler van dit verhaal blijft natuurlijk de heimelijk ondoorgrondelijke Alex Poole, verder bekend van nog een tiental andere illustere blackmetalbands, zoals het geniale Chaos Moon – waar hij ter gelegenheid van de auditieve hondsdolheid die “Skáphe³” is, ook drummer Jack Blackburn is gaan ontvreemden. Blackburn raast er met momenten patronen uit die de virtuositeit voorbij gaan, en mag bij deze van onderstaande nooit nog iets anders doen dan drummen met Poole. Die laatste weet zich met Skáphe keer op keer te overtreffen, en ook deze keer is het raak: een sublieme productie en mastering zorgen ervoor dat de ontiegelijk gelaagde en striemende geluidsgolven nog beter tot hun recht komen, zonder daarbij aan corrosieve kracht te verliezen. Het driekoppig gezelschap is ontegensprekelijk geslaagd in hun opzet, wat die ook moge zijn. Dit is dissonante perfectie, een niet te missen plaat voor eender wie zichzelf al eens graag uitdaagt met ‘moeilijke’ muziek, en zonder twijfel één van de sterkste releases van het jaar.

JULES: 95/100

Skáphe – Skáphe³ (Mystiskaos & Iron Bonehead 2020)
1. VIII – Beyond earthly understanding
2. IX – The lowest abyss
3. X – Sing lament to thee
4. XI – The ocean of fire
5. XII – Buried in dark earth
6. XIII – The shrill cracks and moan
7. XIV – A spiritual bypass
8. XV – Oblique axis
9. XVI – Glass sarcophagus
10. XVII – Rebirth synthesis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s