interviews

Esoteric – We weten één ding zeker: we zullen sterven

Esoteric is een gevestigde waarde in de funeral doom scene met een rijke geschiedenis en een herkenbare sound. Ter ere van het laatste album “A pyrrhic existence“, had ik een digitaal praatje met zanger/gitarist Greg Chandler. (Xavier)

De perceptie van de Britse doom metal scene werd lang gedomineerd door bands als My Dying Bride en Anathema, maar de meer kritische fan kent jullie al vele jaren. Is erkenning van de “massa” van belang?
Nou, om eerlijk te zijn, zelfs toen we jong waren en de band begonnen, hadden we geen illusies dat we ooit populair zouden kunnen worden. De muziek is extreem. Door het vaak langzame tempo, het zwaar gebruik van effecten en de donkere atmosferen, zal het waarschijnlijk slechts een minderheid van mogelijke fans aanspreken. Voor ons maakt het niet uit. We schrijven en spelen in Esoteric uit liefde voor muziek, wat een vehikel is voor onze expressie. Als de band goed genoeg is om albums te blijven opnemen en uitbrengen en shows spelen, dan is dat alles wat echt belangrijk is voor ons.

Ironisch genoeg is de term ‘underground’ vaak gereserveerd voor black metal, terwijl – in mijn ervaring – Doom Metal heden ten dage toch meer een niche-subgenre is. Hoe word je gehoord zonder te breken met de muziek waaraan je trouw bent?
Ik denk dat ‘underground’ eender welke band in eender welk genre kan omschrijven. Maar extreme doom is inderdaad het minst populaire sub-genre in vergelijking met veel andere metal, zoals death, black of thrash. We hebben simpelweg geprobeerd onszelf trouw te blijven en nummers te schrijven die komen van onze eigen emoties, gedachten en ervaringen. Als anderen het leuk vinden, is het een bonus en zeer op prijs gesteld, maar het is dus niet het doel. Dus we denken er niet aan om onze fanbase te vergroten wanneer we nummers schrijven, we doen gewoon ons best om degelijke muziek te schrijven die persoonlijk is. Ik denk dat de meeste bands fans hebben, ongeacht hoeveel of weinig. Het is gewoon een kwestie van opgemerkt worden door de luisteraars met oprechte interesse. Seasons of Mist promoot het album en de media verspreiden het nieuws, dus als mensen dit horen, vinden sommigen het misschien leuk en anderen dan weer niet.

Het nieuwste album “A pyrrhic existence” klinkt bijzonder somber, wat in lijn is met de titel. Speelde klassieke geschiedenis/Griekse mythologie een rol spelen bij het schrijven ervan?
De titel is een verwijzing naar hoe het bestaan kan worden gezien als iets dat zoveel verwoesting veroorzaakt dat het zelfs voor de overlevenden gelijk kan zijn aan verslagenheid. De titel is inderdaad gebaseerd op oud-Griekse geschiedenis, ontleend aan de uitdrukking “pyrrusoverwinning”. Voor zover ik weet gaat dat over veldslagen tussen Grieken en Romeinen
die zo een zware tol eisten voor beide partijen dat zelfs de Griekse overwinnaars er eigenlijk als verliezers uitkwamen.

Zou je zeggen dat je een echt gevoel van ‘depressie’ nodig hebt om jullie merk van doom echt te waarderen?
Ik weet het niet. Mogelijks. Ik denk dat iemand die grote droefheid, verlies of duisternis heeft doorstaan, het gemoed in onze muziek misschien wel kan waarderen. Maar ik denk dat muzikale voorkeuren niet verbonden zijn met geestelijke gezondheid. Het is dus ook mogelijk dat iemand donkere muziek kan waarderen zonder zwaarmoedig te zijn.

Nu we het toch over zwaarmoedigheid hebben, wat is je mening over de betekenis van het menselijk leven?
Er is geen betekenis, althans niet dat we weten. Velen beweren ergens een kennis te bezitten van hoe de vork aan de steel zit, maar er is geen definitief, onbetwistbaar antwoord. Onze primaire instincten zijn overleven en voortplanting. Dus dat is wat de meesten doen. Maar er zijn veel vragen over ons bestaan die niet worden beantwoord door geloof, wetenschap of geschiedenis, omdat ons niveau van begrip omtrent de wereld en de menselijke geest gewoon ontoereikend is. Maar of er nu een betekenis/doel is of niet, we weten tenminste één onbetwistbaar feit: “We zullen sterven.” Dus we kunnen net zo goed proberen iets te doen met ons leven.

Ik zag jullie lang geleden in België optreden. Wat zijn de plannen voor internationale concerten?
In december stond Madrid op het programma. In 2020 hebben we shows
in Italië, Rusland en Australië. Ongetwijfeld zullen dat er op termijn meer worden.

Wat maakt een goed metal-album?
Dat is een goede vraag. Ik zou vooral zeggen dat de muziek je aanspreekt en past bij de persoonlijke definitie van wat een metal-album goed maakt. Er zijn zoveel verschillende stijlen van bands onder de metal-genres dat het moeilijk is om één antwoord te geven dat voor iedereen zou werken.

Welke tricks voor tuning/uitrusting/productie gebruik je om zo’n zwaar geluid te krijgen?
We stemmen standaard af op A #, met zessnarige gitaren en bas. We gebruiken ook veel lage frequenties in ons geluid en verdubbelen soms onze versterkingsvervormingen met een fuzz-pedaal, zoals een Big Muff of Supercollider, maar we hebben elk verschillende opstellingen en versterkers. Voor het studiogeluid gebruikt ik meestal een combinatie van een ribbon en dynamische mic microfoon over de gitaar kabinetten waarbij de ribbon het lagere warmere bereikt dekt en de dynamische meer attack geeft. De bas werd opgenomen met 2 amps en cabs en een 3 mic opstelling. De versterkers werden ook erg luid opgenomen, waardoor meer lucht wordt verplaatst. Ook hebben we opgenomen in een goede soundroom
waardoor alles meer leven en sustain krijgt, dan wanneer je dat apart van de versterking doet, achter de knoppen.

Ossaert – Vanbinnen zijn wij allemaal beesten voortgedreven door dierlijk instinct

Argento Records koos Valentijnsdag uit om “Bedehuis“, de debuutplaat van het Nederlandse Ossaert, op de mensheid los te laten. In afwachting van de releasedatum van dit uitstekend werkje waar we ondertussen helemaal aan verknocht zijn, zochten we bezieler P. op om meer inzichten te krijgen in zijn creatie. (JOKKE)

Weldra zal je debuut “Bedehuis” op de mensheid losgelaten worden. Benieuwd naar hoe de plaat ontvangen zal worden of schrijf je in de eerste plaats muziek voor jezelf en zijn positieve reacties louter mooi meegenomen en laat je je slaap niet wegens eventuele negatieve commentaar?
Ik schrijf in de eerste plaats muziek voor mijzelf. Ik hou ontzettend van het schrijfproces en het creëren van nieuwe muziek. Toch ben ik natuurlijk ook wel benieuwd hoe de plaat ontvangen zal worden. Met negatieve commentaar ben ik niet heel erg bezig omdat ik voor mijzelf schrijf. Maar als anderen het leuk vinden is dat mooi meegenomen.

Ossaert, de bandnaam die je voor dit project koos, verwijst naar een spottende watergeest en komt voor in volksverhalen uit de Lage Landen. De ossaert is vooral bekend in Zeeland terwijl jij uit Zwolle afkomstig bent, wat daar toch een heel eind vandaan ligt. Wat trekt je zo aan in deze folkloristische figuur en zijn er in jouw directe leefomgeving ook verhalen die verwijzen naar deze plaaggeest?
De Ossaert komt niet alleen voor in volksverhalen in Zeeland, ook op de Veluwe is de Ossaert een bekende in de plaatselijke verhalen. Zo is er het verhaal van de Ossaert in het Uddelermeer die verbannen is door een monnik naar een plek in het bos en daar 99 jaar heeft moeten zitten. Ik ben zelf opgegroeid op de Veluwe en de volksverhalen van met name die streek hebben mij altijd enorm gefascineerd. Vandaar de keuze voor de naam Ossaert.

Mag Ossaert, ondanks dat je voor de drums met producer W. Damiaen samenwerkte, als een one man band beschouwd worden aangezien jij toch alle muziek en teksten schrijft? Ik ben van mening dat de perceptie op éénmansprojecten de laatste jaren positief geëvolueerd is. Hoe zie jij dat?
Ja, Ossaert is absoluut een éénmansproject, bewust ook. Ik heb in het verleden in meerdere bands gespeeld en moest daar altijd een compromis sluiten op het gebied van muziek, iets wat ook logisch is wanneer je met z’n allen muziek aan het schrijven bent. Ondanks dat dit altijd best leuk was voelde dit nooit volledig als mijn muziek en kon ik nooit helemaal mijn ei erin kwijt. Vandaar dat ik Ossaert opgezet heb. Ik heb zelf overigens geen idee hoe mensen vroeger naar éénmansprojecten keken, wel ben ik altijd erg geboeid geweest door het feit dat één iemand alles (of bijna alles) zelf schreef en inspeelde.  

Ben je van plan om Ossaert naar het podium te nemen als er zich mooie aanbiedingen voordoen of beschouw je dit louter als een studioproject?
Voor nu beschouw ik Ossaert alleen als een studioproject. Ik zeg niet dat ik er nooit het podium mee op zal gaan maar in de nabije toekomst staat dit niet op de planning, ongeacht eventuele mooie aanbiedingen.

De titel van je debuut is “Bedehuis” en op de cover prijkt een soort van middeleeuwse litho-afdruk van een vervallen kerktoren. Zit er een specifieke historische link in het artwork verscholen?
Nee, er zit geen historische link in het artwork verscholen. Het is overigens een enigszins geabstraheerde preekstoel. Wel zit er een gedachte achter: het album gaat tekstueel grotendeels over zingeving, of het gebrek daaraan. De kapotte preekstoel dient als symbool hiervoor.

De vier nummers zijn titelloos en over teksten beschik ik niet, maar de labelpromo vermeldde dat de plaat gedreven is door je afkeer tegen al wat heilig is. Nu is dat verre van een origineel thema binnen het black metal-gebeuren natuurlijk. Ik vroeg me af of je zelf in je nog jonge leven dan zo hard met religie bent geconfronteerd dat je afkeer ervan zo groot is? Zijn er ondertussen geen ergere zaken om je druk in te maken of tegen te verzetten dan religie wat in onze contreien toch niet zo heel veel meer voorstelt? De kerken lopen als het ware vanzelf leeg.
Heiligheid is iets wat je veel breder kan zien dan alleen iets religieus. Heiligheid is alles wat de mensheid op een voetstuk geplaatst heeft en als absolute waarheid claimt. De mens acht zichzelf vaak intelligenter of beter dan andere diersoorten op deze aardbol en in zekere zin verklaart de mensheid zichzelf hierdoor heilig. Ik verzet mij niet per se tegen een religie of tegen de kerk maar ik vind de kerken en het christendom wel een van de betere voorbeelden waar je kan zien hoe mensen zichzelf beter achten dan zij in werkelijkheid zijn. In mijn opvoeding waren de kerk en het geloof erg belangrijk dus de christelijke symbolieken en thematieken zijn mij absoluut niet vreemd.

Op je promofoto zien we je gekleed in een monnikspij en met een masker van een zwijn op in een bos poseren. Beschouw je alle priesters en consorten varkens of zit er meer achter deze visuele presentatie?
Nee, ik beschouw niet alle geestelijken als varkens. Met deze visuele presentatie wil ik een tegenstelling laten zien: vroomheid aan de buitenkant, maar vanbinnen zijn wij allemaal beesten, voortgedreven door dierlijk instinct.

Je wisselt haatvol black metal-gekrijs af met heel wat heldere zangpartijen. Heb je ooit zangles gekregen want je stem klinkt behoorlijk! Welke zangers beschouw je als inspiratiebron?
Dankjewel! Ik heb nooit zangles gehad. Als 13 jarig jochie wilde ik graag ‘schreeuwen’ in een metalband. Youtube had op dat moment twee of drie screaming tutorials, maar na meerdere malen mijn stem kwijtgeraakt te zijn en tot bloedens toe mijn keel kapot geschreeuwd te hebben, besloot ik dat ik het beter op eigen houtje kon uitzoeken. De zangers die ik als inspiratiebron beschouw zijn Travis Ryan, Bruce Dickinson, Jari Mäenpää en Ihsahn.

Op basis van foto’s op social media zag ik dat je een verleden hebt in het hardcore-wereldje. Was dat een tienerfase die je ondertussen ontgroeid bent en sluit black metal nu beter bij je leefwereld aan? Of vind je nog steeds je gading in hardcore? Waarom maken velen op een bepaald moment de switch van hardcore naar black metal denk je?
Ik heb inderdaad in het verleden in hardcore bandjes gespeeld. Ik ben hierin gerold omdat ik in mijn tienerjaren graag in een band wilde spelen en de enige band in mijn omgeving die een vocalist zocht speelde metalcore. Ondanks dat het ook wel zijn charmes heeft, moet ik wel zeggen dat metalcore en hardcore nooit helemaal mijn muziekgenres zijn geweest. Mijn hart lag altijd in de black- en de death metal. De laatste keer dat ik een hardcore plaat geluisterd heb kan ik mij eigenlijk niet meer herinneren. Waarom veel mensen de switch van hardcore naar black metal maken weet ik niet, maar ik merk wel dat de grenzen tussen metalgenres de laatste jaren meer en meer aan het vervagen zijn.

Zelf ben ik nooit thuis geweest in de hardcore en metalcore scene. Voor mij persoonlijk lijken diens ideologische waarden, thematiek en visuele presentatie mijlenver uiteen te liggen met black metal. Jij kan beter vergelijken dus vroeg ik me af of je ook veel paralellen tussen beide genres kunt trekken?
Hardcore en black metal liggen inderdaad redelijk ver uit elkaar. Maar op sommige punten ook weer redelijk dichtbij elkaar. ‘Echtheid’ qua muziek is zowel in black als in hardcore belangrijk. De muziek is rauw en gedreven door emotie. Black metal en hardcore zijn overigens wel behoorlijke paraplu-termen. Beide genres hebben ontzettend veel subgenres waarvan sommige dichter bij elkaar liggen dan andere. Er zijn genoeg black metal-bands die elementen van hardcore in hun muziek verwerken. Denk maar aan Oathbreaker of Ancst. 

Welke metal-bands of platen hebben je ontmaagd op vlak van black metal en zijn dat ook de artiesten die Ossaert muzikaal gesproken beïnvloeden?
Ad majorem sathanas gloriam” van Gorgoroth was mijn eerste echte kennismaking met black metal ergens eind 2006 of begin 2007. Nog steeds is dit één van de platen die ik geregeld op zet. Burzum volgde vrij vlot na mijn ‘black metal ontmaagding’. Welke artiesten mij muzikaal gesproken beïnvloeden vind ik een lastige vraag maar ik denk dat Burzum, Trelldom, Taake, Mgła, Laster, Fluisteraars, Turia, Verwoed en Iskandr wel bands zijn die mij behoorlijk beïnvloeden wanneer ik muziek schrijf. Ik draai veel muziek van deze bands.

Argento Records zag wel graten in Ossaert en zal je debuut op 14 februari uitbrengen. Waarom denk je dat dit label het beste is om Ossaert in een overgesatureerde markt aan de man te brengen en positief te doen opvallen?
Het was in eerste instantie helemaal niet mijn doel om Ossaert écht op de markt te brengen. Ik wilde het in eigen beheer uitbrengen in een kleine oplage, voor wat vrienden e.d. Toen W. Damiaen de drums had ingespeeld en het album geproduceerd had vroeg hij mij wat ik ermee wilde doen en gaf mij vervolgens wat tips qua labels die eventueel wel geïnteresseerd konden zijn, mocht ik het tóch op die manier willen uitbrengen. Argento sprak mij aan omdat zij meerdere artiesten huisvesten die binnen mijn muzikale interessegebied vallen. Na wat gesprekjes bleek dat wij ook behoorlijk op één lijn zitten wat betreft visie.

Dikwijls schrijven one man bands muziek aan de lopende meter. Is dat bij jou ook het geval en zou dit dan inhouden dat we snel nog meer werk van jouw hand mogen verwachten?
Ja. Het tweede Ossaert album is al zo goed als klaar en ook voor mijn andere black metal project (Shagor) heb ik veel geschreven. Hier staat overigens nog niets van online.

Horned Almighty – Het zit in de natuur van de mens om zichzelf naar de kloten te helpen

Eén van de beste bands die de rock ’n roll-attitude van een Motörhead combineert met een black metal-fundering is wat mij betreft het Deense Horned Almighty. Na het prima “World of tombs” werd het echter wat langer stil dan wat we van dit zootje ongeregeld gewend waren. Tot dat daar plots “To fathom the master’s grand design” op onze deurmat viel en ons meteen van onze sokken blies. Brulbloei S. en gitarist Hellpig werden gecontacteerd voor tekst en uitleg. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

(c) Bransholmphoto

Het doet goed om eindelijk nog eens van jullie te horen want het was ondertussen toch al weer zes jaar geleden dat “World of tombs” uitkwam. Wat hebben jullie in tussentijd zoal uitgespookt
Hellpig: Oh, time flies when you’re having fun. Het leven gaat zijn gang ondertussen hé, we worden stilaan een dagje ouder en hebben ook andere verantwoordelijkheden. Maar het vuur om helse en vervaarlijke metal te creëren brandt altijd, ook al hebben we soms weinig tijd. We spendeerden best veel tijd aan het schrijfproces van de nieuwe plaat en speelden tussendoor ook enkele shows. We zijn dus nooit met de band gestopt, het verliep gewoon allemaal wat trager dan anders.

De eerste vier platen werden inderdaad om de twee jaar uitgebracht. Tussen “Necro spirituals” en “World of tombs” lag een stilte van vier jaar en nu vroeg het dus zes jaar om “To fathom the master’s grand design” uit te brengen. Wordt het steeds moeilijker om songs te schrijven en inspiratie te vinden?
Hellpig: Al vrij vroeg in onze carrière plaatsten we onszelf in een hokje met de stijl waarmee we ons comfortabel voelden. Na drie à vier platen in dezelfde strekking qua speelstijl, werd het steeds moeilijker om met frisse ideeën op de proppen te komen. Dat is trouwens één van de redenen waarom we onze sound scape verruimden. Een proces dat reeds startte op “Necro spirituals“, verder doorgetrokken werd op “World of tombs” en nu volop tot uiting komt op de nieuwe plaat, zij het nog steeds binnen de grenzen van onze sound. ’t Is nu niet dat we plots als Rush klinken of de psychedelische tour opgaan, maar zowel qua riffs als arrangementen hebben we deze keer zaken gedaan die we nooit eerder deden.

Die evolutie is inderdaad goed hoorbaar. I identificeerde Horned ALmighty steeds als een erg energieke black ’n roll band. Op “World of tombs” werden meer thrash- en punkinvloeden geïnjecteerd en op “TFTMGD” hoor ik ook veel death en doom metal terug.
Hellpig: Wat mij betreft zijn die thrash- en punkelementen al vanaf het begin in onze sound aanwezig. We hebben alle vier een muzikale achtergrond die diep geworteld is in de death en thrash metal van de late jaren ’80/vroege jaren ’90: Deicide, Bolt Thrower, Dark Angel, Massacre, Malevolent Creation, …In het begin gingen we strikt om met onze muzikale invloeden: fucking Darkthrone en Motörhead…niets meer. Maar om de zaken fris te houden, vooral voor onszelf, verruimden we onze sound, zij het op een heel extreem conservatieve manier.

(c) Bransholmphoto

Op basis van enkele songtitels lijkt het me duidelijk dat de ondergang van de mensheid het achterliggend concept is op “TFTMGD“. Met alle natuurrampen zoals de bosbranden die momenteel Australië in lichterlaaie zetten en al het poltieke drama zoals de nucleaire dreiging van Iran, vraag ik me soms af of er nog wel een toekomst is weggelegd voor onze kinderen, zeker aangezien ik weldra zelf vader wordt). Welke gebeurtenissen gaven aanleiding tot de thematiek van de nieuwe plaat en denk je dat het proces van onze zelfvernietiging nog omkeerbaar is?
S: De plaat is een voorstelling van wreedheden en onze ondergang vanuit een historisch perspectief en biedt inzichten in verscheidene fenomenen en historische gebeurtenissen die om verschillende redenen de dood van duizenden mensen tot gevolg hadden. Uit sommige zaken konden we lessen trekken, maar andere zijn nog steeds onvermijdelijk. De mensheid zelf is de grootste bedreiging voor onze planeet. We will eventually all be a part of the grand design…
De gewelddadige natuur van de mens werd doorheen de geschiedenis getemd door Verlichting en evolutie. Met een bevolking van ruim 8 miljard mensen, is het eigenlijk best verwonderlijk dat er toch zo veel mensen vreedzaam met mekaar omgaan. Maar de basis is fragiel en er is dikwijls niet veel nodig om geweld uit te lokken. Oppressie, superioriteit, dogma’s, rassen en ook nog steeds religie vormen de grootste aanleidingen voor antagonisme en vijandigheid tussen mensen. Hoewel deels getemd, ligt het onvermijdelijk in de natuur van de mens: het zit in onze natuur om onszelf naar de kloten te helpen!
Eén van de gebeurtenissen die ons hiertoe inspireerden was de uitbarsting van de Tambora vulkaan op het Indonesische eiland Soembawa in 1815, die een hele reeks wereldwijde gebeurtenissen in gang zette zoals hongersnood, overstromingen en droogte, met de dood van miljoenen tot gevolg. Ik verdiepte me verder in deze materie en uiteindelijk vormde dit de aanleiding voor de tekstuele achtergrond voor het nummer “Apocalyptic wrath”. Geïnspireerd door de massieve schaal van deze natuurramp, bestudeerde ik andere historische gebeurtenissen met catastrofale gevolgen voor de mens en kwam zo tot de theorie dat er een sterkere kracht is die de vernietiging van de mensheid nastreeft, zij het via natuurrampen of door de gewelddadige natuur van de mens zelf…

Het cover artwork wordt nu meteen duidelijk…
S: Inderdaad, het artwork laat een combinatie zien van de verschillende thema’s van de plaat: de uitbarsting van de Tambora, aardbevingen, tsunami’s, plagen, oorlog, enz. Ik maakte een schets van hoe ik het artwork voor ogen had en de erg getalenteerde artiest Ahot schilderde dit nadien.

Voor de tweede keer op rij gingen jullie in zee met het Italiaanse Scarlet Records, een label dat vooral gespecialiseerd is in (Italiaanse) power, symfonische of progressieve metal. Horned Almighty is zonder twijfel de meest extreme band op het label. Voelt het beter om de vreemde eend in de bijt te zijn dan met vele gelijkaardige bands op een label te zitten?
S: Ja en nee, hier zijn vanzelfsprekend voor- en nadelen aan verbonden. We zijn inderdaad hun meest extreme act en springen er daardoor wat tussenuit, maar tenslotte is Scarlet Records gespecialiseerd in de andere genres en weten ze hoe ze promotie moeten voeren. Scarlet bood de beste deal aan voor de nieuwe plaat en we waren tevreden over het werk dat ze verrichtten voor “World of tombs“, dat was de voornaamste reden. In een markt die overstelpt wordt door releases, zijn er verschillende manieren om te kiezen hoe je muziek uitbrengt. Wij zijn echter old school en verkiezen een fysisch label dat haar zaakjes op orde heeft.

Voor de vinylrelease werken jullie samen met het Deense label Strange Aeon Records. Bood Scarlet geen vinyldeal aan?
Hellpig: Toch wel, maar een vinylrelease maakte geen deel uit van onze deal. Idem voor de vorige plaat. Dit wil ook niet zeggen dat we niet tevreden zijn over Scarlet hoor. Labels, en dan vooral de kleinere, staan de dag van vandaag voor dezelfde uitdaging als kleinere bands: opvallen in de stortvloed aan shit muziek en andere noise…Eén van de twee individuen achter Strange Aeon is onze voormalige gitarist Quentin die trouwens ook de plaat opnam, mixte en masterde. Ik vermoed dat hij de plaat goed vond aangezien hij ze tijdens de mix waarschijnlijk een miljoen keer heeft gehoord.

Op jullie promofoto’s blijft de corpse paint achterwege. Past het niet meer bij Horned Almighty anno 2020?
Hellpig: Corpse paint maakt no gsteeds deel uit van ons liveritueel. Het helpt ons om die “andere” persoon in onszelf naar boven te halen die de wereld in vuur en vlam wil zetten en iedereen tegen het hoofd wil stoten. Maar voor promofoto’s zijn we er klaar mee.

(c) Bransholmphoto

Vergeleken met Noorwegen, Zweden en Finland, stond Denemarken steeds minder in de spotlights als het op black metal aankomt. Ik denk dat het voor veel black metal-liefhebbers zelfs niet zo evident is om tien Deense black metal-bands op te sommen. Welke Deense bands beschouwen jullie als de beste of meest belangrijke voor de ontwikkeling van jullie vaderlandse scene?
Hellpig: Mercyful Fate, Samhain, Denial of God, Apollyon en Ad Noctum zijn allemaal goede bands. Idem voor de pre-Horned Almighty band Mareridt die midden jaren ’90 actief was. Geen idee wat de huidige scene betreft!

De voorbije jaren lijkt het nochtans alsof de Kopenhaagse Korpsånd Circle nieuw bloed in de Deens black metal-scene aanvoert met wat mij betreft veel goede bands. Voelen jullie je verbonden met deze veelal jongere landgenoten en wat vind je van de groepering?
Hellpig: Goh, ik heb hier geen mening over.

Is er een kans dat we Horned Almighty in België of Nederland aan het werk kunnen zien ter promotie van “TFTMGD“? Zou fijn zijn om jullie op Throne Fest te zien spelen!
Hellpig: ha, we speelden daar in 2011 tijdens onze Europese tour met Glorior Belli. Zou tof zijn om nog eens terug te komen. Geef de booker een stamp in zijn kloten en zeg hem of haar om ons op de affiche te zetten.

Quaetdoener – Wees niet het volgend schaapje

De Duitse populatie wolven is verviervoudigd en zendt haar zonen en dochters uit. Het resulteerde recent in het heuglijke nieuws dat er opnieuw een zwervende wolf in onze contreien gespot werd. Vandaag zijn de Kempen de hotspot, maar een ‘lone wolf’ kan de komende jaren ook andere streken in Vlaanderen opzoeken. Toeval of niet, maar op “Eternal wolf“, de debuutplaat van Quaetdoener, een old school black metal-band uit het Maldegemse, prijkt een bloeddorstige wolf. De boeren en veehouders zullen het graag horen. Zanger Nuyt en gitarist Keere beantwoorden enkele vragen die we hen voorschotelden. (JOKKE)

In de line-up van Quaetdoener vinden we drie leden terug met een verleden in de death metal/grindcore band Headmeat. Toen deze het in 2005 voor bekeken hield, gingen Pui en Nieke meteen aan de slag met het ondertussen beruchte Alkerdeel. Quaetdoener is echter nog een vrij nieuwe band die pas in 2018 het levenslicht zag. Wat bracht drie leden van Headmeat uiteindelijk terug samen?
Nuyt: Officieel is Headmeat eigenlijk nooit gesplit. We komen nog regelmatig eens samen om een pint te pakken. Onlangs nog hebben we een hoop live video’s en andere baldadigheden bekeken via een beamer in onze repetitieruimte. Fantastisch om dat allemaal nog eens terug te zien. Dus feitelijk is Headmeat gewoon gestopt met nummers maken en op te treden… haha.
Maar helaas… ondertussen heeft één van ons drie er de brui aan gegeven. Onze bassist Rys heeft zijn basgitaar aan de haak gehangen. Ik denk dat hij het niet meer zag zitten om nog veel optredens te doen. Het is altijd jammer om iemand in het team te zien vertrekken, maar het pad leidt vooruit en we hebben dan ook snel een vervanger gevonden in Decker. Vers jong geweld van bij ons uit de streek. Nu resten enkel mezelf en drummer Taets nog uit de Headmeat periode.

Zijn jullie in de periode tussen Headmeat en Quaetdoener nog met andere bands of projecten bezig geweest?
Nuyt: Vrij snel na Headmeat heb ik samen met de resterende “Headmeaters” Taets en Rys, Dead Horse opgericht. Een stoner/rock metal ensemble. Maar dat was geen lang leven beschoren. Na enkele optredens en dito personeelswissels was het al snel gedaan… jammer, want er zat potentieel in. Na Dead Horse ben ik nog 7 jaar actief geweest als gitarist bij Powerstroke. Maar ik ben altijd de andere jongens blijven volgen en vaak op bezoek geweest tijdens hun repetities. Ze waren trouwens al even aan mijn mouw aan het trekken om tweede gitaar te komen spelen bij hen. Maar ze vonden niet direct een zanger en toen ik stopte met Powerstroke, was de keuze snel gemaakt om terug de vocalen op mij te nemen zoals destijds bij Headmeat.
Keere: Na Dead Horse zijn Taets en ik al vrij snel een tribute band van Joy Division gestart, nl. Fun Department. Maar na enkele jaren bleek het toch te kriebelen om opnieuw eigen muziek te maken. En zo kwam stilaan Quaetdoener tot stand.

De gemeenschappelijke deler voor Quaetdoener is jullie liefde voor jaren ’90 black metal. Jullie geven zelf aan door enkele iconen van die periode beïnvloed te zijn. Zelf hoor ik in de eerste plaats Enthroned terug ten tijde van diens twee eerste platen en voor de rest wat Taake in de meer black ’n roll passages en Kampfar in de melodieuzere stukken met een Scandinavisch gevoel. Maar al bij al hebben jullie wel een eigen geluid weten beeldhouwen uit jullie invloeden. Kunnen jullie met deze referenties leven of sla ik de bal compleet mis qua muzikale inspiratiebronnen?
Nuyt: Daar kunnen we zeker mee leven… dat zijn niet de eerste de beste bands natuurlijk. Vooral van Kampfar zijn we toch wel allen fan dus blij dat je hier iets van terug hoort in onze muziek. Wat Enthroned betreft, daar kan je wel gelijk in hebben want je bent niet de eerste die daar mee afkomt. Verder hebben we tijdens het schrijfproces en na de repetities toch vaak naar Satyricon, Mayhem, Gorgoroth, Marduk, Arckanum en Burzum geluisterd meen ik me te herinneren.

Betekent jullie voorliefde voor de scene van de jaren ’90 dat jullie je gading niet kunnen vinden in het huidige black metal-landschap?
Keere: Toch wel, de old school stijl is waar we op uit kwamen bij het zoeken naar een sound die ons allemaal ligt en waarvan we denken dat we er wat over te vertellen hebben.
Nuyt: De bands waar je mee opgroeide blijven toch steeds terugkomen wanneer je nog eens een cd oplegt. Wat betreft het huidige landschap… Mgła vind ik trouwens best te pruimen dezer dagen… Maar als ik eerlijk ben… van zo’n goeie ouwe Dissection of Burzum’s “Filosofem“… die atmosfeer die daar rondhangt, daar krijg je toch gewoon kippenvel van? Dat krijg ik niet meer bij de nieuwere releases. Het zal de leeftijd zijn zeker? Haha.

Welke betekenis schuilt er achter de bandnaam Quaetdoener? In combinatie met de titel van jullie eerste release “Eternal wolf” en het hoesontwerp waar een gevaarlijk uitziende wolf op prijkt, linkte ik de bandnaam in eerste instantie aan een wolf. Maar de tekst die op de achterkant van jullie bandshirt prijkt, bracht me in de war: “In de strijd, in het woud, aan de afgrond van de berg, op de grote, donkere zee, in slaap, in verwarring, in diepe schaamte, loerend in de donkere nacht, schuilend in de eeuwige schaduw, in de nissen der vergetelheid, alwaar hij voortdurend wacht. De Quaetdoener.
Nuyt: Quaetdoener is eigenlijk gewoon een soort van “oud vervlaamsing” van kwaaddoener. En wat die tekst betreft op de achterkant van het shirt… die betekent eigenlijk gewoon dat er bij iedereen, gelijk waar, gelijk wanneer, wel ergens diep vanbinnen een kwaaddoener schuilt. There is evil in all of us!

Over wolven gesproken. Zijn jullie net zoals ik, opgetogen over het feit dat er opnieuw een wolf gedetecteerd is in België? Wat trekt jullie zo aan in dit dier? En wat vinden jullie van de mensen die tegen de wolf zijn omdat het dier schapen en ander vee aanvalt en doodt?
Nuyt: Ja, da ’s toch super! De wolf is een prachtig dier, die schuchterheid en toch heel onderling sociaal. En de terugkeer van dit dier valt toch maar mooi samen met de release van ons album. Goed gedaan wolf! Haha. Aan de andere kant kan ik best begrijpen dat er sommige veehouders niet echt staan te springen om zijn terugkeer. Maar er moeten toch mogelijkheden genoeg bestaan om de wolf op een diervriendelijke manier buiten hun bedrijf te houden?
Keere: …Very exited. Het mythische en geheimzinnige van de wolf, mensen die tegen de wolf zijn omdat deze andere dieren doodt om te overleven is een raar gegeven, het is gewoon een feit van de natuur.

Op basis van de bandnaam had ik Nederlandstalige teksten verwacht. Nooit overwogen om in de moedertaal aan de slag te gaan?
Nuyt: Jazeker, ik heb het al overwogen en zal het waarschijnlijk nog wel doen. Ik heb zelfs al een halve nieuwe tekst klaar in het Nederlands. Maar het was wel al even geleden dat ik de vocalen voor mijn rekening nam en dan ligt het Engels toch iets gemakkelijker in de mond om te zingen.

Vermits ik niet over teksten beschik, vroeg ik me af waar die zoal over handelen?
Nuyt: Eigenlijk handelen bijna alle teksten op “Eternal wolf” zowat een beetje over de vrijheid van het individu. Nooit zomaar slaafs andere opinies volgen. Denk voor jezelf en wees jezelf. Uiteraard moet je rekening houden met anderen maar wees niet het volgend schaapje. Be the wolf eternal! Haha.
Nu… ik ben altijd al meer een metaforisch schrijver geweest, het is niet belangrijk wat mijn visie van de teksten is, maar wat een ander erin terugvindt. De enige uitzondering zal wel “Memento mori” zijn; dit nummer gaat over de vergankelijkheid van het leven en hoe we eigenlijk maar een hoopje koolstof op deze aardkloot zijn, in de loop der tijd, die uiteindelijk alles verslindt.

Eternal wolf” is meteen een heuse langspeler geworden die in eigen beheer wordt uitgebracht op cd. Hebben jullie geen labels gecontacteerd (eventueel met een demo) want het zou me verwonderen als jullie op basis van deze release geen samenwerking met een label zouden kunnen aangaan?
Nuyt: De eerste insteek met “Eternal wolf” was toch wel om onze muziek te verspreiden naar de mensen en organisatoren van optredens. Maar, uiteraard gaan we “Eternal wolf” ook rondsturen naar verschillende labels. Hopelijk komt er iets mooi uit de (tour)bus..
Keere: Klopt… Ons doel was om iets uit te brengen om door te sturen naar labels en concert promotors, het eerste idee was om een viertal nummers op te nemen en door te sturen om hiermee optredens te zoeken. Maar al snel veranderde dit naar het opnemen van de nummers die we tot dan toe hadden geschreven om een algemeen beeld te vormen van waar we voor staan. Zoals gezegd, er zit variatie in de nummers met toch een algemene samenhang.

Was “Eternal wolf” een plaat die zichzelf schreef of heeft het lang geduurd alvorens de muziek en teksten vorm kregen?
Keere: De basisriffs worden meestal vlug gevonden, drum en gitaar worden hoofdzakelijk eerst geschreven, de teksten worden parallel geschreven en aangepast aan de ruwe structuur van het nummer en daarna verder verfijnd. Er wordt constant overlegd en gesleuteld aan de uiteindelijke structuur tot iedereen tevreden is met het eindresultaat. Het belangrijkste is dat de ’feel’ bij iedereen goed zit. Dit heeft als gevolg dat er wel wat tijd over gaat voor een nummer uiteindelijk ’af’ is maar haastig werk levert mindere kwaliteit op in onze ogen.
Nuyt: Toen ik bij de band kwam, ben ik direct teksten beginnen schrijven en zo nummer per nummer beginnen te vervolledigen. Al hebben we er ook een aantal laten vallen omdat ze niet meer bij de nieuwe nummers pasten.

De plaat klinkt als een klok. Waar werd “Eternal wolf” vereeuwigd?
Nuyt: De plaat werd gewoon opgenomen in onze repetitieruimte. We hebben momenteel toch wel de luxe om over een ruimte te beschikken waar je kan doen en laten wat je wil i.v.m. lawaai en uren.
Alle eer aan Keere die toch de volledige opnames voor zijn rekening heeft genomen en alles mooi heeft afgemixt en gemasterd en dit volledig door zelfstudie.
Keere: In onze repetitieruimte in Maldegem-Kleit is alles opgenomen, het verder mixen en masteren gebeurde thuis. Met de huidige technologie is het meer en meer mogelijk om alles zelf te doen iets wat een aantal jaar geleden (bijna) ondenkbaar was. Natuurlijk klinkt het album niet als een professioneel gemixt en gemasterd exemplaar maar dit op zich vinden wij ook zijn charme hebben. Het was ook de bedoeling om alles niet ’te proper’ te laten klinken maar eerder een bepaalde sfeer te creëren.

Hebben jullie al veel live-ervaring met Quaetdoener en staan er nog shows gepland?
Nuyt: Momenteel staat er slechts één optreden op de teller. Dat was een soort van try-out om eens te kijken hoe de nummers live zouden overkomen. Nu met “Eternal wolf” hopen we om toch wat meer live te kunnen spelen nu we onze muziek kunnen verspreiden.
Keere: We hebben in april 2019 een try-out gegeven in JH Opsenter in Sint-Laureins. Zoals eerder gezegd zijn we bezig geweest met eerst het album te maken om door te sturen en zo optredens in de wacht te slepen. Zonder muziek door te sturen kom je niet ver tegenwoordig. In het voorjaar leggen we nog een show vast met Alkerdeel in Waarschoot, en daarna hopen we op respons op onze promotie mails en mond aan mondreclame.

Momenteel is de Belgische black metal-scene weer springlevend. Volgen jullie het reilen en zeilen qua Belgisch zwartmetaal zelf nog? Zijn er bands waar jullie je thematisch gezien verbonden mee voelen en waar jullie graag het podium mee zouden delen?
Keere: We hebben een zeer uiteenlopende en uitgebreide muzieksmaak verdeeld onder ons, gezien onze vorig projecten…
Nuyt: Uiteraard zien we het zitten om met onze oude strijdbroeders van Alkerdeel nog eens samen het podium te delen! Wat betreft het Belgisch zwartmetaal kijken we uiteraard op naar Wiegedood, Enthroned, Ancient Rites, Slaughter Messiah om er maar een paar te noemen…
Qua internationale bands… doe maar een klepper uit de jaren ‘90! Een Satyricon, Emperor, Marduk… wacht eens… spelen die niet op Alcatraz? Hint hint…😉

Sun Worship – Het is fijn om met twee te zijn

De toekomst van Sun Worship leek met het vertrek van gitarist/zanger Felix-Florian Tödtloff even aan een zijden draadje te hangen. Voor buitenstaanders althans, want de creatieve kracht achter deze Duitse band is in handen van zanger/gitarist Lars Ennsen en drummer/zanger Bastian Hagedorn. Die eerste trokken we na Sun Worship’s show in Tilburg aan de mouw voor een interview dat zich enkele weken later voltrok. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Dag Lars, hoe verliep de recente “Emanations of desolation” tour?
Hey Johan, de tour verliep best goed! Hij kwam vrij spontaan en op korte termijn tot stand door verder te borduren op een paar data die al eerder vastlagen. Over ’t algemeen is oktober een zeer drukke concertmaand, maar we slaagden erin om elke avond een show te hebben, de rijafstanden waren beperkt en bijna elke show was op de één of andere manier wel speciaal voor ons. Best tevreden over het resultaat dus!

Tegenwoordig bestaan tours regelmatig uit packages van twee of drie bands die dagelijks aangevuld worden door lokale support bands. Jullie gingen echter alleen de hort op, waardoor het publiek grotendeels speciaal voor jullie komt. Ik was aanwezig op de show in Tilburg en vond het een geslaagde avond: enkel Sun Worship die een uur speelt en basta. Een formule die naar meer smaakt of is het toch beter om met een gelijkgestemde band de baan op te gaan?
Normaal gezien touren we met een band die we goed vinden, maar daar was deze keer geen tijd voor. Het kon tevens geen kwaad om eens te zien hoe het zou zijn om een week alleen te touren. Veel avonden waren we ook de enige band op de affiche wat best cool was: je bepaalt zelf de opstelling, geen changeovers, op tijd opkrassen, bier, bier, bier en bed, bed, bed. Hoewel ik het fijn vind om met een andere band te touren, was dit best een toffe ervaring. Ook vanuit het standpunt van concertganger kan ik deze formule wal smaken; ik heb het moeilijk om me op meer dan twee bands per avond te concentreren, vooral als ze dezelfde stijl spelen.

Gitarist/zanger Felix-Florian Tödtloff nam de biezen, waardoor Sun Worship nu als duo in plaats van trio opereert. Waarom verliet hij de band en had dit een invloed op het creatieve proces?
Felix-Florian voelde het niet meer. Fair enough. Sun Worship werd zelfs een tijdje ontbonden. Drummer Bastian en ikzelf zijn echter altijd de creatieve kern geweest en kwamen al snel tot de vaststelling dat we nog niet uitverteld waren. Dus na een break van een half jaar begonnen we met frisse moed en zonder verwachtingen terug te schrijven en repeteren. Ons vertrouwen kreeg een echte boost doordat we beseften dat de band als een duo écht kon werken en het schrijfproces als hecht teamwork gebeurde. In het verleden waren er nogal veel discussies over nummers en delen van songs.

Vergeleken met de twee voorgaande langspelers, klokt “Emanations of desolation” op één uur speeltijd af. Kwam de inspiratie vanzelf?
Dat kan je best zeggen ja! Eerlijk gezegd hou ik zelf niet zo van dubbel LP’s, veertig minuten muziek zou meer dan voldoende moeten zijn, maar soms moet je buiten je comfortzone gaan als dat het resultaat rechtvaardigt. Wat belangrijk is, is dat het album ‘compleet’ aanvoelt. Er was niets gepland en uiteindelijk konden we geen enkel nummer weglaten zonder de eindvisie oneer aan te doen. Het schrijfproces was een uitbarsten van pure energie en we slaagden erin om die energie in de opnames te capteren. Hier ben ik best trots op.

Ik hou van de organische sound van de nieuwe plaat en was best curieus te zien hoe jullie het er live vanaf zouden brengen. Ik moet zeggen dat het geluid dik in orde was! Moet je andere of extra pedalen en materiaal gebruiken nu de band ‘enkel’ uit één gitaar en een drum bestaat?
Ik gebruik twee signalen met een verschillende distortion en reverb pedaal met elk hun eigen versterker met verschillende eq settings. Nothing super fancy. Ik heb een reverb pedaal met nogal vreemde karakteristieken, een soort van geheim ingrediënt, hij is een beetje noisy en kieskeurig en misschien ook wel een beetje kapot, maar hij maakt een groot deel uit van de totaalsound die ik probeer te creëren met slechts één gitaar. Ik heb hem al eens proberen vervangen, maar vond geen goed alternatief.

Jullie speelden de avond in Tilburg enkel nieuw materiaal. Is het onmogelijk geworden om de oudere songs zonder een tweede gitaar te spelen? Nooit overwogen om er opnieuw een tweede gitarist bij te betrekken?
We speelden vroeger veel van de oudere songs ook met enkel één gitaar en sommige lenen zich daar perfect toe. De reden dat we deze keer enkel nieuw materiaal speelden is dat we hier gewoonweg zin in hadden, omdat het andere materiaal…wel ja, oud is. We hebben de idee van een extra gitarist even overwogen, maar we zijn twee weirdo’s die liever onder ons optrekken, iets wat niet alleen onszelf maar ook anderen ten goede komt. Being a two-piece rules.

Sun Worship maakte altijd al gebruik van de dynamiek van twee zangers. Nu zingt drummer Bastian Hagedorn ook. Zelf drummer zijnde, merkte ik op dat hij niet met gekruiste armen speelt, maar een open houding heeft waarbij hij zijn ride en china cymbaal aan dezelfde kant van zijn hi-hats heeft staan. Is dit om beter te kunnen zingen omdat op deze manier je borstkas en longen meer open staan?
Ha, goed punt. De eigenlijke reden is echter dat hij een linkshandige is die op een rechtshandige kit drumt. Hij bespeelt de ride en hi-hat met zijn links hand, en het zou waarschijnlijk moeilijk zijn om anders aan de ride te geraken…denk ik?

Sun Worship is een band die de geluidselementen en visuele aspecten zoals artwork en logo van black metal hanteert, maar niet qua persoonlijke presentatie van de bandleden. Dit leverde jullie soms verwijten van “hipster black metal” of “untrue” op. Beschouwen jullie Sun Worship zelf eigenlijk als een black metal-band en wat zijn volgens jou de minimumcriteria waaraan een metal-band dient te voldoen om als “black metal” bestempeld te kunnen worden?
In principe hou ik me niet met labeltjes bezig. Ik beschouw ons als een heavy metal-band, punt aan de lijn. Ik erken echter dat in geval van black metal de dingen wat meer gecompliceerd zijn. Als je aanneemt dat het volledig buiten beschouwing laten van de mening van buitenstaanders centraal staat in black metal, dan heb ik er geen probleem mee om Sun Worship als een black metal-band te bestempelen aangezien we muzikaal en spiritueel gezien bepaalde essentiële aspecten van het genre bevatten. De regeltjes over wat “true” is en wat niet, werden ooit gepostuleerd door een bende 17-25 jarige jongeren die de dag van vandaag fysiek, creatief of spiritueel dood zijn en/of goed cashen wegens hun verleden op eerder grote en “untrue” evenementen. Het komt erop neer dat er tegenwoordig niet zo veel mensen meer rondlopen met een orthodoxe visie op black metal die ik respecteer. Ik meen echt dat mensen zich over het feit moeten zetten dat black metal an sich een zeker gewicht en waarden zou hebben voor de protagonisten, want indien dat het geval was, zou 99% ervan niet bestaan. Dat gezegd zijnde beschouw ik Sun Worship niet (langer) als een black metal-band, simpelweg omdat ik niet voel dat we dat nog zijn. De minimum criteria gaan voor alle kunstvormen op: je moet bereid zijn om er bloed, zweet en tranen in te steken, jezelf voortdurend uit te dagen, het gevecht met jezelf aan te gaan en je ego niet groter te laten worden dan je creaties.

In een oud interview met Echoes and Dust las ik een statement van jou waarin je zei dat “black metal has been dead for at least 20 years, for better or worse.” Wat is het nut omblack metal te spelen als je van mening bent dat het beste 25 jaar geleden reeds werd gedaan. Dan kan je evengoed thuis blijven en Darkthrone -platen opzetten, niet? Er moet toch minstens één goede reden zijn die rechtvaardigt waarom Sun Worship een band is die de stijl van black metal speelt?
Opnieuw een beetje wat ik net vertelde. De term en de waarden die aan black metal vast hangen, staan alle lange tijd in de uitverkoop. Slechts weinigen zijn er wat mij betreft in geslaagd om sindsdien – al is het maar een klein beetje – een deel van die ingesteldheid te capteren. Dat is natuurlijk super subjectief en verdomme man, ik probeerde toen enkel een arrogant sarcastisch punt te maken, ok? Aan de andere kant zijn er veel recente bands en platen die ik respecteer en waarvan ik geniet en die volgens mij als black metal bestempeld kunnen worden. De oprichting van Sun Worship was om tegemoet te komen aan een oude duivelse jeuk die in 2009 heel acuut begon te kriebelen. Niets meer, niets minder. Thuis blijven en oude Darkthrone-platen spelen lijkt me trouwens nog niet eens zo’n gek idee, hoewel het in mijn geval eerder “Soulside journey” zou zijn, haha!

De inspiratie voor teksten en artwork lijkt me grotendeels om natuurlijke taferelen te draaien, hoewel de band haar roots in een grootstad als Berlijn heeft. Heb je beide werelden nodig in het leven om te kunnen functioneren?
Onze teksten gaan over veel maar dan dat hoor, je doet ze een beetje te kort. Hoe dan ook zou ik graag willen claimen dat ik liever in een minder bevolkt gebied zou wonen maar het feit dat je niet verwacht wordt met iedereen (die je ontmoet) interactie te hebben, maakt het stadsleven veel gemakkelijker voor de doorsnee sociofoob. Het zou natuurlijk veel leuker zijn als alle toffe, rare mensen in een klein dorp in de heuvels zouden samenhokken, maar de realiteit is dat ik in de stad vastzit wegens mijn werk, en dat is waarschijnlijk hetzelfde voor de anderen. Ik probeer de stad echter te ontvluchten wanneer mijn luie aard het toelaat.

Het artwork is prachtig en sluit perfect aan bij de emoties en muziek. Waar werd de foto genomen?
Merci! De foto is genomen in Cuevas de Artá op Mallorca en werd later gemanipuleerd om het gewenste resultaat te verkrijgen. Er was een sterke resonantie tussen die plaats en de – toen nog niet volledig afgewerkte – plaat, zelfs voor de foto genomen werd.

Tussen de laatste twee platen door verscheen een liveregistratie getiteld “Eleven four fifteen” die verwijst naar de datum van jullie optreden op Roadburn. Beschouw je Sun Worship eerder als een live dan studio-band?
Zelf maak ik dat onderscheid eerlijk gezegd niet. De live-plaat kwam uit omdat we dat waardig vonden. Ze capteert de band op een bepaald punt in haar tijdlijn dat nu lang geleden lijkt, maar nog steeds significant is. Kortelings nadien begonnen we aan een inspannend schrijfproces voor wat “Pale dawn” werd. Toen we in september van dat jaar terug naar Tilburg gingen, was die plaat bijna af en was de band ietwat een andere entiteit.

Al jullie releases, zij het een demo, split of album, werden via een ander label uitgebracht. Verkiezen jullie onafhankelijk te blijven in plaats van een handtekening onder een meerplatencontract te zetten?
Geen handtekeningen, nooit, geen plannen en geen spijt! Het was deels toeval dat de dingen liepen zoals ze liepen maar momenteel zijn we erg blij dat de nieuwe plaat via Vendetta Records uit kwam.

Je maakt sinds een tweetal jaar ook deel uit van Unru, waarmee Sun Worship in 2013 een split uitbracht. Ik kon hun plaat “Als Tier is der Mensch nichts” uit 2016 best smaken. Mogen we snel nieuw werk verwachten?
Het blijft riskant hier omtrent verwachtingen te hebben, maar we hebben ondertussen wel aan nieuw materiaal gewerkt dat we hopelijk in de niet zo verre toekomst kunnen uitbrengen.

Het duurde drie jaar alvorens “Emanations of desolation” er was. Gaat het opnieuw zo lang wachten worden op een opvolger?
Geen plannen maken, kwam ons in het verleden goed uit. Totaal geen idee dus!

The Great Old Ones – Alles is een kwestie van emoties

Cosmocism” is alweer het vierde album van de Franse “horror metal” band The Great Old Ones en de ideale gelegenheid om zanger-gitarist Benjamin Guerry even te onderwerpen aan enkele vragen over muziek, emotie en natuurlijk… Lovecraft. (XAVIER)

Cosmicism” combineert de invloeden van vorige albums in een veel coherentere stijl. Hoe zou je die zelf omschrijven?
Het is ons vierde album, dus ik denk dat we steeds meer controle hebben over ons geluid en onze identiteit. Maar het is een logische vooruitgang, omdat we voor al onze albums hebben geprobeerd om niet tweemaal exact hetzelfde te doen. Geen revolutie dus, maar een evolutie. Er zijn meer melodieën, het is epischer, en altijd dramatisch en intens omdat het onze stijl is. Alles is een kwestie van emoties.

Hoewel het Lovecraft-thema al vaker is gebruikt, inspireert het nog steeds veel bands. Wat is volgens jou de reden voor deze fascinatie?
Metalartiesten en -luisteraars houden van een compleet en samenhangend universum, zoals Tolkien bijvoorbeeld. Lovecraft plaatste veel van zijn verhalen tegen een echte achtergrond, in de normale wereld. Hij voegt daaraan bekende kaders, kwade entiteiten, een nihilistische kant, een fascinatie voor de zwartheid van de zee en de kosmos toe. Dat alles past perfect bij metalmuziek en diens publiek.

Frankrijk staat bekend om zijn death metal bands. Hoe moeilijk is het voor jullie om een naam te maken in die scène?
Ik denk dat dit vooral vroeger opging. Bijvoorbeeld met bands als Loudblast, Gojira, Scarve, etc. Maar Frankrijk heeft eigenlijk ook al geruime tijd een geweldige black metal scene. Deathspell Omega en Blut Aus Nord worden internationaal extreem gerespecteerd. Zoals in elk land zijn de bands met een soort “carrière” de bands die een eigenheid hebben, een speciale identiteit. En ik denk dat wij die ook hebben, op onze manier.

Moeten mensen horror waarderen om jullie muziek te begrijpen?
Het is geen verplichting. Er zijn veel verschillende emoties in onze muziek, zoals melancholie en transcendentie. Maar om ons concept goed te begrijpen, is het natuurlijk beter om de horror in literatuur te kennen, vooral dan de Lovecraftiaanse stijl van horrorverhalen. Het lezen van onze teksten is dan ook een goed begin om dieper in te gaan op die verhalen waarover we spreken. Maar evengoed kan je de ogen sluiten en je eigen beelden erbij verzinnen.

Het concept van Lovecraft is de nutteloosheid van het menselijk bestaan tegen een universum dat onverschillig of zelfs vijandig is. Zie je het leven als zodanig?
We moeten het verschil maken tussen het eigen leven dat we leiden en het geloof dat we als mens de ultieme vorm van leven zijn. We zijn zeker onbeduidend ten aanzien van de oneindigheid van het universum, en soms moet de mensheid dat onthouden om niet alleen aan zichzelf te denken.

Hoe zit het met live optredens?
Muziek componeren en de studio ingaan zijn interessante kanten van ons werk, maar het hoofddoel voor ons is om een sfeervolle liveshow in mekaar te steken. Dit is het meest directe uitdrukkingsmiddel, met een fysiek geluid en een bijzondere intensiteit. We werken, onder andere, ook veel aan de lichtshow om een Lovecraftiaanse reis aan het publiek voor te stellen.

Wat is je favoriete op Lovecraft geïnspireerde album en waarom?
Ik kan geen volledig album bedenken, over het algemeen hou ik van op zich staande songs. Ik kan je een heel klassiek nummer geven met “The Call of Ktulu” van Metallica. Ik ben trouwens een grote fan van Metallica, al sinds ik een tiener was en er hangt een speciale sfeer rond dit nummer. Het werk van Cliff Burton op de bas is geweldig, en het dramatische gevoel van de muziek maakt het een perfecte Lovecraftian-aanpassing.

Wat is volgens jou het belangrijkste element van je geluid?
Alles is een kwestie van emoties. We willen echt dat elk van onze liedjes beelden genereert in de geest van de luisteraar, een gevoel in zijn of haar lichaam. Daarom hou ik echt van de dramatische kant van onze muziek. Het is een basis van echte emoties.

Totengeflüster – Elke taal heeft een individueel en eigen geluid

In navolging van de geweldige plaat “The faceless divine” van het Duitse Totengeflüster, had ik een gesprek met de band over hoe het er bij hen aan toe gaat. Aan het woord zijn zanger Narbengrund Nihilis (NN) en gitarist/bassist Totleben (TL). (XAVIER)

Totengeflüster is een relatief nieuwe band, althans naar mijn maatstaven. Heb je daarvoor al muziek gemaakt?
NN: Nou … nieuw is inderdaad relatief, in februari 2013 brachten we ons debuutalbum “Vom Seelensterben” uit en daarvoor hadden we al een paar jaar ervaring. Frostbitten, Egregor en ik waren al actief in bands en Teufeskald was al jarenlang lid van een lokale muziekclub. Alleen Totleben – werkpaard, componist en ontwerper – betrad nieuw terrein met de band op het gebied van muziek maken in het openbaar.

Zijn er Duitse “voorbeeldbands” voor jullie? Is het moeilijk om concerten over de grenzen te krijgen?
NN: Goede vraag, we hebben al met enkele Duitse black metal-bands gespeeld, maar de “scene” beschrijven is moeilijk om eerlijk te zijn. De vraag met de voorbeeldbands is al eenvoudiger: Dark Fortress, Negator, Nocte Obducta, Agrypnie, Imperium Decadence om er een paar te noemen die echt de moeite waard zijn om naar te luisteren.
TL: Narbengrund heeft al zeer spraakmakende artiesten genoemd, waar ik het volledig mee eens ben. Het land van afkomst speelt geen rol, overal zijn er kunstenaars die hun mening of gevoelens op geweldige wijze uiten. Om mijn aanvullende Duitse favorieten te vermelden… The Vision Bleak, Unlight, Wolves Den en Cold World.

Heel veel concerten vallen tegenwoordig haast onder de noemer van een festival. Fatsoenlijke locaties en clubconcerten zijn nog steeds zeldzaam. Niet ideaal voor bands die donkere muziek op het podium willen brengen. Hoe gaan jullie hiermee om?
NN: Concerten krijgen is inderdaad een lastige onderneming, tenzij je een bepaalde status hebt. Ik denk dat veel dingen gewoon een kwestie zijn van de juiste mensen kennen. En met de tijd (en vooral de bekendheid) zal het dan gemakkelijker zijn om de felbegeerde optredens te krijgen.

(c) Rock in Raw

Het internet heeft veel dingen mogelijk gemaakt. Repeteren jullie nog vaak? Hoe komen de nummers tot stand?
NN: Helaas repeteren we slechts om de twee weken. Iets wat deels te wijten is aan problematische werktijden (ploegendienst, weekendwerk, …) en afstand. Natuurlijk is het in zo’n situatie moeilijk om aan onze nummers te werken door gewoon te jammen. Dus is het, eenvoudig samengevat, Totleben die de basis van alle muziek schrijft, waar wij mee werken en idealiter iets toevoegen aan het idee. Maar, die eerste ideeën komen dus zelden van andere bandleden en je zou kunnen zeggen dat hij 90 procent van alle werk doet.

Het nieuwe album “The faceless divine” is weer erg sfeervol. Klopt het als ik zeg dat de Totengeflüster-cd’s allemaal een verhaal vertellen, ook al zijn het geen conceptalbums?
NN: Het is zeker niet verkeerd, ook al was het meer een rode draad in onze laatste twee albums dan een hecht korset dat onze stukken met elkaar verbond. Maar, verhalen worden altijd verteld, ook al zijn het hier eerder korte verhalen, in een soort dagboekvorm. Wij, d.w.z. vooral Totleben en ik, zouden graag nog eens een echt conceptalbum maken waarbij inderdaad muziek en tekst perfect op elkaar afgestemd zijn, zoals in een film. Maar dat kost veel tijd en veel interactie terwijl we tot nu toe voornamelijk alleen in onze donkere kamers hebben gewerkt. Maar ik hoop echt dat het zal werken voor ons volgend album.

De teksten zijn nu bijna allemaal in het Engels. Evolueerde dat spontaan of was het een bewuste beslissing?
NN: Het was eigenlijk een weloverwogen beslissing, waar ik in eerste instantie eerlijk gezegd een beetje aan heb getwijfeld. De reden voor deze beslissing is / was dat we ook veel fans buiten Duitsland hebben en de meeste van hen geen Duits spreken. Dit creëert een onnodige barrière. Ik luister ook graag naar muziek met niet-Engelse teksten, bijvoorbeeld Noors, Zweeds, Fins of Frans. Elke taal heeft iets individueels, zijn eigen geluid. Als je bijvoorbeeld Frans neemt, een taal die op zich op de een of andere manier als “netjes” omschreven kan worden, maar die dan bijvoorbeeld door een black metal-zanger hoort screamen, word het taalbeeld bijna 180° gedraaid. Fins echter lijkt ongenaakbaar, bijna magisch, maar uiteindelijk maken deze talen het moeilijk om de teksten te volgen. En onze teksten zijn vaak emotioneel of tot nadenken stemmend, dus als je ze begrijpt, is het misschien een bonus voor de luisterervaring, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een band gefocust op hermetische verhalen.