interviews

Meslamtaea – Het stinkend afvalputje van mijn negatieve gedachten

Enkele weken geleden verscheen Meslamtaea’s derde langspeler via Babylon Doom Cult Records. “Geketend in de schaduw van het leven” zaaide serieuze verdeeldheid in de Addergebroed gelederen. Duidelijk een plaat die gebukt gaat onder het motto “you love it or you hate it“. Ondergetekende behoort tot het eerste kamp en had het genoegen componist Floris Velthuis aan de tand te voelen om te grasduinen door de back catalogue van de band, stil te staan bij de nieuwe full-length en een blik te werpen op de toekomst. (MISCHA)

(c) Floris Velthuis

Ik las in het interview met Abaddon Magazine dat jij opgegroeid bent in een dorp waar black metal niet wijdverspreid was en dat je noodgedwongen Meslamtaea als soloproject opzette omdat er geen gelijkgestemde muzikanten waren in jouw omgeving. Hoe ben je in aanraking gekomen met black metal?
Ik ben opgegroeid in een landelijke omgeving vol historische verhalen, sagen en legenden. Met natuur en schitterende plekken die doorspekt zijn van geschiedenis. Het was helaas een omgeving die meer bekend stond om de zuipketen en piratenzenders dan om een rijke metal scene. Toch kwam ik via een neef met hardrock en metal in aanraking. Zo kwam “Gothic” van Paradise Lost voorbij. Een sfeervol album met een bijzonder leeg en pessimistisch geluid. Dit maakte de weg vrij voor black metal. Wat dat betreft viel ik met de neus in de boter, want in de jaren negentig werden de klassiekers geproduceerd. Albums van Emperor, Dimmu Borgir, Marduk, Dark Funeral, Satyricon, Sear Bliss, en het indrukwekkende meesterwerk “Bergtatt” van Ulver vonden de weg naar mijn stereo. Met name die laatste was een soort herkenning. Het ademde de sfeer van de mythische Witte Wieven die bij ons over het land dansten. De geur van dennennaalden, dampend gras. Dát was de muziek die ik wilde maken. Ik was drummer, maar niemand in de regio leek interesse te hebben in black metal. Noodzakelijkerwijs leerde ik mezelf gitaar spelen. Opnemen gebeurde met twee aan elkaar gekoppelde cassettedecks en een microfoon. Een primitieve vorm van over-dubbing. Één van deze tracks is op de “Illusion” demo terecht gekomen. De rest van de tapes kwam niet door de ballotagecommissie en werden overspoeld.

Hoe ben je erbij gekomen om een blackmetalproject op te starten?
Anders dan bij andere metalstromingen, kan je met black metal een landschap schilderen. Een winterlandschap met oude eikenbomen waarvan de doorhangende takken als vingers de berijpte graslanden raken. Black metal had de koude, snijdende sound die ik zocht en er zat een bepaalde mystiek in die m’n nieuwsgierigheid prikkelde. Ook was het natuurlijk een stroming waar je als slaapkamermuzikant met beperkte middelen prima mee uit de voeten kon. Met een primitief geluid kwam je goed weg. Alhoewel ik de charme van een opzettelijk slechte productie nooit heb begrepen. Zeker tegenwoordig is het niet meer nodig om je productie te laten klinken of de microfoon in een wc-pot hangt. Dat het bijdraagt aan sfeer voel ik ook niet zo.

Waarom heb je gekozen voor Meslamtaea als naam voor dit project?
Meslamtaea is een Onderwereldgod waarover werd geschreven door Erich von Däniken. Hij analyseerde oude beschavingen, religies en archeologische artefacten, en kwam tot de theorie dat de Goden kosmonauten geweest moeten zijn. Zijn boek “Waren de Goden kosmonauten?” uit 1968 is sterk bekritiseerd maar ik blijf het een interessante theorie vinden. Er zijn zoveel onverklaarbare zaken. De eerste serie teksten ging voor een deel over dit soort onderwerpen.

Hoe zou je zelf de muziek die je toen maakte willen omschrijven?
In de beginjaren speelde Meslamtaea thrash/black metal met een folksausje. De muziek was hoofdzakelijk geïnspireerd door second wave black metal, gecombineerd met de onmiskenbare dubbele gitaarpartijen van Iron Maiden. Hier en daar hoorde je technische death metal terug (Death), bombastische klanken (Bal-Sagoth) en zelfs metalcore (Creation is Crucifixion). De sound werd steeds gecompliceerder en drukker, met “Klaagzang” van de opvolgende 7” met Cultus als kakofonisch hoogtepunt.

Wat gebeurde er na het uitkomen van je eerste demo “Illusion“?
Na het uitkomen van de eerste ‘demo’ gebeurde er niets. Het was dan ook niet meer dan een gebrande cd-r met een lelijke zelf getekende cover. Ik kende de scene niet en verspreidde de cd-r enkel onder een handvol vrienden. Wat later leerde ik A. van Heidens Hart kennen die veel meer contacten had. Hij heeft in 2004 wat cassettes van de demo verspreid onder de Heidens Hart vlag. De tape belandde op de mat van het Duitse label Eisenwald, die er oren naar had om het opnieuw uit te brengen op CD. Voor mij was dat hoofdstuk al lang klaar. Er was een nieuw album in de maak, “New era“, die voor de CD werd aangevuld met de demo als bonus. Een jaar later heeft Heidens Hart een versie gedaan op tape. Daarnaast zijn er nog twee split vinyls met Cultus uitgebracht onder Heidens Hart. Tien jaar na “Gedachten” kwam “Niets en niemendal” uit bij dit kwaliteitslabel.

(c) Floris Velthuis

Had je altijd al de wens om met Meslamtaea serieus platen uit te brengen of zag je het in eerste instantie meer als een persoonlijke uitlaatklep?
Ambitie om serieus platen uit te brengen is er eigenlijk nooit zo geweest, simpelweg omdat ik dacht dat niemand er op zat te wachten. Er kwam ook weinig reactie op de releases. Meslamtaea is altijd een (te) vreemde eend geweest. Het project is vooral bedoeld als persoonlijke uitlaatklep. Als een ander er iets mee kan, is dat mooi meegenomen. Dat de nieuwe plaat “Geketend in de schaduw van het leven” zo enorm positief is opgepakt verraste ons!

In hoeverre veranderde de stijl van Meslamtaea tussen “Illusion” en “Gedachten“?
De “Illusion” demo markeert de beginperiode van het project. De oudste opnames dateren nog van eind jaren ‘90. Het geluid was primitief. Met één microfoon werden de drums opgenomen. Zo’n drumstel met gedeukte vellen, een zelf gemaakt twinpedal en gescheurde bekkens. Ik had géén idee hoe een blastbeat eigenlijk gespeeld moest worden. Het is zowel qua stijl als uitvoering niet iets wat ik vandaag zou uitbrengen. Toen ik “New era” opnam, gebeurde dat in een kelder onder een trap, waar je niet eens rechtop kon staan. Kattenbakkorrels lagen op de grond tegen het vocht. Het was meer een beschimmeld bezemhok, en het was vast heel gezond om daar op te nemen. “Gedachten” uit 2008 is in een andere, meer bewuste, levensfase opgenomen. De plaat klinkt volwassener, donkerder en meer experimenteel. Voor het eerst was er synthesizer te horen en de bombastische folkinvloeden waren voorgoed verdwenen. Op de slepende openingstrack “Slaapwandelaar” schemert al een beetje het etherische geluid van Annwfyn door: een post-rock/folk project dat ik daarna zou opstarten.

Waarom heeft het tot 2017 geduurd om weer actief te worden met Meslamtaea?
Na “Gedachten” verloor ik mijn interesse in Meslamtaea. Black metal was destijds in mijn beleving uitgekakt. De meeste nieuwe black metal was slechts een echo van de nineties en veel was volstrekt irrelevant. De mystiek was niet alleen uit de wereld verdwenen, maar daardoor ook uit de black metal. In die periode begon ik andere muziek te ontdekken. Vooral instrumentale muziek zoals post-rock, jazz-fusion en psychedelische rock. Toen er een nieuwe Meslamtaea track werd geschreven met een nieuwe sound, besloot ik om dit onder een andere naam uit te brengen: Annwfyn. De muziek was van een andere wereld. Dromerig, melancholisch en etherisch, met gesproken woord. Het album “Zicht” werd in 2013 in eigen beheer uitgebracht op CD. Totaal uniek, ik vind het nog steeds te gek. Maar het deed helemaal niks, het viel buiten de boot. Tussen wal en schip.
Hoewel ik niet op applaus zit te wachten en afkerig ben van aandacht, werd de interesse in muziek maken wel een beetje getemperd. Een tijdje daarna werd ik geïntroduceerd bij Asgrauw en dat heeft het vlammetje opnieuw doen aanwakkeren.

In 2017 heb je samen met de andere band waar je in zit, Asgrauw, een nieuwe split uitgebracht met de naam “Utopia“. Waarom heb je gekozen om Meslamtaea voort te zetten en niet te kiezen voor een nieuw project?
Tijdens een Asgrauw gig liepen we Alex van Zwaertgevegt tegen het lijf. Hij is één van de meest fanatieke gasten in de underground. Meslamtaea kwam ter sprake en hij riep, met een biertje in de hand, een 7” split met Asgrauw te willen doen. Ik had niet verwacht dat iemand die oude shit nog kende en voor mij was het project al lang doodverklaard. Toch was ik geprikkeld. Thuis werd de gitaar eens afgestoft om te kijken of er nog geluid uit zou komen. De potmeters kraakten en de snaren waren verroest. Een paar weken later stond er een track klaar, “Neutronenstorm“, waarop ik verder ging waar Meslamtaea ooit stopte. Het voordeel was wel dat ik inmiddels studio-gear had verzameld om “Krater” van Asgrauw te kunnen opnemen en mixen. Meslamtaea klonk daardoor gelijk beter dan ooit! Ward (Kaos) van Asgrauw heeft naast een rauwe punkstrot ook een goede spreekstem en hij kreeg een rol als tweede vocalist op de track. Om het onder een andere naam uit te brengen is niet in mij opgekomen! Meslamtaea is weer terug.

Neutronenstorm” doet vrij traditioneel aan en je werk in Asgrauw leunt ook op de tweede golf black metal, maar “Niets en niemendal” is veel meer een progressief en experimenteel album. Miste je dat experimenteren?
Na het door Lunar Aurora geïnspireerde “Neutronenstorm“, besloot ik dat het geen eenmalig iets zou worden. Meslamtaea moest echter wel opnieuw worden gedefinieerd, om dezelfde redenen als dat ik destijds Annwfyn startte. Ik ben qua black metal blijven hangen in de nineties. Het genre heeft voor mij meer een nostalgische waarde dan dat ik het nog op de voet volg. De heimwee naar de jaren ’90 kan ik stillen met Asgrauw. Ook speelden er plannen met Sagenland. Dus van Meslamtaea wederom een tweede traditionele black metal band maken zou geen toegevoegde waarde hebben.
Meslamtaea is in de loop der jaren steeds meer naar binnen gekeerde muziek geworden. Dat de muziek experimenteel zou gaan worden stond vast. “Niets en niemendal” is in mijn beleving een avontuurlijke plaat geworden met veel dynamiek en diepgang. Er komen enkele magische momenten voorbij. Er staat een vinyl versie in de planning via Zwaertgevegt!

(c) Floris Velthuis

Thematisch zoekt Meslamtaea tegenwoordig ook andere onderwerpen op. Heeft de angst voor het vergaan van de wereld zoals we die kennen en samenlevingen, de frustratie met de mensheid zoals die omgaat met haar omgeving en de te drukke steden, etc., te maken met veranderende prioriteiten in je persoonlijke leven zoals het vaderschap?
Goede vraag! “Het zal mijn tijd wel duren… Na mij de zondvloed…” Het vaderschap heeft er inderdaad voor gezorgd dat ik met die negatieve gedachte niet meer weg kom. Ik ben bij vlagen zwartgallig, maar ben minder nonchalant en stukken positiever ingesteld dan vroeger. Daardoor komen negatieve gedachten harder binnen. Het besef dat er nog iets van mij voortleeft nadat ik onder de zoden lig, maakt de frustratie over de mensheid en de droevige staat van de wereld er niet minder op. De berusting in het feit dat alles naar de tering gaat is omgeslagen in verontrusting. Meslamtaea is daarom het stinkende afvalputje van mijn negatieve gedachten, dat brengt enige balans in het dagelijkse leven. Wel zo gezellig.

Meslamtaea speelt geen black metal pur sang. Daar word ik als luisteraar echt heel blij van. Black metal die de grenzen van het genre overstijgt, zie ik als de meest interessante. Wat zijn de genres die jou op dit moment voor Meslamtaea het meest beïnvloeden?
Het huidige Meslamtaea is geworteld in de second wave black metal, vooral grensverleggende acts zoals Fleurety, Ved Buens Ende en Ulver (“Vargnatt” en “Bergtatt” periode). Hoewel Meslamtaea niet direct klinkt als jazz-fusion, heb ik veel ideeën geleend bij bands zoals Mahavischnu Orchestra. Ook de typische weemoedige sfeer van Pat Metheny’s “Works” album of “Close to the edge” van Yes hoor je direct terug. Technische death metal zoals Aghora en Death zijn inspiratie. Ik gebruik graag vocoder zoals je op Cynic platen hoort. Verder ligt er een dik post-rock/shoegaze sausje over Meslamtaea, wat je terug hoort in het frequent gebruik van een ebow. Sommige reviewers menen screamo-invloeden te horen. Ik luister inderdaad bands als Saetia en I Create, maar dat is geen directe invloed bij het schrijven van muziek. Mogelijk dragen de vocals, met name die van Ward, bij aan deze link. Vocalen moeten intens zijn. Van fluisteren tot bloedens toe schreeuwen, op de grens van janken en liever nog er over. De extreem negatieve teksten lenen zich daar goed voor. Ward geeft aan dat elke sessie een aanslag is op zijn geestelijke gesteldheid. Het is zeker geen muziek die je uit de put trekt.

Voor “Geketend in de schaduw van het leven” maken eigenlijk voor het eerst gastmuzikanten hun opwachting. Waar komt de keuze daarvoor vandaan? Waarom heb je juist Kevin Kentie en Fraukje van Burg gevraagd?
Op “Niets en niemendal” werkten we al samen met dungeon synth artiest Nortfalke (Kjeld, Uuntar) en zo kwamen we er achter dat zo’n samenwerking tot hele gave resultaten kan leiden. “Geketend in de schaduw van het leven” is geïnspireerd door “Last minute lies” van Fleurety, een experimenteel album dat wordt gekenmerkt door jazzy stukken met sax en vrouwelijke vocals. Op Diabolical Echoes kreeg ik van Fraukje de demo van Doodswens in de handen gedrukt. Op de laatste track staat een stuk met gesproken woord door Fraukje. Precies de sound die ik nodig had! Fraukje zag een samenwerking met Meslamtaea wel zitten. Toen Kevin Kentie (die met Ibex Angel Order op hetzelfde Diabolical Echoes stond) hier lucht van kreeg, bood hij spontaan aan om ook een duit in het zakje te doen. Nu wilden we niet heel Nederland mee laten doen, maar Kevin is één van de beste blackmetalvocalisten uit de Nederlandse scene. Nu nog saxofoon, en daarvoor werd Otto Kokke benaderd van de free-jazz band Dead Neanderthals. Otto speelt traditionele jazz en gooit met hetzelfde gemak zijn saxofoon totaal over de nek. Een soort Jekyll & Hyde sound, die bij Meslamtaea tot z’n recht komt. We staan overigens open voor nieuwe samenwerkingen met artiesten uit de wereld van jazz, klassiek en wereldmuziek. Dus bij deze…

Denk je dat je als drummer andere basisideeën hebt voor het schrijven van nummers? Begin je vanuit het ritme of de melodie bij het schrijfproces?
Van huis uit ben ik drummer en daar voel ik me ook het meest comfortabel bij. Maar Meslamtaea is doorspekt van melodie en (dis)harmonie. Omdat ik alles alleen schrijf is het proces heel anders dan bij een band. Het is chaotisch. De inspiratie slaat vaak op ongepaste momenten toe. Losse ideeën worden vanuit de memorecorder thuis in Cubase uitgewerkt. Vele uren gaan zitten in arrangeren en eindeloos opnieuw inspelen. De muziek wordt opgebouwd als een soort collage met vele tinten. De muziek moet een bepaald gevoel opwekken. Nostalgie, melancholie, verstilling, woede… Een oorverdovende stilte. Een baken van rust in een gestoorde wereld. Ik werk vaak aan meerdere tracks tegelijk, die steeds worden aangevuld of veranderd. Zo kan ik steeds afstand nemen en met een fris paar oren opnieuw beginnen. Als laatste komt de zang er op. Dan volgt er weken van mixen en tweaken tot ik er helemaal genoeg van heb. Het loslaten is moeilijk, onvermijdelijk. Chaos.

Hoe belangrijk is het visuele aspect van je platen? Ik vind dat je heel beeldend schrijft, zowel de muziek als de teksten. Denk je dat je als fotograaf ook een bepaalde invloed meeneemt in hoe je kijkt naar de muziek en het belang van artwork?
Ik ben wat muziek betreft ouderwets. Met online streamen heb ik niet veel. Muziek hoort te worden ingeblikt op fysiek formaat. Als fotograaf zijnde zie ik mijn foto’s ook liever in een magazine dan op een website. Beeld en geluid wordt tegenwoordig gereduceerd tot iets vluchtigs. Facebook, Instagram, Spotify. Snel en dom vermaak waar je helaas niet meer omheen kan als je als artiest niet volledig onopgemerkt wilt blijven. De aandachtspanne is kort, iedereen is continu geprikkeld. Mensen nemen de tijd niet meer om een kunstwerk, een verhaal of muziek in zich op te nemen. Daarom hou ik zo van vinyl, dat dwingt je daar toe. Een plaat uit een grote hoes nemen, de geur van de inkt, een vel met foto’s en informatie en het verplicht integraal luisteren van een volledig album. Precies zoals de artiest dat bedoeld heeft. Om die reden is “Geketend in de schaduw van het leven” ook één nummer zonder pauzes. Het visuele aspect is dus van belang om iets over te dragen. Ik kan geen noten lezen. Maar laat me een landschap zien en ik speel er muziek bij.

Wat kan je me vertellen over het intrigerende artwork van zowel “Niets en niemendal” als “Geketend in de schaduw van het leven“?
Het artwork is uitgevoerd door de Russische artiest Maya Kurkhuli. Ze maakt illustraties voor prentenboeken en werkt voornamelijk digitaal op een tablet. Haar werk heeft desondanks de uitstraling van een traditionele pentekening. Het was gaaf om te zien hoe mijn ideeën vanuit een moodboard werden vertaald in art. Meslamtaea is geen band die oorlog, dood en verderf verheerlijkt. Meslamtaea confronteert je met de teloorgang van aarde en maatschappij, de menselijke vervreemding van haar bron en een zekere heimwee en verlangen naar de onbevangen jeugd, de rust en ongerepte natuur. De rafelranden van de stad, het meedogenloos verstrijken van de tijd… De thema’s waar je op een regenachtige zondagochtend over kan peinzen. Gedachten die je liever ontwijkt, maar ook kan omarmen.
Niets en niemendal” gaat over nucleaire rampen. Oude foto’s uit WWII van spelende kinderen met gasmaskers inspireerden voor het artwork. Op de cover van ‘Niets en Niemendal’ zie je een kind met een gasmasker, spelend met een sneeuwbol. Het glas is gebroken, de herinnering aan het paradijs voor altijd versplinterd. “Geketend in de schaduw van het leven” is thematisch wat vrijer en behoefde een meer surreëel artwork. Een junk die zuurstof van een miniatuurboom opzuigt symboliseert de pijnlijke paradox tussen de menselijke neiging om de natuur te vernietigen versus de enorme afhankelijkheid er van. Echter, de boom laat het blad vallen…

Hoe staat het met je flow? Want tussen “Niets en niemendal” en “Geketend in de schaduw van het leven” zit een jaar, en ik las dat je nu al bezig bent met een volgend album.
Wanneer inspiratie hard toeslaat ben je aan jezelf verplicht om daar iets mee te doen. Er komt al drie jaar op rij een onophoudelijke stroom aan ideeën. Mijn grootste vijand is wat dat betreft tijd. Wat ook meehelpt voor de flow is dat de ‘studio’ (een hoop troep op zolder) tegenwoordig zo is ingericht dat ik direct aan de slag kan en elk vrije uur productief kan spenderen.

Bijna al je releases zijn uitgekomen via Heidens Hart. Waarom heb je voor “Geketend in de schaduw van het leven” gekozen voor Babylon Doom Cult?
Meslamtaea is met “Geketend in de schaduw van het leven” ver verwijderd van de traditionele black metal. Als je er toch een stempel op moet drukken, dan noem het non-orthodox / post-black / avant-garde. Het was Heidens Hart zelf die adviseerde om verder te zoeken naar een label dat in deze niche van de black metal opereert. Na een lange zoektocht kwamen we uit bij Babylon Doom Cult. Dit Belgische label heeft een aantal gave releases op de naam waar we graag tussen wilden staan! Babylon reageerde enthousiast en bood aan een handgenummerde en gelimiteerde vinyl release te willen doen. Vervolgens kwam er een samenwerking op gang met het lekker eigenwijze Tartarus Records voor een magneetlint. De tape ziet er fantastisch uit!

Wat kunnen we in de toekomst nog van je verwachten?
De inspiratie voor Meslamtaea vloeit volop en er staat alweer een half album in de steigers in een stijl waar je niet op zit te wachten als je niet graag verder dan vier telt. Ook Asgrauw heeft na “IJsval” niet stil gezeten en we hebben wat nieuw werk ingestudeerd dat een tandje harder en sneller is dan het voorgaande. Komende winter verwachten we de nieuwe plaat “Oale groond” van Sagenland. Een project dat ik samen doe met A. (Uuntar, Cultus, Heimdalls Wacht). Sagenland speelt black metal in de traditie van Ulver, Dødheimsgard en Arckanum. Dit project bestaat ook al ruim vijftien jaar en Heidens Hart brengt het uit op CD en vinyl.

Serpents Oath – Rebellie met transformatie als doel

Op 4 december verschijnt uit het niets het debuut van Serpents Oath, een nieuwe speler in onze vaderlandse blackmetalscene. Achter Serpents Oath gaat een stel veteranen schuil, dat hoor je aan het professionalisme en de wil er meteen voluit voor te gaan die er met de release van “Nihil” gepaard gaan. We hadden een gesprek met zanger Tes Re Oth over enkele bandgerelateerde zaken maar groeven ook wat dieper in zijn visie op rebellie, transformatie en zijn zoektocht naar het eeuwige leven. (JOKKE)

(c) Sarina Mannaert

Serpents Oath is een nieuwe band en in plaats van verkennend werk middels een demo te doen, besloten jullie meteen voor the real deal te gaan en een full-length te lossen. Was de muzikale visie van meet af aan duidelijk of is er veel gecomponeer aan het debuut voorafgegaan alvorens de muzikale richting min of meer vastgelegd werd?
De visie van de band en de muziek was snel duidelijk. Wat de muziek betreft merkten we na enkele repetities al dat we met ons drieën op dezelfde lijn zaten. Dat betekende black metal met een niet aflatende intensiteit die je meteen bij je nekvel pakt. Die black metal is dan uiteraard een mix van de vele jaren die we samen verzameld hebben zowel als fans alsook muzikanten. Het is dan ook interessant om te horen dat iedereen er iets anders in terug vindt wat hen bevalt aangezien ze natuurlijk allemaal een ander referentiekader hebben om de muziek aan te toetsen. Enkel een demo te brengen was nooit een optie voor ons. We staan 100% achter wat we doen en hebben dan ook beslist een volledig afgewerkt product te maken en daarmee bij labels aan te kloppen. Met Soulseller Records zaten we meteen op 1 lijn en aan o.a. hun re-releases van Ancient Rites en Rotting Christ was duidelijk te zien dat ze met passie aan hun releases werken en de bands de nodige vrijheid geven. Dat hebben we daarna enkel bevestigd gezien. Zo zal je zien dat zeker de vinyl versies met de nodige extra’s in kwaliteit voorzien zijn die je zelden bij een debuut tegenkomt.

Hoe verloopt jullie muzikale modus operandi en wat triggert jullie creativiteit?
Daenum komt met de riffs aanzetten en dan kneden we daar met z’n drieën nummers van. Die nummers evolueren dan over de tijd aangezien we telkens naar de nummers teruggrijpen en opnieuw kijken of ze aan onze kwaliteitsvoorwaarden voldoen. Als het ons niet genoeg kan bekoren dan vliegt het er onherroepelijk uit. Het is ook af te raden in die periode anderen ernaar te laten luisteren aangezien ieder oor iets verschillend zoekt. Nu we weten dat we met z’n drieën op dezelfde golflengte zitten is dat een zeer open proces waar meningen duidelijk verkondigd worden en alles op een positieve kritische manier bekeken wordt. De eerste vonk waar alles mee begint is “welke intentie of gevoel gaan we met dit nummer brengen”. Daar wordt dan alles aan getoetst en die intentie zal uiteindelijk ook de lyrics bepalen die dezelfde sfeer moeten weergeven.

Naar jullie mening is de band groter dan de som der delen. Zou Serpents Oath zonder één van jullie drie kunnen verder bestaan?
Elke entiteit kan verder bestaan indien je elementen verandert, het gaat alleen nooit meer diezelfde entiteit zijn en daardoor zal waarschijnlijk net die extra “vonk” verdwijnen. Je merkt dat wanneer individuen met eenzelfde visie en drive aan iets werken er iets uitzonderlijk uit voort komt. Er zijn genoeg voorbeelden in de metal wereld waar een lid van een band veranderd wordt en die groep nooit meer aan het potentieel van ervoor kan tippen. Vandaar zijn we ook zeer voorzichtig om leden aan onze line up toe te voegen aangezien dat een moeilijk proces is en niet evident om anderen met dezelfde drive te vinden die ook achter de visie van de band staan. Uiteindelijk ga je mekaar inspireren en naar een hoger niveau tillen en daarom moet je ervoor zorgen dat alle persoonlijke elementen in die mix kloppen.

Ik ben blij dat jullie voor de bandfoto niet voor de anonieme aanpak gingen die tegenwoordig schering en inslag is en ook traditionele corpsepaint blijft achterwege. Jullie opteerden ervoor om jullie met bloed te besmeuren. Wat symboliseert het gebruik van bloed voor jullie?
Het bevrijdende van een nieuwe band te beginnen is dat je een blank canvas hebt dat je helemaal zelf kan invullen. Dat is niet te vergelijken met een band die al jaren actief is, daar zit je dan toch aan bepaalde dingen vast. De visie van de band is er één van rebellie, maar niet gewoon “rebel without a cause” maar een rebellie met als doel transformatie. Vanuit dat standpunt hebben de dan alles benaderd. Dat betekende dan ook dat we bepaalde pistes van de tafel hebben geveegd. Anonieme foto’s was dan duidelijk niet aan de orde. Vanuit onze visie wilden we alles zo puur mogelijk doen. Net zoals de muziek een instinctieve reactie zal geven, zo wilden we ook het visuele instinctief houden en zeer primair: aarde, vuur en bloed. Bloed is dan ook een perfect symbool voor die transformatie: het is de basis van leven en zonder kom je aan de andere kant: de dood. Daarenboven zit er nog een grotere diepgang in verborgen, als je verder kijkt dan het bloed, naar het DNA dat erin zit en diens vorm, dan zie je de vorm van een Serpent.

Symboliek en het serpent lijken inderdaad erg belangrijk te zijn voor jullie. De slang of het serpent duiken niet alleen in de bandnaam en het logo op, maar ook in de muziekclip van het nummer “Leviathan speaks” en in een songtitel als “Serpents of eight”. Welke symboliek en visie representeert het serpent voor jullie?
Het Serpent is zoals net aangegven een duidelijk symbool van leven. Als je echter dieper gaat kijken is het een perfect symbool van transformatie aangezien het regelmatig zijn huid vervangt en op die manier als een nieuwe verbeterde versie van zichzelf “wedergeboren” wordt. Er straalt ook duidelijk kracht vanuit, “you don’t mess with a snake”. In ons westers referentiekader is het uiteraard ook een ultiem symbool van vrije wil (“eet de appel”). Langs de figuurlijke kant bekeken is het de representatie van je innerlijke zelf waar je probeert mee in contact te komen.

Hanteren jullie alle drie dezelfde visie op het leven?
De visie van rebellie is er één die we alle drie in ons hart meedragen. Als je al zo lang metalmuziek maakt, zit er hoe dan ook een zekere rebelse kern in jou. Zelf heb ik de meest extreme visie, maar Draghul en Daenum geven me wel de vrije hand binnen het uitwerken van teksten.

Hoe ver gaan die rebellie en transformatie dan bij jou?
De essentie is “morgen beter zijn dan vandaag”, maar bij mij gaat het nog verder tot het niet willen aanvaarden van de dood. De dood is niet natuurlijk, maar een ziekte. Als je kijkt naar de zeldzame verouderingsziekte progeria, moet het toch ook mogelijk zijn dat mensen trager ouder worden?
30 jaar zoeken naar je eigen pad kan ik kort in drie doelen weergeven. Het eerste doel is fysisch niet sterven. Doel twee is geen fysiek lichaam meer nodig hebben (wat verschillende vormen kan aannemen) en doel 3, eigenlijk eerder mijn back-up plan, is dat ik een cryonics-contract heb afgesloten waarbij ik, als ik morgen sterf, ingevroren zal worden tot de tijd dat ze wel iets aan het verouderingsproces (of bv. kanker) kunnen doen. Dit is niet louter theorie, maar er zit ook een wetenschappelijke basis achter die al veel verder staat dan dat de mensen denken of willen toegeven. Vergelijk het met in een neerstortend vliegtuig te zitten waar bij je de mogelijkheid hebt te blijven zitten of een parachute te nemen, waarvan je ook niet weet of die werkt. In mijn geval kies ik voor de parachute.

Ben je dan eigenlijk op zoek naar het eeuwige leven?
Ja, maar belangrijk is dan wel dat je een gezonde mindset opbouwt want als je geen fun aan het leven beleeft, waarom zou je dan eeuwig willen leven? Het is in dat transformatieproces ook belangrijk dat de wil er is om jezelf elke dag doelen op te leggen en dingen niet uit te stellen, maar er nu voor te gaan.

Het knappe artwork van Néstor Avalos toont de rebellie waarbij Lucifer de oorlog in de hemel leidt, maar dit Bijbelse tafereel kent bij jullie een andere afloop want de rebellie lukt, wat gevisualiseerd wordt door Lucifer die de aartsengel Michaël verwerpt. Dit symboliseert voor jullie de ultieme overwinning van de vrije wil. Religie (en zeker het christendom) blijft een gemakkelijk slachtoffer voor de gemiddelde blackmetalband, hoewel diens invloed – zeker in onze contreien – toch vrij beperkt is, niet? Als je dan toch hard van leer wilt trekken tegen religie, waarom dan niet de islam, die mijns inziens een veel groter gevaar inhoudt. Kijk maar naar de nieuwe reeks aanslagen van de voorbije weken…
Zoals gezegd is de transformatie die gezocht wordt morgen een betere versie van zichzelf te zijn ten opzichte van vandaag. Religie kan dan zeker een groot struikelblok zijn aangezien die er eerder op gericht is hun volgelingen te beknotten in plaats van zich te laten ontwikkelen. Dat geldt voor alle religies. Onze visie is er niet één van tegen een bepaalde religie te zijn, maar uiteindelijk van een algemeen “tegen de stroom in zwemmen”, om iets te bereiken. Bij het zoeken naar een illustratie die deze rebellie uitdrukt, is het waarschijnlijk vrij logisch dat je vertrekt vanuit je eigen referentiekader. Aangezien velen in België wel in het katholieke onderwijs hebben gezeten, is dat dan een natuurlijk vertrekpunt. Als je weinig tot geen contact hebt gehad met andere verlammende religies, waarom dan daar iets gaan zoeken? Echter een veel belangrijker punt is dat de release (en de band in het algemeen) niet een statement is tegen een bepaalde religie maar een duidelijk statement van de eigen ontwikkeling. Als je dus de lyrics doorneemt en de rest van de symboliek bekijkt is dat niet gericht tegen religie maar een duidelijke verklaring van vrije wil om het anders te doen en niet terug te deinzen om jezelf te ontdekken, inclusief te donkere kanten.
Ons referentiekader is toevallig ook hetzelfde als dat van onze Mexicaanse grafische vormgever die er altijd nog graag een extra blasfemisch element aan toevoegt zoals het omgekeerde kruis. Daar hebben we intern nog wel over gediscussieerd, maar omdat het zowat het meest gekende symbool voor rebellie is, vonden we het toch gepast om te gebruiken.

Zou de wereld er helemaal anders uitzien zonder alle door religie opgelegde doctrines?
Dat is zeer zeker zo. Bij ons merken we dat die greep enorm verzwakt is en gelukkig niet meer zo veel voorstelt. In de loop der tijden en door de ontwikkeling van de mensen hebben vele deze niet zinvolle doctrines naast zich neer gelegd en zo zijn we langzaam maar zeker uit diens greep aan het ontsnappen. Dat is in andere contreien en andere religies nog niet het geval. Een kwestie van tijd maar daar kan het wel nog heel lang duren.

Jullie hanteren de slogan “To live by the force of fang and claw. Forever respecting the one true law”. In welke mate is het eenvoudig om je dagelijks leven volgens dit motto te leiden?
Niets wat de moeite waard is om te bereiken is eenvoudig. Het vereist een ijzersterke wil om dagelijks aan jezelf te willen werken en daar kunnen we eerlijk in zijn dat dit ons ook niet elke dag lukt. Als je er echter aan blijft werken dan zal je altijd stappen vooruit zetten. Dit geldt zowel voor de Nachtzijde (noem het magie voor mijn part als je wil) als de Dagzijde. Aan beide probeer je te werken om tot een goede balans te komen. Als je je dagelijkse leven niet onder controle hebt, hoe kan je dan verwachten dat je kan werken aan de ontwikkeling van je bewustzijn om zo tot een hoger niveau te komen? Dat vereist dus een ijzersterke discipline.

Momenteel wordt de vrije wil in heel het COVID-19 gebeuren ook vanuit gouvernementele hoek serieus aan banden gelegd want heel wat zaken zijn verboden en we worden als burger serieus in onze vrijheid beperkt met o.a. een avondklok (die zelfs niet grondwettelijk blijkt te zijn). Hoe gaat een nihilist hiermee om, in de veronderstelling dat je jezelf als een nihilist beschouwt natuurlijk?
Vooraleerst is het belangrijk om duidelijk te maken dat het album titel niet verwijst naar Nihilisme (de overtuiging dat het leven geen zin heeft) maar in eerste plaats een verwerping van blind geloof is en het streven naar de uitroeiing hiervan en alles te baseren op je eigen ervaring. Verder is het ook een verwijzing naar de eerste song die deze titel droeg waarvan we toen dachten dat het zo een gigantische stap vooruit was. Uiteindelijk zijn we nummers blijven maken en heeft dat eerste nummer het debuut zelfs niet gehaald maar het was wel de eerste stap die nodig was om tot deze versie van onszelf te komen. Wat betreft het COVID gebeuren, daar staan inderdaad 2 richtingen ten opzichte van mekaar. “Survival is the highest law” dus is het verstandig om ervoor te zorgen dat je de ziekte niet oploopt. Aan de andere kant zijn er echt maatregelen die ons beknotten ons leven te leiden in de vrijheid de we gewend zijn, maar in dit geval wordt rebellie overruled door survival. Ik schat dat het erop aankomt om erop toe te zien dat er achteraf geen maatregelen blijven sluimeren die onze vrijheid inperken.

Jullie verwijzen regelmatig naar Ur, een stad in Soemer, in het zuidelijk deel van Mesopotamië (hedendaags zuidoost Irak), waar de rivieren Eufraat en Tigris in de Perzische Golf uitmonden. De stad werd reeds ca. 4000 v.Chr. gesticht en is eeuwenlang één van de belangrijkste steden van de Soemerische cultuur geweest. Tegenwoordig is het dan ook een belangrijke archeologische vindplaats waar ondermeer één van de grootste graf- of dodenputten werd aangetroffen. Volgens de overlevering in de Hebreeuwse Bijbel werd aartsvader Abraham er geboren. Heb je de stad of de regio zelf al bezocht en indien dat het geval is, welke indrukken heeft dit op jou nagelaten?
Ik heb voor mezelf wel een lijstje gemaakt van significante plekken op de aardbol en die te gaan bezoeken. Zoals jezelf aanhaalt ligt Ur tegenwoordig in Irak, dus heb ik een bezoek nog niet kunnen verwezenlijken uit veiligheidsoverwegingen. Wel ben ik bijvoorbeeld het Necromanteion gaan bezoeken in Griekenland waar in oude vervlogen tijden men toegang had tot de onderwereld om daar met de Goden te communiceren. Het was fascinerend te zien wat voor een proces bezoekers moesten afleggen om zowel lichaam als geest te zuiveren om voorbereid te zijn op die ontmoeting. Een goed voorbeeld van die ijzersterke discipline. De kracht en energie die deze plek uitstraalt heb ik nog nergens anders ervaren. Als je de omgeving errond dan ook nog verkent en zo bijvoorbeeld aan de rivier Styx beland die je enkel kent uit sagen maakt dat zo een trip extra waardevol.

(c) Sarina Mannaert

Voor de opnames van “Nihil” trokken jullie naar de Stage One Studio van Andy Classen wat zoals verwacht resulteerde in een modern klinkende blackmetalplaat. Mijns inziens is de sound wel wat te steriel en de productie een tikkeltje te generiek, waardoor jullie klinken als zo vele collega’s. Ik mis met andere woorden wat eigenheid. Wat vind je van deze kritiek?
Uiteraard zie ik dat genuanceerd aangezien wij voor dit geluid hebben gekozen. Objectief gezien hebben onze instrumenten een andere stemming dan 85% van alle metal bands en is er ook een duidelijk geluid nodig om de gewenste intensiteit en punch van de songs weer te geven. Vooral het steriele in je opmerking zie ik zeer anders omdat ik vind dat we net een heel warm en levendig geluid hebben kunnen neerzetten. Daarenboven kan ik enkel aanbevelen om het via koptelefoon te beluisteren om hier en daar de subtiliteit van de verschillende gitaarlijnen te ontdekken. Kan ik me echter inbeelden dat er een grotere portie rauwheid in onze volgende release zal kruipen? Zeer zeker. Zowel op vocaal gebied als het totaal geluid heb ik de indruk dat er een ontwikkeling zal zijn in die richting, daar kunnen we nog verdere stappen zetten.

Toen ik de plaat na een tijdje opzij te hebben laten liggen terug opzette, bleken veel nummers opnieuw te blijven hangen dankzij de sterke melodieën, zeker het erg catchy “Serpents of eight“. Maar ook qua atmosfeer zit het wel goed dankzij de ambientinterludes.
We hebben niet geprobeerd gewoon een verzameling nummers op plaat te zetten, maar er een totaalbeeld van te maken. Voor die interludes hebben we samengewerkt met de Fransman Melek-Tha, die perfect snapte wat we zochten. We lossen drie songs op voorhand, maar wie de plaat volledig zal beluisteren, zal zien dat er veel meer te beleven valt. Doordat we met drie zijn, is het totaalbeeld van een song tijdens de repetities ook niet altijd duidelijk omdat Daenum zich dan ofwel op de ritmegitaar ofwel op de leads concentreert. Het was dus ook voor mij erg interessant om alle puzzelstukjes op zijn plaats te zien vallen tijdens de opnames.

Binnen black metal kan je tegenwoordig heel wat richtingen uitgaan. Jullie kozen voor de snelle, meedogenloze variant met een serieuze knipoog naar de Zweedse school. Een populaire formule maar ook wel één die weinig ruimte voor experiment biedt. Gaan jullie in de toekomst de lijn van het debuut verder blijven bewandelen, of ga je ook ruimte laten voor verbreding van het muzikale spectrum?
We sluiten niets bij voorbaat uit. Dat zou rechtstreeks tegen onze visie van zich steeds verder te ontwikkelen ingaan. Het is echter belangrijk te weten dat we niet voor een bepaalde blackmetalstijl hebben gekozen omdat die goed in de markt zou liggen, maar dat we muziek brengen die in ons zit. Zal dat dus ook in een volgende release herkenbaar zijn? Daar twijfel ik niet aan aangezien dezelfde kern eraan zal werken. Voor een bepaalde richting kiezen om dat die populair is, is sowieso een fatale vergissing. Buiten het feit dat de luisteraar (wel of niet bewust) duidelijk hoort of iets uit het hart komt, duurt het hele proces van nummers schrijven, opnemen en releasen als snel 1 tot 2 jaar. Of dezelfde richting dan nog populair is, is dan nog de vraag. Wij zullen blijven spelen wat uit ons komt en daar kunnen zeker andere invloeden insluipen. Verwacht echter steeds dat het intens zal blijven.

De tekst van het nummer ”Speaking in tongues” is deels in het Engels, Latijn en Frans. Vanwaar specifiek de keuze voor deze talen en bv. geen Nederlands?
Vooraleerst was het voor mij van meet af aan duidelijk dat er op basis van de songtitel in verschillende “tongen” ging gesproken worden. De talen op zich geven ook een bepaald gevoel of reactie weer: het harde van het Duits ten opzichte van het vloeiende van het Frans. Deze talen verzetten mij als spreekbuis in een bepaalde stemming wanneer ik ze gebruik, die ik dan in de vocalen kan uiten. Aangezien het Nederlands voor mij iets alledaags is, heb ik daar een heel andere voeling mee en werkt het voor mij gewoon niet daar de juiste uitdrukking aan te verlenen. Hoewel deze vraag me ook wel getriggerd heeft om misschien op een volgende plaat toch eens iets in het Nederlands te proberen. Trouwens, buiten de talen die je makkelijk kan waarnemen zitten er ook vocale uitspattingen in dat nummer die geen taal gebruiken maar wel iets primitief communiceren. Het moet dus niet eens zo conventioneel zijn als je maar het gewenste tot uitdrukking kan brengen.

Jij bent natuurlijk het meest gekend van de doom band Insanity Reigns Supreme. Hoe staat het daarmee gesteld?
Insanity Reigns Supreme zit voorlopig in de ijskast, hoewel het geen eenvoudige beslissing is geweest om alles waar ik sinds mijn 17de aan gewerkt heb achter mij te laten. Ik heb eigenlijk altijd al de drang gehad een blackmetalband op te starten, maar die invloeden vonden geen geschikte plaats binnen Insanity Reigns Supreme. Maar door gelijkgestemde zielen tegen te komen waarmee je eenzelfde muzikale visie deelt, besef ik nu wel dat het een bevrijdende beslissing is geweest. Never say never maar het is duidelijk dat Serpents Oath nu alle toewijding krijgt.

Insanity Reigns Supreme was één van de allereerste extreme metalbands in België. Je draait met andere woorden al heel wat jaren mee in de scene. Is deze naar jouw mening ten goede of ten slechte geëvolueerd?
Een scene evolueert altijd. Je kan dan natuurlijk nostalgisch terugdenken naar de tijd dat alles beter was, maar uiteindelijk zijn er ook parallellen. Vele bands die al langer meedraaien hebben bijvoorbeeld een hekel dat muziek digitaal zoveel illegaal gedeeld wordt. Toen wij begonnen was het “tape traden” in, waar je LP’s op een cassette opnam om die muziek dan met andere uit te wisselen. Op zich was dat net hetzelfde “illegale” gedrag maar dat zagen we toen ook anders. Met andere woorden ook al verandert het medium zich, wat er gebeurt is hetzelfde. Zo is dat ook in de scene, die evolueert, maar de kern is hetzelfde. Ik zie daar geen verslechtering of verbetering in, enkel een verandering.

Zijn jouw mindset en visie aanzienlijk veranderd vergeleken met jouw jeugdige versie? Gaat het cliché dat je meer mellow wordt naarmate je ouder wordt (ondanks de muzikale furie van Serpents Oath), op voor jou?
Juist in tegendeel. Mijn mindset wordt duidelijk extremer over de jaren heen. Dat is ook één van de redenen waarom het tijd was om iets nieuws te starten om daaraan uitdruk te geven. De verachting van het kuddegedrag van mensen die doelloos door hun leven slenteren is er enkel groter op geworden. Vandaar de rebellie als thema, net om zich niet aan te passen. De furieuze muziek onderstreept dan ook die vurige visie.

Momenteel is heel het live gebeuren vrij onzeker. Zijn er plannen om “Nihil” live te promoten? Mikken jullie daarbij in eerste instantie op de thuismarkt of behoort een Europese tournee ook tot de mogelijkheden? Hoe zou jouw ideale touraffiche eruit zien?
Voor ons was een nieuw album altijd een vehikel om dit live te kunnen brengen. Daar zit de echte kracht en is het allemaal om te doen: de rechtstreekse uitwisseling met het publiek. We staan dan ook te springen om dit muzikaal geweld ten beste te brengen, pas dan zet je een band echt op de kaart. We zullen onze kern dan ook aanvullen met nog een live gitarist en bassist. Afhankelijk van welke kansen er langskomen is een korte europese tour zeker niet uitgesloten. En als we dan toch mogen kiezen, laten we dan maar een tour met Watain doen. Prepare to be bound by the Serpents Oath.

Mörk Gryning – Het vuur in het hart van de mensen opwakkeren

Mörk Gryning is terug na een afwezigheid van ruim vijftien jaar en dat zullen we geweten hebben. Sinds 2016 waren de Zweden al sporadisch op een podium te zien, maar nu is er dan eindelijk ook die nieuwe plaat. “Hinsides vrede” grijpt terug naar de oudste platen van de band en daar zijn we absoluut niet rouwig om. Samen met Jonas Berndt, beter gekend als Goth Gorgon, blikken we terug op het verleden, praten over het heden en lichten een tipje van de sluier op over de toekomst. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Hey Jonas. Met nieuwe platen van Naglfar, Necrophobic en nu ook jullie terugkeer worden fans van Zweedse melodieuze black metal anno 2020 op hun wenken bediend. Denk je dat, afgezien van COVID-19, 2020 het juiste moment was voor de comeback van Mörk Gryning?
Ja absoluut. We zijn lang genoeg weg geweest en het is tijd om een ​​statement te maken voordat het te laat is.

Vijftien jaar geleden besloot je met Mörk Gryning te stoppen vanwege een plotselinge desinteresse in extreme metal. Wanneer begon het weer te kriebelen om de band te hervormen en nieuwe muziek te gaan schrijven? Ben je niet bang dat je binnenkort weer met deze desinteresse zult worden geconfronteerd?
Nee. Het is niet zo dat ik, omdat we weer actief zijn, naar elk nieuw album dat uitkomt moet luisteren, dan raak ik er misschien wel terug verveeld door. Voor mij is het belangrijk om niet te veel naar andere bands te luisteren, ik moet mijn oren fris houden. Ik heb altijd al af en toe gecheckt wat er in de scène gebeurt, maar de inspiratie voor muziek komt voor mij meestal van binnenuit. Dat gezegd zijnde, gelden onze invloeden uit het verleden vandaag nog steeds en sommige nieuwere bands kunnen ideeën geven.

Luister je dan veel naar hedendaagse extreme metalmuziek of zit je toch eerder vast in het verleden? Ik stel deze vraag omdat veel muzikanten van “grotere” acts alleen de bands van vroeger lijken te waarderen, maar wat verwacht je van mensen die je nieuwe platen horen? Denk je dat “Hinsides vrede” vooral fans zal aantrekken die de band van vroeger kennen of eerder een nieuw en jonger publiek? Wat zeg je tegen mensen die reageren dat alleen je debuut en semi-klassieker “Tusen år har gått …” ertoe doet?
Ik denk dat zowel oude als nieuwe fans van dit album zullen genieten. Het is geen nostalgietrip, we gebruiken natuurlijk de elementen die bepalen wie we zijn, maar deze laat is heel anders dan bijvoorbeeld “Tusen år har gått” of “Maelstrom chaos“. Zoals ik al eerder zei, luister ik niet veel naar de nieuwere bands. En over het algemeen zet ik ook de oude klassiekers op als ik wat oude black metal wil horen.

Mede-oprichter Draakh Kimera nam niet deel aan het titelloze album dat in 2005 werd uitgebracht voordat Mörk Gryning werd begraven. Waarom besloot hij toen te stoppen en was het moeilijk hem te overtuigen om weer bij de band te komen? Kan Mörk Gryning bestaan ​​zonder een van jullie twee aan boord?
Nou ja, dat hebben we al gedaan. Maar in die dagen was de band heel anders, het is moeilijk voor mij om Mörk Gryning vandaag zonder één van ons twee te zien bestaan. Ik weet niet meer precies waarom hij de band destijds verliet, ik denk dat hij gewoon andere dingen in het leven wilde nastreven. Het was niet moeilijk om hem te overtuigen, eigenlijk was het andersom, hij overtuigde mij…. En dat duurde even, maar na de twee reünie-optredens (Party.San Open Air in 2016 en een show in de Zweedse club Kraken; ADDERGEBROED) was ik terug volledig mee.

De promofoto’s tonen drie leden, hoewel jullie met vijf zijn voor live concerten. Wie zijn de andere twee muzikanten en maken ze officieel deel uit van Mörk Gryning?
Aeon en CG, die live met ons spelen, waren de laatste jaren voor de pauze lid. Het voelt geweldig om ze in de band te hebben, want het geeft ons de historische ruggengraat die we nodig hebben omdat we ze goed kennen, zowel muzikaal als persoonlijk. Ze namen allebei deel aan het album (C-G speelt drums op twee nummers en Aeon speelt de twee piano-intermezzo’s en deed enkele cleane zang) maar we hadden geen tijd om ze als volwaardige leden op te nemen. Op dit moment zijn ze echter allemaal aan het repeteren in Zweden, dus in zekere zin maken ze meer deel uit van de band dan ik, aangezien ik op het Franse platteland woon.

Wanneer een band na een lange periode een comeback aankondigt, is het altijd lastig wat te verwachten, maar ik moet zeggen dat ik “Hinsides vrede” goed kan smaken. De plaat klinkt als een mix van de agressie van “Return fire” en de meer orkestrale benadering van “Maelstrom chaos”, de laatste van jullie albums waar ik vroeger naar luisterde, want na deze verloor ik om de een of andere reden interesse in de band. Was het een bewuste beslissing om stilistisch terug te gaan naar het oudere werk in plaats van de meer progressieve stijl van de laatste platen?
Ja. Toen we terug naar onze albums luisterden, voelden we dat het de oudere stijl was die we het leukst vonden en die we wilden ontwikkelen. Dat gezegd zijnde, ik hou ook van de andere albums, met bijvoorbeeld “The sun” van de laatste plaat als één van mijn absolute favorieten. Maar deze keer wilden we naar de vroege albums teruggrijpen en daar iets nieuws mee doen.

In “Infernal“, het meest catchy nummer op “Hinsides Vrede“, hoor ik duidelijke verwijzingen naar Dimmu Borgir’s “King of the carnival creation“. Was dit toeval of een bewuste keuze?
Ik had dat nummer nog niet eerder gehoord, maar ik heb er nu naar geluisterd. En ja, ik hoor wat je zegt. Ik denk dat Kimera daar misschien door beïnvloed is, maar ik betwijfel of het bewust was.

Hinsides vrede‘ vertaalt zich al ‘buitenaardse woede’ of ‘toorn van de wereld daarbuiten’ en vertegenwoordigt zowel de ondergang van prehistorische culturen als onze naderende ondergang terwijl de wereld uit zijn voegen barst. Het is een woedende aanval op de beschaafde wereld en een afdaling naar de lagere regionen van de wereld daarbuiten. Kun je wat meer vertellen over dit thema? Waar heb je inspiratie opgedaan voor deze thema’s?
Kijk om je heen. Het is niet alsof ik in een bibliotheek door stoffige planken loop. De hele wereld komt op ons neer en toch geven de meeste mensen om weinig meer dan de rente op hun hypotheek, hun studie of hun carrière. Deze wereld wordt bestuurd door een ijskoude machine die ons allemaal opoffert. Onze muziek heeft tot doel het vuur in het hart van de mensen te doen opwakkeren en hun bloed heet te laten koken. Ik hou van de bergen, de eindeloze bossen of de eeuwige oceanen – dit is wat me inspireert en wat me met woede vervult als ik de vernietiging ervan zie.

In 2018 bracht je een leuk live-album uit genaamd “Live at Kraken“, maar het bevat helaas slechts vier nummers. Waarom heb je er niet voor gekozen om een ​​volledige show uit te brengen, misschien ook op dvd?
Ik was niet zo betrokken bij die release, maar ik denk dat er een aantal technische problemen waren met het geluid op de andere tracks. Er werd ook wat gefilmd, maar ik denk niet dat we de beelden ooit hebben gekregen. In ieder geval zou ik dat vandaag niet willen uitbrengen, aangezien we nu veel beter klinken. Maar ik zou graag wel ooit een dvd uitbrengen.

Nadat jullie platen hebben uitgebracht via No Fashion en Black Lodge Records, werken jullie nu samen met Season Of Mist. Was er ook belangstelling van andere labels voor het herrezen Mörk Gryning? Waarom lijkt dit Franse label perfect te passen?
Eigenlijk hebben we alleen met SOM gepraat. We hebben ze gemaild en kregen onmiddellijk antwoord. Een paar weken later speelden we in Nederland en ontmoetten ze daar, dus het verliep allemaal heel snel en soepel. We dachten dat SOM een geweldig label voor ons zou zijn en ze hebben bewezen uiterst professioneel te zijn. We kunnen niet gelukkiger zijn met het werk dat ze tot nu toe hebben gedaan.

Ik zag dat ze ook jullie back catalogue opnieuw zullen uitbrengen, waarvan sommige platen een allereerste vinylrelease zullen krijgen. Opgewonden of ben je geen platenverzamelaar?
Ja, dit is geweldig. Dus JA, ik ben hier super enthousiast over. Nooit gedacht dat die albums ooit op vinyl zouden verschijnen!

Door de jaren heen heb je verschillende visuele voorstellingen in de band gebruikt, gaande van traditionele corpsepaint tot het dragen van maskers of monniksgewaden en op de nieuwste promofoto’s kozen jullie voor een soort oorlogszuchtige tribal paint. Hoe belangrijk is deze visuele kant van de band voor jou?
Het is best belangrijk. De laatste jaren voor onze break gebruikten we geen paint, maar ik denk dat het veel beter is als we dat wel doen, het brengt je in een bepaalde mindset. Het maakt je gefocust en het valt niet te ontkennen dat het visuele aspect belangrijk is voor een band als wij. Ik zou er graag veel meer aan willen werken, maar het is natuurlijk een geldkwestie en op dit moment kunnen we natuurlijk niet veel plannen voor live shows.

Net als veel andere leden van de tweede golf blackmetalbands, was je erg jong (ongeveer 13 jaar oud denk ik) toen je Mörk Gryning begon. Herinner je je een moment, een nummer, een album of een show, dat echt veranderde wat je dacht over muziek of ervoor zorgde dat je zelf muziek wilde gaan maken?
Ik begon al heel vroeg naar shows te gaan. Ik zag Judas Priest toen ik 11 was en Sepultura iets later. Toen waren er veel deathmetalshows in de omgeving waar ik woonde en al deze concerten inspireerden me. Ik denk dat Slayer in 1994 een van de beste shows was die ik ooit heb gezien.

Is er iets dat je op dertienjarige leeftijd als een zwakte beschouwde, zeg maar de manier waarop je gitaar speelde of de manier waarop je nummers schreef of zong, maar dat je nu als een kracht ziet?
Niet de manier waarop ik speelde, maar de manier waarop ik muziek schreef. Omdat het toen allemaal zo vers was en je nergens te veel over nadacht, kwam alles recht uit het hart. Naarmate we ouder werden, waren er zoveel verschillende inspiratiebronnen en dit kon het soms een beetje chaotisch maken, gewoon te veel aan de hand. Deze keer wilden we terug naar de oorspronkelijke frisheid en ervoor zorgen dat de muziek uit het hart in plaats van de geest kwam.

Een van de voordelen van zo jong muziek maken is dat je gewoon niet beter weet. Je bent gewoon wat aan het uitproberen en als je met iets magisch eindigt, is het natuurlijk geweldig. Kun je nadelen bedenken? Manieren waarop je toen beperkt was en nu minder?
Ik denk dat ik dit hierboven min of meer heb beantwoord. Maar we waren toen natuurlijk veel beperkter. Vandaag beheersen we onze instrumenten natuurlijk veel beter.

Mörk Gryning was een van de eerste blackmetalbands die in zijn moedertaal zong. Waarom heb je deze benadering nadien grotendeels laten varen. Op “Hinsides vrede” werd enkel opener “Fältherren” van een Zweedse tekst voorzien?
We lieten deze aanpak niet helemaal los, we hadden ook een paar Zweedse songs op onze latere albums. Maar de meeste waren inderdaad in het Engels. We zijn nooit specifiek van plan om in het Zweeds of Engels te schrijven, datt komt gewoon vanzelf. We kunnen het Zweeds in de toekomst misschien wel meer gebruiken, daar mensen het erg leuk vinden.

Ik keek er echt naar uit om jullie te zien optreden op Unholy Congregation fest in België, dat wegens overduidelijke redenen geannuleerd is. Mogen we jullie in 2021 in Oudenaarde verwachten?
Ja, ik weet het, dat is stom. We zullen komen zo lang dat mogelijk is. We hebben wel optredens gepland voor 2021 en we plannen nog steeds meer, maar het is beter om geen details te verstrekken, want niemand van ons weet hoe 2021 eruit gaat zien.

Ook voor het eerste deel van 2021 lijkt het toeren of spelen van optredens onzeker. Betekent dit dat je je liever gaat focussen op (hopelijk) meer muziek schrijven voor een vervolg?
We zullen zien. Als er helemaal geen optredens plaatsvinden, zullen we misschien beginnen met het schrijven van nieuw materiaal. Maar het zal een beetje vreemd aanvoelen om dat te doen voordat we voor dit album hebben getourd. Zoals je hier misschien wel uit kunt afleiden: we willen echt naar buiten komen om te spelen!

Vital Spirit – Worstelen met het traditionele geloof dat de geest het vitale principe in alle levende wezens is

De in het Canadese Vancouver gevestigde onorthodoxe blackmetalband Vital Spirit mag dan wel een nieuwe entiteit zijn, toch betreft het een bijzondere samenwerking tussen twee sceneveteranen: Kyle Tavares (Seer, Wormwitch) en Israel Langlais (Wormwitch). Vital Spirit werd bedacht terwijl het duo door Noord-Amerika reisde tijdens de 2018/2019 tournees van Wormwitch waarbij de heren onder de indruk waren van het landschap en de geschiedenis van het continent. “In the faith that looks through death“, de eerste release van de band, is een opmerkelijk geslaagd werk dat blackmetal nieuw leven inblaast. “Harrowing ballads imbued with the enduring spirit of the Americas“, is hoe het duo hun vier songs tellende EP omschrijft, en je zult inderdaad de winderige grootsheid van het Wilde Westen terug horen op deze krachtige en aangrijpende EP. Kyle Tavares deelt enkele inzichten in het muzikale en tekstuele universum van Vital Spirit. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

De inspiratie om Vital Spirit te vormen ontstond tijdens de Amerikaanse tournees van je andere band Wormwitch. Welke specifieke gebieden, ontmoetingen of gebeurtenissen hebben zo’n grote indruk op je gemaakt dat je besloot Spaghetti Westerninvloeden in je blackmetalmuziek te verwerken?
De oorsprong van Vital Spirit gaat terug naar de lente van 2017. Ik kan me niet precies herinneren waarom ik op zoek was naar blackmetal met Westerninvloeden, maar het verbaasde me dat het schaars was. Ik ontdekte echt geweldige bands, maar geen enkele deed het precies zoals ik het in gedachten had. Aanvankelijk had ik me voorgenomen de Westerninvloeden in de muziek van mijn andere band op te nemen, en de daaropvolgende jaren schreef ik een aantal riffs met een Westernvibe als potentieel Seer-materiaal. Tijdens de tournees gaven de lange ritten door ongetemd land enig perspectief op waar de grensbewoners zich aan waagden, en hoe het leven van de inheemse bevolking eruit zou kunnen zien vóór hun aankomst. Dit was de aanleiding voor mijn diepe duik in de geschiedenis van het Amerikaanse Westen, wat uiteindelijk leidde tot de herbestemming van het bovengenoemde materiaal tot “In the faith that looks through death“. In wezen heb ik uiteindelijk geprobeerd de muziek te maken waarnaar ik op zoek was in 2017, en Vital Spirit is het resultaat.

Hoewel het mixen van blackmetal met Americana en Spaghetti Westerngeluiden eerder is gedaan (bv. Volahn, Devil With No Name, Cobalt, Black Twilight Circle, …), heb ik nog nooit zo’n goede mix gehoord als op jullie debuut-EP . Hoe verloopt het schrijfproces? Vertrek je vanuit een blackmetalbasis waar je deze niet-metal invloeden aan toevoegt of is het andersom? Vereist deze vermenging van muziekstijlen een andere benadering van het schrijven van muziek in vergelijking met je andere bands?
Bedankt voor je lovende woorden. In plaats van af te wisselen tussen metal- en Westernpartijen, hoop ik een Westerngeluid in de riffs zelf te verwerken. Het schrijfproces begint meestal met een op deze manier geschreven riff, en de rest van de track ontwikkelt zich vanaf daar. Ik vind het proces niet zo heel anders dan bij mijn andere bands, als ik eenmaal een startpunt heb, lijkt het proces erg op elkaar. Ik probeer liedjes te schrijven met pieken en dalen, en een goede flow. Ik worstel niet vaak met mijn songs.

Als muzikale invloeden noemen jullie Ennio Morricone, Taake, Ulver, de Amerikaanse countryzanger Marty Robbins, Dissection, Earth, Drudkh, Inquisition en Wovenhand. Dat is nogal een grote verscheidenheid aan muzikale genres en hoewel ik me in de meeste van deze referenties kan herkennen, denk ik dat er veel meer ruimte overblijft om je geluid te verbreden met country- en folkelementen, misschien ook vocaal? Of laat je altijd de metalfactor domineren in het geluid van Vital Spirit?
Ik denk dat er veel richtingen zijn die we zouden kunnen gaan, langs Western- en metalen paden die nog onontgonnen zijn. Ik zou graag passages met minimale metalelementen opnemen die Morricone heel nauw imiteren, en er is zeker ook ruimte om minder energiek en sfeervoller met de riffs om te gaan. Ik heb er bewust voor gekozen om de vocalen op “In the faith that looks through death” relatief eentonig te houden, maar ik ben niet getrouwd met die aanpak voor toekomstige releases. Voor het volgende album wil ik verder gaan met wat we op de EP hebben gedaan, maar ik wil niet té experimenteel gaan.

De meeste metalliefhebbers hebben waarschijnlijk het werk van de onlangs overleden Ennio Morricone leren kennen via Metallica, die hun liveoptredens al decennia lang openen met “The ecstacy of gold”. Wanneer en hoe heb jij het werk van Morricone leren kennen en wat zijn volgens jou zijn beste composities?
Je hebt helemaal gelijk! Ik zag Metallica in 2004 tijdens de St. Anger tour, ik was dertien. Mijn neef speelde later “The ecstasy of gold” voor mij (waarschijnlijk gedownload op Napster) en toen herinner ik me dat ik Morricone’s naam voor het eerst hoorde. Hoogtepunten voor mij zijn ondermeer “For a few dollars more“, “The hellbenders“, “L’Arena” en “The surrender“. De soundtrack van “The thing” is een andere favoriet. Het was een beetje vreemd dat hij stierf terwijl ik aan deze release werkte, aangezien ik wekenlang bijna elke avond naar Westernfilms zat te kijken (waaronder sommige waarvoor hij de soundtrack schreef).

Tekstueel behandelen jullie veel interessante onderwerpen, dus laten we daar wat dieper op ingaan. Het openingsnummer “Heart of sky” vernoemt Vucub Caquix, een vogeldemoon in de Mayacultuur die zich voordoet als de zon en de maan van de schemerwereld tussen de vorige schepping en de huidige. De tekst vermeldt ook Ix Chel, de oude jaguargodin van de verlos- en geneeskunde in de oude Mayacultuur. Waar gaat dit nummer over en waarom heb je een buitenstaander gevraagd om de teksten voor dit nummer te schrijven?
De tekst voor “Heart of sky” werd geschreven door mijn vriend Damian Sandoval, die ik op school ontmoette toen ik 10 was. Hij was een paar jaar eerder vanuit Mexico naar Canada geëmigreerd en gaf een Canadees kind in een buitenwijk zoals ik een waardevol perspectief dat mijn koers aanzienlijk veranderde. We waren onze hele tienerjaren goede vrienden en speelden samen muziek tot ongeveer tien jaar geleden, toen we het contact tot op zekere hoogte verloren. Ik zag dit project als een goed moment om opnieuw contact te maken, aangezien hij een getalenteerde tekstschrijver is en zeer goed thuis is in de prehispanische mythologie. In zijn woorden: “Deze tekst gaat over het geleidelijk uitwissen van een wereld, het soort collectieve wanhoop dat gepaard gaat met het verlies van het verleden van een volk. Het geweld van de Europese kolonisatie in Amerika werd (en wordt nog steeds) gevoeld, niet alleen door het catastrofale verlies van mensenlevens en fysieke onderwerping van de gekoloniseerden, maar ook (en misschien dieper) door de vernietiging van historische en mythologische verslagen die hele beschavingen verbinden met hun collectieve verleden en wereldbeelden. De tekst stelt een Mayavolk voor dat zich vastklampt aan herinneringen aan een glorieus verleden terwijl het in de vergetelheid verdwijnt. Het is een soort klaagzang over het geheugenverlies van kolonisatie. In de Popol Vuh (één van de weinige overgebleven collecties van Mayamythologische verhalen) is de Vucub Caquix een arrogante bedrieger die de arm van één van de Hero Twins van het verhaal aftrekt. Hier wordt hij voorgesteld waarbij hij tongen aftrekt, wat het verlies van taal symboliseert dat met eeuwen van koloniale onderwerping gepaard ging. Ixchel wordt hier gebruikt als vervanger voor een spirituele moeder, die in staat is een volk te genezen dat verweesd is van hun voorouders, en dus hun plaats in de kosmische orde.

In Europa zijn we niet zo bekend met de complexe mythologie van de Mayacultuur. Wist je veel over deze cultuur en zijn mythen voordat je met Vital Spirit begon of intrigeert het je al een langere tijd? Is er interessante literatuur die je kunt aanbevelen als startpunt voor degenen die dieper in de Mayacultuur willen duiken?
Door de jaren heen heeft mijn interesse in oude beschavingen me een behoorlijk overzicht gegeven van het pre-Spaanse Midden-Amerika, maar ik ben van plan dieper te duiken zodra ik de American Indian Wars heb begrepen, die waarschijnlijk de focus zullen zijn voor de volgende Vital Spirit release. Graham Hancock is duidelijk een polariserende schrijver, maar afgezien van ‘alternatieve geschiedenis’, heb ik veel geleerd over prehispanische mythologie via “Fingerprints of the Gods“. Op mijn boekenplank staat momenteel “1491: “New revelations of the Americas before Columbus“, wat interessant lijkt te zijn. Ik denk dat de focus hier meer op cultuur ligt dan op mythologie.

Het nummer “Centaur” verwijst naar Francisco “Pancho” Villa, een Mexicaanse revolutionaire generaal en één van de meest prominente figuren van de Mexicaanse Revolutie. Als de “Centaur uit het noorden” werd hij als een moderne Robin Hood beschouwd, een bedreiging voor eigendommen en orde aan beide zijden van de grens, gevreesd en vereerd. Ondanks het enorme bloedvergieten is de Mexicaanse Revolutie de meest geromantiseerde periode in de Mexicaanse geschiedenis. Vooral Emiliano Zapata Salazar (Volahn’s laatste EP “El Tigre del Sur‘ is opgedragen aan deze leidende figuur in de Mexicaanse Revolutie) en Pancho Villa zijn beroemd geworden. In Mexico hebben ze bijna een mythische status bereikt. Talloze steden en staten zijn naar hen vernoemd en hun acties zijn al vele malen verfilmd. In de VS blijft Pancho Villa een controversieel figuur. Dit brengt me bij recente gebeurtenissen in de VS en over de hele wereld. Terwijl de Black Lives Matter-beweging een einde wil maken aan systematisch racisme, heeft het verwijderen van standbeelden in de VS, het VK en Europa tot controverse geleid en wordt dit ook uitgebreid tot het verwijderen van standbeelden van revolutionairen en oorlogsfiguren. Veel helden uit het verleden worden tegenwoordig als oneervol beschouwd. Moeten deze relikwieën worden verwijderd of bewaard als aandenken aan de geschiedenis?
Ik vind het naïef om te geloven dat we in deze tijd van verhoogde polarisatie in staat zouden zijn om compromissen te sluiten op een manier die iedereen zou sussen. Mensen lijken positiever te reageren op controversiële historische artefacten wanneer ze in musea worden getoond, maar het zou me niet verbazen als er mensen zijn die dan beweren dat de musea zelf problematisch zijn. Velen zullen met deze suggestie spotten, zoals ik een paar jaar geleden zou hebben gedaan. Er zijn bepaalde beeltenissen waarvan de meerderheid van de mensen waarschijnlijk de verwijdering of verplaatsing ervan ondersteunt, maar een radicale minderheid zal blijven doorgaan met het afbreken van de meer populaire standbeelden. In beide gevallen is er een gesprek te voeren over de tirannie van de meerderheid, en verder, de waarde van democratie. Ik ben benieuwd hoe de Amerikaanse standbeelden van Lenin standhouden …

Ghost Dance” verwijst naar een religieuze beweging die is opgenomen in tal van Indiaanse geloofssystemen. Volgens de leer van Wovoka, de spirituele leider van de Noordelijke Paiute, zou een juiste beoefening van de dans de levenden herenigen met geesten van de doden, de geesten ertoe brengen om namens hen te vechten, een einde maken aan de westelijke expansie en vrede, welvaart en eenheid brengen aan de inheemse bevolking in de hele regio. De basis voor de “ghost dance” is de cirkeldans, een traditionele Indianendans. Is er in jouw dagelijks leven ruimte voor spiritualiteit en rituelen? Beschouw je jezelf als een spiritueel persoon?
Een deel van het overkoepelende concept voor Vital Spirit is het worstelen met het traditionele geloof dat de geest het vitale principe in alle levende wezens is, en het moderne begrip van bewustzijn als de organisatie van energie in de hersenen. Wat dachten de inheemse volkeren van Amerika over de aard van de werkelijkheid? Wat gebeurde er toen deze kosmologieën de Europese overtuigingen kruisten? Wat betekent dit in de context van de moderne wereld? Ik weet niet zeker of ik mezelf als spiritueel beschouw. Maakt mijn interesse in deze onderwerpen mij spiritueel? Momenteel vindt mijn meest rituele beoefening plaats in de sauna, die in zekere zin een zweethut benadert. Ik zou het toch graag willen denken.

Je post veel mooie foto’s over enkele van de tekstuele thema’s op de Vital Spirit Instagramaccount, maar ik zou graag meer begeleidende uitleg zien over waar de foto’s en afbeeldingen over gaan.
Meestal tag ik een locatie die enig inzicht kan geven in wat/van wie de afbeeldingen zijn. Verdere uitleg zou veel tijd en moeite kosten, die ik liever zou besteden aan songteksten, waarvan sommige betrekking hebben op de locaties en mensen die op de foto’s zijn opgenomen.

Jullie teksten zijn geïnspireerd door de woorden van Wovoka, Patti Smith, Chilam Balam, Townes Van Zandt en de corridos van de Mexicaanse Revolutie. De corrido is een populair lied dat vaak gaat over onderdrukking, geschiedenis, het dagelijkse leven van criminelen en andere maatschappelijk relevante onderwerpen. Het is nog steeds een populaire liedjesvorm in Mexico en was erg populair tijdens de Mexicaanse revoluties van de 20e eeuw. Moderne kunstenaars hebben een moderne draai gegeven aan de historische variant, zoals de narcocorridos (letterlijk “drugsballade”). De Mexicaanse regering heeft geprobeerd ze te verbieden vanwege hun expliciete en controversiële teksten. De noordelijke staten van Mexico kunnen echter nog steeds toegang krijgen tot deze nummers via Amerikaanse radiostations waarvan het signaal nog steeds tot daar reikt. Narcocorridos worden steeds populairder in de VS en zijn het doelwit van het Amerikaanse publiek. Ook in rap- en metalmuziek zijn songteksten vaak expliciet en behandelen ze gewelddadige en controversiële onderwerpen. Is er een punt waarop je de grens trekt met betrekking tot wat wel of niet acceptabel is in muziek?
Ik ben tegen staatscensuur en ben er vast van overtuigd dat geen enkel onderwerp verboden terrein mag zijn. Mensen kunnen ervoor kiezen om muziek te vermijden die onderwerpen bevat die zij onsmakelijk vinden. Ik ben van plan me in de geschiedenis van controversiële individuen te wagen, maar dat betekent niet noodzakelijk dat ik ze vier of hun daden goedkeur. Er was een tijd dat dit vanzelfsprekend leek, maar ik denk dat het vandaag de dag gevaarlijker is om bepaalde historische gebeurtenissen aan te raken zonder de goedgekeurde ideologische twist dan om bv. op een grafische manier extreem te zijn.

Voor de vinyl release van “In the faith that looks through death” werken jullie samen met het Duitse label Vendetta Records, maar de tapeversie wordt uitgebracht op je eigen label Hidden Tribe Records. Ga je ook materiaal van andere bands uitbrengen? Welke doelen heb je met Hidden Tribe Records?
Voorlopig zijn alle releases die we hebben gepland voor Hidden Tribe bands waar ik zelf bij betrokken ben, maar ik ben er niet tegen om in de toekomst muziek van andere artiesten uit te brengen. Tot dusverre geniet ik van het proces van het runnen van het label, en zie ik die rol een substantieel deel van mijn leven worden als het label uitbreidt, maar de eerste prioriteit is het creëren van een thuis voor mijn projecten en die van de mensen waar ik mee samen speel.

Zit er een verhaal achter het prachtige artwork op de cover?
De albumhoes is een Navajo zandschildering, die oorspronkelijk werd geschilderd tijdens ceremonies zoals de Nightway ceremonie. Dit specifieke schilderij toont het verhaal van het Buffalovolk: een heilige man wordt op een wilde jacht op vier buffels geleid – twee mannetjes en twee vrouwtjes – die zich uiteindelijk openbaren als Buffalomensen die gestuurd zijn om gebeden en schilderijen te leren die hij tijdens rituelen kan gebruiken. De heilige man neemt de twee vrouwtjes als zijn echtgenotes, die dochters van het opperhoofd blijken te zijn, en vrouwen van Buffalo Who Never Dies. De heilige man doodt Buffalo Who Never Dies uit zelfverdediging, en iedereen behalve de twee vrouwelijke Buffalomensen sterven als gevolg. De heilige man gebruikt dan magie om ze te doen herleven, en geeft de vrouwen van Buffalo Who Never Dies terug.

Kunnen we binnenkort meer muziek verwachten? Werk je aan een volledig album?
Een langspeler voelt als de volgende stap aan, misschien begin volgend jaar.

Vital Spirit opereert als een duo. Ben je op zoek naar de mogelijkheid om extra liveleden toe te voegen om Vital Spirit om te vormen tot een liveband?
Ja, onze live line-up bevat enkele bekende gezichten uit het Seer/Wormwitch-kamp.

Ik leerde onlangs Ifernach kennen, een Canadese blackmetal éénmansband uit het land van de Gespegewagi die MI’KMAQ-erfenis in zijn muziek integreert. Ik heb ook de minidocumentaire “Metal from the Dirt: Inside the Navajo Reservation’s DIY Heavy-Metal Scene” bekeken. Zijn er andere inheemse blackmetalbands die over de Indiaanse cultuur zingen die je kan aanbevelen?
Afgezien van de bands die je eerder hebt genoemd (die allemaal geweldig zijn), zijn Pan-American Native Front, Maquahuitl en Blue Hummingbird on the Left enkele van mijn favorieten. Ik heb een aantal berichten ontvangen van individuen die projecten in de maak hebben, dus we zouden aan de vooravond van een inheemse metal boom kunnen staan. Ik ben er helemaal klaar voor.

Äkth Gánahëth – Een vriend van eenzaamheid en stilte

IJslandse black metal is nog steeds hot en bijna elke maand worden we wel getrakteerd op nieuwe muziek uit het land van vuur en ijs. Äkth Gánahëth is een van deze nieuwe bands, al heeft A., de man achter dit rauwe black metal éénmansproject, zijn roots in Duitsland. Äkth Gánahëth bracht onlangs zijn eerste langspeler “Crowned in shadows” uit waarop een niet-alledaags IJslands geluid te horen valt. De rauwe zwartmetalen klanken refereren eerder aan de Franse LLN en bands als Moonblood en Akitsa. We spraken met A. over de invloed op het leven in het subarctisch gebied, het vaderschap en zijn interesse in het werk van Yukio Mishima. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Äkth Gánahëth is een vrij nieuw project naast je andere muzikale activiteiten zoals Níðstöng, Bálför, Fimbulþul, Spectral Full Moon, Úlfhéðinn en Vresëbeth. Was er een specifieke drang of wens die je ertoe bracht dit nieuwe muzikale project te creëren?
Äkth Gánahëth is in feite het resultaat van het experimenteren met mijn ambient-projecten Fimbulþul en Spectral Full Moon, die beide aan Äkth Gánahëth voorafgingen. De reden dat Äkth Gánahëth bestaat in de vorm die het nu is, is min of meer toeval en was op geen enkele manier gepland.

De bandnaam klinkt erg intrigerend. Wat betekent het? Het lijkt erop dat je sterk geïnspireerd bent door de Franse Black Legions (Les Légions Noires) met acts als Belkètre, Vzaéurvbtre, Brenoritvrezorkre, Dvnaèbkre, Bvrolarimnambde, enzovoort. Heb je daar inspiratie opgedaan voor deze vreemd klinkende en moeilijk uit te spreken naam?
De naam vertaalt zich niet naar een taal, maar is eerder een symbolische weergave van de entiteit zelf. De enige betekenis is de muziek zelf en de complexe emoties die ik er mee breng. Zoals je al aangaf, is de naam geïnspireerd op de namen van de LLN-bands. Ik heb altijd een grote fascinatie gehad voor hun vreemde en buitenaardse taal.

Wat onderscheidt LLN van de talloze andere black metal bands en kringen?
Hun rauwe en ongepolijste emotie. Vanuit een muzikaal perspectief zou de meeste muziek als vreselijk en amateuristisch beschouwd kunnen worden, maar ik denk dat dit het nu net zo rauw en verstikkend maakt als het is.

Je lijkt een verleden te hebben in metalcore en hardcore. Wat zorgde ervoor dat je meer naar black metal ging neigen en hoe zou je de waarden en scènes met elkaar vergelijken?
Metalcore is tegenwoordig zo’n vies woord, haha. Ik noem het liever metallic hardcore, maar ik word sterk beïnvloed door bands als Integrity, Cro-Mags, Poison Idea, GISM en talloze anderen. Ik denk dat de ongetemde weergave van negatieve emoties is wat beide verbindt. Als het op waarden en zo aankomt, zijn de twee scènes duidelijk heel verschillend en heb ik geen emotionele band met de moderne hardcorescene en haar interne concurrentie om de heiligste, meest politiek correcte en meest gemarginaliseerde persoon ter wereld te zijn.

Je hebt de Duitse nationaliteit maar verblijft momenteel in IJsland. Een paar maanden geleden had ik een gesprek met Josh Rood, de Amerikaanse frontman van de IJslandse black metal band Nexus, die vanwege zijn academische carrière ook enkele jaren in IJsland woonde. Wat bracht je ertoe om naar dit magische eiland te verhuizen en er te wonen?
Afgezien van mijn liefde voor dit land en zijn geschiedenis en natuur, ben ik getrouwd met een geweldige IJslandse vrouw en heb ik een even geweldige zoon met haar, dus mijn verblijf hier is permanent.

Hoewel ik IJsland en haar natuurlijke schoonheid erg overweldigend vond toen ik het land een paar jaar geleden bezocht, denk ik niet dat ik er ooit zou kunnen wonen, vooral niet buiten Reykjavik. Hoe is het leven in IJsland vergeleken met Duitsland en heeft je nieuwe omgeving invloed op je algemene gemoedstoestand en muziek?
Het leven hier is heel anders, maar vooral prettig. De natuur van dit land is inspirerend en ik geniet ervan om af en toe in de bergen te zijn. Het heeft echter ook zijn negatieve aspecten, zoals gescheiden zijn van belangrijke personen in mijn leven, vooral tijdens deze vreemde dagen, hoewel ik over het algemeen een vriend ben van eenzaamheid en stilte. Soms wordt het gewoon een beetje overweldigend. Wat je hier kan raken, zijn de winters, vooral degene die we eerder dit jaar hebben meegemaakt. Ik zat eigenlijk drie maanden opgesloten vanwege de zware stormen en de komst van de pandemie op dit eiland. Het was behoorlijk zwaar voor mijn ziel en Äkth Gánahëth zou hier een uitlaatklep voor worden.

Zowel Äkth Gánahëth als je black metal/punk-project Níðstöng zijn éénmansbands. Werk je ook in je andere bands alleen? Zijn er meer voor- dan nadelen verbonden aan het werken als solo-muzikant?
Alles wat ik momenteel heb uitgebracht, zijn éénmansprojecten die ik volledig zelf heb gemaakt, maar Bálför, waaraan momenteel wordt gewerkt, is een echte band. Ik denk zeker dat er meer voordelen zijn, omdat je op je eigen tempo kunt werken en je ideeën kunt realiseren op een manier die jij goed vindt. Er zijn geen deadlines, geen stress en geen limieten. Ideeën van meerdere personen kunnen echter natuurlijk meer diverse resultaten opleveren, maar ik denk dat je in je eentje geweldige dingen kunt bereiken als je het de tijd geeft die het nodig heeft.

Welke muziekstijlen kunnen we verwachten van je andere bands en projecten zoals Bálför, Fimbulþul, Spectral Full Moon, Úlfhéðinn en Vresëbeth?
Bálför speelt een nogal experimentele stijl van black metal die waarschijnlijk meer in lijn ligt van wat je van een IJslandse band zou verwachten. Fimbulþul en SFM zijn beide dark ambient projecten met een iets andere benadering van het genre. Er staat ook één Vresëbeth-nummer op Bandcamp. Onder die naam creëer ik écht rauwe LLN-aanbidding zonder enige experimenten. Ik zal eraan blijven werken zodra ik de inspiratie heb gevonden om dat te doen.

Na in eigen beheer de Äkth Gánahëth debuut-EP “From the cursed glades” digitaal te hebben uitgebracht, ziet je langspeler”Crowned in shadows” het levenslicht via Death Kvlt Productions. Zullen ze de EP ook in fysieke vorm opnieuw uitgeven?
De EP is op tape uitgebracht door Church of Eradication uit Zweden / Duitsland. De kans is groot dat er ooit een vinylrelease komt.

Crowned in shadows” was – net als veel andere titels die door DKP werden uitgebracht – in minder dan 30 minuten uitverkocht. Had je zo’n interesse in je muziek verwacht, gezien het feit dat je een gloednieuwe black metal act bent?
Ik had dat helemaal niet verwacht, maar ik ben ontzettend blij en trots dat de plaat zo snel uitverkocht was. De reacties voor de verkoop waren erg positief, maar ik had absoluut niet verwacht dat het zo zou ontploffen.

Aan de andere kant, tegen de tijd dat ik bericht kreeg van de release, was ie al uitverkocht. Ik denk dat 200 exemplaren veel te weinig is voor de releases van DKP. Door dit kleine aantal exemplaren trek je ook mensen aan die niet geïnteresseerd zijn in de muziek, maar alleen in het feit dat de oplage gelimiteerd is, zodat ze de plaat nadien aan belachelijke prijzen op Discogs kunnen zetten. Limited editions zijn een commerciële truc die tegenwoordig vaak in metal wordt gebruikt, maar ik haat het om het te zien gebeuren in de rauwe underground black metal scene, omdat het naar mijn mening in strijd is met de waarden ervan. Hoe denk jij hierover?
Ik heb twee gedachten over deze kwestie. Aan de ene kant is een beperkt aantal platen altijd een onderdeel geweest van black metal en daar heb ik niet echt een probleem mee, maar het uitschot op Discogs stoort me echt als verzamelaar en muzikant. Ik vind het laaghartig om de plaat te stelen van iemand die hem graag zou willen bezitten omdat hij of zij van de muziek houdt en nog meer om te profiteren van het werk van iemand die hard heeft gewerkt om deze muziek te schrijven. Maar zoals je al zei, gelimiteerde oplages nodigen die idioten in feite uit om dat te doen, vandaar dat de enige oplossing is om meer platen te drukken of te herdrukken wanneer er vraag is, maar dat is aan de labels om te beslissen.

Crowned in shadows” is opgedragen aan Ōstara, de Duitse godin van de lente en nieuw leven waar Pasen naar is vernoemd. Ōstara is ook een neo-heidens en Wicca-festival dat wordt gevierd rond de lente-equinox. Practiseer je deze moderne heidense religie?
Ik beoefen het niet echt, maar ik zie de Germaanse mythologie als een belangrijk onderdeel van het culturele erfgoed dat Duitsers, Scandinaviërs, Nederlanders, Engelsen enzovoort gemeen hebben. Het is een prachtig deel van de Europese geschiedenis en helaas vergeten in de goot van de moderne wereld.

Er komt een nieuwe release aan in de vorm van een split met Grógaldr. Je hebt de track “Shadows dance under the crimson moon” al op Bandcamp gezet, maar het lijkt erop dat dit niet de definitieve versie zal zijn. Wat zal er anders zijn?
Ik nam de vocalen opnieuw op en mixte het geheel een beetje anders.

Je liet me van tevoren de aankomende muziek horen en ik merkte een kleine verschuiving naar meer gitaarriff gebaseerde composities op, terwijl de keyboards en heroïsche cleane koorzangen dominanter waren in je vorig werk. Was dat een bewuste beslissing of eerder een organische evolutie?
Dat was een organische evolutie! Ik gebruik synths op de plaatsen waar ik denk dat ze passen en thuishoren en dat was toevallig nu iets minder dan op “Crowned in shadows” en de demo.

Ik heb Äkth Gánahëth leren kennen via een vriend die me je muziek aanraadde. De band werd bestempeld als IJslands, dus ik verwachtte meteen wat Deathspell Omega-invloeden te horen, wat helemaal niet het geval is. Het grappige is echter dat je bijnaam op Instagram Dadspell Omega is, haha! Dus je moet op de een of andere manier van de band houden, niet?
Ik ben absoluut dol op hun werk. Het is muzikaal vakmanschap dat alles overtreft wat ik ooit zal kunnen doen en een concept dat zo geavanceerd is dat de meeste muzikanten, waaronder ikzelf natuurlijk, er niet eens van kunnen dromen. De Instagram-naam was meer een grap die ik moest maken nadat ik 9 maanden op die kans had gewacht haha.

Deze nickname is natuurlijk ook een link naar jouw vadeschap. Kun je het eens zijn met de visie van sommige (satanische) black metal muzikanten die zeggen dat het genre niet kan rijmen met kinderen krijgen of van iemand houden, omdat het gebaseerd is op haat, misantropie en nihilisme?
Nee. Ik vind het belachelijk om dat te zeggen. Ik zou zelfs durven zeggen dat het niet eens in tegenspraak is met de idee van misantropie, aangezien ik misantropie zie als iets dat gericht is op de mensheid als geheel. De mensheid is in veel opzichten een hoop onzin, maar dat betekent niet dat elk individu dat als een deel ervan kan worden beschouwd, dat ook is. Ik hoop dat dat logisch of begrijpelijk is. Ik zou mezelf echter niet als een misantroop beschouwen en ik zou er nooit aan denken om te moeten pleiten voor het hebben van een zoon, alleen maar omdat een of andere dwaas zegt dat ik geen black metal mag maken omdat ik er één heb haha.

Je lijkt erg geïnteresseerd te zijn in de Japanse schrijver en politiek activist Yukio Mishima. Ideologisch was Mishima een rechtse nationalist die zich verzette tegen de verwestering van Japan en de Tatenokai vormde, een ongewapende burgermilitie, met het uitgesproken doel de macht aan de Japanse keizer te herstellen. In 2019 droeg de Australische rauwe black metalband Kommodus hun “An imperial sun rises” EP op aan Mishima. Wat trekt je aan in deze controversiële figuur en welke boeken kun je aanbevelen om mee te beginnen als je Mishima niet kent?
Ik denk dat “rechtse nationalist” Mishima vaak doet klinken als iemand die hij niet was. Mishima was een man die van zijn land hield en van de tradities en cultuur die hij bedreigd zag door de invloed van het Westen. Hij was tenslotte een man die met zoveel passie probeerde te verdedigen waar hij van houdt, dat hij er uiteindelijk zijn leven voor gaf. Voor mij was Mishima als een heroïsch personage uit een roman. Je vindt tegenwoordig zelden mensen met zo’n indrukwekkend gevoel van toewijding. Ook is zijn schrijfstijl fenomenaal en in veel opzichten ongeëvenaard. In feite was het Mishima-artwork datgene wat me aantrok in Kommodus, wat tegenwoordig één van mijn favoriete projecten is. Als je je in Mishima’s werk wil verdiepen, denk ik dat de “Sea of ​​fertility“-tetralogie een goede manier is om te beginnen. Ik en vele anderen beschouwen de tetralogie als zijn meesterwerk.

Silver Knife – Het mes snijdt aan twee kanten

Zaadjes kunnen tot mooi dingen uitgroeien. Dat bewijst Silver Knife, een muzikaal project dat geïnitieerd werd door onze landgenoot Hans en de Nederlander Nicky, beiden gekend van tal van andere bands. In hun enthousiasme wisten ze nog andere muzikale en grafische duizendpoten mee in het verhaal te betrekken zodat Silver Knife uiteindelijk tot een band met vaste line-up uitgroeide. Amor Fati zette zijn schouders onder Silver Knife en op 19 augustus ziet het debuut “Unyielding / Unseeing” het daglicht. We hadden het met de heren o.a. over het schrijfproces en hun toekomstplannen. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.


Alvast proficiat met de release van jullie debuutplaat “Unyielding / Unseeing”. Als ik het goed voorheb waren jullie al lang van plan om ooit eens samen muziek te maken. Hoe zijn jullie met mekaar in contact gekomen?
N.: Dankjewel! Toen ik in 2008 – op aanraden van Laster’s S. – Trancelike Void leerde kennen, had ik geen idee van de persoon achter de muziek. Echt in contact kwamen Hans en ik pas jaren later middels avonden waar onze bands het podium deelden. Na een wat geëscaleerde avond in Athene ontstond het idee om samen iets te ondernemen. Omdat we elkaar altijd sporadisch troffen bleef het echter bij praatjes, tot Hans vorig jaar bij een show in Antwerpen resoluut de agenda trok.

H.: Als muzikant wil je je horizon verbreden, en één manier om dat te doen is door samen te werken met andere muzikanten. Ik heb altijd een ‘lijstje’ in m’n achterhoofd met mensen waar ik wel eens iets mee zou willen ondernemen. Het was best ironisch dat we elkaar steeds op locaties doorheen Europa tegen het lijf liepen, terwijl we minder dan 200 km van elkaar wonen. Die nacht in Athene in november 2017 heeft zeker voor een band gezorgd, waarna het voor mij slechts een kwestie van tijd was vooraleer we samen iets inblikten. Zoals Nicky zei: begin juli 2019, bij een Nusquama show in Antwerpen, werd het plan concreet. Een dikke maand later zaten we in de studio.

Op zich vind ik een samenwerking tussen jullie beiden niet zo vanzelfsprekend daar ik Hans zijn werk met o.a. Kilte, Hypothermia en Monads toch eerder wat in de depressieve black en doom metal hoek catalogiseer dan de wat progressievere aanpak van Nicky in bands als Laster, Nusquama, Vuur & Zijde en Reiziger. Waarom dachten jullie dat de krachten bundelen een interessant muzikaal resultaat zou opleveren?
H.: Een al te vanzelfsprekende samenwerking zou misschien ook niet zo interessant zijn. Als ik een nieuw muzikaal project met iemand begin, ben ik niet echt bezig met wat nu de persoonlijke invloeden zijn, noch met welke muziek er in ‘t verleden gemaakt werd. Het gaat erom iets nieuws te doen, en daarbij laat je je muzikaal verleden (deels) los. De directe stap naar een samenwerking was dan ook iets dat veel meer met de persoon achter de muziek te maken had.

N.: Muzikaal gezien is voor mij het niet-vanzelfsprekende een belangrijke factor om een nieuwe samenwerking aan te gaan. Ik leer en krijg energie van afwijkende benaderingen; wat mijn eigen creativiteit alleen maar ten goede komt. Daarnaast vind ik het belangrijk om samen te werken met mensen met wie ik een persoonlijke klik en gedeeld muzikaal enthousiasme ervaar. Dat klinkt misschien logisch, maar laat ook zien dat een muzikaal verleden alleen onvoldoende is om de handen in elkaar te slaan.

Was de muzikale richting van meet af aan duidelijk of kreeg die pas vorm door samen te komen om te musiceren?
H.: We spraken op voorhand over muzikale richting en concepten, maar het was toen we beiden met een gitaar in de hand in mijn woonkamer zaten dat Silver Knife echt vorm begon te krijgen. Het was daar dat ik de muziek als geheel in mijn hoofd begon te horen. Gelukkig werk ik al zo lang met Déhà samen dat ik twee dagen later in de studio kon overbrengen wat Nicky en ik precies voor ogen hadden.

N.: Ondanks de spontaniteit stond voorop dat het muzikaal een eigen karakter moest hebben, los van onze eerdere werken, maar ook thematisch verwijderd van hedendaagse tendensen binnen de black metal. Je zou kunnen stellen dat vast stond wat het niet moest worden; iets wat wel vaker een goed beginpunt is om te achterhalen waar ik op dat moment naar op zoek ben.

Is de muzikale inbreng van jullie beide qua riffs en melodieën even groot of nam er één iemand de lead in het songschrijven? Ik hoor namelijk eerder Nicky’s stempel in het totaalgeluid dan dat van Hans, tenzij de depressieve waas die bijwijlen als een sluier over de muziek gedrapeerd is en wat Hypothermia en Kilte invloeden verraadt.
H.: De verdeling is redelijk 50/50, zowel muzikaal als tekstueel. De sfeer en samenwerking tijdens de opnames is hierbij van groot belang geweest. Zelfs de nummers die door Nicky of mijzelf afzonderlijk geïnitieerd werden, kregen constante feedback. Het proces in de studio was op die manier redelijk intens; er werden voortdurend gemeenschappelijke beslissingen genomen en knopen doorgehakt, met – indien nodig – Déhà als doorslaggevende stem. Uiteindelijk vloeiden we in een richting waar de nummers minder het gezicht droegen van ofwel Nicky of mijzelf, maar duidelijk het gelaat van Silver Knife lieten zien.

Later in het proces kwam ook Pierre Perichaud van Paramnesia op de proppen als drummer. Was een drummer van vlees en bloed noodzakelijk voor jullie muziek of waren geprogrammeerde drums aanvankelijk ook een optie? Hoewel ik moet toegeven dat Pierre’s razendsnelle drumwerk de precisie van een drumcomputer benadert.
H.: Het debuut was klaar vóór Pierre erbij was. Déhà deed alle drums zelf in zijn studio. Toen Déhà en ik in december een bezoek brachten aan Pierre, liet hij ons weten dat hij fan was van het album, en dat hij het miste om muziek te maken. Helemaal onbewust bleek de drumstijl ook perfect te kloppen met zijn werk in Paramnesia (en Lure, waarvan de eerste demo snel uitkomt, houd dat maar in ‘t oog!). Het duurde geen 5 minuten eer we hem hadden uitgenodigd om erbij te komen. Ondertussen is hij bezig met opnames voor een EP en zal hij ook op de volgende full-length drummen.

Pierre is natuurlijk ook gekend van zijn artwork en tattoo studio onder de noemer Business For Satan. Zijn creaties zijn altijd om duimen en vingers bij af te likken en bevatten heel wat symboliek. Zo ook in het geval van jullie artwork. Ik zie centraal het zilveren mes dat naar jullie bandnaam refereert en dat twee handen heeft afgehakt die in een “as above so below” positie staan. Welke betekenis schuilt hierachter?
P.: De spiegel waarin het zilveren mes zich bevindt, nodigt uit tot reflectie. De handen zijn een symboliek voor deze uitnodiging. Toekomst, lot, ijdelheid, introspectie, dood, … De spiegel en de muziek forceren je om dieper te kijken, en vragen ons hoe ver we daarin kunnen/willen gaan. Welke plicht zijn we verschuldigd aan de spiegel en het mes?

Tekstueel handelt jullie debuut over onderwerpen als vervreemding en oneindig conflict. Nu versta ik niet bepaald véél van wat er gescreamd wordt en de krijszang voelt ook eerder als een extra instrument of laag aan dan dat het de bedoeling is een boodschap uit te dragen. Zijn er überhaupt teksten of ontstond de zang eerder vanuit een geïmproviseerd gevoel tijdens het opnemen?
N.: Ik was die zomer bevangen door China Miéville’s “The city & the city“. Dit werk speelt op een unieke, intieme manier met deze thema’s, en heeft dan ook behoorlijk invloed gehad op mijn deel van de teksten. Ironisch genoeg is dit het meest inzichtelijk in het door E. B. ingesproken nummer “Unseeing“. Een verstaanbare inhoud maakt in dit genre wel vaker plaats voor ongedefinieerde expressie. Ook in ons geval was dit een artistieke keuze. Zo zijn mijn hoge uithalen erg ongeschikt voor een duidelijke articulatie, maar wisten ze – in tegenstelling tot mijn andere zangstijlen – makkelijk door de volle, drukkende productie heen te klieven. Hierdoor moest er een beslissing worden gemaakt tussen een te verstane tekstuele inhoud of het karakter en de impact van een specifieke zangstijl.
Je wint wat. Je verliest wat. Het mes snijdt aan twee kanten.

H.: Omdat de teksten in de avonden van de opnamesessies werden geschreven, was er een wisselwerking gaande tussen vorm en inhoud. In plaats van eerst een muzikaal skelet te vormen, waaraan vervolgens een thema werd opgehangen, lieten we ons zowel muzikaal inspireren door de tekstuele inhoud als andersom. Dankzij de kunde van Déhà was er veel ruimte om te experimenteren, waardoor iedereen vrijuit bijdroeg aan de zang. Ik denk dan ook dat je de nagel op de kop slaat wanneer je zegt dat de zang een extra instrument is, omdat er per segment is gekeken naar wiens stemgeluid er het beste paste.

De plaat werd opgenomen met Déhà achter de knoppen en de mastering werd verzorgd door Mare Cognitum’s Jake Buczarski. De sound is heel overweldigend, maar tegelijkertijd ook héél dichtgetimmerd met weinig ademruimte en dynamiek. Dit hoor ik bij wel meer Déhà producties terug. Was dit de sound die jullie specifiek voor ogen hadden?
N.: Voordat ik naar Brussel kwam, was ik niet op de hoogte van Déhà’s en Jacob’s kwaliteiten, en dus ook niet in staat om een inschatting te maken van het uiteindelijke geluid. Het resultaat is dat je ter plekke reageert op wat je hoort, waardoor zowel de productie als de muziek een constante invloed op elkaar uitoefenen. Omdat de onafgebroken, stuwende productie correspondeerde met de thematiek en het hoge tempo, werden ruimtelijkheid en dynamiek benaderd middels melodie en structuur.
Alvorens de mix bij Jakob arriveerde, was het geluid nog vele malen robuuster; wat ten koste ging van de algehele definitie. Zijn mastering – en eindeloze geduld – heeft dan ook flink invloed gehad op de oorspronkelijke stoomwals die wij destijds aanleverden.

Zijn er plannen om met Silver Knife op te treden?
N.: Er zijn nog geen concrete plannen. Wel zijn we alle vier te spreken over het idee en zien we mogelijkheden om dit en nieuw materiaal naar het podium te brengen.

Als ik het zo hoor zal “Unyielding / Unseeing” dus nog een vervolg krijgen?
H.: Inerdaad, er komt zeker meer materiaal. Samen met het debuut namen we nog twee nummers op die (zo goed als zeker) voor een 7” EP gebruikt zullen worden. Op het moment van schrijven is Nicky in België om gezamenlijk een vervolg in te blikken. We schreven beiden meer dan genoeg materiaal sinds vorige zomer om dat mogelijk te maken.

N.: Ik zie muzikaal en thematisch nieuwe mogelijkheden voor Silver Knife en kijk ernaar uit om deze verder te verkennen.

Tsatthoggua – Non-conformiteit, chaos en passie

In 1993 werd Tsatthoggua geboren uit de assen van een Duitse death metal band. Tezamen met de naamsverandering besloot het kwintet hun muzikale uitspattingen in een nog meer bizarre, snellere en buitensporige stijl te brengen. Hun “Satanic Hyperspeed Metal” werd geboren met de release van hun demotape “Siegeswille” uit 1995, die leidde tot interesse van het beruchte Franse label Osmose Productions. Tsatthoggua maakte diverse Europese podia onveilig en viel op door het dragen van lederen en latex maskers om hun verwijzing naar de donkere, verloren en vergeten rijken van de mensheid te benadrukken. In het jaar 2000 viel de band plotseling uit elkaar. Nu, 20 jaar later, keren de vijf weirdo’s terug naar het front. Samen met gitarist Nar Marratuk duiken we terug in het verleden van Tsatthoggua, maar praten we ook over enkele toekomstplannen. (JOKKE)

An English version of this interview can be found here.

(c) eyeFEEL.creative

Hoe gaat het in de nasleep van COVID-19? Ik hoorde dat sommige leden positief testten? Hoe stellen ze het nu?
Ja, onze zanger Northwind testte enkele maanden geleden postief. Hij bracht 14 dagen in quarantaine door en drummer Lightning Bolt en ikzelf testten negatief wat verwarrend was omdat we samen in een kleine oefenruimte hadden gerepeteerd met North Wind en we allebei symptomen hadden. Maar nu is iedereen oké.

Alvorens over de huidige stand van zaken te praten, zou ik willen terug gaan naar het begin van de band. Jullie startten als Dissection maar veranderden – om voor de hand liggende redenen (denk ik?) – jullie naam in Tsatthoggua, verwijzend naar een oude god in de literatuurwerken van H.P. Lovecraft en Clark Ashton Smith. Voor een band die zingt over thema’s als sadomasochisme, bondage en antichristendom lijkt dit een nogal vreemde keuze, aangezien ik geen verband zie tussen de bandnaam en het algemene concept. Wat was het idee achter de naam Tsatthoggua?
We hebben minstens twee of drie nummers met teksten in de trant van Lovecraft en de Cthulhu-mythos. Maar goed, toen we hoorden dat de Zweedse band Dissection op het punt stond een album uit te brengen, besloten we onze naam te veranderen. Dat was rond 1993. In feite gaan de Lovecraft-verhalen over extreem bizarre wezens, vreemde gebeurtenissen en buitenaardse invloeden. Dat waren onderwerpen waarvan we dachten dat ze goed bij onze band zouden passen. Dus we hebben de naam Tsathoggua geleend, maar een dubbele ‘T’ in het midden toegevoegd, om zo verwarring te vermijden.

Na de “Siegeswille” demo uit 1995 zag jullie debuut “Hosanna bizarre” in 1996 het daglicht via Osmose Records een gerenommeerd label dat platen van bands als Marduk, Immortal, Enslaved en Absu uitbracht. Hoe zijn jullie bij Osmose terechtgekomen en kreeg de band een extra duwtje in de rug door te releasen op Osmose?
Toen we de demotape opnamen, stuurden we enkele cd’s naar een paar grote en minder grote labels. Osmose was het enige label waarnaar we een tape stuurden. Dat was een strategische zet moet ik bekennen. We vonden dat Tsatthoggua uitgebracht moest worden door ’s werelds beste label voor extreme metal. En dus probeerden we hen ervan te overtuigen dat we een echte underground metalband zonder enige rocksterattitude waren. We stuurden dus het oude cassetteformaat en niet het moderne, perfect klinkende CD-formaat op…en het werkte. Dit betekende natuurlijk een enorme push voor onze band. Maar we vonden dat we het verdienden en dat we echt uitstekende muziek maakten die bij de andere bands uit de Osmose-stal paste zonder echter een andere band te kopiëren.
We deden eerder wel al een Duitse tour met Therion en de Carnage-opvolger Furbowl en speelden veel optredens met goede bands in de jaren vóór we bij Osmose zaten. We waren dus al “in business” maar het werd natuurlijk veel beter na de CD-release.

Qua langspeler gaat mijn voorkeur naar “Trans cunt whip” uit 1998 omdat deze nog agressiever klonk dan het debuut en de keyboardpartijen achterwege liet. Ik hoorde altijd wat Marduk en Impaled Nazarene invloeden op deze plaat. Welke bands hebben Tsatthoggua muzikaal beïnvloed?
Ik ben het ermee eens dat ons tweede album eenvoudiger en agressiever klinkt dan ons debuut. Ook het gitaargeluid is extreem zwaar en ik vind het nog steeds geweldig. Maar “Hosanna bizarre” was naar mijn mening het meer verfijnde album van de twee met meer melodieën, meer breaks enz. Dat album was het resultaat van een ontwikkelingsperiode van drie of vier jaar.
Onze belangrijkste invloeden zijn ouder dan de tweede golf black metal-bands. We waren fans van Carcass, Napalm Death, Bolt Thrower, Obituary, enz. In het begin tot 1992 klonken we veel meer als een death metal-band, maar toen North Wind hoger probeerde te screamen, vonden we dat allemaal beter klinken. Het paste veel beter bij de muziek dan het diepere gegrom van vroeger. Tegelijkertijd luisterden we naar Impaled Nazarene, Satyricon, Immortal en Marduk en natuurlijk houden we van deze bands. Ze pushten metal naar nieuwe extremen. Dat was precies wat wij ook wilden doen.

Waarom werden de keyboards op “Trans cunt whip” eigenlijk achterwege gelaten? Had het iets te maken met het feit dat keyboards destijds veracht werden?
Neen, dat was alleen omdat we niet genoeg tijd hadden om aan het album te werken zoals bij het debuut. “Hosanna bizarre” kostte ons ongeveer drie maanden voor het opnemen en mixen en het toevoegen van geluidsfragmenten, filmfragmenten, intro’s en keyboards. Minstens twee keer hebben we de volledige mix van de opnames gewijzigd en zijn we vanaf het begin herbegonnen. Met “Trans cunt whip” hadden we deze hoeveelheid tijd niet. We hadden tien dagen voor het volledige album en hoewel we de arrangementen voor de studiotijd hadden voltooid, was er onvoldoende tijd om nog drie dagen aan de details te werken.

Jullie platenhoezen en bandfoto’s bevatten afbeeldingen die gerelateerd zijn aan sadomasochisme en bondage. Werden jullie platen ooit geband in jullie thuisland wetende dat veel extreme metalbands in Duitsland destijds problemen hadden met expliciete platenhoezen en/of teksten?
We hebben deze problemen nooit gehad. Ik denk niet dat seksgerelateerde teksten of coverillustraties ooit een reden zouden kunnen zijn voor een verkoopverbod in Duitsland!?

Vormden bondage, hedonisme en sadomasochisme louter een deel van het bandimago en een soort shock factor of maakten deze perverse praktijken ook deel uit van je privéleven?
In feite willen we mensen niet choqueren. Ik denk dat onze tekstuele onderwerpen best interessant zijn voor sommige mensen die van seks houden. We noemen het zelfs geen perverse seks. Het is wat mensen in hun privéleven willen doen, sommige mensen maken zelfs deel uit van een soort openbare scene, bijvoorbeeld in underground clubs in de hoofdsteden. Meestal bestaat de basis voor S/M-seks uit vertrouwen en liefde. Dit zijn waarden die we gebruiken als inspiratie voor onze kunst. En natuurlijk staat onze Westerse samenleving niet open voor deze waarden. Iedereen weet dat. Vooral de oude restanten van het katholicisme en andere religies denken nog steeds dat deze open en vrije (en S/M) mensen anti-christelijk of anti-religieus zijn. We houden wel van die gedachtengang haha!

In 1997 trokken jullie met Marduk en Sear Bliss door Europa. Hoe kijk je terug op deze trip? Ik kan me voorstellen dat er tijdens deze tour gekke en of grappige dingen zijn gebeurd?
Oh ja, dat was een geweldige tijd, misschien wel de beste tijd in ons leven, maar wel lang geleden. We hadden veel plezier en ontmoetten een aantal gekke mensen op tournee, vooral de bands waarmee we het podium deelden: Marduk, Sabbatical Goat, Dunkelgrafen en Sear Bliss. De mannen van Marduk hielden veel van feesten, Morgan misschien niet echt, hij zat meer in een soort tunnel en concentreerde zich op de muziek en zijn conditie. Maar Legion, Freddy en wij waren natuurlijk beesten haha! Ik herinner me dat Perverse Pete één van zijn beroemde marihuanasigaretten met zo wat 10g pure Skunk of Orange Bud maakte en dat onze roadie “DJ Baron” (een hele, hele grote en sterke gast) er te veel gerookt had in onze tourbus. Hij viel onmiddellijk op zijn rug op de vloer in de middengang tussen de stoelen. Hij beefde enorm en riep dat hij dood ging. Dat was op dat moment niet echt grappig natuurlijk want we dachten dat hij misschien een hartaanval of wat dan ook kreeg, maar vanaf de dag erna kwamen we niet meer bij van het lachen als we ons die scène herinnerden en nabootsten haha!
Een ander grappig moment was toen we probeerden de grens van Duitsland naar Oostenrijk over te steken, wat in deze tijd niet zo gemakkelijk was. Ik denk dat Oostenrijk een paar jaar later Schengenlid is geworden dan Nederland, België of Frankrijk. Hoe dan ook, we hadden een feestje aan boord met alcohol en drugs en natuurlijk zat niemand goed op zijn plaats, had onze tourmanager geen paspoort, enz. We waren echt bang dat de tour zou stoppen bij de Oostenrijkse grens. Maar we hadden geluk en ze hebben ons niet gearresteerd.

En in Fraureuth, een locatie in Duitsland, was Dunkelgrafen het voorprogramma en toen we een paar minuten voor hun show de backstage binnen liepen, lieten ze wat bloed afnemen door een echte verpleegster! Ze hadden hun eigen bloed nodig op het podium voor een beker bloed! Dat was heel bizar!

Sommige leden droegen latex gezichtsmaskers tijdens live concerten. Is er nooit iemand flauwgevallen met zo’n masker in een kleine club waar de temperatuur stijgt tijdens een live concert?
De maskers vormen niet echt een groot probleem. Alleen False Prophet is altijd grappig om naar te kijken als hij enorme problemen heeft om zijn hoofd in zijn strakke latexmasker te krijgen. Maar na de show glijdt hij het gemakkelijk van zijn geschoren schedel, haha!

In het kielzog van “Trans cunt whip” werd de 7” single “German black metal” uitgebracht in 1999, maar kort daarna was het over en uit voor Tsatthoggua. Wat was de reden dat jullie de handdoek in de ring gooiden?
Goh, dat is moeilijk correct te omschrijven. Ik denk dat er verschillende redenen waren voor de split. Allereerst begonnen Lightning Bolt en ikzelf op dat moment met het stichten van families en had ik niet de tijd en passie voor het componeren van nieuwe nummers. We moesten een aantal optredens spelen zonder Lightning Bolt en daarna besloten we ons om ons privéleven te bekommeren en niet te veel om de muziek. Ironisch genoeg was het Lightning Bolt die later zijn muzikale carrière voortzette bij een andere black metal-band die werd opgericht door Perverted Pete, maar ik denk dat hij met deze nieuwe band maar één album heeft opgenomen. Perverted Pete is nog steeds bezig met verschillende bands. North Wind startte enkele jaren geleden een band met ex-Funeral Procession jongens. Ze heten Beast In Me en zijn nog steeds actief.

Wilden jullie met de titel van de EP “German black metal” destijds een statement maken?
De titel van het EP was een soort compromis. Eerst zou die “Status Stürmer” gaan heten, zoals het nummer op de A-kant. Maar we dachten dat het een goed idee zou zijn om te zeggen dat we een Duitse band zijn. Ik zou niet zeggen dat het een perfect idee was, maar we voelden ons erg verbonden met onze Duitse fans en bands die we op tournee ontmoetten. Ik denk dat dat de belangrijkste reden was. Marduk’s Morgan was ook een grote inspiratiebron voor ons omdat hij van Duitse afkomst is en hij het Marduk live-album “Germania” als titel meeggaf. Er waren dus meerdere redenen. Maar natuurlijk hielden we van al onze fans en coole bands, of ze nu uit Frankrijk, België, Nederland, Zweden, Polen of waar dan ook komen. We zijn geen nationalisten, maar maken deel uit van een internationale beweging. Voor zover ik het zie, is black metal tegen grenzen en nationaliteiten.

Vorig jaar bracht Osmose Records jullie twee langspelers opnieuw uit, nu ook voor het eerst beschikbaar op vinyl. Tevreden over het resultaat?
Ja, we zijn absoluut tevreden! Osmose heeft fantastisch werk geleverd, vooral vormgever Yohann! De nieuwe lay-out van de cd’s is modern en puur, ik ben er echt dol op. En de LP’s gaan veel verder dan we hadden verwacht! Osmose maakte zelfs rood en wit vinyl…en inserts met alle teksten enz. Echt een geweldige job en veel dank aan alle betrokkenen!

Op 28 augustus brengt Osmose “Hallelujah messiah” uit. In eerste instantie dacht ik dat het een niewe plaat was, maar dit lijkt niet het geval te zijn. Welk materiaal staat er op deze release?
Hallelujah messiah” bevat geremasterde dingen uit de jaren 90, vooral de “Siegeswille” demotape en de EP-tracks zijn ook inbegrepen. De nieuwe sound is absoluut geweldig! We zijn blij dat we de hulp van Gulnar hebben gekregen. Hij is een in het Noorse Bergen gevestigde geluidstechnicus en black metal-muzikant. Hij runt zijn Paranoic Abyss studio’s en zijn band A.H.P. wat staat voor Against Human Plague. Hij heeft het perfect gedaan. We zijn allemaal erg blij met het resultaat. De plaat klinkt ongelooflijk zwaar en dynamisch.

Denk je dat de jongere metalfans zich ook aangetrokken voelen tot Tsatthoggua of komt de grootste interesse in de band van mensen die jullie 20 jaar geleden volgden?
Dat weet ik niet zeker. We hebben natuurlijk het kleine voordeel dat sommige oudere mensen onze band nog herinneren. En we hopen dat er jongere metalfans zullen zijn die Tsatthoggua nu ontdekken en misschien onze stijl uit de jaren ’90 leuk vinden. Maar tot nu toe zijn de meeste mensen die contact met ons hebben opgenomen vooral oude fans denk ik. Hoe dan ook, we zullen nieuwe fans proberen te overtuigen dat we niet vastzitten in 1994, maar dat we in staat zijn om een ​​modern, snel metalalbum te schrijven en op te nemen in de oude geest en extremiteiten.

Op Metal Archives las ik dat het “Extazia” album in 2000 had moeten verschijnen, maar dat dat wegens het einde van Necropolis Records niet doorging. Ik wist niets van dit album. Was dit jullie geplande derde langspeler?
Ja, “Extazia” had ons derde album, moeten worden, het eerste voor Necropolis Records uit Californië. We hadden het contract getekend en waren in goed overleg met het starten van een Amerikaanse campagne met toeren en live spelen aan de Oost- en Westkust. Maar ergens in het jaar 2000 stortte het allemaal in elkaar en ontbrak het ons aan de motivatie om opnieuw te beginnen. Natuurlijk waren we down en gefrustreerd. Maar vanwege deze gebeurtenissen zijn we niet uit elkaar gegaan. Ik hoop dat we het album ooit zullen opnemen en uitbrengen, misschien in 2021. Op dit moment zijn we allemaal gemotiveerd!

Nu jullie ook actief zijn op sociale media neem ik aan dat er nog meer komt, niet?
Oh ja, dat verdomde sociale media ding haha! Toen Osmose besloot om de oude spullen uit te brengen en we weer begonnen met repeteren, was dit de beste mogelijkheid om contact te houden met onze oude fans. Niemand van ons had ooit een Instagram-account, maar Tsatthoggua is niet alleen een muziekact. We zijn altijd al bezig geweest met bizarre fotosessies en dergelijke. Het was dus best een goede kans voor ons om foto’s van de band, stickers, shirts, advertenties etc. te verzamelen. Instagram is erg goed voor dit soort fotocollecties. We begonnen ook een Facebook-account en probeerden onze LP-releases te verkopen in de Facebook-winkel, maar ze hebben al onze winkelitems gedeactiveerd omdat Facebook zei dat we geen porno mogen verkopen, haha!

Zijn er ook plannen om nieuwe muziek uit te brengen?
Ja, we willen nieuwe nummers componeren en een nieuw album opnemen. Ik ben optimistisch dat we volgend jaar nieuwe dingen zullen uitbrengen. Eerst willen we live spelen. In november hebben we een optreden in het westen van Duitsland in onze thuisbasis Marl. We bidden tot de sado-goden dat dit verdomde COVID-19 gedoe dan achter de rug zal zijn en we voor onze fans kunnen spelen. Dat is de essentie van Rock ’n Roll!

(c) eyeFEEL.creative

Is Tsatthoggua anno 2020 anders dan de band 20 jaar geleden wat betreft bandleden en tekstuele inhoud/concept?
Neen, we starten op hetzelfde punt waar we 20 jaar geleden uit elkaar gingen. Dezelfde leden, dezelfde instrumenten, dezelfde platenmaatschappij, dezelfde manager, dezelfde gekke vrienden. Dat is misschien wel het beste van alles. Dat we terug als vrienden samen kwamen. De teksten en de muziek zullen niet veel anders zijn dan vroeger, maar ik hoop dat we ze nog beter kunnen maken. Misschien niet zo’n gekke chaos zoals in de jaren 90, maar misschien meer gestructureerd. Maar ik weet het niet zeker. Het chaotische element in Tsatthoggua maakte deel uit van onze persoonlijkheden en misschien kunnen we het zelfs niet verwijderen zelfs als we dat zouden willen.

Ben je, nu je twintig jaar ouder bent, meer of minder extreem geworden in je wereld- en levensvisie?
Die zijn nog hetzelfde. We zijn altijd een groep sterke persoonlijkheden geweest en de waarden die we 20 jaar geleden deelden, zijn nog steeds geldig. We zijn allemaal sterfelijk en we hebben het geluk dat we vrienden en families hebben om ons leven mee te delen. Ik weet dat dat niet zo heel erg als een black metal-cliché klinkt, maar we zijn nooit zo’n depressieve zelfmoordband geweest. Tsatthoggua is een band die staat voor kunst, liefde, lust, drugs en alcohol. Natuurlijk houden we van het bizarre leven. In elk detail. Geen conformiteit maar chaos en passie!

Ish Kerioth – Verraad is een onderdeel van het leven

Matteüs 26: 20-25: 20 Toen het avond was geworden, ging Hij met de twaalf leerlingen aan tafel. 21 Tijdens de maaltijd zei hij: “Luister goed! Ik zeg jullie dat één van jullie Mij zal verraden.” 22 Daar werden ze heel bedroefd over. En ze vroegen Hem om de beurt: “Ben ik dat, Heer?” 23 Hij antwoordde: “De man die tegelijk met Mij zijn brood in de schotel heeft ingedoopt, die zal Mij verraden. 24 De Mensenzoon zal sterven op de manier die al van tevoren in de Boeken is opgeschreven. Maar het zal slecht aflopen met de man die Hem heeft verraden. Het zou beter voor hem zijn geweest als hij niet was geboren.” 25 Judas, de verrader, antwoordde: “Ben ik dat, Meester?” Jezus antwoordde: “Je zegt het zelf.” We hadden een gesprek met gitarist JNDR van Ish Kerioth, een veelbelovende black metal band van eigen bodem die net de overtuigende EP “Under unclean wings” op de mensheid losliet. (JOKKE)

Jullie bandnaam is een verwijzing naar Judas Iscariot, één van de twaalf apostelen van Jezus en degene die hem verraadde. Niet alleen de bandnaam, maar ook diverse songtitels verwijzen naar deze figuur. Vanwaar jullie interesse in Judas Iscariot?
Het is een figuur die al eeuwen tot de verbeelding spreekt en nog steeds vaak het thema van religieuze discussies is. Uiteindelijk is er weinig gekend over Judas Iscariot en er zijn wel wat tegenstijdigheden terug te vinden in de verschillende geschriften waar hij aan bod komt. Denk alleen al maar aan de verschillende gecanoniseerde evangeliën of het evangelie van Barnabas. Pas in de middeleeuwen werd er een biografie toegekend aan Judas (onderdeel van de Legenda aurea), een biografie die gebaseerd was op oude religieuze en mythische werken (Judas werd hier namelijk voorgesteld als een combinatie van Mozes en Oedipus).
Volgens de ene is hij de verrader bij uitstek en uit op rijkdom, beïnvloed of zelfs bezeten door de duivel, volgens de andere is hij rechtstreeks gezonden door God en een belangrijke schakel in diens zogezegde grote plan voor de wereld. Nog anderen hebben het over een politiek geïnspireerd persoon die in de komst van de Messias opportuniteiten zag maar uiteindelijk teleurgesteld werd en daar naar handelde. M.a.w. een behoorlijk interessant figuur die nog steeds zorgt voor polarisatie binnen of tussen bepaalde religies.

Hebben jullie n.a.v. de oprichting van Ish Kerioth enkel opzoekwerk naar deze figuur gedaan of hebben jullie de volledige Bijbel erop nagelezen?
Het opzoekwerk en de interesse houden niet op bij de figuur van Judas Iskariot noch bij de Bijbel. Er zijn nog allerhande historische en religieuze geschriften die bronnen van inspiratie bevatten voor Ish Kerioth.

Moet je als black metal band, die er (anti-)religieuze thema’s op nahoudt, de Bijbel gelezen hebben om als het ware je vijand te kennen
Het gaat er niet zozeer om een vijand te kennen, maar je kan mijns inziens niet op een geloofwaardige manier thema’s behandelen zonder de oorsprong ervan en verschillende visies er op te beschouwen. Dit begint noch eindigt bij één bron van informatie, er zijn zoveel verschillende religieuze en niet-religieuze bronnen te raadplegen.

Judas Iscariot is als verrader van Jezus Christus natuurlijk een ‘godsgeschenk’ voor tekstuele interpretatie van menig black metal band, ook dicht bij huis. Zo heb je o.a. de “In commemoration of Ish Kerioth” demo van Paragon Impure. Wat denken jullie nog over deze figuur te kunnen vertellen dat al niet door anderen voorgedaan werd?
Niets, zoals hierboven aangegeven is er slechts weinig gekend over deze figuur. Ik ga er dan ook vanuit dat wij op dat gebied inhoudelijk niets nieuws te brengen hebben. We gaan voor inhoud ook geen originaliteitsprijzen winnen en dat is ook absoluut niet ons doel. Het gaat ons veeleer om het totaalbeeld, de manier waarop het gebracht wordt. Ook is de figuur van Judas niet het enige thema dat we behandelen.

Judas Iscariot staat symbool voor verraad. Zijn jullie zelf al het slachtoffer van verraad geweest?
Ik denk dat, als onderdeel van het leven, iedereen al met verraad in aanraking gekomen is, in welke vorm dan ook.

De songtitel “Akeldama”, het afsluitende nummer op “Under unclean wings” klonk me bekend in de oren van de gelijknamige Natan demo. Ook deze term is verbonden met Judas Iscariot. Vertel!
Ook hier zijn er verschillende invullingen naargelang welke geschriften je er op naleest. Akeldama is een plaats in Jerusalem en het Aramese woord voor ‘bloedakker’. Waar de meeste geschriften het over eens zijn, is dat deze akker gekocht werd met de 30 zilverstukken die Judas ontvangen zou hebben voor het verraden van Jezus. Hetzij aangekocht door Judas zelf, hetzij door de priesters van de Tempel nadat Judas de zilverstukken zou teruggegeven hebben n.a.v. zijn berouw.
In het eerste geval is het ook de plek waar Judas om het leven komt en verwijst het bloed in de naam naar het bloed van Judas. In het tweede geval werd de akker door de priesters gekocht om er een begraafplaats voor zogezegde “vreemden”, onreine personen (personen voor wie er geen eredienst plaatsvindt) van te maken. Zij kochten deze akker aan omdat bloedgeld niet terug mocht vloeien naar het offerblok. Hierbij verwijst het bloed dus eerder naar de uitlevering en terechtstelling van Jezus en bijgevolg naar zijn bloed.

En wat is het verhaal achter “Iskarioutha” van jullie eerste demo “One of the twelve”?
Ook hier is het zo dat er geen eenduidige verklaring is voor de bijnaam Iskariot. Enerzijds zijn er bronnen die er van uitgaan dat Iskariot een Griekse interpretatie is van het Hebreeuwse “Man van Kerioth”, Kerioth zijnde een gebied in zuid Judea. In dit geval dus louter een bijnaam met plaatsbepaling om deze Judas te kunnen onderscheiden van anderen.
Anderzijds wordt de naam ook gelinkt aan de manier waarop Judas om het leven kwam volgens bepaalde geschriften. Namelijk door zichzelf op te hangen. Hier wordt de oorsprong van de naam gezocht in het Grieks-Aramese woord Iskarioutha, wat vernauwing zou betekenen.

Judas Iscariot Fresco in de Chapelle Notre-Dame-des-Fontaines, La Brigue (15th Century)

Handelen de andere nummers ook over Judas Iscariot en kan je dieper op hun inhoud ingaan?
Judas blijft voorlopig het centrale thema maar men kan hier niet blijven over schrijven natuurlijk, al blijven zijn leven en zijn acties een belangrijke leidraad voor alle teksten.
Het verraad en de spot tegenover Christus zit er natuurlijk ook ingebakken maar we proberen dit niet zomaar oppervlakkig neer te schrijven, de sneer jegens de Messias moet je vooral kunnen horen in onze muziek.

Wat vinden jullie van de Amerikaanse black metal band Judas Iscariot en diens omstreden bezieler Akhenaten?
Ik heb de band nooit erg gevolgd, maar erken wel de historische waarde ervan. Ik heb er vroeger af en toe wel naar geluisterd, maar ondertussen is het toch wel al even geleden. Tot en met “Heaven in flames” vond ik het muzikaal ook best goed. Wat er na nog kwam, ken ik maar zeer oppervlakkig. De persoon achter de band heeft me nooit erg kunnen boeien.

Beide demo’s starten met een sample gerelateerd aan het verraad van Jezus door Judas. Ik heb me suf gezocht naar de film waaruit jullie deze ontleend hebben. Verlos me uit mijn zoektocht aub!
De samples komen uit de Brits-Italiaanse miniserie “Jesus of Nazareth” uit 1977, geregisseerd door Franco Zefirelli. Met acteurs als Robert Powel, James Earl Jones, Anthony Quinn en niet te vergeten Ian McShane in de rol van Judas. De serie gaat over de levensloop van Jezus, van geboorte tot verrijzenis.

Er zijn tal van films die het leven of de laatste dagen en uren van Jezus Christus behandelen. Welke is jullie favoriet en waarom?
Ik heb er zelf nog maar enkele gezien. De miniserie “Jesus of Nazareth” behoort zeker tot mijn favorieten, maar ook “The passion of the Christ”  was best wel boeiend. En hoewel het verhaal niet om Jezus draait maar o.a. zijn dood er wel in aan bod komt, heeft Ben Hur ook een behoorlijke indruk nagelaten. Maar ik ben zelf geen heel grote filmliefhebber, laat staan kenner.

Op welke manier is het cover artwork gerelateerd aan de thematiek?
Het artwork van de demo “One of the twelve” is een weergave van Gethsemane, de tuin aan de voet van de Olijfberg. De plaats waar Jezus overgeleverd werd aan de Romeinse autoriteiten. Het artwork van “Under unclean wings” toont de Olijfberg met de stad Jerusalem op de achtergrond.

Zal Judas Iscariot ook in jullie toekomstige werk een leidraad blijven vormen?
De figuur zal zeker nog aan bod komen maar er zullen ook meer thema’s behandeld worden, de visie is niet zo eng op dit vlak.

Under unclean wings” zal op vinyl verschijnen via het Portugese label Signal Rex, maar de tapeversie van beide demo’s verscheen via jullie eigen label Haunted By Ill Angels. Is dit een werkwijze die jullie zullen blijven hanteren of zijn jullie bereid om bv. in het geval van een langspeler ook met een groter label in zee te gaan?
De tapeversies van onze releases zullen ook in de toekomst steeds door Haunted by Ill Angels uitgebracht worden. Voorlopig staan er nog enkele releases via Signal Rex op de planning, waaronder inderdaad de vinyleditie van “Under unclean wings”. Verder zullen we wel zien wat de toekomst brengt. Niets is definitief…

Zijn er trouwens plannen voor een langspeler in de maak of zullen jullie eerst nog het pad van kleinere releases blijven bewandelen?
Er zijn inderdaad plannen voor een full length, maar voor wanneer deze zal zijn is ook voor ons nog onbekend. Ook zullen er nog wel wat kleinere releases volgen in de toekomst, maar ook hier staat momenteel nog niets vast.

Bij het horen van het “Akeldama” nummer begon ik spontaan “Jef zal voor ons geen kommiesjes ni meer doen” te neuriën, m.a.w. de gitaarmelodie is een herneming van “De dodenmars” van Chopin. Was dit een bewuste keuze of was er een riff die er wel wat weg van had en besloten jullie daarom maar om voluit voor een homage te gaan?
Het was een zeer bewuste keuze om “Akeldama” en de EP op deze manier te laten eindigen. Het hele nummer is geschreven met Chopin’s “Marche funèbre” in het achterhoofd. Het was ook het eerste nummer dat geschreven werd voor deze EP en daarmee was ook meteen de toon, wat sfeer betreft, gezet voor de rest van de EP.

De sound van jullie beide demo’s is erg goed: rauw en krachtig, maar tegelijk ook met voldoende ruimte voor elk instrument en alle details die in de muziek verborgen zijn. Voor de tweede keer deden jullie de opnames in de Kosmik Womb Studio waar o.a. ook Kosmokrator al opnam, maar voor de mastering klopten jullie deze keer aan bij Patrick W. Engel en zijn Temple of Disharmony. Tevreden over zijn meerwaarde in het proces?
Ja, absoluut. Engel heeft de kennis en heel wat ervaring, hij levert uitstekend werk. In tegenstelling tot bij heel wat (hedendaagse) black metal producties kiest Engel steeds voor de dynamische en organische aanpak, geen overdreven compressie en gecompenseerde volumes. Daarnaast verloopt de communicatie ook steeds zeer vlot.
Met Ish Kerioth willen we niet steriel of mechanisch gaan klinken noch willen we een productie die klinkt alsof er slechts met één micro in een kelder opgenomen werd. We nemen de opnames en de mix voor eigen rekening met als doel een dynamisch geheel te creëren met, zoals je zelf aangeeft, voldoende ruimte voor elk instrument.

Zijn er plannen om met Ish Kerioth ook live te gaan spelen?
Ja die plannen zijn er inderdaad. Maar voor we zover zijn, zullen we eerst genoeg tijd moeten vrijmaken om regelmatig te kunnen repeteren.

Nexion – Door portalen over de rand van de afgrond kijken

Naast de ondertussen gevestigde IJslandse waarden als Svartidauði, Misþyrming of Sinmara, spuwden de vulkanen op het tot de verbeelding sprekende eiland de laatste maanden ook enkele nieuwe bands uit. Nexion is één van die nieuwelingen die het in zich heeft om ook internationaal potten te breken. De debuutlangspeler “Seven oracles” kan immers tellen als statement. We hadden een lang en boeiend gesprek met frontman Josh Rood, een naam die niet zo IJslands klinkt, maar daarover lezen jullie hieronder meer. (JOKKE)

An English version of this interview can be found here.

(c) Void Revelations

Hi Josh! Allereerst gefeliciteerd met de release van jullie debuut “Seven oracles” dat op 20 juni het levenslicht zag via Avantgarde Records. Door de impact van COVID19 besloten veel bands en labels de release van nieuwe platen uit te stellen. Is dit ook in jullie gedachten opgekomen of was de Zomerzonnewende een belangrijke datum om het album, ondanks de malaise, uit te brengen?
Bedankt! Ja, we speelden een tijd lang met die gedachte. Er was een moment waarop de hele industrie in een chaos terechtkwam waar niemand van ons ervaring mee had. Dus niemand met wie we spraken had een goed idee over wat voor soort koers het beste zou zijn. De meeste bands die hun releases hebben uitgesteld, zijn reeds min of meer gevestigde namen en sterk afhankelijk van tournees die met een albumrelease gepaard gaan. Als nieuwe band bevinden we ons niet in dezelfde positie, dus besloten we het album uit te brengen hopende dat het goed uitpakte. Er zit een vreselijk profetisch kantje aan onze release tijdens een pestzonnewende, maar die releasedatum is toevallig hoe de kosmos het heeft gewild.

Toen ik Nexus’ line-up onder de loep nam, werd meteen duidelijk dat je geen autochtone IJslander bent. In 2013 besloot je om aan de universiteit van IJsland te gaan studeren om een ​​diploma Oud-Noorse religie te behalen. Waarom heb je specifiek voor deze IJslandse universiteit gekozen en wat ga je op een professionele manier doen met je diploma?
Dat heb je goed gezien, haha! Ik koos voor de Universiteit van IJsland omdat ik was toegelaten tot een heel specifiek programma dat zich specialiseerde in de Oudnoorse religie. Het programma staat onder toezicht van Terry Gunnell, een van de grootste onderzoekers in het veld en waar ik enorm naar opkijk. Er worden maar heel weinig mensen daadwerkelijk geaccepteerd in dat programma, het was dus een kans die ik niet kon laten schieten. Wat betreft je vraag wat ik er professioneel mee ga doen: zo denk ik niet. Ik heb mijn opleiding gevolgd als zijnde een cursus van passie en spiritualiteit, om de doden te wekken en hun wijsheid te accepteren. Dit draait rond Odin, en dat is ook wat mij drijft. Opportuniteiten komen er sowieso op mijn pad. Ik werk momenteel als producer van de sprekers voor het metalfestival Midgardsblot en ik netwerk met mensen die betrokken zijn bij cultureel erfgoed. Ik ben erg blij dat ik mijn ‘carrière’ kan beginnen met het beschermen en ontwikkelen van oude heidense locaties.

Vanwaar je interesse in religies en meer specifiek de oude Noorse varianten zoals Ásatrú? Ben je geïnteresseerd geraakt in deze onderwerpen door te luisteren naar (black) metal, waar deze thema’s vaak worden bezongen?
Ik ben er niet via black metal mee in contact gekomen. En je zal misschien merken dat Nexion niet over de Oudnoorse religie of Ásatrú gaat, maar over de positie van de mensheid in het universum. Ik zou niet zeggen dat ik me aangetrokken voel tot religie, maar reeds op jonge leeftijd besefte ik dat mythes en rituelen een inherent onderdeel van de mensheid vormen. Al vanaf het moment dat de eerste mensen besloten om een ​​familielid te begraven in plaats van ze te laten liggen wegrotten, vanaf het eerste moment keken we naar de sterren en stelden onszelf vragen, vanaf de eerste grotschilderingen. We voeren rituelen uit en we vertellen mythen. We creëren en handhaven verhalen en heilige manieren om naar de wereld rondom ons te kijken en ermee om te gaan, en om naar onszelf te kijken. Het soort mythen en rituelen die we ervaren, weerspiegelt en vormt onze subjectieve realiteit … Waar ik me tot aangetrokken voel, is het feit dat de menselijke ervaring door deze dingen wordt gevormd. En toen ik heel jong was, concludeerde ik dat het christendom een virus is. Het infecteert samenlevingen en repliceert totdat alles in die samenleving christelijk is geworden. Ik wilde me onderdompelen in de culturen die het christendom gedood heeft. Wegens een ​​aantal persoonlijke redenen belandde de Oudnoorse religie uiteindelijk op mijn pad.

(c) Eva Alexandra Photography

Is het louter een diepe interesse in Oudnoorse religies die je hebt of geloof je écht in goden en geesten?
‘Geloof’ is volkomen irrelevant. Als je inheemse religies zou vragen of ze “geloven” in goden en geesten, zou deze vraag hen verwarren. Goden, geesten, duivels, …ze zijn echt, omdat we ze invullen met de kracht om te beïnvloeden. Dus mijn verbinding met goden en geesten is minder een interesse en eerder een erkenning van waar ze voor staan, en een verlangen om die vertegenwoordiging aan te boren.

In de Nordic Mythology Podcast waar je te gast was, zei je dat je nu in Noorwegen woont. Waarom bleef je niet in IJsland wat de bandactiviteiten waarschijnlijk zou vergemakkelijken?
Ik was nooit van plan in IJsland te blijven. Ik vertrok er voor twee jaar naar toe, maar het werden er zeven! Het was gewoon tijd om verder te gaan. Ik heb meer kansen op werk en projecten in Noorwegen dan in IJsland. Vanuit bandperspectief vinden we het niet erg lastig. De kosten voor het verzenden en verplaatsen van apparatuur vanuit IJsland zijn waanzinnig en het is goed om een bandlid op het Europese vasteland te hebben. Een soort thuisbasis, zeg maar. Het is gemakkelijk en goedkoop om van en naar Reykjavík te reizen voor shows en opnames. Het schrijven van nummers kan worden gedaan door bestanden met elkaar te delen en te streamen. Veel IJslandse bands hebben leden die niet in IJsland wonen.

Hoe is het leven in IJsland en Noorwegen vergeleken met je jeugdjaren in New York?
Nou, ik kom niet uit New York City maar woonde in de uitlopers van de Adirondack-wildernis in Upstate New York. Ik kom uit een plaats met eindeloze bossen en bergen. In die zin is het weer, de natuur en het landschap in Noorwegen erg vergelijkbaar met waar ik vandaan kom. Ik woon nu ook in het bos in plaats van in de stad. Dus ik voel me hier heel erg thuis in Noorwegen. IJsland voelde voor mij minder bekend aan. Ik woonde in een stad, er waren geen bossen en het regende de hele tijd. Aan de andere kant passen zowel IJsland als Noorwegen beter bij mij als individu vanwege mijn passies, projecten en algemene visie. Ik ben niet van plan terug te keren naar de Verenigde Staten.

Voordat je naar IJsland verhuisde, speelde je in de death metalband Fenrismaw. Was het meteen duidelijk dat je toen je naar IJsland verhuisde ook daar een band wilde beginnen? Was Nexion een band die al bestond en op zoek was naar een zanger of ben jij op zoek gegaan naar muzikanten om de band te vormen?
Ik herinner me zelfs dat ik destijds zei dat ik het volledig gehad had met zingen toen ik New York verliet voor IJsland. Fenrismaw was om verschillende redenen een strijd. Tegen de tijd dat we ons album “Helcult” uitbrachten, waren we uitgeput. We namen het op om een ​​testament te hebben van wat we hadden gedaan, en daarna was het amen en uit. We probeerden geen platencontract of distributiedeal te bemachtigen. We maakten de plaat gewoon af en liepen er nadien van weg, wat jammer is, maar we hadden het gewoon niet meer in ons. Ik was het bandgebeuren beu en vertrok niet naar IJsland met het plan iets met muziek te doen. Maar de volgende twee jaar begon er iets te groeien, een zekere “honger naar” in feite. Ik ben een zanger omdat het een catharsis is. Het proces van fysiek worden en de geest projecteren van de muziek die ik maak, is iets dat ik moet doen. En dus besloot ik nieuwe bandactiviteiten te overwegen als de opportuniteit zich voordeed en het contact met de andere leden goed was. Op een dag kreeg ik een telefoontje van een vriend die me vertelde dat twee van zijn vrienden een nieuwe band aan het oprichten waren en nog een zanger nodig hadden. Ik stemde ermee in om hen te ontmoeten, en dat was het begin van Nexion: Jóhannes, Óskar en ik. We werkten met een paar muzikanten totdat we uiteindelijk de, naar onze mening, perfecte line-up hadden die je op “Seven oracles” aan het werk hoort.

Eydisklara Photography

Nexion is, net als de meeste IJslandse black metalbands, gevestigd in de hoofdstad Reykjavik. Hoe is je relatie met de andere bands in de lokale scene en voel je enige vorm van concurrentie?
Ik weet niet echt hoe onze relatie met andere bands is. Ik denk dat we daarvoor te nieuw zijn. Als individuen hebben we overal in de scene vrienden, wat te verwachten is omdat het een kleine wereld is in de Reykjavík metal scene. Maar als band hebben we niet echt een relatie gesmeed. Ik weet niet zeker of we ons ‘competitief’ voelen of iets anders, maar we hebben in elk geval honger en de drive onszelf te vestigen en kansen te creëren om op te treden.

Jullie stijl draait minder rond dissonantie vergeleken met de meeste van jullie landgenoten en richt zich meer op agressie en brutaliteit, maar tegelijkertijd zonder de melodiciteit uit het oog te verliezen. Welke bands beschouw je als invloeden voor de muziek van Nexion?
Weet je, het is interessant om lezen dat recensenten ons proberen te vergelijken met andere bands en onze invloeden raden. Vaak voelt het alsof mensen iets in ons horen omdat er iets is dat ze willen horen, en dat zegt​​meer over waar die persoon naar luistert dan over mijn eigen invloeden. Muziek is zo subjectief. We gingen nooit zitten om te beslissen hoe we wilden klinken. We schreven muziek en lieten die zichzelf vormen. Maar niemand werkt in een vacuüm, dus we worden absoluut beïnvloed door de muzikanten waar we naar luisteren en misschien mee hebben gewerkt. Dat is te verwachten. Maar het is nooit een bewuste zaak geweest. Wat we besloten was dat we muziek van binnenuit, van beneden, en niet van bovenaf gingen schrijven. Ik bedoel daarmee dat we wilden dat onze muziek uit die oorspronkelijke, wilde, ongetemde emotionele en creatieve ruimte omhoog zou komen en niet afkomstig zou zijn van een intellectuele overweging. We hebben dus nooit gezegd “we willen muziek maken die klinkt als X, Y of Z”. En we hebben ook nooit gezegd “we willen iets experimenteels creëren dat niemand eerder heeft gehoord”. Beide invalshoeken zijn intellectueel en belemmeren vanuit ons perspectief creatieve en emotionele expressie. We lieten onze chemie stromen en schreven wat er van die plek kwam. Ik denk dat het resultaat iets is dat waarschijnlijk niet probeert onze persoonlijke en collectieve invloeden te verbergen, maar het is ook een puurdere uitdrukking van onze emotionele en creatieve vormen.

Een ‘nexion’ is een soort occulte poort of portaal. De term wordt bijvoorbeeld gebruikt door de satanische en Left Hand Path occulte groepering The Order of Nine Angles om zijn verschillende groepen of cellen te beschrijven. Wat was de belangrijkste reden om voor deze naam te kiezen?
We kozen voor de naam ‘Nexion’ omdat we vonden dat die symbool staat voor ons verlangen naar onze muziek die, terwijl die uit een luidspreker knalt of uit onze lichamen stroomt wanneer we op een podium staan, in staat is om de kettingen te doorbreken die onszelf en onze luisteraars vasthouden volgens de manier van zijn die de samenleving in stand houdt. Laten we deuren openen naar hogere of lagere staten van bestaan. Emotioneler en meer “oer”. Meer extatisch… laat vreselijke krachten door ons heen kijken, of in lijn met Nietzsche: laten we door die portalen en over de rand van de afgrond kijken. Dat is waar Nexion voor staat. Het woord ‘nexion’ betekent zoals je zei gewoon “poort” of “portaal naar ergens anders”. The Order of Nine Angels heeft inderdaad werken gepubliceerd waarin hun gebruik van het woord wordt uitgelegd, maar daar hebben we niets mee te maken.

Het nummer “Revelation of unbeing” bevat enkele citaten uit het boek Openbaring. Welke betekenis heeft de Bijbel voor jou, wetende dat je bent opgegroeid in een zeer evangelisch nest?
Revelation of unbeing” gaat over het idee van een almachtige, alles regerende christelijke God en spuugt erop. De christelijke Bijbel is een product van de mens, waarin de mens zijn eigen, onnadenkende tiran heeft uitgehouwen en dat “unbeing” op een troon boven de mensheid heeft geplaatst. En zie hoe hele samenlevingen, naties en rijken zichzelf hebben gevormd voor die godheid en alles wat die vertegenwoordigt. En kijk hoe de mens heeft geleden en lijden heeft gecreëerd voor die godheid. De Bijbel is een bewijs van zelf toegebrachte slavernij … “Revelation of unbeing” is een dialoog waarbij, als het enigszins mogelijk was, die godheid zijn eigen openbaring heeft.

(c) Stormd Photography

Seven oracles” werd, net als veel andere IJslandse black metalplaten, opgenomen in Studio Emissary. Ik ben soms bang dat dit een generieke stapel eenheidsworst aan identiek klinkende bands zou kunnen creëren, zoals het geval is met de Zweedse Abyss en Necromorbus Studio’s. Stephen Lockhart lijkt echter de eigen identiteit van elke band te kunnen behouden. Hadden jullie voorafgaand aan de opnames een eigen idee over hoe jullie de plaat wilden laten klinken?
Natuurlijk! We wisten hoe we wilden dat “Seven oracles” zou klinken en Stephen werkte heel nauw met ons samen om ervoor te zorgen dat we dat beoogde geluid ook zouden realiseren. Ik ben geen producer, maar ik geloof dat de reden waarom studio’s de neiging hebben veel identiek klinkende, generieke bands te produceren niet zo zeer vanwege de studio is maar eerder omdat een studio, eens ze de reputatie heeft een bepaalde sound te hebben of bepaalde soorten bands te produceren, talloze zwermen navolgers aantrekt die exact willen klinken als bands die reeds door die deuren passeerden. Stephen is erg gretig om met verschillende soorten bands met een breed scala qua sound te werken, dus we maakten ons geen zorgen.

Eén blik op het verbluffende artwork van José Gabriel Alegría Sabogal maakt meteen duidelijk dat er meer achter “Seven oracles” schuil gaat dan louter een verzameling van zeven nummers. Kun je dieper ingaan op het concept van het album?
Hiervoor verwijs ik graag naar wat we er op de Avantgarde Music Bandcamp-pagina over vertellen. Ik wil onze muziek en teksten niet te veel aan een klinische analyse onderwerpen. Het album heeft een eigen stem waarvan we hopen dat ze voor zichzelf spreekt. Maar ik kan je wel meegeven dat we onze werken als voortzettingen van mekaar beschouwen, zoals hoofdstukken of boeken die tot dezelfde teksten behoren. De EP, het openingsstuk, legt het begin, het einde en de eschatologie (“de leer van de laatste dingen”) vast en is een weerspiegeling van de cycli van leven, tijd en mythe. De zeven orakels volgen die cycli en houden zich bezig met existentiële kennis.

Het tekstboekje bevat een citaat van de Duitse dichter en filosoof Philipp Mainländer dat zegt dat “de wetenschap dat het leven waardeloos is, de bloem van menselijke wijsheid is“. De aard van het bestaan, de menselijke waarden en de zin van het leven lijken centrale thema’s in jullie werk te zijn. Op welke leeftijd raakte je geïnteresseerd in deze thema’s en was er een specifieke gelegenheid die deze interesse opwekte?
Voor mij is het al sinds jonge leeftijd een thema in mijn leven. Er was nooit een moment waarop ik vragen begon te stellen en de existentiële structuren die onze samenlevingen, religies en filosofieën hebben opgezet, begon te deconstrueren. Zo ben ik altijd geweest. Wat is veranderd, is mijn toegang tot kennis. Hoe meer je leest, hoe meer je onderzoekt en hoe meer je denkt, hoe meer je jezelf ontwikkelt.

Het laatste nummer op de plaat, “The last Messiah”, is vernoemd naar de Noorse filosoof Peter Wessel Zappfe die bekend staat om zijn filosofisch pessimistische en fatalistische kijk op het menselijk bestaan. De titel van het nummer verwijst naar een van zijn essays waarin hij zijn gedachten over de tekortkomingen van het menselijk leven beschrijft. Zapffe’s visie is dat mensen worden geboren met een overontwikkelde vaardigheid (begrip, zelfkennis) die niet past in het ontwerp van de natuur. Het verlangen van de mens naar rechtvaardiging over zaken als leven en dood kan niet worden bevredigd, daarom heeft de mensheid een behoefte die de natuur niet kan bevredigen. De tragedie volgens deze theorie is dat mensen al hun tijd besteden aan het proberen om niet menselijk te zijn. De mens is daarom een paradox. Door de vier principes van ‘isolatie’, ‘verankering’, ‘afleiding’ en ‘sublimatie’ te gebruiken, probeert de mensheid deze paradox te vermijden. Deel je zijn nihilistische opvattingen en beoefen je zijn vier principes?
Nou, zijn principes waren niet bedoeld als iets dat je ‘beoefent’. Het zijn gewoon de vier categorieën die hij gebruikte om te beschrijven hoe mensen proberen de paradox te vermijden die je zojuist hebt beschreven, een doel nodig hebben en antwoorden nodig hebben. Mensen vallen tussen deze categorieën en gebruiken ze allemaal in verschillende mate. ‘Isolatie’ negeert en weigert in wezen na te denken over dergelijke dingen. ‘Afleiding’ is je energie in iets anders storten, zoals videogames, boeken of muziek. ‘Verankering’ is een poging om jezelf een code te geven, of een overtuiging of een doel om je voor de waarheid te verbergen. Religie, of ideologieën en ‘oorzaken’ dienen deze rol. ‘Sublimatie’ is wanneer je het onder ogen ziet. Wanneer je in de afgrond tuurt en het je laat vormen. Onze muziek is sublimatie. Ik ben het niet eens met alle argumenten van Zapffe, maar zijn algehele perspectief is iets waarmee ik het heel erg eens ben, en ik denk dat zijn vier principes een zeer nuttige illustratie zijn van de relatie die alle mensen hebben met existentiële angst.

Sommige bands geven de maker van het artwork geen grenzen. Jullie werkten daarentegen heel nauw samen met José Gabriel Alegría Sabogal voor de creatie van het artwork. Waren jullie (of was hij) niet bang dat dit zijn artistieke vrijheid zou beperken?
Ik begrijp niet waarom een ​​muzikant niet zou willen dat het kunstwerk zijn visie belichaamt. José kan vrijwel alles tekenen en zijn werk zou altijd een geweldige hoes opleveren, maar wat wij nodig hadden, was dat het fysieke formaat de muziek en de boodschap zou reflecteren. We hebben een geweldige relatie met José en wat voor mij het belangrijkste is, is de creatieve en persoonlijke chemie tussen ons. Het gaat er niet om dat we hem vertellen iets te tekenen. Hij is erbij betrokken. Hij geeft wijsheid en inzicht. Zijn ideeën hebben onze muziek beïnvloed, net zoals onze muziek zijn beelden heeft beïnvloed. Ik denk dat we een heel goed proces hebben en het voelt niet beperkend. Ik heb hem gevraagd of hij zich beperkt of onderdrukt voelt, maar hij heeft me verzekerd dat hij dat niet is. We waren nogal “hands on” over ideologie en symboliek voor de covers, maar voor het boekje vroegen we hem om de rol van een heilige schrijver op zich te nemen. We bespraken de concepten, gaven hem de songteksten en hij begreep dat ze een soort ongeschreven evangelie zijn dat hij tot leven moest brengen. De resultaten spreken voor zich en hij verzekerde ons dat hij het proces leuk vond, maar je zult hem moeten vragen of hij het meende, haha!

Je hebt ook met hem samengewerkt voor het artwork van de titelloze EP uit 2017. Waarom is hij de perfecte kunstenaar om te visualiseren waar Nexion voor staat? Blijf je met hem samenwerken voor toekomstige releases of sta je open voor samenwerking met andere grafisch ontwerpers?
Ik kom niet vaak mensen tegen met wie ik op zulke productieve en opwindende manieren kan praten, onderzoeken en uitingen van wijsheid kan creëren. Dus alleen al daarvoor is José iemand met wie ik zoveel mogelijk zou willen werken zolang de kansen zich voordoen. Ik geloof ook in continuïteit. Er zijn thematische elementen tussen onze EP en “Seven oracles” die José van nature begreep omdat het zijn eigen werk was. Maar het leven is chaotisch en het is misschien niet mogelijk om altijd samen te werken, of misschien zullen onze creatieve paden ons op een gegeven moment in verschillende richtingen leiden. Laten we zien wat er gebeurt.

Ik veronderstel dat jullie heel graag het podium op willen klimmen om “Seven oracles” te promoten? Natuurlijk creëert COVID19 en de nasleep ervan een zeer onzekere tokeomst voor liveshows en festivals. Denk je dat we ooit terug op dezelfde manier als voorheen zullen kunnen genieten van livemuziek of denkt de nihilist in jou dat live muziek nooit meer hetzelfde zal zijn als voor COVID19?
Ik denk dat het leven zal terugkeren. Dat doet het altijd, op de een of andere manier. Mijn zorg is timing. De meeste festivals zijn voor het volgende jaar geboekt omdat ze vanaf deze zomer ‘vertraagd’ zijn. Dat betekent dat het voor opkomende bands de komende 2 jaar moeilijk wordt om iets te doen, en tegen die tijd zal “Seven oracles” twee jaar oud zijn. We zijn erg hongerig om op het podium te staan en de muziek van “Seven oracles” te verspreiden, en ik denk dat we veel steun en een goede ontvangst hebben gekregen, dus ik denk dat we een manier kunnen vinden om iets op gang te krijgen. Zo niet zal je over een paar jaar een erg sombere en destructieve tweede plaat te horen krijgen.


Forbidden Temple – Goeie black metal overstijgt genres

Dat het in de diepste krochten van de Belgische metal-scene krioelt van de traditionele black metal bands zal de volger van deze blog wel al zijn opgevallen (hoop ik toch). Eén van de meest productieve bands is Forbidden Temple die ons de afgelopen jaren met talrijke kleine releases om de oren sloeg. Daar er – online alvast – amper achtergrondinfo te bespeuren viel, besloot ik mijn stoute schoenen aan te trekken en het duo Agaliarept en Tenebrae te contacteren voor een informatieve trip doorheen hun verboden tempel. Het resultaat van deze uitvoerige babbel leest u hieronder. (JOKKE)

Allereerst bedankt om met dit interview in te stemmen. Tijdens mijn voorbereidingen vond ik niet meteen een online interview met jullie terug. Hebben jullie het in se niet zo op interviews begrepen of geven jullie eerder de voorkeur aan printed zines?
A: Heel veel interviews zijn we in ieder geval niet van plan om te doen, maar eens eentje af en toe kan geen kwaad. Ik lees persoonlijk geen zines, online of offline, dus met een voorkeur heeft dat bij mij niets te maken. Forbidden Temple is een kleine band met een klein profiel, veel info moet er dus niet beschikbaar zijn. En voor dit interview: eens iets in het Nederlands, dat zag ik wel zitten…

T: Mijn voorkeur gaat uit naar printed zines, veel aangenamer om te lezen. Dit zal het eerste en het laatste online interview zijn, want ik heb de indruk dat alles wat gezegd moest worden, al gezegd is in vorige interviews.

Forbidden Temple is een nog vrij jonge band die echter met de regelmaat van de klok nieuwe muziek uitbrengt. Gaat muziek schrijven vanzelf bij jullie of wordt het release na release moeilijker?
A: Bij ons gaat dat eigenlijk wel vrij vlug. Tenebrae stuurt me af en toe eens een riff-idee door, de goeie selecteren we en daarmee gaan we aan de slag. Na enkele opnamesessies hebben we wel een release af, meestal één sessie per nummer. Wat we doen is eigenlijk ook niet gecompliceerd, sommige nummers schrijven zichzelf. Aangezien we niet mikken op een proper geluid, zijn we over het algemeen ook nooit lang bezig met de opstelling van het materiaal.

T: Muziek schrijven vlotte na wat demo’s, een interessant geluid vinden is meestal moeizamer dan een goed nummer schrijven. Meestal verlopen de opnames ook vrij vlot.

Jullie opereren als een duo. Hoe ziet de taakverdeling eruit binnen Forbidden Temple?
A: Tenebrae zorgt dat er riffs zijn waar we iets kunnen mee aanvangen. Vervolgens programmeer ik drums, zo kijken we wat past, welke ritmes er goed werken etc. Eens de volgorde uitgedokterd is, komt het nummer tot stand, en dan moet er nog beslist worden op welke locatie de opnames zullen doorgaan…

T: Een nummer ontstaat altijd eerst door een paar riffs, dan volgt de rest vanzelf. Wanneer ik overtuigd ben van enkele riffs die een bepaald gevoel in me opwekken, dan stel ik ze voor aan Agaliarept, en dan wordt er beslist of we de nummers verder afwerken met echte drums of drumcomputer. Agaliarept drumt, neemt de vocalen op zich, en staat in voor de teksten (meestal). Het is ideaal werken als een ‘’duo’’. Naast L. haar toetsenwerk, creeërt ze fantastiche intro’s & outro’s!

Op sommige releases worden jullie inderdaad bijgestaan door een keyboardspeelster, maar soms ook door een bassist. Enige kans dat zij ooit mee tot de creatieve kern zullen behoren?
A: De nummers worden door ons twee geschreven, de twee andere leden zitten ergens tussen echte en sessiemuzikanten in.

T: L. behoort zeker mee tot de creatieve kern van Forbidden Temple, ze geniet een zekere artistieke vrijheid. Agaliarept en ik creëren de nummers. L. vervolledigt ze. E. (bassist; ADDERGEBROED) springt in waar nodig, hij deed reeds mee op twee releases. Het hangt er vanaf waar we opnemen. Tot nu toe maakten we gebruik van zes verschillende locaties. De stinkende kelder met rot drumstel in de huidige woonst van E. is er daar één van.

Muzikaal gezien hoor ik – in tegenstelling tot de uitgemolken Scandinavische sound – eerder invloeden van de Pools/Oekraïense black metal scene terug. Ik denk hierbij aan bands als Veles, Graveland, Astrofaes, oude Behemoth en Hate Forest. Klopt dat of zit ik ernaast qua invloeden? En indien correct, wat trekt jullie zo aan in het geluid van de Oost-Europese black metal scene?
T: Zwijg mij van die uitgemolken Scandinavische sound! Een link met de scene uit Oekraïne had ik nog niet gemaakt eigenlijk. ‘’Oude’’ bands als Astrofaes, Runes of Dianceht, Drudkh, Gromm, etc. vind ik enorm goed. De hedendaagse scene in Oekraïne kan mij gestolen worden, dus daarvan ben ik niet op de hoogte. Qua invloeden zijn bepaalde oude Poolse black metal bands zoals Fullmoon, Veles, Wineta, Mysteries, Thirst, etc. belangrijk voor het ontstaan van Forbidden Temple. Deze (machtige) bands bevatten een bepaalde mystiek. Ze waren vooral puur, rauw, soms eenvoudig en ongeregeld, hadden een uniek geluid, en dat geldt ook voor wat wij doen.

A: De Oekraïnse scene ken ik niet, Astrofaes heb ik nog nooit gehoord en van Hate Forest ben ik geen fan. Bij mij zal het dus eerder de Poolse scene zijn. Veles, Graveland, Sacrilegium, Xantotol, Behemoth, … Maar evengoed bands zoals Fulgor, Autopsy Torment, Poccolus, … Onze invloeden komen een beetje van overal.  

Als ik me niet vergis, zijn jullie nog vrij jonge kerels. Via welke bands zijn jullie met black metal in contact gekomen? Eerder nieuwere bands of toch eerder de klassiekers zoals het geval was bij mijn generatie?
A: Ik ben ergens midden jaren ’90 in contact gekomen met black metal, het moet 1994 of 1995 geweest zijn denk ik. De klassiekers dus: Mayhem, Darkthrone, Impaled Nazarene, Rotting Christ, … Ik had daarvoor al wat death metal op CD (Deicide, Morbid Angel, Cartilage/Altar split, …) maar nog geen black. Die muziek heb ik leren kennen via het uitwisselen van cassettes met een paar bevriende muziekfreaks op school. Necromantia, Varathron, Rotting Christ, Gorgoroth, … zo’n dingen. Ik moet toegeven dat ik bitter weinig nieuwe bands ken of goed vind, ik vrees dat de echt goeie op twee handen te tellen zijn. Ik heb geen tijd of zin om mij daar allemaal mee bezig te houden.

T: Ik ben pas intensief naar black metal beginnen luisteren sinds 2006/2007. Tot zover ik herinner was mijn intrede vooral; Dimmu Borgir, Immortal, Dark Funeral, Burzum, Mayhem, … vooral door te snuisteren in muziekwinkels, CD’s kopiëren, raad opvolgen etc. De honger naar meer leidde tot Judas Iscariot, Black Funeral, Iljdarn, Nokturnal Mortum, Absurd, Maniac Butcher, Inquisition,…Nieuwere bands heb ik pas vele jaren later leren kennen, maar deze zijn niet van belang bij het ontstaan van Forbidden Temple. Forbidden Temple is oldschool black metal worship!

Was er een specifieke band die jullie heeft getriggerd om zelf black metal te gaan spelen?
A: Een specifieke band was het niet. Ik wist dat Tenebrae vroeger nog wat gitaar gespeeld had, en op een bepaald moment stuurde hij me wat riffs door van jaren geleden. Zes maanden later kon ik Tenebrae eindelijk overtuigen om opnieuw een gitaar aan te schaffen. Dan hebben we een 4-track geleend en zijn we beginnen experimenteren. Na enkele weken hadden we twee nummers. Die hebben we dan onder de naam “Demo I” heel beperkt verspreid, ik denk dat er een stuk of vijftien exemplaren van zijn.

T: Niet echt, de obsessie die we alletwee hebben met 90’s black metal heeft de vlam aangewakkerd.

Laten we eens door jullie discografie grasduinen. Tot op heden verkozen jullie kleinere releases zoals ettelijk demo’s, een EP en een split met Ultima Thule. Vanwaar deze aanpak?
A: Wel, we proberen voor elke release een nieuw geluid te zoeken, een nieuwe opnameaanpak. Verder dan vier nummers gaan we eigenlijk nooit. Misschien dat ik het snel beu word om binnen éénzelfde sfeer te blijven werken?

T: Het is een logische opeenvolging. Een eerste demo schreeuwt; kijk, hier zijn we! Ik ben zelf een enorme fan van demo’s, dus ik wou nog niet direct overschakelen naar een EP bijvoorbeeld. En direct met een full length afkomen vond ik wat te definitief…

Zijn er dan geen plannen voor een langspeler in de maak?
T: We weten dat er vraag is naar een album. Fans laten blijken dat ze daar naar uitkijken en ook labels tonen interesse. We laten ons echter niet onder druk zetten, een album komt er pas wanneer wij daar de tijd rijp voor achten.

Sociale media zijn duidelijk niet aan jullie besteed en ook een medium als Bandcamp laten jullie links liggen. Wat is jullie kijk op het digitaal verspreiden van muziek versus fysieke formats?
A: We zitten al genoeg aan een scherm gekluisterd, dus om F.T. niet op sociale media te laten bestaan, ik denk dat dat een welkome verademing is. Ik zie niet in welke meerwaarde dat zou opleveren, het is een cliché maar de muziek zou voor zichzelf moeten spreken. Er kruipt zodanig veel tijd in al dat online-gedoe dat dat voor ons niet moet. Onrechtstreeks hebben we natuurlijk wel een bepaalde aanwezigheid: bijna al onze releases zijn ondertussen door derden online gezet.

T: Ik probeer te begrijpen dat veel bands en labels ganse releases digitaal willen aanbieden (zeker in deze dwaze moderne tijden) maar dit is niet aan ons besteed. Ik wil/ga mij echt niet in dat circuit mengen.

Jullie lijken te zweren bij cassettetapes en vinyl als muziekdragers want op de split met Ultima Thule na, is jullie muziek niet beschikbaar op CD. De CD liefhebbers in de kou laten staan, deert jullie niet?
T: Persoonlijk heb ik niet echt een voorkeur voor een bepaald formaat. Ik heb even graag een CD als een LP als een cassette in mijn handen. Een cassette is hét formaat voor een demo. Een echte muziekliefhebber koopt alle formaten. Als er van een bepaalde release enkel maar een tape versie is, dan koop je die gewoon in plaats van te janken dat er geen vinyl of CD versie is…

Jullie demo’s hebben een Romeinse nummering meegekregen die momenteel loopt tot “VI”, echter ontbreken “III” en “V”. Werden deze nooit uitgebracht dan?
T: We hebben bewust wat releases niet genummerd. Dit wil niet zeggen dat deze releases niet bestaan, ze hebben gewoon een andere titel.

A: We hebben wel opnames liggen; instrumentale nummers, die nog niet zijn uitgebracht en dat ook nooit zullen worden. We houden die dingen goed bij, altijd interessant om daarop terug te vallen als je zonder inspiratie zit en je een goede riff nodig hebt.

Demo I” werd niet verkocht en enkel onder vrienden verspreid waarbij elk exemplaar de naam van de eigenaar erop geschreven heeft staan. De twee nummers vonden we later op de split met Ultima Thule terug, aangevuld met een intro en het nummer “Massacre winds”. Betreft het hier heropnames van “Call from the ancient woods” en “Arrival of pagan flames”?
A: Ja, onze kant van die split zijn de twee nummers van de eerste demo, heropgenomen met echte drums, en een nieuw nummer ter plaatse in de opnameruimte geschreven. Het was een leuke afwisseling om weer eens echt achter de drums te kunnen kruipen, en dan zeker achter een van mijn favoriete drumstellen. De ruimte waar we die split hebben opgenomen is de zolder van een vriend van ons. Hij heeft een heel oude kit staan waar ik graag op speel. Heel beperkt: maar twee cymbalen en twee toms, meer heb ik niet nodig!

T: We waren nieuw, dus wilden we eerst vrienden de kans geven om kennis te maken met Forbidden Temple. Niet meer, niet minder. Achteraf bekeken zijn we niet 100% tevreden over onze eerste demo… Toen we er toch positieve feedback op kregen, en later het aanbod voor de split met Ultima Thule, hebben we beslist om de nummers van op “Demo I” opnieuw op te nemen, maar met echte drums in plaats van drumcomputer. “Massacre winds” werd tijdens dezelfde sessie geschreven en opgenomen. We zijn tot de conclusie gekomen dat deze nummers beter tot hun recht kwamen op de split dan op onze eerste demo, dus zijn we ermee gestopt om “Demo I” te verspreiden.

Van de advance tape voor de “A tempest through the graves“ EP werden slechts een dozijn stuks gemaakt waarvan enkel vier publiekelijk verkocht. Gebeurt dit vanuit een soort van elitair idee dat jullie sommige muziek enkel aan bepaalde individuen of gelijkgestemde zielen willen laten horen?
A: Elitarisme heeft daar voor mij weinig mee te maken. Enkel mensen die we kennen krijgen zo’n advance cassette, de rest moet wachten op de officiële release. Iedereen krijgt het dus ooit wel te horen, die advances zijn eigenlijk niet echt heel exclusief. Ik weet zelfs niet meer dat er ooit verkocht geweest zijn. Voor mij maakt het eigenlijk ook niet uit wie naar onze muziek luistert. Dus “gelijkgestemde zielen”, daar ben ik persoonlijk niet naar op zoek in ons publiek, ik lig er in ieder geval niet wakker van. Mijn enige elitaire mening is dat de meeste muziekliefhebbers geen kloten van muziek kennen of er in ieder geval heel bekrompen mee omgaan, maar dat is een andere discussie…

T: Deze advance tape kwam er omdat de EP redelijk wat vertraging had. Hrabnaz van Avgrundsklanger had nog wat tapes liggen met de perfecte lengte… Geen idee welke paljas deze informatie weer op discogs gezwierd heeft… Ik vind het belangrijk dat advance tapes naar mensen gaan die we persoonlijk kennen, die ongeveer op eenzelfde golfengte zitten en die die tapes ook voor zichzelf kunnen houden. De paar exemplaren die publiekelijk via Avgrundsklanger te koop waren, waren een uitzondering met onze goedkeuring.

Ook voor demo “VI” kozen jullie voor deze gepersonaliseerde aanpak wanneer men de tape rechtstreeks bij jullie kocht. Handig om de snoodaard terug te vinden indien er op een bepaald ogenblik een exemplaar op Discogs tegen woekerprijzen verkocht wordt, haha! Vanwaar het idee om de exemplaren te personaliseren?
A: Ik denk niet dat die info klopt. Dat staat op Discogs zeker (correct; ADDERGEBROED)? Sommige exemplaren hebben er een naam op staan, maar dat zijn die die we letterlijk aan individuen die we kennen hebben gegeven of verkocht. De meeste zijn naar distro’s gegaan, dus misschien hebben sommige van die winkels ze gepersonaliseerd? Dat zou kunnen. Ik hou wel van een persoonlijke aanpak, zeker wanneer je iets geeft aan iemand die je kent. Dan krijgt zo’n eenvoudige cassette ook iets meer waarde, niets monetairs natuurlijk. Gewoon wat extra charme.

T: Deze tape werd enkel verkocht aan labels en mensen die we persoonlijk kennen. Mijn geheugen laat mij even in de steek, maar voor zover ik weet werden deze tapes nooit gepersonaliseerd, buiten dat we er zelf ‘’Forbidden Temple – VI’’ opgeschreven hebben om de authenticiteit te bevestigen.

Eind jaren ’80/begin jaren ’90 brachten veel (black) metal bands rehearsal tapes uit. De laatste jaren geraakten deze echter wat in de vergetelheid. Wat spoorde jullie aan om er één uit te brengen? Uit welke film is de sample in de intro afkomstig?
A: Het initiële idee was eigenlijk niet om er een repetitiecassette van te maken, maar tijdens het opnemen kwamen we tot de vaststelling dat meer dan de helft van wat we aan het doen waren in die kelder daar geïmproviseerd was. Achteraf bekeken hadden die opnames ook een bepaalde spontaniteit, wat met een drumcomputer nooit het geval zou geweest zijn. Het voelde heel bevrijdend om nog eens achter een drumstel te zitten. Uit al die opnames hebben we dan de beste stukken geselecteerd. Het geheel klonk bij het beluisteren achteraf ook als een repetitie. Vandaar… Waar de samples vandaan komen, vertel ik liever niet. Het is iets uit een film waar ik dan zelf muziek bij gemaakt heb.

Demo VI” zal nu ook als 12” LP heruitgebracht worden. Waarom specifiek deze demo? Is het jullie meest ‘populaire’ als het ware?
A: Het is de langste demo denk ik, dus minder vinylverspilling, en misschien ook wel die waar we het meest tevreden van zijn. Het is in ieder geval, volgens mij althans, de meest “complexe”, de meest gelaagde.

T: Het kan zijn dat deze release wat opvallender is omdat ze wat afwijkt van de rest… We konden dat aanbod van Medieval Prophecy Records moeilijk weigeren… “Forbidden Temple – VI” is trouwens de eerste 12” release op MPR, net als de “Forbidden Temple – II” cassette de allereerste release was op MPR!

Verder staat er ook nog een nieuwe 7” op het programma als ik het goed voor heb? Wat kunnen jullie daar al over kwijt?
T: Buiten dat het een afgesproken deal is met MPR, kunnen we daar nog niets over lossen. De Covid-19 heisa zorgde uiteraard voor heel wat vertraging, helaas… Anders was die 7’’ al lang opgenomen.

De geluidskwaliteit gaat er release na release op vooruit, hoewel het natuurlijk nog steeds om rauwe en grimmige black gaat. Hoe gaan jullie om met het spanningsveld tussen rauwheid en geluidskwaliteit tijdens opnames? Vooral die rehearsal tape klinkt écht goed!
A: Ik vind eigenlijk van niet. “Demo I” en “II” zijn een pak cleaner dan “IV” en “VI“. Mocht je er een bepaalde evolutie in horen, dan denk ik dat dat vooral toeval is. We nemen gewoon elke release een beetje anders op, het gitaargeluid dan vooral. Eens we een goed geluid gevonden hebben, doen we door tot het ons beu is. Ik heb trouwens nog al gehoord dat “Unholy rehearsal” heel goed klinkt. Ze zouden serieus schrikken mochten ze zien hoe we dat hebben opgenomen. We hadden maar één microfoon die dag en de plaats die we ter beschikking hadden, stond voor 90% vol met dozen, brol, afval, fitnessmateriaal, …

Sommige demo’s werden in eigen beheer uitgebracht terwijl er ook met verschillende labels als Medieval Prophecy Records, Gramschap, Astral Temple, Avgrundsklanger en New Era Productions werd samengewerkt. Bekijken jullie elke collaboratie release per release zonder jullie aan een label te binden?
A: We zitten nu ver genoeg om een paar zeer toegewijde labels te hebben waarvan we weten dat we ermee kunnen samenwerken, zonder ons aan één iemand te moeten binden. We kiezen natuurlijk nog altijd zelf, maar we zijn op een punt gekomen dat we er niet onmiddellijk nog een ander label zouden willen bij nemen. De volgende releases zullen weer op Gramschap en MPR zijn, op één uitzondering na.

Op het artwork van de split na, kiezen jullie steeds voor een foto van één of beide gecorpsepainte bandleden waar de black metal clichés van afdruipen. Soms, zoals in het geval van de “Unholy Rehearsal 2019”, balanceert dat beeld op de dunne scheidingslijn tussen “cool” en “clownesque”, hoewel dit natuurlijk wel bij het genre past. Waarin ligt voor jullie de charme van dergelijke foto’s en waarom kiezen jullie niet voor getekende hoezen?
A: Volgens mij ligt “bizar” op de scheidingslijn van “cool” en “clownesque” en dat was de bedoeling. Een hoes zoals “Unholy rehearsal” blijft hangen, een zwartwit-afbeelding van een bos vergeet je, al is daar op zich niets mis mee. Meestal zijn we niet echt lang bezig met het maken van de hoezen. We tonen elkaar een selectie van goeie beelden en dan zien we wel waar we uitkomen…

T: Ik weiger geld te betalen voor artworks en logo’s, dus Forbidden Temple is 100% DIY. Een foto van de band of een bandlid als artwork kan simpel maar effectief zijn! Je weet al direct waar je aan toe bent…

Wat zijn voor jullie enkele van de meest iconiche hoezen met gecorpsepainte individuen op?
A: Voor mij zullen dat de volgende zijn: Fimbulwinter “Servants of sorcery“, de Asaradel democompilatie en Nebiros “Guerreros de Lucifer“, maar dan de originele hoes, niet die van de reissue. En “Taur-Nu-Fuin“!

T: Buiten de klassiekers zoals “Transilvanian hunger” en “Pure holocaust” zijn er veel hoezen met individuen op die ik schitterend vind; Thunderbolt “Black clouds over dark majesty“, Nehëmah “Light of a dead star”, Graveland “Thousand swords”, Silexater “Silexater”, Ancient “Svartalvheim” (waarschijnlijk één van de beste hoezen ooit!), Countess “The return of the horned one…”, Vargsang “Call of the nightwolves”… Schitterende hoezen met meerdere leden op zijn Marhoth “W Imieniu Marhoth…“,  Thou Shalt Suffer “Into the woods of Belial“, Impiety “Salve the goat…Iblis exelsi“, “A tribute to the black emperors,…er zijn er veel, maar deze komen het eerst in me op…

De Belgische black metal scene is de laatste jaren springlevend, net zoals die bij onze Noorderburen. Ik zie echter drie grote verschillen als ik ze op één of andere manier met mekaar wil vergelijken. Ten eerste hebben veel Nederlandse bands een arty farty (of zoals de scene police zou zeggen “hipsterig” karakter) terwijl vele Belgische bands toch meer een traditionele old school – al dan niet satanische – insteek hebben. Ook jullie gaan voor deze laatste aanpak. Hoe definiëren jullie black metal?
A: Ik volg dat eigenlijk allemaal niet zo, dus ik zou niet weten waarover je het hebt. Wat black metal voor ons is, wel, ik vind het altijd wat raar om een persoonlijke definitie te geven van iets waarvan de grenzen relatief vastliggen. Wat ik wel kan zeggen is waar ik naar op zoek ben in black metal, alhoewel dat uiteraard moeilijk precies te omschrijven valt. Ik wil goeie riffs horen, de melodieën mogen zo simpel zijn als ze willen, maar ze moeten verslavend en bezwerend zijn, geen langgerekte willekeurige opvolging van akkoorden. Een goed geluid is even belangrijk; dat mag een cleane studio sound zijn (“Ugra-Karma” bijvoorbeeld), al verkies ik het meestal wel iets ruwer. Het valt me wel op dat de muziekgenres die mij op een heel rechtstreekse manier aanspreken, een bepaald gevoel delen, of dat nu black metal is of iets anders. Het kan raar klinken maar wanneer ik naar German Oak – “s/t“, Dead Infection “World full of remains“, Horde Catalytique Pour La Fin “Gestation Sonore“, Mauthausen Orchestra,  Katharsis “Kruzifixxion” of Pierre Henry “Le Voyage” luister, denk ik soms exact hetzelfde: ik zou heel graag bij die opname aanwezig geweest zijn om eens heel diep in te ademen, al moet dat daar bij sommige van die voorbeelden wel serieus gestonken hebben. Ik hoor in goeie black metal iets dat genres overstijgt en niet uniek aan één iets vasthangt. Zij die het tegendeel beweren, sorry, maar die hebben gewoon nog te weinig muziek gehoord denk ik.

T: Ik zie wat je bedoelt aangaande dat hipsterig karakter, die bands zijn geen black metal in mijn ogen, misschien eerder postmetal met een bm-geluid, whatever. Het kan me bij nader inzicht geen kloten schelen. Vroeger ging ik mij daar nog druk in gemaakt hebben… Sinds MPR tot leven kwam zijn er inderdaad hier en daar wat rotte paddenstoelen uit de grond geschoten, alhoewel enkele van de bands op dat label al bestonden voor de oprichting ervan. Black metal moet vooral gemeend zijn. Verder ga ik daar niet over uitwijken.

Een tweede opmerkelijk verschil is dat de scene in Nederland sterk geconcentreerd is rond bepaalde steden zoals Utrecht of Tilburg. In België is er niet bepaald één stad die sterk aan het genre gelinkt wordt en de scene lijkt me heel versnipperd. Zijn er Belgische collega’s waar jullie een zekere verbondenheid mee voelen?
A: De bands waar we een bepaalde verbondenheid mee voelen zijn bands met een gelijkaardige aanpak: Perverted Ceremony en Moenen of Xezbeth bijvoorbeeld. Ik denk dat het daar zo ongeveer wel zal bij blijven. Zoals we hierboven ergens zeggen, is de scene in België meer geconcentreerd rond labels in plaats van rond steden.

Het laatste verschil zit ‘em in live optredens. Vele Nederlandse bands zijn live actief wat bv. op een festival als Roadburn zelfs resulteerde in een dag die in 2019 volledig aan black metal opgedragen werd. Veel Begische bands van de nieuwe lichting – denk bv. aan degene die hun spul via Medieval Prophecy Records zien verschijnen – heb ik bij mijn weten nog nooit zien optreden. En dat vind ik jammer want ondanks het potentieel van onze scene en de talrijke black metal optredens, lijdt het live circuit mijns inziens aan bloedarmoede. Hebben jullie nooit de intentie gehad om live te spelen?
A: We zijn niet van plan ooit live te spelen.

T: Tjah, en wat voor black metal zie je dan die dag op Roadburn… Soms duiken de gedachten wel eens op om live te spelen, maar deze worden al snel links gelegd. Hiervoor hebben we zes mensen nodig op het podium, en daar staan we niet voor te springen. Als je het de eerste keer verkloot live, dan heeft dat gevolgen. Niet dat we daarmee inzitten, maar live spelen interesseert ons gewoon niet door alle zever die erbij komt kijken. Forbidden Temple is een opname-project. We focussen ons liever op de volgende releases in plaats van nummers te repeteren om ze live te brengen.

Tenslotte nog even terugblikken op de voorbije bizarre weken. Hoe hebben jullie de lockdown periode n.a.v. Covid19 ervaren en zijn er lessen die jullie hieruit hebben getrokken?
A: Ik heb het geluk gehad om tijdens de Corona-crisis volledig doorbetaald te worden en veel minder te werken. De zee aan vrije tijd is wel opgevuld geraakt, verschrikkelijk veel muziek beluisterd, gelezen en alles op het gemak gedaan. Voor mij mocht die lockdown nog wat maanden langer geduurd hebben. Het enige vervelende was om al die tijd te hebben, en eigenlijk niets te kunnen opnemen. Mochten al die restricties er niet geweest zijn, hadden we weer een paar demo’s bij… Ik hoop in ieder geval wel dat de wereld zoals die nu bestaat lessen trekt uit heel die crisis. Niet meteen over die ziekte maar over de manier waarop we met z’n allen te veel werken, te veel met dingen bezig zijn die er niet toe doen.

T: Met Forbidden Temple hebben we helaas niets kunnen doen in deze periode… Mijn tijd werd opgevuld met nieuwe biertjes proeven, nog meer bezig zijn met muziek dan anders, nu en dan eens een film bekeken of wat boeken op aanraden van Agaliarept gelezen, en veel gewandeld in de Vlaamse bossen! Geen lessen uit getrokken, met een grijns de chaos toegelachen…