interviews

Sun Worship – Het is fijn om met twee te zijn

De toekomst van Sun Worship leek met het vertrek van gitarist/zanger Felix-Florian Tödtloff even aan een zijden draadje te hangen. Voor buitenstaanders althans, want de creatieve kracht achter deze Duitse band is in handen van zanger/gitarist Lars Ennsen en drummer/zanger Bastian Hagedorn. Die eerste trokken we na Sun Worship’s show in Tilburg aan de mouw voor een interview dat zich enkele weken later voltrok. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Dag Lars, hoe verliep de recente “Emanations of desolation” tour?
Hey Johan, de tour verliep best goed! Hij kwam vrij spontaan en op korte termijn tot stand door verder te borduren op een paar data die al eerder vastlagen. Over ’t algemeen is oktober een zeer drukke concertmaand, maar we slaagden erin om elke avond een show te hebben, de rijafstanden waren beperkt en bijna elke show was op de één of andere manier wel speciaal voor ons. Best tevreden over het resultaat dus!

Tegenwoordig bestaan tours regelmatig uit packages van twee of drie bands die dagelijks aangevuld worden door lokale support bands. Jullie gingen echter alleen de hort op, waardoor het publiek grotendeels speciaal voor jullie komt. Ik was aanwezig op de show in Tilburg en vond het een geslaagde avond: enkel Sun Worship die een uur speelt en basta. Een formule die naar meer smaakt of is het toch beter om met een gelijkgestemde band de baan op te gaan?
Normaal gezien touren we met een band die we goed vinden, maar daar was deze keer geen tijd voor. Het kon tevens geen kwaad om eens te zien hoe het zou zijn om een week alleen te touren. Veel avonden waren we ook de enige band op de affiche wat best cool was: je bepaalt zelf de opstelling, geen changeovers, op tijd opkrassen, bier, bier, bier en bed, bed, bed. Hoewel ik het fijn vind om met een andere band te touren, was dit best een toffe ervaring. Ook vanuit het standpunt van concertganger kan ik deze formule wal smaken; ik heb het moeilijk om me op meer dan twee bands per avond te concentreren, vooral als ze dezelfde stijl spelen.

Gitarist/zanger Felix-Florian Tödtloff nam de biezen, waardoor Sun Worship nu als duo in plaats van trio opereert. Waarom verliet hij de band en had dit een invloed op het creatieve proces?
Felix-Florian voelde het niet meer. Fair enough. Sun Worship werd zelfs een tijdje ontbonden. Drummer Bastian en ikzelf zijn echter altijd de creatieve kern geweest en kwamen al snel tot de vaststelling dat we nog niet uitverteld waren. Dus na een break van een half jaar begonnen we met frisse moed en zonder verwachtingen terug te schrijven en repeteren. Ons vertrouwen kreeg een echte boost doordat we beseften dat de band als een duo écht kon werken en het schrijfproces als hecht teamwork gebeurde. In het verleden waren er nogal veel discussies over nummers en delen van songs.

Vergeleken met de twee voorgaande langspelers, klokt “Emanations of desolation” op één uur speeltijd af. Kwam de inspiratie vanzelf?
Dat kan je best zeggen ja! Eerlijk gezegd hou ik zelf niet zo van dubbel LP’s, veertig minuten muziek zou meer dan voldoende moeten zijn, maar soms moet je buiten je comfortzone gaan als dat het resultaat rechtvaardigt. Wat belangrijk is, is dat het album ‘compleet’ aanvoelt. Er was niets gepland en uiteindelijk konden we geen enkel nummer weglaten zonder de eindvisie oneer aan te doen. Het schrijfproces was een uitbarsten van pure energie en we slaagden erin om die energie in de opnames te capteren. Hier ben ik best trots op.

Ik hou van de organische sound van de nieuwe plaat en was best curieus te zien hoe jullie het er live vanaf zouden brengen. Ik moet zeggen dat het geluid dik in orde was! Moet je andere of extra pedalen en materiaal gebruiken nu de band ‘enkel’ uit één gitaar en een drum bestaat?
Ik gebruik twee signalen met een verschillende distortion en reverb pedaal met elk hun eigen versterker met verschillende eq settings. Nothing super fancy. Ik heb een reverb pedaal met nogal vreemde karakteristieken, een soort van geheim ingrediënt, hij is een beetje noisy en kieskeurig en misschien ook wel een beetje kapot, maar hij maakt een groot deel uit van de totaalsound die ik probeer te creëren met slechts één gitaar. Ik heb hem al eens proberen vervangen, maar vond geen goed alternatief.

Jullie speelden de avond in Tilburg enkel nieuw materiaal. Is het onmogelijk geworden om de oudere songs zonder een tweede gitaar te spelen? Nooit overwogen om er opnieuw een tweede gitarist bij te betrekken?
We speelden vroeger veel van de oudere songs ook met enkel één gitaar en sommige lenen zich daar perfect toe. De reden dat we deze keer enkel nieuw materiaal speelden is dat we hier gewoonweg zin in hadden, omdat het andere materiaal…wel ja, oud is. We hebben de idee van een extra gitarist even overwogen, maar we zijn twee weirdo’s die liever onder ons optrekken, iets wat niet alleen onszelf maar ook anderen ten goede komt. Being a two-piece rules.

Sun Worship maakte altijd al gebruik van de dynamiek van twee zangers. Nu zingt drummer Bastian Hagedorn ook. Zelf drummer zijnde, merkte ik op dat hij niet met gekruiste armen speelt, maar een open houding heeft waarbij hij zijn ride en china cymbaal aan dezelfde kant van zijn hi-hats heeft staan. Is dit om beter te kunnen zingen omdat op deze manier je borstkas en longen meer open staan?
Ha, goed punt. De eigenlijke reden is echter dat hij een linkshandige is die op een rechtshandige kit drumt. Hij bespeelt de ride en hi-hat met zijn links hand, en het zou waarschijnlijk moeilijk zijn om anders aan de ride te geraken…denk ik?

Sun Worship is een band die de geluidselementen en visuele aspecten zoals artwork en logo van black metal hanteert, maar niet qua persoonlijke presentatie van de bandleden. Dit leverde jullie soms verwijten van “hipster black metal” of “untrue” op. Beschouwen jullie Sun Worship zelf eigenlijk als een black metal-band en wat zijn volgens jou de minimumcriteria waaraan een metal-band dient te voldoen om als “black metal” bestempeld te kunnen worden?
In principe hou ik me niet met labeltjes bezig. Ik beschouw ons als een heavy metal-band, punt aan de lijn. Ik erken echter dat in geval van black metal de dingen wat meer gecompliceerd zijn. Als je aanneemt dat het volledig buiten beschouwing laten van de mening van buitenstaanders centraal staat in black metal, dan heb ik er geen probleem mee om Sun Worship als een black metal-band te bestempelen aangezien we muzikaal en spiritueel gezien bepaalde essentiële aspecten van het genre bevatten. De regeltjes over wat “true” is en wat niet, werden ooit gepostuleerd door een bende 17-25 jarige jongeren die de dag van vandaag fysiek, creatief of spiritueel dood zijn en/of goed cashen wegens hun verleden op eerder grote en “untrue” evenementen. Het komt erop neer dat er tegenwoordig niet zo veel mensen meer rondlopen met een orthodoxe visie op black metal die ik respecteer. Ik meen echt dat mensen zich over het feit moeten zetten dat black metal an sich een zeker gewicht en waarden zou hebben voor de protagonisten, want indien dat het geval was, zou 99% ervan niet bestaan. Dat gezegd zijnde beschouw ik Sun Worship niet (langer) als een black metal-band, simpelweg omdat ik niet voel dat we dat nog zijn. De minimum criteria gaan voor alle kunstvormen op: je moet bereid zijn om er bloed, zweet en tranen in te steken, jezelf voortdurend uit te dagen, het gevecht met jezelf aan te gaan en je ego niet groter te laten worden dan je creaties.

In een oud interview met Echoes and Dust las ik een statement van jou waarin je zei dat “black metal has been dead for at least 20 years, for better or worse.” Wat is het nut omblack metal te spelen als je van mening bent dat het beste 25 jaar geleden reeds werd gedaan. Dan kan je evengoed thuis blijven en Darkthrone -platen opzetten, niet? Er moet toch minstens één goede reden zijn die rechtvaardigt waarom Sun Worship een band is die de stijl van black metal speelt?
Opnieuw een beetje wat ik net vertelde. De term en de waarden die aan black metal vast hangen, staan alle lange tijd in de uitverkoop. Slechts weinigen zijn er wat mij betreft in geslaagd om sindsdien – al is het maar een klein beetje – een deel van die ingesteldheid te capteren. Dat is natuurlijk super subjectief en verdomme man, ik probeerde toen enkel een arrogant sarcastisch punt te maken, ok? Aan de andere kant zijn er veel recente bands en platen die ik respecteer en waarvan ik geniet en die volgens mij als black metal bestempeld kunnen worden. De oprichting van Sun Worship was om tegemoet te komen aan een oude duivelse jeuk die in 2009 heel acuut begon te kriebelen. Niets meer, niets minder. Thuis blijven en oude Darkthrone-platen spelen lijkt me trouwens nog niet eens zo’n gek idee, hoewel het in mijn geval eerder “Soulside journey” zou zijn, haha!

De inspiratie voor teksten en artwork lijkt me grotendeels om natuurlijke taferelen te draaien, hoewel de band haar roots in een grootstad als Berlijn heeft. Heb je beide werelden nodig in het leven om te kunnen functioneren?
Onze teksten gaan over veel maar dan dat hoor, je doet ze een beetje te kort. Hoe dan ook zou ik graag willen claimen dat ik liever in een minder bevolkt gebied zou wonen maar het feit dat je niet verwacht wordt met iedereen (die je ontmoet) interactie te hebben, maakt het stadsleven veel gemakkelijker voor de doorsnee sociofoob. Het zou natuurlijk veel leuker zijn als alle toffe, rare mensen in een klein dorp in de heuvels zouden samenhokken, maar de realiteit is dat ik in de stad vastzit wegens mijn werk, en dat is waarschijnlijk hetzelfde voor de anderen. Ik probeer de stad echter te ontvluchten wanneer mijn luie aard het toelaat.

Het artwork is prachtig en sluit perfect aan bij de emoties en muziek. Waar werd de foto genomen?
Merci! De foto is genomen in Cuevas de Artá op Mallorca en werd later gemanipuleerd om het gewenste resultaat te verkrijgen. Er was een sterke resonantie tussen die plaats en de – toen nog niet volledig afgewerkte – plaat, zelfs voor de foto genomen werd.

Tussen de laatste twee platen door verscheen een liveregistratie getiteld “Eleven four fifteen” die verwijst naar de datum van jullie optreden op Roadburn. Beschouw je Sun Worship eerder als een live dan studio-band?
Zelf maak ik dat onderscheid eerlijk gezegd niet. De live-plaat kwam uit omdat we dat waardig vonden. Ze capteert de band op een bepaald punt in haar tijdlijn dat nu lang geleden lijkt, maar nog steeds significant is. Kortelings nadien begonnen we aan een inspannend schrijfproces voor wat “Pale dawn” werd. Toen we in september van dat jaar terug naar Tilburg gingen, was die plaat bijna af en was de band ietwat een andere entiteit.

Al jullie releases, zij het een demo, split of album, werden via een ander label uitgebracht. Verkiezen jullie onafhankelijk te blijven in plaats van een handtekening onder een meerplatencontract te zetten?
Geen handtekeningen, nooit, geen plannen en geen spijt! Het was deels toeval dat de dingen liepen zoals ze liepen maar momenteel zijn we erg blij dat de nieuwe plaat via Vendetta Records uit kwam.

Je maakt sinds een tweetal jaar ook deel uit van Unru, waarmee Sun Worship in 2013 een split uitbracht. Ik kon hun plaat “Als Tier is der Mensch nichts” uit 2016 best smaken. Mogen we snel nieuw werk verwachten?
Het blijft riskant hier omtrent verwachtingen te hebben, maar we hebben ondertussen wel aan nieuw materiaal gewerkt dat we hopelijk in de niet zo verre toekomst kunnen uitbrengen.

Het duurde drie jaar alvorens “Emanations of desolation” er was. Gaat het opnieuw zo lang wachten worden op een opvolger?
Geen plannen maken, kwam ons in het verleden goed uit. Totaal geen idee dus!

The Great Old Ones – Alles is een kwestie van emoties

Cosmocism” is alweer het vierde album van de Franse “horror metal” band The Great Old Ones en de ideale gelegenheid om zanger-gitarist Benjamin Guerry even te onderwerpen aan enkele vragen over muziek, emotie en natuurlijk… Lovecraft. (XAVIER)

Cosmicism” combineert de invloeden van vorige albums in een veel coherentere stijl. Hoe zou je die zelf omschrijven?
Het is ons vierde album, dus ik denk dat we steeds meer controle hebben over ons geluid en onze identiteit. Maar het is een logische vooruitgang, omdat we voor al onze albums hebben geprobeerd om niet tweemaal exact hetzelfde te doen. Geen revolutie dus, maar een evolutie. Er zijn meer melodieën, het is epischer, en altijd dramatisch en intens omdat het onze stijl is. Alles is een kwestie van emoties.

Hoewel het Lovecraft-thema al vaker is gebruikt, inspireert het nog steeds veel bands. Wat is volgens jou de reden voor deze fascinatie?
Metalartiesten en -luisteraars houden van een compleet en samenhangend universum, zoals Tolkien bijvoorbeeld. Lovecraft plaatste veel van zijn verhalen tegen een echte achtergrond, in de normale wereld. Hij voegt daaraan bekende kaders, kwade entiteiten, een nihilistische kant, een fascinatie voor de zwartheid van de zee en de kosmos toe. Dat alles past perfect bij metalmuziek en diens publiek.

Frankrijk staat bekend om zijn death metal bands. Hoe moeilijk is het voor jullie om een naam te maken in die scène?
Ik denk dat dit vooral vroeger opging. Bijvoorbeeld met bands als Loudblast, Gojira, Scarve, etc. Maar Frankrijk heeft eigenlijk ook al geruime tijd een geweldige black metal scene. Deathspell Omega en Blut Aus Nord worden internationaal extreem gerespecteerd. Zoals in elk land zijn de bands met een soort “carrière” de bands die een eigenheid hebben, een speciale identiteit. En ik denk dat wij die ook hebben, op onze manier.

Moeten mensen horror waarderen om jullie muziek te begrijpen?
Het is geen verplichting. Er zijn veel verschillende emoties in onze muziek, zoals melancholie en transcendentie. Maar om ons concept goed te begrijpen, is het natuurlijk beter om de horror in literatuur te kennen, vooral dan de Lovecraftiaanse stijl van horrorverhalen. Het lezen van onze teksten is dan ook een goed begin om dieper in te gaan op die verhalen waarover we spreken. Maar evengoed kan je de ogen sluiten en je eigen beelden erbij verzinnen.

Het concept van Lovecraft is de nutteloosheid van het menselijk bestaan tegen een universum dat onverschillig of zelfs vijandig is. Zie je het leven als zodanig?
We moeten het verschil maken tussen het eigen leven dat we leiden en het geloof dat we als mens de ultieme vorm van leven zijn. We zijn zeker onbeduidend ten aanzien van de oneindigheid van het universum, en soms moet de mensheid dat onthouden om niet alleen aan zichzelf te denken.

Hoe zit het met live optredens?
Muziek componeren en de studio ingaan zijn interessante kanten van ons werk, maar het hoofddoel voor ons is om een sfeervolle liveshow in mekaar te steken. Dit is het meest directe uitdrukkingsmiddel, met een fysiek geluid en een bijzondere intensiteit. We werken, onder andere, ook veel aan de lichtshow om een Lovecraftiaanse reis aan het publiek voor te stellen.

Wat is je favoriete op Lovecraft geïnspireerde album en waarom?
Ik kan geen volledig album bedenken, over het algemeen hou ik van op zich staande songs. Ik kan je een heel klassiek nummer geven met “The Call of Ktulu” van Metallica. Ik ben trouwens een grote fan van Metallica, al sinds ik een tiener was en er hangt een speciale sfeer rond dit nummer. Het werk van Cliff Burton op de bas is geweldig, en het dramatische gevoel van de muziek maakt het een perfecte Lovecraftian-aanpassing.

Wat is volgens jou het belangrijkste element van je geluid?
Alles is een kwestie van emoties. We willen echt dat elk van onze liedjes beelden genereert in de geest van de luisteraar, een gevoel in zijn of haar lichaam. Daarom hou ik echt van de dramatische kant van onze muziek. Het is een basis van echte emoties.

Totengeflüster – Elke taal heeft een individueel en eigen geluid

In navolging van de geweldige plaat “The faceless divine” van het Duitse Totengeflüster, had ik een gesprek met de band over hoe het er bij hen aan toe gaat. Aan het woord zijn zanger Narbengrund Nihilis (NN) en gitarist/bassist Totleben (TL). (XAVIER)

Totengeflüster is een relatief nieuwe band, althans naar mijn maatstaven. Heb je daarvoor al muziek gemaakt?
NN: Nou … nieuw is inderdaad relatief, in februari 2013 brachten we ons debuutalbum “Vom Seelensterben” uit en daarvoor hadden we al een paar jaar ervaring. Frostbitten, Egregor en ik waren al actief in bands en Teufeskald was al jarenlang lid van een lokale muziekclub. Alleen Totleben – werkpaard, componist en ontwerper – betrad nieuw terrein met de band op het gebied van muziek maken in het openbaar.

Zijn er Duitse “voorbeeldbands” voor jullie? Is het moeilijk om concerten over de grenzen te krijgen?
NN: Goede vraag, we hebben al met enkele Duitse black metal-bands gespeeld, maar de “scene” beschrijven is moeilijk om eerlijk te zijn. De vraag met de voorbeeldbands is al eenvoudiger: Dark Fortress, Negator, Nocte Obducta, Agrypnie, Imperium Decadence om er een paar te noemen die echt de moeite waard zijn om naar te luisteren.
TL: Narbengrund heeft al zeer spraakmakende artiesten genoemd, waar ik het volledig mee eens ben. Het land van afkomst speelt geen rol, overal zijn er kunstenaars die hun mening of gevoelens op geweldige wijze uiten. Om mijn aanvullende Duitse favorieten te vermelden… The Vision Bleak, Unlight, Wolves Den en Cold World.

Heel veel concerten vallen tegenwoordig haast onder de noemer van een festival. Fatsoenlijke locaties en clubconcerten zijn nog steeds zeldzaam. Niet ideaal voor bands die donkere muziek op het podium willen brengen. Hoe gaan jullie hiermee om?
NN: Concerten krijgen is inderdaad een lastige onderneming, tenzij je een bepaalde status hebt. Ik denk dat veel dingen gewoon een kwestie zijn van de juiste mensen kennen. En met de tijd (en vooral de bekendheid) zal het dan gemakkelijker zijn om de felbegeerde optredens te krijgen.

(c) Rock in Raw

Het internet heeft veel dingen mogelijk gemaakt. Repeteren jullie nog vaak? Hoe komen de nummers tot stand?
NN: Helaas repeteren we slechts om de twee weken. Iets wat deels te wijten is aan problematische werktijden (ploegendienst, weekendwerk, …) en afstand. Natuurlijk is het in zo’n situatie moeilijk om aan onze nummers te werken door gewoon te jammen. Dus is het, eenvoudig samengevat, Totleben die de basis van alle muziek schrijft, waar wij mee werken en idealiter iets toevoegen aan het idee. Maar, die eerste ideeën komen dus zelden van andere bandleden en je zou kunnen zeggen dat hij 90 procent van alle werk doet.

Het nieuwe album “The faceless divine” is weer erg sfeervol. Klopt het als ik zeg dat de Totengeflüster-cd’s allemaal een verhaal vertellen, ook al zijn het geen conceptalbums?
NN: Het is zeker niet verkeerd, ook al was het meer een rode draad in onze laatste twee albums dan een hecht korset dat onze stukken met elkaar verbond. Maar, verhalen worden altijd verteld, ook al zijn het hier eerder korte verhalen, in een soort dagboekvorm. Wij, d.w.z. vooral Totleben en ik, zouden graag nog eens een echt conceptalbum maken waarbij inderdaad muziek en tekst perfect op elkaar afgestemd zijn, zoals in een film. Maar dat kost veel tijd en veel interactie terwijl we tot nu toe voornamelijk alleen in onze donkere kamers hebben gewerkt. Maar ik hoop echt dat het zal werken voor ons volgend album.

De teksten zijn nu bijna allemaal in het Engels. Evolueerde dat spontaan of was het een bewuste beslissing?
NN: Het was eigenlijk een weloverwogen beslissing, waar ik in eerste instantie eerlijk gezegd een beetje aan heb getwijfeld. De reden voor deze beslissing is / was dat we ook veel fans buiten Duitsland hebben en de meeste van hen geen Duits spreken. Dit creëert een onnodige barrière. Ik luister ook graag naar muziek met niet-Engelse teksten, bijvoorbeeld Noors, Zweeds, Fins of Frans. Elke taal heeft iets individueels, zijn eigen geluid. Als je bijvoorbeeld Frans neemt, een taal die op zich op de een of andere manier als “netjes” omschreven kan worden, maar die dan bijvoorbeeld door een black metal-zanger hoort screamen, word het taalbeeld bijna 180° gedraaid. Fins echter lijkt ongenaakbaar, bijna magisch, maar uiteindelijk maken deze talen het moeilijk om de teksten te volgen. En onze teksten zijn vaak emotioneel of tot nadenken stemmend, dus als je ze begrijpt, is het misschien een bonus voor de luisterervaring, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een band gefocust op hermetische verhalen.

Sons Of A Wanted Man – Met allerhande invloeden experimenteren

Het uit Limburg afkomstige Sons Of A Wanted Man doorkruiste de voorbije jaren reeds een groot aantal kleine tot middelgrote zalen in ons Belgenlandje. Maar ook het buitenland laat dit sympathieke vijftal niet links liggen. De zonen van de wanted man werken keihard aan hun band, hun platen en live-sound en dat werpt zijn vruchten af. Zo tekende de band een contract met Les Acteurs de l’Ombre Productions voor de release van “Kenoma“, hun eerste volwaardige langspeler. Het is nog even wachten totdat we deze fysiek in onze handen kunnen houden, maar in afwachting van de release stond de band ons al collectief te woord voor een uitgebreide babbel. (JOKKE)

Het is nog even wachten totdat jullie debuut “Kenoma” op 7 februari zal verschijnen. Hoe strak zijn de zenuwen gespannen?
Voor ons is het meest stresserende op dit moment wel achter de rug. De plaat is volledig opgenomen, gemixt, gemastered en we weten nu ook wanneer ze gaat uitkomen en op welk label dat zal zijn. Alles ligt dus klaar, we hebben er lang genoeg op kunnen broeden en nu zijn we erg benieuwd wat de reacties zullen zijn wanneer we “Kenoma” de wijde wereld insturen. We hebben nu tijd om de release volop voor te bereiden en daar hoort wel een beetje gezonde spanning bij. Ondertussen blijft onze molen ook gewoon draaien en zijn we steeds aan het werken aan nieuwe nummers. Ook dat houdt onze blik scherp naar de toekomst toe.

Voor de release tekenden jullie een deal bij het eclectische Les Acteurs de l’Ombre Productions waarbij jullie, bij mijn weten, de enige Belgische band zijn. Was het een moeilijke labelzoektocht?
We hadden een klein verlanglijstje verzameld met labels waarmee we eventueel een samenwerking wilden aangaan voor deze release. Ergens helemaal bovenaan op dit lijstje stond Les Acteurs de l’Ombre Productions en we zijn enorm blij dat dit uiteindelijk uit de bus is gekomen. Onze sound is verre van evident voor de meeste labels, daarom zijn we ook bewust selectief te werk moeten gaan. Bovendien was er ook nog steeds de optie om het opnieuw volledig DIY te doen, maar met het oog op het bereiken van een internationaal publiek zijn we toch ontzettend gelukkig dat er een match was met LADLO en dat ze ons op relatief korte termijn nog in hun planning hebben kunnen wringen. Veel underground labels hebben het vaak immers ontzettend druk en hebben zowel qua planning als financiën weinig speelruimte om er snel nieuwe releases bij te nemen.
Qua filosofie merken we dat we vrijwel op één lijn zitten met de mensen van LADLO, waardoor de samenwerking voor deze release zelfs nog veel beter verloopt dan we zelf op voorhand durfden denken. Langs de andere kant is dit echter niet zo verwonderlijk wanneer we kijken naar enkele bands waarmee ze al hebben samengewerkt: Au-Dessus, Regarde Les Hommes Tomber, Mur, Wildernessking, Time Lurker,… Stuk voor stuk pareltjes van releases waar we zelf eigenlijk grote fan van zijn.

Twee van de drie voorgaande EP’s werden in eigen beheer uitgebracht, maar ondanks jullie DIY-aanpak verscheen de “Awakening” EP uit 2018 in een mooi afgewerkte gelimiteerde cassettebox die allerhande leuke hebbedingetjes zoals een poster, een plectrum, een patch, twee buttons, een totebag en een shirt bevatte. Zijn jullie zulke zaken in de toekomst ook nog van plan of is de vrijheid nu beperkter door bij een label te zitten?
Die DIY-aanpak is voor ons erg belangrijk dus het geeft ontzettend veel voldoening wanneer mensen dit weten te appreciëren. Zo belandt ons werk niet enkel in een cd-rek, maar bijvoorbeeld ook boven de haard, zoals bij de houten cassettebox. (En hopelijk niet IN de haard!)
Het is een hoop werk, maar we doen liefst zoveel mogelijk zelf. Gelukkig voor ons hoeven we totaal niet aan vrijheid of creativiteit in te boeten nu we met LADLO samenwerken. Integendeel, zij geloven zelf ook in deze aanpak en bieden ons de juiste ondersteuning om dit verder uit te bouwen. Dat wil zeggen dat we de lijn dus zullen doortrekken en dat er een speciale editie van “Kenoma” zal uitkomen. Dit zijn we momenteel zelf nog volop aan het voorbereiden. Wat het concreet zal zijn kunnen we nog niet prijsgeven. Het zal iets zijn wat we zelf nog nooit gedaan hebben, dus ook voor ons is het ontzettend spannend.

Jullie debuut langspeler kreeg de naam “Kenoma” mee, wat Grieks is voor “leegte”. In de gnostiek staat het tegenover “Pleroma”, wat Grieks is voor “volheid” en verwijst naar de volheid, de structuur en verblijfplaats van de goddelijke wereld. Niet toevallig is dit ook de titel van het laatste nummer. Is er sprake van een overkoepelend thema in de songteksten?
Het concept “Kenoma/Pleroma” kwam naar voren tijdens de research voor het nummer “Kenoma” en vormt respectievelijk het vertrekpunt en het eindpunt van de plaat. Zonder dat het echt een overkoepelend thema is, geeft het ons de mogelijkheid om de luisteraar een bepaald pad te laten afleggen doorheen de plaat.
In de nummers komen heel uiteenlopende thema’s aan bod: de manier waarop we soms omgaan met onze medemens, met de planeet of met dieren, maar ook een paar persoonlijke issues zitten erin verwerkt. Vaak wordt er vertrokken vanuit een soort verontwaardiging waarin negatieve gevoelens zitten verwerkt. Hier staat echter tegenover dat het proces dat zich doorheen de plaat afspeelt in feite positief van aard is: door te vertrekken vanuit een status van ‘leegte’ creëren we de mogelijkheid om bepaalde zaken in vraag te stellen en vervolgens ons bewustzijn in te kleuren met nieuwe inzichten die onze persoonlijke ideeënwereld verrijken. Zo staat elk nummer in feite symbool voor bepaalde ideeën die werden verworven tijdens het schrijven van dit album. Ideeën die wellicht niet konden ontstaan door een ‘leegte’ die eraan voorafging. Telkens je de plaat na afloop omdraait en van het nummer “Pleroma” terug naar “Kenoma” gaat, begint het proces dus opnieuw.
Iedereen die de tijd neemt om het album te beluisteren is uiteraard ook vrij om er zijn of haar eigen ding mee te doen, dat is voor ons vanzelfsprekend. Daarom heeft het misschien op dit moment weinig zin om er op inhoudelijk vlak nog dieper op in te gaan. Maar je kan geen driekwartier aan ‘atmosferische’ herrie maken zonder je af te vragen wat je wil dat mensen ervan zullen opsteken.

Muzikaal gezien tappen jullie uit een modern post-black metal/shoegaze-vaatje. Jullie roots liggen op de “Ascension/3rd sun” EP echter eerder in de stoner en hardcore scene waarvan de normen en waarden nogal eens kunnen contrasteren met die uit het black metal-wereldje. Wat was de trigger om meer elementen uit black metal te intrigeren in jullie sound?
Ascension” en “3rd Sun” dateren natuurlijk nog vanuit de periode dat de band nog niet zo lang bestond. Sons Of A Wanted Man is dan ook begonnen als een donkere instrumentale post-rockband en is van daaruit verder beginnen evolueren. In 2015 was de basis grotendeels gelegd, maar welke weg we zouden inslaan lag nog volledig open. Bovendien hebben we allemaal ook heel verschillende achtergronden: de ene heeft in death metal bands gespeeld, de andere komt uit de thrash metal, de rest uit de post-rock,… Op creatief vlak was deze band voor ons allemaal een gloednieuw avontuur dat ons de mogelijkheid gaf om volop te experimenteren met allerhande invloeden.
De genremix waarin we ons op dit moment bevinden, is toen eigenlijk heel organisch gegroeid omdat we ook op individueel vlak al deze uiteenlopende invloeden hebben. We vinden onszelf momenteel dan ook niet meteen een (post-)black metal band. In essentie vertrekken wij steeds vanuit post-metal en beginnen we van daaruit te experimenteren met elementen uit black metal, post-rock, hardcore, shoegaze, etc. De grote mate van black metal invloeden op deze plaat is echter wel te wijten aan het feit dat velen van ons al lange tijd geïntrigeerd zijn door dit genre en omdat het wonderbaarlijk goed weet te blenden met onze andere invloeden. Door blastbeats en snijdende riffs te gebruiken creëren we voor onszelf ook meer mogelijkheden om zowel onszelf als de luisteraar te verrassen met een intensiteit die we in traditionele post-rock en post-metal niet meteen vonden. Maar we zullen wellicht een band zijn die steeds nieuwe invloeden blijft zoeken. Zo laten we in het nummer “Under a lightless sky” al weten dat we niet echt vies zijn van een streepje death metal links en rechts, een evolutie die zich stiekem ook doorzet in de nummers waar we op dit moment nog aan werken.

(c) David Hartl

Jullie sound is een evenwichtsoefening tussen enerzijds blastbeats en agressieve elementen en anderzijds emotionele en melodieuze passages. De afsluiter “Pleroma” richt zich grotendeels op jullie mellow kant, maar is eerder een soort van outro. Nooit aan gedacht om de extremen nog meer uit mekaar te trekken en ook eens een ‘echt’ nummer te schrijven dat zich puur op een akoestische of ingetogen sfeer concentreert? Of dient het evenwicht binnen elke song in balans te zijn?
Na onze “Black days black dust” EP moesten we op zoek gaan naar manieren om rustpunten te creëren in een plaat. Met het idee van deze full length in het achterhoofd probeerden we nummers met meer contrasten en meer dynamiek te creëren, zonder onszelf te veel regels op te leggen of volledig te breken met onze oudere nummers. Onze eigen extremen zoeken we momenteel dus meer op door te experimenteren met tempo’s, grooves en melodieën in plaats van bijvoorbeeld een akoestische sound toe te voegen. De originele intentie van “Pleroma” was dan ook om een soundscape te maken die een rustpunt in de plaat moest creëren, maar uiteindelijk is het uitgedraaid tot een echt studionummer dat een volwaardige plaats verdiende op de plaat, ondanks het feit dat het voor ons een compleet atypisch nummer is. Maar misschien dat het een inspiratiebron kan zijn om hier in de toekomst nog meer mee te experimenteren, we zullen zien wat de toekomst brengt!

De plaat klinkt alvast als een huis! Wie verzorgde de sound en waar werd “Kenoma” ingeblikt?
Heel erg bedankt, het doet ons oprecht veel deugd om dit te horen! We zijn zelf erg veel met onze sound bezig omdat we beseffen hoe belangrijk dit is voor deze band. Maar onze kennis is uiteraard ook beperkt dus hiervoor hebben we het geluk omringd te zijn door een paar mensen die hier veel beter in thuis zijn dan wij. We hadden iets voor ogen en hiervoor hadden we de juiste personen rond ons nodig die we vertrouwden als klankbord. Zo werken we bijvoorbeeld al een tijdje samen met de jonge getalenteerde sound engineer Joren Knieper om onze live-sound zo goed mogelijk te verzorgen.
Voor de pré-productie van de plaat zijn we naar Neon Cactus Studios gegaan in Genk. Thomas kan als geen ander onze ideeën omzetten naar een technisch kader dat werkt in de studio. Bij hem zijn we onze sound en de nummers gaan finetunen voordat we naar Studio Jupiter in Tongeren trokken waar Koenraad de pees erop heeft gelegd en waar we samen de plaat volledig hebben opgenomen en gemixt. Tijdens dit proces hebben we opnieuw heel ons sound-team als klankbord gebruikt om tot een professionele mix te komen. Na drie verschillende testmasters is ons oor uiteindelijk gevallen voor de mastering van Magnus Lindberg uit Stockholm. Zijn mastering gaf de nummers de juiste afwerking qua kleur en dynamiek die we zochten. Heel verrassend is dit eigenlijk niet, aangezien hij deel uitmaakt van het iconische Cult Of Luna en ook de mastering verzorgde voor o.a. Russian Circles, Alcest, Thot en pg.lost. Uiteindelijk is het voor ons een lang leerproces geweest dat we als band zijn ondergaan, maar we zijn zeer gelukkig met het resultaat op “Kenoma“.

Het nummer “Canine devotion” wordt voor een groot deel gedragen door hemelse vrouwelijk zang. Wie is deze dame en zal zij live ook soms van de partij zijn om deze songs net dat extra laagje te geven?
Dit live brengen is voor ons niet meteen aan de orde, maar we zijn wel ontzettend blij dat Isa Holliday van Slow Crush wilde meewerken aan deze plaat. De idee om een ander stemgeluid in een nummer van ons te steken begon al te borrelen tijdens een weekend in Frankrijk in mei 2017. Het duurde echter nog tien maanden voor dit idee al iets concreter werd. Toen speelden we in Berlijn één van de vele shows die we uiteindelijk met Slow Crush samen zouden spelen. We dachten dat de mix van Isa haar stem met onze sound wel een interessant geheel zou kunnen zijn en tot ons groot plezier blijkt dit op “Canine devotion” wel degelijk heel goed te werken. Ondertussen is ook Slow Crush helemaal internationaal aan het doorbreken met een intens tourschema en ons respect voor deze hardwerkende band is sindsdien alleen maar blijven groeien.

In 2018 deelden jullie het podium met Deafheaven en Inter Arma, twee bands waarvan de invloeden me niet te ontkennen vallen. Hoe kijken jullie op deze concertavond terug en wat vinden jullie van de kritiek die het controversiële Deafheaven soms ten dele valt?
Voor het eerst in die grote zaal van Trix spelen was echt een onwaarschijnlijke ervaring. Bovendien was het verre vanzelfsprekend dat wij er die avond speelden. We waren uiteindelijk de enige lokale support band tijdens deze tour, wat op zich al een bijzonder unieke kans is. Maar we hebben de voorbije jaren erg vaak in Antwerpen kunnen spelen en dankzij de hulp van mensen die in ons geloven hebben we dit kunnen realiseren. We zijn dan ook ontzettend blij dat er al veel volk zo vroeg bij was om ons te checken, waardoor de zaal al lekker vol zat. Dat is sowieso al een heerlijk gevoel.
Dat een band als Deafheaven kritiek krijgt omdat ze simpelweg zichzelf zijn en gewoon lekker hun eigen ding willen doen is voor ons gewoon belachelijk. Wie zijn wij ook om daarover te oordelen? Gelukkig zijn er nog meer dan genoeg mensen die inzien dat deze band gewoon prachtige platen aflevert en stiekem vinden wij het ook wel leuk dat ze buiten de lijntjes durven te kleuren. Het is ook niet voor niets dat ze op tour kunnen met gerenommeerde namen als Carcass en Emperor. Zij werken er immers ook keihard voor en daar kunnen we enkel maar respect voor hebben. Ook die avond in de backstage waren zowel de mannen van Inter Arma als Deafheaven gewoon keihard zichzelf: heel down to earth en relaxed. We hebben de volledige show ook gespeeld onder goedkeurend oog van George Clarke van Deafheaven. We hadden vernomen dat ze onze muziek al op voorhand hadden geluisterd en zijn commentaar achteraf was ook lovend. Dus ook qua wederzijds respect zat die avond meer dan snor. Het team van Trix levert dan ook heel goed werk en doet er ook echt alles aan om artiesten op hun gemak te stellen. En ook voor hen was het blijkbaar een leuke ervaring om ons op hun podium te hebben want we mochten een tijdje later nog eens terugkomen om samen met Birds in Row en Great Grief in het café te spelen. Zo hebben we het natuurlijk graag!

Jullie hebben reeds een minitour doorheen Oost-Europa ondernomen. Hoe verliepen deze optredens vergeleken met jullie verwachtingen? Kenden ze Sons Of A Wanted Man daar al een beetje of was het echt de eerste kennismaking voor het publiek ginder achter? Hoe waren de reacties?
Oost-Europa is ons gelukkig niet vreemd. We zijn er de voorbije jaren meerdere keren naartoe getrokken om er een paar kleinere tours te doen. Het doel was deze keer echter om eens een aantal nieuwe landen te ontdekken en zo zijn we dan aan onze allereerste shows in Slovenië, Kroatië en Roemenië geraakt.
Zoals dat natuurlijk gaat bij praktisch elke underground tour is de ene avond de andere niet: sommigen vallen een beetje tegen, terwijl anderen dan weer onvergetelijk goed zijn. Daar gaan we ook niet over liegen. Maar zelfs op de avonden dat de opkomst minder is, zijn de reacties nog steeds ontzettend positief. Het is dan ook een beetje op avontuur gaan natuurlijk: je ontmoet veel verschillende mensen, je komt op unieke plekken, doet elke dag weer nieuwe ervaringen op. Je maakt prachtige momenten mee, maar soms kan het ook gewoon ontzettend kut zijn. Maar eerlijk gezegd: we love it all! Onze ervaring is vaak ook: hoe verder we rijden, hoe zotter de shows worden. Zo zit onze eerste (en voorlopig jammer genoeg ook nog onze enige) show in Polen uit 2017 voor altijd in ons geheugen gegrift als één van de meest geflipte avonden van ons leven. Het publiek werd gewoon compleet gek tijdens elk nummer en halverwege de show waren onze setlists onleesbaar geworden omdat ze doordrenkt waren van het zweet. Achteraf hebben we ook urenlang moeten poseren met mensen die met ons op de foto wilden, alsof de Beatles in Zuid-Polen speelden!
Onze eerste show in Roemenië was toch wel een hoogtepunt. We speelden in één van de beste underground zalen van Timisoara, de support band uit Transsylvanië speelde beenharde death metal en we waren héél aangenaam verrast met de massale opkomst voor onze show die avond. Je weet dus nooit echt wat je kan verwachten in deze landen. Zo was onze eerste passage in Slovenië onvergetelijk op een heel andere manier. Na onze show kwam een jonge vrouw ons uitgebreid bedanken omdat we haar die avond op een bepaalde manier gemoedsrust konden schenken met onze muziek. Een paar uur eerder zat ze nog op de begrafenis van haar eigen grootmoeder en tijdens onze muziek vond ze eindelijk de tijd om haar tranen de vrije loop te laten. Dat we op dergelijke momenten mensen op emotionele wijze kunnen raken, maakt het voor ons ook de moeite waard. Na de show hebben we nog lang samen aan de toog gezeten en kennis gemaakt met de unieke Sloveense zwarte humor.

(c) Lies Gaethofs

Voor het elf minuten durende titelnummer werd een videoclip opgenomen. Hoewel deze erg professioneel oogt, vind ik het ergens een gemiste kans dat de video elf minuten lang focust op de band die staat te spelen. De songlengte leek me ideaal voor een meer verhalend of filmisch scenario, niet?
Voor ons was het op dit moment vooral belangrijk om een videoclip te hebben die onze energie als live band naar voren weet te brengen. Live spelen is ook gewoon ontzettend belangrijk voor ons en qua promo voor optredens naar de toekomst toe hebben we dus bewust gekozen voor een clip die focust op de band. Toen we aan de plaat werkten hadden we het gevoel dat het nummer “Kenoma” de energie van de plaat goed wist samen te vatten. Dus als er één nummer was dat we absoluut wilden gebruiken, dan was het dat wel. Toevallig duurt dat nummer inderdaad wel een dikke elf minuten. Het was dus de uitdaging om dat visueel interessant te houden. Hiervoor gaan al de credits naar Jens De Vos (van Panda Productions en gitarist van Off The Cross) die in het verleden al werkte met o.a. Aborted, Danko Jones, Carnation, Diablo Blvd, Evil Invaders, etc. Het was voor ons de allereerste keer dat we een videoclip maakten en Jens heeft dit heel erg goed aangepakt en ons bijzonder goed begeleid tijdens heel dit proces.
We hebben dus niet gekozen voor een verhalend scenario, maar de locatie was voor ons wel erg belangrijk. De keuze voor de koolmijn van Beringen is ook niet zomaar gebeurd. Dit jaar is het exact 30 jaar geleden dat de koolmijn in onze thuisstad werd gesloten maar de band tussen de inwoners en de mijn is nog steeds heel groot. Zelf hebben we ook familie en kennissen die er jaren in het stof hebben gewerkt.

Wat staat er de komende maanden nog zoal op de planning ter promotie van “Kenoma”?
Op dit moment zijn we onze planning voor volgend jaar aan het voorbereiden. We willen uiteraard zoveel mogelijk goede kansen grijpen om onze plaat aan de man te brengen wanneer hij officieel uitkomt op 7 februari. Een eerste belangrijk hoogtepunt hier rond is uiteraard onze release show op 1 februari in de gloednieuwe concertzaal van Club 9 in onze thuishaven Beringen. Ondertussen zal de PR-molen van ons nieuw label ook volop draaien. We kijken ernaar uit wat een Frans label ons qua visibiliteit bij onze zuiderburen en in de rest van Europa zal opleveren. Op dit moment nemen we ook zoveel mogelijk kansen aan op vlak van publiciteit. En ook niet onbelangrijk: binnenkort zullen we nog wat nieuwe muziek vanop de plaat loslaten. We zijn alvast benieuwd naar wat de reacties zullen zijn!

Hoe ver reiken jullie ambities met Sons Of A Wanted Man?
Toen we met deze band begonnen hadden we absoluut geen idee welke verwachtingen we mochten koesteren, maar een paar jaar verder blijven onze ambities groeien. In de eerste plaats blijft het voor ons belangrijk om leuke muziek te maken waar we voldoening uit halen. Deze band is dan ook ontstaan vanuit de absolute noodzaak om deze uitlaatklep te hebben.
Gelukkig kunnen we als hardwerkende underground DIY-band toch al een hoop zaken van onze bucketlist kunnen schrappen. We prijzen ons ontzettend gelukkig dat we de afgelopen jaren de kansen hebben gekregen om te kunnen spelen op plekken als Trix, Het Bos, Magasin 4, Botanique, Muziekodroom, Rock Herk, Antwerp Metal Fest,… en tal van grotere en kleinere zalen in binnen- en buitenland waar we onvergetelijke ervaringen hebben beleefd. Als we hierop verder kunnen bouwen en ondertussen plaatjes kunnen blijven verkopen, interessante mensen kunnen ontmoeten en met nog meer inspirerende bands kunnen spelen dan kunnen we niet anders dan verder blijven genieten van dit avontuur.

Bezwering – Afschuwelijkheden, ondood en folkloristisch kwaad

Wederganger is dood. Lang leve Bezwering. Onder de indruk van het recente live debuut van deze nieuwbakken Gelderse formatie op Unholy Congregation Fest en de eerste twee voortekenen die zich op tape manifesteerden, doorploeterde ik de Gelderse drek om aan Alfschijn’s mouw te trekken. (JOKKE)

Twee weken geleden speelden jullie de eerste Bezwering show op het Belgische Unholy Congregation fest. Tevreden over hoe de show en de avond verliep?
Ja, we kijken terug op een geslaagde eerste manifestatie. We hebben al een poos toegewerkt naar het moment waarop we voor het eerst onze schepsels ten gehore zouden brengen en het was tijd om de geest uit de fles te laten. Het voelde goed en het smaakt naar meer! Binnenkort volgt in het Gelderse Ede onze tweede show.

Niet alleen ikzelf maar velen met mij waren heel benieuwd naar Bezwering. Dat komt natuurlijk door het verleden van enkele leden in het geweldige Wederganger. Die band leek me best wat potten te breken in binnen- en buitenland, maar na vijf jaar hielden jullie het plots voor bekeken. Vanwaar die beslissing om de handdoek in de ring te gooien?
De magie binnen de groep was verdwenen. Ik kijk terug op vijf jaren van geweldige waanzin maar het was uiteindelijk de enige juiste stap. Uit het composterende lijk van Wederganger bloeit inmiddels allerhande nieuwe narigheid op. Zo staan Botmuyl en Gluyperd op het punt om met Hellehond hun eerste album met gore old school black uit te brengen en sluimeren er meerdere nieuwe samenwerkingen tussen oude bekenden.

Toen de oprichting van Bezwering wereldkundig werd gemaakt, leek het alsof dit niet écht een nieuwe band was, maar eerder een doorstart van Wederganger aangezien songschrijver MJWW, de karakteristieke jouw diepe heldere vocalen en de slogan “undeath metal” nog steeds van de partij zijn. Waarom werd toch niet verder gegaan onder de noemer Wederganger?
Bij het pact dat we tijdens de oprichting van Wederganger hebben gesloten, is gezworen om Wederganger op te lossen als de chemie binnen de band ooit zou verdwijnen. Aldus geschiedde. Na het heengaan van Wederganger bleef de ondode thematiek me bezighouden en kwam ik in contact met gitarist Plaag van de band Afgunst. Ook MJWW bleek de roep van het graf te blijven horen, waarop we besloten een entiteit in die geest in het leven te roepen onder de naam Bezwering.

In de vorm van een gelimiteerde tape lieten jullie reeds twee nummers los. Hoe zijn de reacties tot dusver?
Ik heb er eerlijk gezegd nog weinig van vernomen aangezien hij pas een paar dagen uit is, maar we gaan het ongetwijfeld horen de komende tijd…

Op zich vind ik deze twee nummers grotendeels in het verlengde van het Wederganger-materiaal liggen. Na afloop van jullie live debuut, waar vanzelfsprekend meerdere nummers gespeeld werden, vond ik het materiaal wel nét iets meer punch hebben vergeleken met Wederganger. Zien jullie zelf een muzikaal verschil tussen beide bands en vrezen jullie niet dat iedereen voortdurend Bezwering gaat blijven vergelijken met Wederganger?
Een aantal nummers is ontstaan uit ideeën die MJWW en ik in de nadagen van Wederganger hadden maar die destijds niet tot wasdom zijn gekomen, en een aantal is volledig voortgekomen vanuit de nieuwe kern van Bezwering. Er zit ontegenzeggelijk flink wat Wederganger-DNA in Bezwering maar de dynamiek tussen Plaag, Onmens, Onzalige, MJWW en mijzelf zorgt ervoor dat Bezwering naar mijn smaak hooguit een bastaardnakomeling maar zeker geen tweelingbroer van Wederganger te noemen is. De luisteraar mag zich hier vanzelfsprekend een eigen mening over vormen maar om eerlijk te zijn vind ik het niet zo heel interessant wat men er allemaal van vindt.

De twee nummers “Rouwstoet“ en “Nagezeten“ zijn voortekenen van een later te verschijnen plaat. Kunnen jullie al wat meer details loslaten over deze langspeler?
Deze twee nummers zullen ook op het album te horen zijn. Alles is reeds opgenomen en de hoes wordt op dit moment in gereedheid gebracht. Te wachten staat de luisteraar een negental liederen die een scala aan afschuwelijkheden bezingen, voornamelijk geïnspireerd door ondood maar ook door andere vormen van folkloristisch kwaad. De hoop is dat we dit gedrocht in de eerste helft van het volgend jaar los kunnen laten op de mensheid.

De tape en jullie merch zijn (vooralsnog) enkel te koop tijdens live seances. Is dit om de no lifes tegen te gaan die zich op alles wat gelimiteerd is smijten zonder écht om de muziek te geven en hun aankopen nadien op Discogs aan woekerprijzen verkopen?
Het gespuis dat er dergelijke praktijken op nahoudt het zo moeilijk mogelijk maken speelt ook een rol, maar de hoofdreden is dat geen van ons zich geroepen voelt om als postorderbedrijf te fungeren.

Ik merkte rondom mij dat veel mensen hoopten dat het vocaal duel tussen heldere zang en het black metal-gekrijs nog steeds van de partij zouden zijn. Hoewel de geweldige verrotte strot van Botmuyl niet langer van de partij is, speelt Bezwering nog steeds met dit contrast. Op het podium resulteert dat voor jou in enkele (on)dode momenten die je echter perfect weet op te vangen door je middels theatrale gebaren in de muziek in te leven. Is het altijd even gemakkelijk om live in die stemming te geraken? Zijn er pre-show rituelen om in de juiste stemming te geraken?
Het vergt voor mij persoonlijk geen aanloop, het moment waarop ik het podium betreed laat ik alles wat zich daarbuiten speelt achter me en is er niets anders dan datgene waar ik over zing wat er op dat moment door me heen vloeit en wat me beheerst. Ik doorleef simpelweg de verhalen en de sferen. Tijdens het oefenen gaat dit niet veel anders, zo gauw de nummers gespeeld worden is het klaar met het geouwehoer eromheen en is het bittere ernst.

(c) Sylvie Huybrecht

In het Bezwering logo zit een afbeelding verwerkt van een hand dat als het ware uit een graf uitsteekt. Je maakt live ook regelmatig een gelijkaardig gebaar wat een gave link is naar het logo. Verder zien we ook twee dierenschedels waarvan er in een concertsetting ook één op het podium staat. Verder kleden jullie je seances nog aan met (de tegenwoordig haast obligate) kandelaars en zijn jullie tronies verstopt onder hoodies. Indien het visuele “subtiel” blijft heb ik daar geen probleem mee, maar bij bands als Cult Of Fire en Batushka werd het stilaan een circus. Hoe belangrijk is deze podiumaankleding en het visuele aspect voor een band als Bezwering?
Uiterst. Het ultieme doel van een optreden is om de perfecte sfeer neer te zetten, en alles wat er zich bevindt en afspeelt op het podium staat in dienst daarvan. De hele ervaring wordt vanzelfsprekend door meer dan alleen klanken bepaald. Elke handeling, elk object, elke kleur en elke geur om ons heen heeft een betekenis en roept bewust of onbewust een associatie en een stemming op. Dit is geen betekenisloze brocante. Alles wordt doelbewust ingezet om de geest van de toeschouwer en toehoorder te manipuleren in de richting van de sfeer die we hebben willen.

Als ik me niet vergis, hoorde ik live ook een Wederganger-nummer voorbijkomen. Is dat enkel het plan voor de beginperiode van Bezwering te overbruggen of willen jullie het verleden van die band ook in de toekomst nog levendig (of beter gezegd ondood) houden?
We beschouwen die nummers als covers die we, net als andere nummers van bands waar we op de een of andere manier schatplichtig aan zijn, op passende momenten ten gehore zullen brengen maar die zeker geen vast onderdeel van onze set zullen uitmaken.

Hebben jullie nog veel shows gepland de komende tijd?
Nee, we hebben voor nu alleen een optreden met Vaal in Ede staan. We gaan voor kwaliteit boven kwantiteit, zowel qua bands als locaties. We hopen de komende tijd paden te kruisen met bands uit de sterke Vlaams/Waalse scene, die is wat ons betreft toonaangevend!

Naast Bezwering ben je nog actief in tal van andere bands waarvan sommigen nog maar een klein teken van leven hebben uitgebracht. Zo is er het nieuwe Gaistaz, waar ook Bezwering’s Onzalige deel van uitmaakt. Het vocale contrast is ook bij deze band aanwezig, maar muzikaal gezien tapt Gaistaz eerder uit het doom-vaatje. Wat staat er in navolging van de eerste tape met twee nummers verder nog op de planning voor Gaistaz?
Dat is moeilijk te voorspellen. De visie en de creatieve energie zijn er, maar vooralsnog zal Gaistaz alleen een studio-project blijven waarvan op dit moment niet te zeggen is wanneer het weer muziek zal voortbrengen.

Verder is er nog de pagan metal-band :Nodfyr: waarvan in 2017 de EP “In een andere tijd verscheen”. Sindsdien is het stil rond deze band. Was het een éénmalig iets of kunnen we weldra meer materiaal van deze band verwachten?
De kolen branden en het vuur zal naar verwachting volgende jaar weer oplaaien! Het album nadert voltooiing maar onze betrokkenheid bij diverse andere projecten maakt dat dit allemaal wat langer duurt dan gehoopt. We hebben inmiddels twee optredens gedaan en zijn voornemens om vaker de podia te betreden!

Tenslotte verscheen van Knoest dit jaar de eerste langspeler “Dag”, voor mij persoonlijk de band die me van je projecten het minst aanspreekt. Is Knoest een volwaardige band in die zin dat er nog meer platen en misschien ook live shows zullen volgen?
Ik sluit niet uit dat er ooit nog een teken van leven gaat komen, ik hoop van wel maar voor nu kan de albumtitel ook opgevat worden als een afscheidsgroet.

Om af te sluiten, nog even terugkeren naar Bezwering. Een bezwering is een rituele handeling om een situatie te beïnvloeden. Het kan enerzijds gaan om een formule om kwade geesten of de duivel af te weren en anderzijds om spreuken die worden uitgesproken door tovenaars en heksen om een vervloeking (zwarte magie) of bescherming (witte magie) over iemand uit te roepen. Wie of wat zouden jullie willen vervloeken?
De uiterst schaarse zaken die ons dwarsbomen en die we niet met onze eigen woorden en daden uit de weg kunnen ruimen. Vervloeking is een wapen dat je niet bot moet maken.

Sabathan – Vasthouden aan de oude tradities

Naar aanleiding van het Sabathan concert op A Thousand Lost Civilisations fest eerder dit jaar besloot ik het heerschap achter de band aan zijn mouw te trekken. Aangezien Lord Sabathan een druk bezet man is die in meerdere bands speelt, bijna wekelijks in het weekend wel ergens op het podium staat en ook meermaals in de studio vertoefde, was het een huzarenstukje om het interview volledig af te krijgen. Maar kijk, beter laat dan nooit! Een gesprek met een levende Belgische black metal-legende. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Hail Sabathan! De voorbije maanden waren erg druk voor jou met o.a. opnames van een nieuw Slaughter Messiah album. Mat mogen we verwachten?
Hi Johan, expect just pure fuckin’ Ancient Metal of Death! Het is de plaat waar ik het meest trots op ben sinds de release van Enthroned’s “Towards the skullthrone of Satan“-album uit 1997. We zijn reeds sinds november 2018 aan de plaat bezig. Het meeste is gedaan, enkel nog een paar details van het grafisch materiaal finetunen. De mensen zullen verbaasd zijn over dit album! Onze debuutlangspeler kreeg de titel “Cursed to the pyre” mee en bevat acht nummers vol pure agressie die gezamenlijk op een 45-tal minuten afklokken. De plaat komt in januari 2020 uit via High Roller Records. We namen onze tijd ervoor, en dat loont.

Na je vertrek bij Enthroned in 2006, speelde je bij de black/thrash metalband Dawn Of Crucifixion, de heavy/speed metalact Horacle en het reeds aangehaalde Slaughter Messiah. Hoe is het om in kleinere meer underground bands te spelen vergeleken met een gevestigde waarde als Enthroned?
De populariteit speelt geen rol. Het belangrijkste voor mij is muziek maken die recht uit mijn hart en ziel komt en die ook een ziel heeft. Er zijn tegenwoordig zo veel bands die fake klinken, passie- en zielloos, met overgeproduceerde platen. Dit is niet wat ik wil doen. Ik wil de oude ziel van het genre voelen, anders hoeft het voor mij niet. Mijn huidige bands Slaughter Messiah, Sabathen en ook Heinous zijn gevestigde namen in de underground en dat is het enige wat telt voor mij. Horacle splitte in 2018 door een gebrek aan passie en devotie van het grootse deel van de line-up. Ik heb een hekel aan spelen met dat soort ‘muzikanten’.

Je bent natuurlijk het meest bekend als zanger en bassist van Enthroned, de band die je in 1993 samen met Cernunnos (RIP) oprichtte en die je net voor de release van “Tetra karcist” verliet. Hoewel ik Enthroned sinds de release van “Towards the skullthrone of Satan” volg, herinner ik me precies niet ooit een statement van jou te hebben gelezen waarom je de band verliet die je ZELF oprichtte?
Goh, het is een verhaal dat veel mensen niet verstaan, maar voor mij is het simpel. In 2006 ging ik door een moeilijke periode met veel persoonlijk problemen waar ik hier niet verder over ga uitweiden. Ik vroeg de andere laden om een pauze van minstens zes maanden in te lassen om mijn zaakjes terug op orde te krijgen. Zij zagen hier geen graten in wat voor veel argumenten tussen mij en Nornagest zorgde. Ik had mijn buik vol van het feit dat ik in een hoek geplaatst werd en onrespectvol behandeld werd, dus gooide ik de handdoek in de ring. Ik had de energie niet om over de bandnaam te vechten, dus ik besloot een ander pad in te slaan. Ik heb hier vandaag de dag geen spijt van en ben er zeker van dat ik toen de juiste beslissing heb genomen.

Na je vertrek, sloeg Enthroned een meer orthodoxe richting in. Wat is jouw mening over dit subgenre met een meer filosofische kijk op black metal waarbij er veel focus is op imago, symboliek en hocus pocus?
Dit is ook zon voorbeeld van een beslissing waarbij ik niet geraadpleegd werd en waardoor ik opstapte. Ik ben geen liefhebber van zulks zielloos spul en zal dat ook nooit zijn. Black metal voor mij staat in de eerste plaats gelijk met een rock ’n roll attitude, wat totaal niet het geval is bij die orthodoxe shit. Ze deden wat ze wilden en het is mijn probleem niet meer. Het verleden is het verleden. Momenteel speel ik oud Enthroned-materiaal dat mij toebehoort onder mijn alias Sabathan en zowel in Slaughter Messiah als Heinous speel ik de muziek waar ik echt van hou tesamen met een bende rockers.

Vanwaar die beslissing om in 2018 met Sabathan het oud Enthroned-materiaal een nieuw leven in te blazen?
Ik liep al geruime tijd met dit idee rond aangezien de oude Enthroned-nummers een belangrijk deel van mijn leven en ziel vormen. Rond 2016motiveerde Alexis Monin, één van mijn beste Franse vrienden, me maar ik had toen Slaughter Messiah al lopen waar ik in januari 2011 tot toetrad. De plannen werden concreter nadat David en Christine van No Compromise Metal Fest me een headlinerspositie aanboden op de 2017 editie. Dit zou samenvallen met de 20 jarige verjaardag van “Towards the skullthrone of Satan” en de tragische dood van Cernunnos waarmee ik Enthroned in 1993 Oprichtte. Er waren zo veel enthousiaste vrienden die me pushten om dit te doen. Ik recruteerde de oude Enthroned line-up met gitarist Nguaroth (lid tussen 2004-2008) en drummer Ahephaïm (2007-2009). Als tweede gitarist vroeg ik mijn makker Thomas Exhumator van Slaughter Messiah. Ons eerste optreden was op 23 september 2017 op het No Compromise festival. Hier begon dit nieuwe avontuur dat als een “back from the grave“-ding voor mij aanvoelt. Elke keer ik deze oude nummers speel, voel ik een vuur in mij branden, een soort van oneindige kracht, iets dat ik moeilijk kan uitleggen. Ik zal deze songs liefhebben tot het einde van mijn dagen.

Heb je nooit overwogen om de oude leden Tsebaoth, Namroth Blackthorn en Nebiros op te trommelen aangezien je materiaal speelt uit de tijd dat zijn in Enthroned zaten?
Neen, aangezien zij de metalscene grotendeels achter zich gelaten hebben en hun muzikale richting en mindset volledig veranderden. Tsebaoth is nog steeds een goede vriend, maar is nu meer met brutale death/grind bezig. Maar het zou wel eens kunnen dat hij volgend jaar op Metal Méan tijdens de 25 jarige verjaardag van “Prophecies of pagan fire” een paar nummers komt meespelen. Geen idee in welke band Nebirus nu speelt, maar hij verloor zijn interesse in black metal al lang geleden. Eveneens geen idee waar Namroth Blackthorn nu uithangt? Ik heb hem al in geen tien jaar meer gezien. Hij was de eerste Horacle drummer, maar stapte na een paar maanden op. Ik denk niet dat hij nog in de metalscene actief is.

(c) S Caedes

Wat ik zo tof vind aan Sabathan is dat die oude Enthroned-muziek me terug katapulteert naar de dagen dat ik black metal ontdekte. Veel van de oude rotten spelen nu meer recent materiaal en negeren hun oud spul. Ben je een nostalgische ziel?
Ik ben zeer zeker een nostalische ziel. Waarom? Metalmuziek was veel beter en opwindender in de jaren ’70 met hard rock, de jaren ’80 met heavy, speed en thrash metal en de jaren ’90 met death en black metal. Mijn ziel werd gevormd door de heavy metalmuziek van de vroege jaren ’80 en dat bloed stroomt nog steeds door mijn aders en zit in elke vezel van mijn lichaam. Ik volg deze scenes nog steeds (of toch datgene wat ik goed en ‘true’ vind). Er zijn zo veel killer bands momenteel, maar ik bedoel dan voornamelijk degene die old school stuff spelen.

Wat was voor jou de meest opwindende muzikale periode uit je leven en wat is je beste herinnering aan Enthroned?
Algemeen beschouwd, de jaren ’80 natuurlijk, daar bestaat geen twijfel over. Wat betreft Enthroned is dat ongetwijfeld de tour met Ancient Rites, Bewitched en Sacramentum die Metalysee Agency ons in juni 1996 aanbood. Het was mijn eerste tournee als muzikant die erop uit was om de wereld te veroveren en dit is iets dat je niet zo maar vergeet. Deze tour staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Zowel “Prophecies of pagan fire” als “Towards the skullthrone of Satan” werden in 2006 door Painkiller Records op vinyl heruitgebracht en die laatste kreeg in 2014 via Back On Black opnieuw een vinylrelease. Zijn er plannen voor een vinylrerelease van “Prophecies of pagan fire”?
Geen idee, dat moet je aan Nornagest vragen aangezien ik geen info krijg over Enthroned re-releases. Ik beschik enkel over de rechten om het oud materiaal te spelen, niet meer dan dat.

Je hebt een erg specifieke en unieke love it or hate it manier van screamen met een hoge pitch. Heb je een speciale techniek en hoe train je je stem voor tournees of opnames zodat je geen last hebt van beschadigde stembanden?
Awel, het volgende verhaal lijkt misschien vreemd, maar zal je wat meer inzicht geven in mijn manier van zingen. Toen ik in 1986 Bathory ontdekte middels “The return“, was ik compleet weggeblazen door Quorthon’s stem. Ik wou ook zo kunnen zingen. Een jaar later zat ik samen met Cernunnos in de band Morbid Death waarbij hij zong. Toen we “Under the sign of the black mark“, de derde Bathory-plaat, ontdekten, begon ik mijn stem te trainen middels dit album. Ik was toen zeventien jaar en was een gestoorde maniak die bezeten was van alle vormen van extreme metal (destijds waren dat Bathory, Slayer, Venom, Mayhem, Morbid Angel, Possessed, Death, Dark Angel, Destruction, Sodom, Kreator en vele anderen…), maar zowel Quorthon’s zang net als de stem van King Diamond, bezorgden me telkens weer kippenvel. Telkens wanneer ik naar die platen luisterde, dompelde ik me in de zang onder. Op een dag besloot ik midden in de nacjt het bos in te trekken met mijn walkman en een cassette van “Under the sign of the black mark“. Ik had de teksten van “Call from the Grave”, “13 candles”, “Enter the eternal fire” en “Massacre” van buiten geleerd en trok de bossen in om zo het delay/reverb-effect van Quorthon na te kunnen bootsen. Ik begon te krijsen en de teksten te screamen met een toorts in de hand en mijn walkman koptelefoon op. Ik deed dit destijds twee keer per week. Op een keer passeerde er een man vlakbij die zijn hond uitliet. Hij hoorde me bezig en was doodsbang waardoor hij de politie belde. Toen ik de blauwe zwaailichten zag afkomen in de verte, verstopte ik me in een kleine grot in het bos. Ze vonden me niet, maar ik was zelf ook doodsbang hahahaha! Dit is hoe ik leerde screamen. Later beschikte ik in de repetitieruimte natuurlijk over een zanginstallatie en reverb en delay-effecten.

Slaughter Messiah

Ik zag Sabathan al drie keer aan het werk. Mogen we nog veel shows verwachten?
We krijgen veel aanvragen binnen, maar we willen niet meer dan één keer per jaar in België spelen. De show tijdens A Thousand Lost Civilisations in Brussel en de twee uitverkochte concerten met Ancient Rites zijn de enige shows voor 2019. In 2020 staat de laatste editie van Metal Méan op de planning en zetten we de 25-jarige verjaardag van “Prophecies of pagan fire” in de bloemetjes.

Bestaat de mogelijkheid dat je ooit de studio induikt om nummers in de stijl van oude Enthroned op te nemen?
Tuurijk, maar we zijn er nog niet aan begonnen. Ik focus eerst op mijn andere projecten Slaughter Messiah en Heinous.

Laten we het eens over die laatste hebben. Ik zag Heinous live aan het werk op het concert met Black Cilice en de energie die jullie ontketenden was magisch. Wat kan je over Heinous kwijt?
Heinous startte in februari 2018 en ik ben de bassist. We brachten reeds een vier songs tellende demo uit op tape en 10 inch via New Era Productions en een 7 inch EP “Lucifer vult” die ook via NEP uitkwam. We speelden onze eerste show op het Zwitserse Forest fest in juli 2019 en onze tweede show was degene die je vermeldde met Black Cilice. In 2020 zullen we een plaat opnemen.

Heinous

De Belgische extreme undergound scene is erg vruchtbaar met enerzijds veel nieuwe bands maar ook veel oude rotten die opnieuw het leven werden ingeroepen (Paragon Impure, Gotmoor, Thronum Vrondor en Kludde. Wat vind jij van de staat van onze vaderlandse scene?
Ik ben altijd trots geweest op de Belgische scene. Ik kan je Possession, Saqra’s Cult en Terrifiant aanraden. Die laatste is de beste heavy/speed metal band die we hebben gehad sinds Acid (RIP 1986). Verder ook nog Violent Sin, Bütcher, Gae Bolga, Ars Veneficium, Carnation, Evil Invaders, Solfatare, Tyrant’s Kall, Catharall, Flatched Creed, …en zo veel anderen. De lijst is lang. We hebben altijd al veel interessante bands gehad, alleen lijkt het alsof de buitenlandse media geen aandacht hebben voor ons kleine landje. Een schande omdat we best veel concurrentie voor de sterke Zweeds en Duitse scenes hebben. Er loopt hier veel kwaliteit rond voor zo’n klein land!

Enthroned is ongetwijfeld de belangrijkste band voor de Belgische black metal-scene, hoewel ik soms het gevoel heb dat jullie buiten de landsgrenzen populairder waren, vooral dan in Latijns-Amerika. Ben je tevreden over wat je destijds met Enthroned bereikt hebt?
Absoluut! Ik stapte in oktober 2006 op, maar ben trots op mijn dertienjarige carrière sinds het ontstaan van de band. Ik ga alles wat ik in me had voor deze band. Het was een moeilijke strijd, we beschikten destijds niet over dezelfde middelen als andere bands omdat we uit België kwamen. We hadden niet de voordelen die de Noorse en Zweedse bands hadden, maar we gaven nooit op. Ik ben ervan overtuigd dat geloven in wat je doet en dat met alle passie en overtuiging die je hebt, de sleutel tot succes is. Nu ben ik terug met dit Sabathan-project dat de oude geest van Enthroned verder zet en de oude vlam doet branden. De mentaliteit is vandaag de dag sterk veranderd, maar ik hou vast aan mijn tradities, zonder trends te volgen. Idem voor Slaughter Messiah.

Bedankt voor dit interview en veel succes met al je bands en projecten!
Bedankt voor de support! Gegroet aan Vlaanderen en alle échte metal warriors! Keep the black flame burning…666!

Dikasterion – Aanbidt chaos, rock ’n roll en intensiteit

Dat de Belgische extreme metal undergroundscene springlevend is, is een understatement. Langs weerszijden van de taalgrens popt de ene na de andere black of death metal-band uit de Vlaamse klei- en zandgrond of de Waalse veen- of leembodem op. Dikasterion is een nog vrij jonge band die muzikanten aan weerszijden van de taalgrens verenigt en menig podium in onze contreien aan het ontheiligen is. Naast de muziek, spreken de teksten en het artwork van Dikasterion enorm tot de verbeelding, maar ze roepen ook enkele vragen op. Hanghedief (zang/gitaar) en Death Commander (gitaar/zang) nemen de honneurs waar. (JOKKE)

Ave! Wiens idee was het om de band op te richten en hoe werd het contact met de andere bandleden gelegd?
Gegroet! Dikasterion ontstond aan Waalse zijde, toen drummer Pz. Kpfw, gitarist Death Commander en bassist Cinis mekaar leerden kennen op de universiteit. Toen zaten ze reeds met de idee om samen een band op te richten,  de eigenlijke oprichting kwam pas jaren later. De allereerste repetitie vond begin 2017 plaats in een vochtige kelder van een lokaal café in Seraing. Enkele weken later, na een gesprek tijdens een Barathrum-concert, vervulde Hanghedief de band. In eerste instantie zou hij enkel als live-gitarist fungeren, maar vanaf het eerste moment was er een muzikale klik en werd al snel besloten hem als vaste gitarist en mede-zanger in te lijven.

Jullie bandnaam verwijst naar de juryrechtbank uit het klassieke Athene en Ptolemeïsche Egypte die zich, naast allerhande privaat- en strafrechtelijke zaken, voornamelijk met politiek bezighield. Vanwaar de keuze voor het woord ‘dikasterion’? Ik zie jullie niet bepaald een politieke boodschap uitdragen.
Nee, inderdaad, het gaat ons meer om het bekritiseren van de katholieke kerk in zijn geheel dan een politieke boodschap. Dikasterion kan inderdaad, zoals je vermelde, verwijzen naar de Griekse of Egyptische strafrechtbank. Maar er is nog een derde mogelijkheid, en dit is eerder de betekenis die wij eraan geven. Dikasterion is namelijk ook de benaming voor de hoogste strafrechtelijke macht in het Vaticaan, die bevoegd is om zelfs de paus te veroordelen. Dus laat ons zeggen dat we graag de benamingen (alsook de Bijbelverzen die verder worden besproken) naar onze eigen hand zetten om zo het Christendom te beschimpen.

Sinds jullie oprichting in 2018 werden twee releases uitgebracht. Laat ons eerst jullie demo eens onder de loep nemen waarop vier eigen nummers en een cover van Barathrum’s “War metal” prijken. Drie van de eigen composities verwijzen naar christelijke Bijbelverzen. Wat betekent de Bijbel voor jullie en wie zijn de kenners binnen de band? 
De Bijbel betekent helemaal niets voor ons, behalve dan dat het veel klassieke metal-bands van tekstvoer heeft verschaft en het nog steeds een goede bron is om kritiek uit te putten. De Bijbelverzen verwijzen naar een zin in de Bijbel die als samenvatting van het desbetreffende nummer kan gezien worden. Verder hebben onze teksten helemaal niks te maken met de Bijbelverzen.

Mogen we Dikasterion als een orthodoxe black metal-band beschouwen die Satan als een legitieme metafysische entiteit beschouwt en hierdoor het bestaan ​​van de christelijke God bevestigt, maar hier wel nog lijnrecht tegenover staat door God als een tirannieke entiteit te beschouwen?
Wat Satan belichaamt, verschilt voor elk van ons. Ons idee is niet om het bestaan ​​van welke god dan ook te verkondigen. Het is veel filosofischer dan dat. Het gaat erom wat de mensheid in haar geest verbergt. We verspreiden geen enkele religieuze boodschap. Wat God of Satan is, is niet de hoofdzaak, maar eerder wat het voor mensen betekent en welke macht ze persoonlijk aan beide kanten kunnen verkrijgen. Voor ons is dat passie en vrijheid. Dus we kunnen concluderen dat wij helemaal geen orthodoxe black metal-band zijn. Wij verkondigen namelijk geen “pseudo-occulte-rituele-onzin”!

Eén van de gequote verzen is Exodus 22:18 (“Een tovenares mag niet in leven blijven”) uit het Bijbelboek Exodus dat handelt over de onderdrukking van de Israëlieten in Egypte en de gebeurtenissen die zich voltrekken na hun bevrijding. Op de berg Sinaï krijgt Mozes van God wetten en leefregels voor het volk waarvan de tien geboden de bekendste zijn. De passage die jullie citeren komt uit een aantal sociale wetten voor Israël waarbij enerzijds Gods zorgzaamheid voor ongetrouwde vrouwen, vreemdelingen en armen opvalt, maar anderzijds ook vermeld staat dat tovenaressen of heksen niet in leven mogen blijven. Heksenvervolgingen hebben tussen circa 1450 en 1750 grote delen van Europa in hun greep gehad en vele tienduizenden slachtoffers geëist waarvan ongeveer 80% vrouwen. Gaat het nummer over een specifiek voorval?
De tekst van dit nummer is gebaseerd op een oude Brugse stadslegende. Het verhaal speelt zich af aan de Jeruzalemkerk, die zichtbaar is vanuit Hanghediefs woning. De idee om hier een tekst over te schrijven speelde dus al enige tijd.
In het kort gaat het verhaal over een heksensabbat die bij volle maan rond middernacht zou hebben plaatsgevonden onder de schaduw van de kerk. De heksen zouden er met de duivel, in de gedaante van een zwarte kat, hebben gedanst rond een blauw vuur dat spontaan uit de kasseien verscheen. Op een nacht wandelde een bultenaar, die net van het café kwam, voorbij het spektakel en begon mee te dansen. Als beloning namen ze hem zijn bult af en staken hem op de spits van de kerk. Het enige wat de bultenaar diende te doen was de duivel onder zijn staart kussen. Het achterwerk van de duivel rook naar rozenblaadjes, dus de bultenaar deed dit zonder problemen. Later vertelde hij dit aan een vriend die ook bultenaar was. Zijn vriend zocht de heksen, tot hij ze op een avond aan de kerk zag dansen. Hij danste onmiddellijk mee en ook hem werd het zelfde voorstel gedaan. Maar toen hij het gat van de duivel diende te kussen rook dat naar zwavel en pek. De heksen werden kwaad toen het hem niet lukte en als straf gaven ze hem de andere bult die nog aan het kruis ging, en sinds die dag had hij zowel vooraan als achteraan een bult.
Verder werd de tekst in het refrein aangevuld met zinnen uit echte verslagen van heksen terechtstellingen in Brugge. Zoals bijvoorbeeld: “Ick wilde dat ghy een plaghe, ofte een quellynghe criecht!”, wat een vrouw naar haar schoonbroer riep nadat die haar als heks had aangewezen. Die uitroep diende dus als extra bewijs dat hij gelijk had.

Het merendeel van de slachtoffers die op de brandstapel zijn beland zijn natuurlijk onschuldig. Hoe staan jullie tegenover de doodstraf waarbij het risico bestaat dat een onschuldige wordt gedood?
Politiek is en blijft een verdomde plaag en Dikasterion distantieert zich daarom ook volledig van dergelijke onzin. Einde van de discussie.

Openbaring 13:6 (“En het opende zijn mond tot lastering tegen God, om Zijn Naam te lasteren, en Zijn tabernakel, en zij die in den hemel wonen.”) is een passage uit het laatste Bijbelboek, de Openbaring aan Johannes, dat vol wonderlijke visioenen staat. Na een visioen van een draak en een monsterlijk beest uit de zee, ziet Johannes nog een ander beest opkomen, nu uit de aarde. Het dwingt alle mensen het eerste beest te aanbidden en laat vuur uit de hemel neerdalen om indruk te maken. Het andere beest laat de mensen een beeld voor het eerste beest maken, en blaast dat beeld leven in. De mensen moeten ook dat beeld aanbidden, anders zouden ze gedood worden. Ook laat het andere beest bij alle mensen een merkteken op hun rechterhand of op hun voorhoofd aanbrengen. Zonder dat merkteken zouden ze niets kunnen kopen of verkopen. Dat merkteken verwijst naar de naam of het getal van het eerste beest. Dat getal is: 666. Een gedroomd scenario voor een tekst van een black metal-band natuurlijk! Welke andere literatuur (of andere zaken) inspireert jullie tot het schrijven van teksten?
Wij zijn allen grote geschiedenisfreaks, dus ik denk dat daar het antwoord ligt.

De hoes van de demo lijkt ook naar dit nummer te verwijzen. Wie ontwierp deze fantastische cover?
De tekening die op de hoes van de demo prijkt, stelt de menselijke oerinstincten en de eeuwige strijd van goed en kwaad die  in onszelf woedt voor. Al ons artwork, inclusief het logo, werd door Cinis (de bassist), getekend. Hij werd vooral geïnspireerd door middeleeuwse iconografie en schilderkunst.

Door het hoofdzakelijk gebruik van gele, blauwe en rode tinten valt deze hoes erg hard op tussen de veelal donkere ontwerpen in de black metal-scene. Ook de nieuwe EP bevat een cover in dezelfde stijl. Wordt dit een soort van huisstijl die we in de toekomst op alle Dikasterion-releases mogen verwachten?
Ik denk dat dit inderdaad als onze huisstijl mag gezien worden. Qua artwork heeft Cinis de volledige vrijheid, maar ik denk dat hij inderdaad trouw zal blijven aan dezelfde herkenbare stijl voor onze releases.

De demo verscheen zowel op CD, tape als 10 inch vinyl via het Nederlandse New Era Productions en Darkness Attack Records. Jullie nieuwe EP wordt echter door Amor Fati Productions uitgebracht. Opereert Dikasterion liever als onafhankelijke band of zijn jullie bereid jullie handtekening onder een meerplatencontract bij een label te zetten?
Wij werken inderdaad liever onafhankelijk, zonder aan één label vast te zitten, en zonder deadlines. Zowel voor de demo als de EP kwam de vraag van de labels in kwestie, dus bij wie we toekomstige releases zullen uitbrengen zal de tijd uitwijzen!

Op de EP laten jullie de Bijbel achterwege en halen jullie inspiratie uit geschiedkundige gebeurtenissen zoals de executie van de monnik Jean Delvaux die in 1597 plaatsvond in Stavelot en de kadaversynode die zich in 897 in Rome afspeelde. Er hebben zich in de loop van de geschiedenis al ontelbare mystieke, lugubere en onheilige taferelen afgespeeld die als voedingsbodem voor jullie songteksten kunnen dienen. Welke geschiedkundige periodes spreken het meest tot jullie verbeelding en waarom?
Ieder van ons heeft een specifieke periode waar hij zicht het meest in interesseert, maar toch kan een er van een gezamenlijke interesse in de middeleeuwen gesproken worden, die overduidelijk in ons artwork naar voor komt!

Willen jullie elke release rond een bepaalde thematiek (de Bijbel, geschiedkundige gebeurtenissen, …) uitwerken?
Het is nooit onze specifieke bedoeling geweest om in een bepaald thema te werken, het kwam zoals het kwam. Dus ik denk dat de tijd nog zal uitwijzen hoe we toekomstige uitgaven zullen inkleden,

Ligt er na de demo en de EP ook een langspeler in het verschiet?
Daar wordt inderdaad aan gewerkt, maar een specifieke releasedatum is tot nu toe nog niet aan de orde.

Qua stijl eren jullie oerbands zoals Barathrum, Archgoat, Beherit en Holy Death. Wat onderscheidt deze oudgedienden van de moderne stromingen binnen extreme metal?
Het antwoord heb je zelf al gegeven, “oerbands”, het primitieve, niet tot de harmonie uitgepluisde natuurlijke riffs en sfeer, wat vaak door nieuwe bands vergeten word, is wat ons vooral aanspreekt.

Ik zag jullie reeds tweemaal aan het werk. De eerste keer was in Brugge als invaller voor Paragon Impure, die last minute verstek moesten laten gaan door een beenblessure van hun drummer, en dat was niet meteen de allerstrakste set die ik ooit zag. De tweede keer was op het A Thousand Lost Civilization-fest waarbij Hanghedief door een armblessure als gitarist verstek moest laten gaan en enkel de zang op jou nam. Hoewel dit waarschijnlijk ook niet de meest ideale situatie was, overtuigde deze set me veel meer.
De armblessure (en nog vele andere) is het resultaat van een zwaar verkeersongeval dat Hanghedief meemaakte in mei 2018. Achteraf gezien was het optreden in Brugge nog veel te vroeg (het optreden kort erna in Seraing werd zelfs gegeven zonder hem), het allereerste optreden was eigenlijk gepland voor ATLC, en dus kan een groot deel van de onstrakheid hier aan toegeschreven worden en deels ook door wat technische problemen.
Wat Brussel betreft, een week voor het optreden onderging Hanghedief opnieuw een operatie aan de arm. Vandaar dat Bones als vervanger in de bres gesprongen is en dat Hanghedief enkel zijn zang op zich genomen heeft en dit ook blijven doen is voor de volgende concerten tot juli.
Verder was Death Commander ook nog eens ziek die dag en Pz. Kpfw had last van een beenblessure, dus alles in beraad genomen kunnen we wel stellen dat we een goede show neergezet hebben!

Hing er rond jullie andere shows ook steeds een chaotisch element?Tuurlijk, maar laten we het gecontroleerde chaos noemen, elke show was er wel iets. Wij aanbidden chaos, rock ’n roll en intensiteit, en dit is wat bij Dikasterion ook het beste past!

Wat mogen we op korte termijn nog van Dikasterion op live front verwachten?
Tot nu toe staan er nog drie optredens gepland. Op 7 december staan we in de Verlichte Geest te Roeselare waar we het podium delen met Inquisitor, Exoto en Slaughter Messiah. Op 21 december spelen we in de Helvete in Oberhausen, Duitsland, waar we openen voor Verdunkeln en Cult Of Erinyes. En op 29 februari spelen we op een privé feest in Tilburg.