2017

Wrathprayer/Force of Darkness – Wrath of darkness

Het mag geweten zijn dat ik niet vies ben van een streepje ranzige blackdeath en met mate ook blackthrash. Blijkbaar hebben ook Spaanstaligen een voorliefde voor dit soort smerigheid, gezien enkele van de meest interessante bands deze tongval als moedertaal meegekregen hebben. Dit doet natuurlijk snel denken aan het Spaanse Teitanblood, maar voor deze uitgave steken we de Atlantische Oceaan over en ontmoeten we twee Chileense bands: Wrathprayer en Force of Darkness. Niet ontoevallig brachten deze bands een split uit, die gemakkelijkheidshalve maar “Wrath of darkness” werd getiteld en door David Herrerias (opnieuw van oorsprong Spaanstalig!) van artwork werd voorzien. Gezien beide bands een onderkomen hebben gevonden bij het Amerikaanse Nuclear War Now! Productions klinkt het achteraf bezien best logisch dat deze split ter wereld is gekomen. Muzikaal gezien liggen beide bands echter even ver uiteen als dat de kustlijn van Chili lang is. Daar waar Wrathprayer hun gekende formule van laaggestemde gitaren, gorgelende grunts en sterke dynamiek tussen knallende uitbarstingen en sinistere, broedende passages terug uit de kast halen horen we bij Force of Darkness typische blackthrash à la Aura Noir, waarbij het tempo echter nog iets verder wordt opgeschroefd en waar een sausje smerigheid afkomstig uit de darmen van Sarcófago over werd gegoten. Tijdens de eerste twee nummers na de intro, van de hand van Wrathprayer, worden we teruggekatapulteerd richting het uit 2012 afkomstige “The sun of moloch”, een persoonlijke mijlpaal in het genre. Het gaat hier om genadeloze blackdeath metal in de stijl van Pseudogod, Grave Miasma en dergelijke meer. Het trio beukt er vanaf de eerste noten op los om meteen terug te vallen in de aloude gewoonte van onheilspellend opbouwende passages – dit alles is natuurlijk enkel een voorbode van de sonische slachtpartij die ons gedurende het volgende kwartier ten deel zal vallen. Wrathprayer klinkt zoals gewoonlijk compromisloos, oerduister en gevaarlijk. Force of Darkness daarentegen gooit het met hun hondsbrutale aanpak over een andere boeg: de focus ligt op hypersnelle riffs en dito geram op de drumvellen, waarbij amper een rustpunt te bespeuren valt. De gitaren klinken messcherp en de reverb spat van de vocalen af. Enkele chaotische solo’s worden doorheen de strakke blastbeats geweven maar wat mij betreft mochten deze gerust achterwege gelaten worden. Los van een geslaagd melodieus deel in “The order” komt Force of Darkness snel eentonig over en weten deze Chilenen mijn aandacht niet vast te houden. Stiekem was het beter geweest indien Wrathprayer gewoon een nieuwe langspeler de ether in zou hebben geknald.

CAS: 79/100 (Wrathprayer 85/100 – Force of Darkness 73/100)

Wrathprayer/Force of Darkness – The wrath of darkness (Nuclear War Now! Productions 2017)
1. Wrathprayer – Intro – inhaling wrath
2. Wratphrayer – Tria serpentis
3. Wrathprayer – De profundis
4. Force of Darkness – Wall of fire
5. Force of Darkness – Nunc scio tenebris lux
6. Force of Darkness – The order
7. Force of Darkness – Outro – exhaling darkness

Entheogen – Without veil, nor self

Het woord ‘entheogen’ komt uit het oud-Grieks en betekent zo ongeveer ‘het genereren van de innerlijke god’. Dit doet sterk denken aan het vocabularium van de gemiddelde Ixaxaar-boeken, maar verwijst ook naar het gebruik van psychedelische substanties die een spirituele ervaring kunnen uitlokken. Dit laatste moet zijn wat gitarist en componist Steven Blackburn in gedachten had bij het schrijven van “Without veil, nor self”, een album met een hoes die zo intrigerend was (wat verwacht je ook anders van Karmazid?) dat ik het album wel moest en zou opleggen. “Without veil, nor self” luister je van begin tot eind door. Het beluisteren van aparte tracks is een futiele bezigheid, gezien alles draait rond de duistere sfeer die Wormlust-gewijs ontsponnen wordt. Blackburn legt laag na laag aan gitaarlijnen over elkaar en creëert zo een onheilspellend gevoel dat vanaf de eerste chaotische riffs van “Desolation lyre” enkel verder onder de huid kruipt. Strottenhoofd van dienst is de immer bezige bij Alex Poole, die voor een keer het schrijfproces aan een ander overliet. Verzonken in de muur van gitaargeweld komen zijn vocals echter goed tot hun recht – zonder de aandacht volledig op te eisen. “Without veil, nor self” golft gedurende de 40 minuten durende trip gestaag verder, mede dankzij de enorm gevarieerde drums van Jack Blackburn, die we ook kennen van Esoterica. Hoewel de sound misschien iets minder vol is dan bij Wormlust, komt het manische zeker even duidelijk op de voorgrond. Entheogen biedt inderdaad een spiritueel aandoende trip, waarin je als luisteraar 40 minuten lang aan de speakers gekleefd blijft zitten. Intens, bezwerend en diepgaand zijn maar enkele woorden waarmee dit pareltje omschreven kan worden. Één ding is zeker: Entheogen kwam uit het niets maar wist me ferm te verbazen.

CAS: 90/100

Entheogen – Without veil, nor self (Fallen Empire Records/Mystískaos 2017)
1. Desolation lyre
2. Sol genesis
3. Sol knell
4. Without veil, nor self
5. Lethean throat
6. Pall

Blaze Of Perdition – Conscious darkness

Dag op dag vier jaar na het auto-ongeval dat het leven kostte aan gitarist en bassist Wojciech ‘23’ Janus en waarbij Sonneillon en Wizun zwaargewond raakten, krijgen we de nieuwste telg uit de Blaze of Perdition discografie voorgeschoteld. Na het positief ontvangen “Near death revelations” dat over deze gebeurtenis handelde is het anno 2017 tijd voor “Conscious darkness”. De Polen lijken een voorliefde voor lange nummers ontwikkeld te hebben: het album klokt met 4 nummers af op 43 minuten. Heldere, meeslepende leads schilderen een desolaat landschap waarin het gezelschap hun eeuwigdurende zoektocht naar goddelijkheid left hand path-gewijs voortzet. Er wordt duchtig met tempowisselingen geëxperimenteerd, waarbij ook ruimte wordt gelaten voor enkele rustpunten zoals het geval is bij “Ashes remain”. Verschroeiende uitbarstingen zijn er genoeg, maar al bij al moet “Conscious darkness” het meer hebben van een verstikkende atmosfeer en neemt de band ruim de tijd om songs op te bouwen en vervolgens te laten exploderen. De plaat is uitstekend geproduced waarin de heldere bassound meteen opvalt.  Hiernaast verdient Karmazid (opnieuw!) een dikke pluim voor het fantastische en voor de gelegenheid exclusief zwart-witte artwork, dat op de voor de rest vrij sobere vinyleditie perfect tot zijn recht komt. Less is more is een motto dat in het geval van deze uitgave de nagel op de kop slaat. Blaze of Perdition levert opnieuw een meer dan degelijk, op en top Pools black metal album af, waarbij het grootste struikelblok echter de weinig gevarieerde en met momenten ietwat eentonige vocalen zijn. “Conscious Darkness” voert de luisteraar mee in een donkere afgrond, die echter minder afschrikwekkend blijkt te zijn dan het geval was bij hun debuut “Towards the blaze of perdition”, en waarbij je meer het gevoel hebt naar beneden te zweven in plaats van met een rotvaart richting de bodem te worden gezogen.

CAS: 83/100

Blaze of Perdition – Conscious darkness (Agonia Records 2017)
1. A glimpse of god
2. Ashes remain
3. Weight of the shadow
4. Detachment brings serenity