Taake/Deathcult – Jaertegn

De gemene delers op “Pakt“, de recent verschenen split van Whoredom Rife en Taake, waren de heren V. Einride en Hoest, waarbij die eerste, naast Whoredom Rife mastermind, ook vellenmepper was in de livebezetting van Gorgoroth met Hoest op zang. Taake komt nu opnieuw op de proppen met een split en deze keer is het Hoest die zich in de doorsnede van beide participanten bevindt. In Taake is hij immers zo goed als alleenheerser en bij Deathcult, de tegenpartij op dit hebbedingetje, beroert hij de bassnaren. Beide Noorse bands leveren voor de gelegenheid één eigen nummer aan en één cover (van Taake zijn we dat ondertussen al gewend). “Slagmark“, de eigen Taake compositie, druipt van het ijskoude Noorse riffwerk met lichte folk-inslag en rockende vibes, een sound waarvoor Hoest en zijn Taake al jaar en dag gekend staan. Akoestische gitaren versterken het winterse gevoel aan de vierminutengrens door de temperatuur nog enkele graden verder onder het vriespunt te brengen. Het is een geslaagde langgerekte brug die naar het meer up-tempo einde stuurt. Nog even meegeven dat Djevel’s Ciekals op deze track als sessiegitarist te horen is en ook zijn raspende strot mee in de strijd gooit. “Ravnajuv” is een eigen interpretatie van het Darkthrone-nummer dat op diens “Total death“-plaat uit 1996 prijkt en verwijst naar de Ravenkloof, een 350 meter diep ravijn in de Noorse provincie Telemark. Dit Noorse instituut wordt te pas en te onpas gecoverd en daar deze Taake-versie erg dicht bij het origineel ligt, is de toegevoegde waarde bijna nihil. Maar in elk geval beter dan de meer gewaagde The Sisters Of Mercy-cover op het reeds aangehaalde “Pakt“. Over naar Deathcult dan op kant B van deze 10 inch. Eens de motor gestart is, krijgen we met “Der Würger” opzwepend Noors zwartmetaal dat niet gek ver verwijderd is van het Taake-geluid. Ook hier schemeren folky invloeden doorheen het grimmige dunne gitaargeluid en stilstaan duurt nooit lang bij dit besmeurde trio. Een heerlijke leadpartij en heldere zang, die voor afwisseling zorgt met de gortdroge screams van gitarst Skagg, luiden het meer dan acht minuten durende nummer uit. Puik werk! Als toetje is er dan nog “Black arts” een reprise van het downtempo Beherit-nummer van op diens genreklassieker “Drawing dawn the moon” uit 1993. Naar analogie met deze vunzige Finnen, is de productie van deze cover ook wat vuiler en smeriger dan het eigen nummer. Leuke split voor wie Taake (gerelateerd) spul verzamelt!

JOKKE: 83/100 (Taake: 82/100; Deathcult: 84/100)

Taake/Deathcult – Jaertegn (Edged Circle Productions 2020)
1. Taake – Slagmark
2. Taake – Ravnajuv (Darkthrone cover)
3. Deathcult – Der Würger
4. Deathcult – Black arts (Beherit cover)

Eisenkult – …Gedenken wir der Finsternis

Scherp je zwaard en blink die maliënkolder op want reeds vanaf de 8-bit achtige intro op deze debuutplaat van het Duitse Eisenkult worden we terug gekatapulteerd naar lang vervlogen middeleeuwse rijken. Het zal niet verwonderen dat de black metal die de band met leden van Mavorim, Totenwache en Meuchelmord nadien over ons uitstort resoluut geworteld is in de traditionele, folkloristische uithoek van tweede golf classicisme. Het zwartmetaal is overwegend snel van tempo, hoewel het prachtige titelnummer dan weer erg slepend van aard is, en klinkt rauw maar melodieus. De productie is krachtig, maar een tikkeltje aan de droge kant. Een pianointermezzo zorgt voor een melancholisch rustpunt en de toetsen uit de intro keren nog enkele keren terug om ons op hun vleugels mee naar eeuwenoude tijden te vervoeren. De laatste twee nummers zijn terug een pak feller en ijziger. Er gebeurt met andere woorden heel wat tijdens dit kort en bondig gehouden debuut. “…Gedenken wir der Finsternis” is een 28 minuten durende trip voor dromers en tijdreizigers die niets van onze moderne maatschappij moeten weten. “The past is alive!“, zoals wel meer het geval is wanneer Purity Through Fire zijn schouders onder een band zet.

JOKKE: 79/100

Eisenkult – …Gedenken wir der Finsternis (Purity Through Fire 2020)
1. Intro
2. Stahlross
3. Deprecatio
4. Interlude
5. Gedenken wir der Finsternis
6. Auf schwarzen Schwingen
7. Ein endloses Nichts
8. Outro

Inisans/Sepulchral Frost – Death fire darkness

Hoog tijd om nog eens een death metal-plaatje te laten passeren ook al is het ‘slechts’ een 10″ split waarvoor Inisans en Sepulchral Frost de handen in mekaar sloegen. Het Zweedse Inisans is al wat langer actief dan landgenoten Sepulchral Frost die pas in 2017 vanachter het hoekje kwamen piepen en eigenlijk nog in hun demofase zitten. Inisans leverde twee jaar geleden nog diens puike debuut “Transition” via Blood Harvest af en komt nu met twee nieuwe composities op de proppen die in het verlengde van die langspeler liggen. De heren spelen death metal op old school-wijze met lekker echoënde vocalen die de hoogdagen van Morbid Angel of Malevolent Creation terug oproepen. Lekker hakken met die drums, scheuren met die gitaren en molenwieken met die lange haren (als je dat nog kan)! Niets nieuws onder de zon maar wel verdomd lekker! De brok energie die Inisans weet op te roepen, valt bij Sepulchral Frost als een kaartenhuisje in mekaar naarmate “Blessed by fire” vordert. Met diens zes minuten speeltijd is dit nummer wat langer dan de Inisans-composities. Na de met heavy/speed metal-invloeden geïnfuseerde inleidende riffs schakelt het Stockholmse kwartet na een minuut of twee enkele versnellingen terug om in death/doom-regionen te belanden. Een wat diepere rochel, trage drums en riffs en een op het randje van vals klinkende lead kunnen ons niet langer bij de les houden ook al wakkert de waakvlam naar het einde toe terug aan. Productioneel gezien gaat het er hier ook wat rauwer aan toe, maar dat stoort niet. Op deze split is het vooral Inisans dat weet te imponeren.

JOKKE: 78/100 (Inisans: 85/100; Sepulchral Frost: 71/100)

Inisans/Sepulchral Frost – Death fire darkness (Helter Skelter/Regain Records 2020)
1. Inisans – Holocaust winds
2. Inisans – Circle of the serpent
3. Sepulchral Frost – Blessed by fire

Evil Warriors – Schattenbringer

Nieuwe EP van Evil Warriors dacht ik zo op het eerste gezicht. Drie nummers en een titelloze outro prijken er op “Schattenbringer“, maar die outro blijkt een nummer van tweeëntwintig minuten te zijn, waardoor “Schattenbringer” met een speeltijd van driekwartier dus ook gerust als een langspeler kan bestempeld worden. En toch snap ik wel waarom de band met (ex-)leden van o.a. I I, Antlers en YounA deze release als een EP beschouwt. Er wordt namelijk wat met het bandgeluid geëxperimenteerd, want daar waar Evil Warrior op voorganger “Fall from reality” vrij rechttoe-rechtaan klonk, hebben de abstracte elementen van de albumcover nu hun weg gevonden in het bandgeluid. Zo doet opener “Fliege” met zijn Oost-Europese melancholie à la Drudkh gecombineerd met een psychedelische, licht atonale insteek, wat aan Turia denken. Destemeer daar de vocalen ook abstract ingevuld zijn en niet veel meer dan losse oerkreten lijken te zijn die echter wel het buikgevoel laten spreken. Domper op de feestvreugde is de sound van de basdrum die veel te bassig is en het evenwicht verstoort. In “Wahrheit” borduurt Evil Warriors nog verder op het geluid van de opener en heeft een melodieuze hypnotiserende leadpartij het de eerste minuten voor het zeggen. Tweeënhalve minuut voor het einde van deze negen minuten durende compositie lijkt het alsof het einde wordt ingezet, maar toch weet het kwartet het geheel terug aan de zwier te krijgen. Het titelnummer kan me aanvankelijk niet echt overtuigen, maar zodra de atonale leadpartij opduikt, wordt ik terug in deze compositie gezogen die hier een licht psychedelisch randje krijgt. De titelloze hekkensluiter start als een soort ode aan Pink Floyd maar de dronende soundscapes en echoënde gitaren lijken nergens heen te gaan. Halfweg slaat de verveling bij de drummer duidelijk toe en besluit die wat op zijn ride-cymbaal te tokkelen. Het doet vermoeden dat er iets op til is, maar dit verlangen naar een zwartgeblakerde catharsis wordt al snel opnieuw de kiem ingesmoord. Er was al geen inspiratie voor een titel en ook muzikaal is dit 20 minuten lang geneuzel en geëxperimenteer met als enige doelstelling de speelduur aan te dikken. Dit maakt het moeilijk om “Schattenbringer” naar waarde te schatten. Enerzijds ben ik wel getriggerd door de nieuwe elementen die Evil Warriors in de eerste drie nummers aanboort, maar aangezien de helft van de EP me niet weet te boeien, resulteert dit uiteindelijk toch in een vrij magere ‘zeven’.

JOKKE: 70/100

Evil Warriors – Schattenbringer (Into Endless Chaos 2020)
1. Fliege
2. Wahrheit
3. Schattenbringer
4. –

Convocation – Ashes coalesce

Het Italiaanse label Everlasting Spew Records staat normaal garant voor een niet aflatende stroom aan death metal releases, waarvan een groot deel onder de noemer ‘brutal’ en ‘technical’ death vallen. Zodus passeren hun releases hier niet al te vaak op Addergebroed, al komt er hier en daar ook eens een album aan zompige vuiligheid bovendrijven dat mijn oren wel kan bekoren – denk maar aan bands als Void Rot, Naga of Assumption. Gelukkig heeft de immer sympathieke scout van het label, Tito Vespasiani, ook een hart voor trage death doom en lijfde hij enkele jaren geleden het Finse Convocation in dat bestaat uit leden van het duistere Desolate Shrine en Dark Buddha Rising, twee acts die we hier ten zeerste kunnen waarderen. Twee jaar geleden waren we zeer te spreken over hun debuutalbum “Scars across” en vorige week kwam dan het nagelnieuwe “Ashes coalesce” uit. Aan de formule van slepende death doom riffs, doorspekt met psychedelische leadlijnen (dat zanger MN er ondertussen ook nevenactiviteiten bij het Waste of Space Orchestra op nahoudt is eraan te horen) wordt weinig gesleuteld en ook telt het album opnieuw vier mastodonten van nummers die tussen de acht en de veertien minuten afklokken. Echter wordt de krachttoer die “Scars across” was niet zomaar herhaald, want Convocation trekt de registers verder open en klinkt zo mogelijk zwaarder en miserabeler dan voorheen. Waar opener “Martyrise” nog relatief wat met tempo’s speelt zoekt “The absence of grief” de traagste regionen van het genre op, flirtend met funeral doom. Echter is het niet één en al trage meeslependheid, want het nummer eindigt in een fikse apotheose waarbij Anssi Mäkinen (gekend van Profetus en een kort verleden als bassiste bij Horna) met haar krachtige zang de epiek de hoogte in stuwt. De iets snellere, meer rechtdoorzee death metalpassages die op het debuut te horen waren worden wat meer geschuwd, maar als er dan eens loodzwaar gebeukt wordt (“Misery form”) doen de basdreunen ons uit onze zetel trillen. Hoe verder het album vordert, hoe epischer de proporties die de muziek aanneemt lijken te worden tot “Portal closed” doet wat de titel belooft en het album stilletjes ten einde laat kabbelen. Ondanks de meer grandioze en weidse aanpak klinkt Convocation toch desolater dan ooit, en ondanks het trage tempo is “Ashes coalesce” een gevarieerd album, vooral door de verschillende zangstijlen die MN erop nahoudt en de psychedelische toetsen die wel wat naar labelgenoten Assumption neigen. Dikke aanrader voor wie van slepende, beklemmende death doom houdt.

CAS: 84/100

Convocation – Ashes coalesce (Everlasting Spew Records 2020)
1. Martyrise
2. The absence of grief
3. Misery form
4. Portal closed

Nexion – Door portalen over de rand van de afgrond kijken

Naast de ondertussen gevestigde IJslandse waarden als Svartidauði, Misþyrming of Sinmara, spuwden de vulkanen op het tot de verbeelding sprekende eiland de laatste maanden ook enkele nieuwe bands uit. Nexion is één van die nieuwelingen die het in zich heeft om ook internationaal potten te breken. De debuutlangspeler “Seven oracles” kan immers tellen als statement. We hadden een lang en boeiend gesprek met frontman Josh Rood, een naam die niet zo IJslands klinkt, maar daarover lezen jullie hieronder meer. (JOKKE)

An English version of this interview can be found here.

(c) Void Revelations

Hi Josh! Allereerst gefeliciteerd met de release van jullie debuut “Seven oracles” dat op 20 juni het levenslicht zag via Avantgarde Records. Door de impact van COVID19 besloten veel bands en labels de release van nieuwe platen uit te stellen. Is dit ook in jullie gedachten opgekomen of was de Zomerzonnewende een belangrijke datum om het album, ondanks de malaise, uit te brengen?
Bedankt! Ja, we speelden een tijd lang met die gedachte. Er was een moment waarop de hele industrie in een chaos terechtkwam waar niemand van ons ervaring mee had. Dus niemand met wie we spraken had een goed idee over wat voor soort koers het beste zou zijn. De meeste bands die hun releases hebben uitgesteld, zijn reeds min of meer gevestigde namen en sterk afhankelijk van tournees die met een albumrelease gepaard gaan. Als nieuwe band bevinden we ons niet in dezelfde positie, dus besloten we het album uit te brengen hopende dat het goed uitpakte. Er zit een vreselijk profetisch kantje aan onze release tijdens een pestzonnewende, maar die releasedatum is toevallig hoe de kosmos het heeft gewild.

Toen ik Nexus’ line-up onder de loep nam, werd meteen duidelijk dat je geen autochtone IJslander bent. In 2013 besloot je om aan de universiteit van IJsland te gaan studeren om een ​​diploma Oud-Noorse religie te behalen. Waarom heb je specifiek voor deze IJslandse universiteit gekozen en wat ga je op een professionele manier doen met je diploma?
Dat heb je goed gezien, haha! Ik koos voor de Universiteit van IJsland omdat ik was toegelaten tot een heel specifiek programma dat zich specialiseerde in de Oudnoorse religie. Het programma staat onder toezicht van Terry Gunnell, een van de grootste onderzoekers in het veld en waar ik enorm naar opkijk. Er worden maar heel weinig mensen daadwerkelijk geaccepteerd in dat programma, het was dus een kans die ik niet kon laten schieten. Wat betreft je vraag wat ik er professioneel mee ga doen: zo denk ik niet. Ik heb mijn opleiding gevolgd als zijnde een cursus van passie en spiritualiteit, om de doden te wekken en hun wijsheid te accepteren. Dit draait rond Odin, en dat is ook wat mij drijft. Opportuniteiten komen er sowieso op mijn pad. Ik werk momenteel als producer van de sprekers voor het metalfestival Midgardsblot en ik netwerk met mensen die betrokken zijn bij cultureel erfgoed. Ik ben erg blij dat ik mijn ‘carrière’ kan beginnen met het beschermen en ontwikkelen van oude heidense locaties.

Vanwaar je interesse in religies en meer specifiek de oude Noorse varianten zoals Ásatrú? Ben je geïnteresseerd geraakt in deze onderwerpen door te luisteren naar (black) metal, waar deze thema’s vaak worden bezongen?
Ik ben er niet via black metal mee in contact gekomen. En je zal misschien merken dat Nexion niet over de Oudnoorse religie of Ásatrú gaat, maar over de positie van de mensheid in het universum. Ik zou niet zeggen dat ik me aangetrokken voel tot religie, maar reeds op jonge leeftijd besefte ik dat mythes en rituelen een inherent onderdeel van de mensheid vormen. Al vanaf het moment dat de eerste mensen besloten om een ​​familielid te begraven in plaats van ze te laten liggen wegrotten, vanaf het eerste moment keken we naar de sterren en stelden onszelf vragen, vanaf de eerste grotschilderingen. We voeren rituelen uit en we vertellen mythen. We creëren en handhaven verhalen en heilige manieren om naar de wereld rondom ons te kijken en ermee om te gaan, en om naar onszelf te kijken. Het soort mythen en rituelen die we ervaren, weerspiegelt en vormt onze subjectieve realiteit … Waar ik me tot aangetrokken voel, is het feit dat de menselijke ervaring door deze dingen wordt gevormd. En toen ik heel jong was, concludeerde ik dat het christendom een virus is. Het infecteert samenlevingen en repliceert totdat alles in die samenleving christelijk is geworden. Ik wilde me onderdompelen in de culturen die het christendom gedood heeft. Wegens een ​​aantal persoonlijke redenen belandde de Oudnoorse religie uiteindelijk op mijn pad.

(c) Eva Alexandra Photography

Is het louter een diepe interesse in Oudnoorse religies die je hebt of geloof je écht in goden en geesten?
‘Geloof’ is volkomen irrelevant. Als je inheemse religies zou vragen of ze “geloven” in goden en geesten, zou deze vraag hen verwarren. Goden, geesten, duivels, …ze zijn echt, omdat we ze invullen met de kracht om te beïnvloeden. Dus mijn verbinding met goden en geesten is minder een interesse en eerder een erkenning van waar ze voor staan, en een verlangen om die vertegenwoordiging aan te boren.

In de Nordic Mythology Podcast waar je te gast was, zei je dat je nu in Noorwegen woont. Waarom bleef je niet in IJsland wat de bandactiviteiten waarschijnlijk zou vergemakkelijken?
Ik was nooit van plan in IJsland te blijven. Ik vertrok er voor twee jaar naar toe, maar het werden er zeven! Het was gewoon tijd om verder te gaan. Ik heb meer kansen op werk en projecten in Noorwegen dan in IJsland. Vanuit bandperspectief vinden we het niet erg lastig. De kosten voor het verzenden en verplaatsen van apparatuur vanuit IJsland zijn waanzinnig en het is goed om een bandlid op het Europese vasteland te hebben. Een soort thuisbasis, zeg maar. Het is gemakkelijk en goedkoop om van en naar Reykjavík te reizen voor shows en opnames. Het schrijven van nummers kan worden gedaan door bestanden met elkaar te delen en te streamen. Veel IJslandse bands hebben leden die niet in IJsland wonen.

Hoe is het leven in IJsland en Noorwegen vergeleken met je jeugdjaren in New York?
Nou, ik kom niet uit New York City maar woonde in de uitlopers van de Adirondack-wildernis in Upstate New York. Ik kom uit een plaats met eindeloze bossen en bergen. In die zin is het weer, de natuur en het landschap in Noorwegen erg vergelijkbaar met waar ik vandaan kom. Ik woon nu ook in het bos in plaats van in de stad. Dus ik voel me hier heel erg thuis in Noorwegen. IJsland voelde voor mij minder bekend aan. Ik woonde in een stad, er waren geen bossen en het regende de hele tijd. Aan de andere kant passen zowel IJsland als Noorwegen beter bij mij als individu vanwege mijn passies, projecten en algemene visie. Ik ben niet van plan terug te keren naar de Verenigde Staten.

Voordat je naar IJsland verhuisde, speelde je in de death metalband Fenrismaw. Was het meteen duidelijk dat je toen je naar IJsland verhuisde ook daar een band wilde beginnen? Was Nexion een band die al bestond en op zoek was naar een zanger of ben jij op zoek gegaan naar muzikanten om de band te vormen?
Ik herinner me zelfs dat ik destijds zei dat ik het volledig gehad had met zingen toen ik New York verliet voor IJsland. Fenrismaw was om verschillende redenen een strijd. Tegen de tijd dat we ons album “Helcult” uitbrachten, waren we uitgeput. We namen het op om een ​​testament te hebben van wat we hadden gedaan, en daarna was het amen en uit. We probeerden geen platencontract of distributiedeal te bemachtigen. We maakten de plaat gewoon af en liepen er nadien van weg, wat jammer is, maar we hadden het gewoon niet meer in ons. Ik was het bandgebeuren beu en vertrok niet naar IJsland met het plan iets met muziek te doen. Maar de volgende twee jaar begon er iets te groeien, een zekere “honger naar” in feite. Ik ben een zanger omdat het een catharsis is. Het proces van fysiek worden en de geest projecteren van de muziek die ik maak, is iets dat ik moet doen. En dus besloot ik nieuwe bandactiviteiten te overwegen als de opportuniteit zich voordeed en het contact met de andere leden goed was. Op een dag kreeg ik een telefoontje van een vriend die me vertelde dat twee van zijn vrienden een nieuwe band aan het oprichten waren en nog een zanger nodig hadden. Ik stemde ermee in om hen te ontmoeten, en dat was het begin van Nexion: Jóhannes, Óskar en ik. We werkten met een paar muzikanten totdat we uiteindelijk de, naar onze mening, perfecte line-up hadden die je op “Seven oracles” aan het werk hoort.

Eydisklara Photography

Nexion is, net als de meeste IJslandse black metalbands, gevestigd in de hoofdstad Reykjavik. Hoe is je relatie met de andere bands in de lokale scene en voel je enige vorm van concurrentie?
Ik weet niet echt hoe onze relatie met andere bands is. Ik denk dat we daarvoor te nieuw zijn. Als individuen hebben we overal in de scene vrienden, wat te verwachten is omdat het een kleine wereld is in de Reykjavík metal scene. Maar als band hebben we niet echt een relatie gesmeed. Ik weet niet zeker of we ons ‘competitief’ voelen of iets anders, maar we hebben in elk geval honger en de drive onszelf te vestigen en kansen te creëren om op te treden.

Jullie stijl draait minder rond dissonantie vergeleken met de meeste van jullie landgenoten en richt zich meer op agressie en brutaliteit, maar tegelijkertijd zonder de melodiciteit uit het oog te verliezen. Welke bands beschouw je als invloeden voor de muziek van Nexion?
Weet je, het is interessant om lezen dat recensenten ons proberen te vergelijken met andere bands en onze invloeden raden. Vaak voelt het alsof mensen iets in ons horen omdat er iets is dat ze willen horen, en dat zegt​​meer over waar die persoon naar luistert dan over mijn eigen invloeden. Muziek is zo subjectief. We gingen nooit zitten om te beslissen hoe we wilden klinken. We schreven muziek en lieten die zichzelf vormen. Maar niemand werkt in een vacuüm, dus we worden absoluut beïnvloed door de muzikanten waar we naar luisteren en misschien mee hebben gewerkt. Dat is te verwachten. Maar het is nooit een bewuste zaak geweest. Wat we besloten was dat we muziek van binnenuit, van beneden, en niet van bovenaf gingen schrijven. Ik bedoel daarmee dat we wilden dat onze muziek uit die oorspronkelijke, wilde, ongetemde emotionele en creatieve ruimte omhoog zou komen en niet afkomstig zou zijn van een intellectuele overweging. We hebben dus nooit gezegd “we willen muziek maken die klinkt als X, Y of Z”. En we hebben ook nooit gezegd “we willen iets experimenteels creëren dat niemand eerder heeft gehoord”. Beide invalshoeken zijn intellectueel en belemmeren vanuit ons perspectief creatieve en emotionele expressie. We lieten onze chemie stromen en schreven wat er van die plek kwam. Ik denk dat het resultaat iets is dat waarschijnlijk niet probeert onze persoonlijke en collectieve invloeden te verbergen, maar het is ook een puurdere uitdrukking van onze emotionele en creatieve vormen.

Een ‘nexion’ is een soort occulte poort of portaal. De term wordt bijvoorbeeld gebruikt door de satanische en Left Hand Path occulte groepering The Order of Nine Angles om zijn verschillende groepen of cellen te beschrijven. Wat was de belangrijkste reden om voor deze naam te kiezen?
We kozen voor de naam ‘Nexion’ omdat we vonden dat die symbool staat voor ons verlangen naar onze muziek die, terwijl die uit een luidspreker knalt of uit onze lichamen stroomt wanneer we op een podium staan, in staat is om de kettingen te doorbreken die onszelf en onze luisteraars vasthouden volgens de manier van zijn die de samenleving in stand houdt. Laten we deuren openen naar hogere of lagere staten van bestaan. Emotioneler en meer “oer”. Meer extatisch… laat vreselijke krachten door ons heen kijken, of in lijn met Nietzsche: laten we door die portalen en over de rand van de afgrond kijken. Dat is waar Nexion voor staat. Het woord ‘nexion’ betekent zoals je zei gewoon “poort” of “portaal naar ergens anders”. The Order of Nine Angels heeft inderdaad werken gepubliceerd waarin hun gebruik van het woord wordt uitgelegd, maar daar hebben we niets mee te maken.

Het nummer “Revelation of unbeing” bevat enkele citaten uit het boek Openbaring. Welke betekenis heeft de Bijbel voor jou, wetende dat je bent opgegroeid in een zeer evangelisch nest?
Revelation of unbeing” gaat over het idee van een almachtige, alles regerende christelijke God en spuugt erop. De christelijke Bijbel is een product van de mens, waarin de mens zijn eigen, onnadenkende tiran heeft uitgehouwen en dat “unbeing” op een troon boven de mensheid heeft geplaatst. En zie hoe hele samenlevingen, naties en rijken zichzelf hebben gevormd voor die godheid en alles wat die vertegenwoordigt. En kijk hoe de mens heeft geleden en lijden heeft gecreëerd voor die godheid. De Bijbel is een bewijs van zelf toegebrachte slavernij … “Revelation of unbeing” is een dialoog waarbij, als het enigszins mogelijk was, die godheid zijn eigen openbaring heeft.

(c) Stormd Photography

Seven oracles” werd, net als veel andere IJslandse black metalplaten, opgenomen in Studio Emissary. Ik ben soms bang dat dit een generieke stapel eenheidsworst aan identiek klinkende bands zou kunnen creëren, zoals het geval is met de Zweedse Abyss en Necromorbus Studio’s. Stephen Lockhart lijkt echter de eigen identiteit van elke band te kunnen behouden. Hadden jullie voorafgaand aan de opnames een eigen idee over hoe jullie de plaat wilden laten klinken?
Natuurlijk! We wisten hoe we wilden dat “Seven oracles” zou klinken en Stephen werkte heel nauw met ons samen om ervoor te zorgen dat we dat beoogde geluid ook zouden realiseren. Ik ben geen producer, maar ik geloof dat de reden waarom studio’s de neiging hebben veel identiek klinkende, generieke bands te produceren niet zo zeer vanwege de studio is maar eerder omdat een studio, eens ze de reputatie heeft een bepaalde sound te hebben of bepaalde soorten bands te produceren, talloze zwermen navolgers aantrekt die exact willen klinken als bands die reeds door die deuren passeerden. Stephen is erg gretig om met verschillende soorten bands met een breed scala qua sound te werken, dus we maakten ons geen zorgen.

Eén blik op het verbluffende artwork van José Gabriel Alegría Sabogal maakt meteen duidelijk dat er meer achter “Seven oracles” schuil gaat dan louter een verzameling van zeven nummers. Kun je dieper ingaan op het concept van het album?
Hiervoor verwijs ik graag naar wat we er op de Avantgarde Music Bandcamp-pagina over vertellen. Ik wil onze muziek en teksten niet te veel aan een klinische analyse onderwerpen. Het album heeft een eigen stem waarvan we hopen dat ze voor zichzelf spreekt. Maar ik kan je wel meegeven dat we onze werken als voortzettingen van mekaar beschouwen, zoals hoofdstukken of boeken die tot dezelfde teksten behoren. De EP, het openingsstuk, legt het begin, het einde en de eschatologie (“de leer van de laatste dingen”) vast en is een weerspiegeling van de cycli van leven, tijd en mythe. De zeven orakels volgen die cycli en houden zich bezig met existentiële kennis.

Het tekstboekje bevat een citaat van de Duitse dichter en filosoof Philipp Mainländer dat zegt dat “de wetenschap dat het leven waardeloos is, de bloem van menselijke wijsheid is“. De aard van het bestaan, de menselijke waarden en de zin van het leven lijken centrale thema’s in jullie werk te zijn. Op welke leeftijd raakte je geïnteresseerd in deze thema’s en was er een specifieke gelegenheid die deze interesse opwekte?
Voor mij is het al sinds jonge leeftijd een thema in mijn leven. Er was nooit een moment waarop ik vragen begon te stellen en de existentiële structuren die onze samenlevingen, religies en filosofieën hebben opgezet, begon te deconstrueren. Zo ben ik altijd geweest. Wat is veranderd, is mijn toegang tot kennis. Hoe meer je leest, hoe meer je onderzoekt en hoe meer je denkt, hoe meer je jezelf ontwikkelt.

Het laatste nummer op de plaat, “The last Messiah”, is vernoemd naar de Noorse filosoof Peter Wessel Zappfe die bekend staat om zijn filosofisch pessimistische en fatalistische kijk op het menselijk bestaan. De titel van het nummer verwijst naar een van zijn essays waarin hij zijn gedachten over de tekortkomingen van het menselijk leven beschrijft. Zapffe’s visie is dat mensen worden geboren met een overontwikkelde vaardigheid (begrip, zelfkennis) die niet past in het ontwerp van de natuur. Het verlangen van de mens naar rechtvaardiging over zaken als leven en dood kan niet worden bevredigd, daarom heeft de mensheid een behoefte die de natuur niet kan bevredigen. De tragedie volgens deze theorie is dat mensen al hun tijd besteden aan het proberen om niet menselijk te zijn. De mens is daarom een paradox. Door de vier principes van ‘isolatie’, ‘verankering’, ‘afleiding’ en ‘sublimatie’ te gebruiken, probeert de mensheid deze paradox te vermijden. Deel je zijn nihilistische opvattingen en beoefen je zijn vier principes?
Nou, zijn principes waren niet bedoeld als iets dat je ‘beoefent’. Het zijn gewoon de vier categorieën die hij gebruikte om te beschrijven hoe mensen proberen de paradox te vermijden die je zojuist hebt beschreven, een doel nodig hebben en antwoorden nodig hebben. Mensen vallen tussen deze categorieën en gebruiken ze allemaal in verschillende mate. ‘Isolatie’ negeert en weigert in wezen na te denken over dergelijke dingen. ‘Afleiding’ is je energie in iets anders storten, zoals videogames, boeken of muziek. ‘Verankering’ is een poging om jezelf een code te geven, of een overtuiging of een doel om je voor de waarheid te verbergen. Religie, of ideologieën en ‘oorzaken’ dienen deze rol. ‘Sublimatie’ is wanneer je het onder ogen ziet. Wanneer je in de afgrond tuurt en het je laat vormen. Onze muziek is sublimatie. Ik ben het niet eens met alle argumenten van Zapffe, maar zijn algehele perspectief is iets waarmee ik het heel erg eens ben, en ik denk dat zijn vier principes een zeer nuttige illustratie zijn van de relatie die alle mensen hebben met existentiële angst.

Sommige bands geven de maker van het artwork geen grenzen. Jullie werkten daarentegen heel nauw samen met José Gabriel Alegría Sabogal voor de creatie van het artwork. Waren jullie (of was hij) niet bang dat dit zijn artistieke vrijheid zou beperken?
Ik begrijp niet waarom een ​​muzikant niet zou willen dat het kunstwerk zijn visie belichaamt. José kan vrijwel alles tekenen en zijn werk zou altijd een geweldige hoes opleveren, maar wat wij nodig hadden, was dat het fysieke formaat de muziek en de boodschap zou reflecteren. We hebben een geweldige relatie met José en wat voor mij het belangrijkste is, is de creatieve en persoonlijke chemie tussen ons. Het gaat er niet om dat we hem vertellen iets te tekenen. Hij is erbij betrokken. Hij geeft wijsheid en inzicht. Zijn ideeën hebben onze muziek beïnvloed, net zoals onze muziek zijn beelden heeft beïnvloed. Ik denk dat we een heel goed proces hebben en het voelt niet beperkend. Ik heb hem gevraagd of hij zich beperkt of onderdrukt voelt, maar hij heeft me verzekerd dat hij dat niet is. We waren nogal “hands on” over ideologie en symboliek voor de covers, maar voor het boekje vroegen we hem om de rol van een heilige schrijver op zich te nemen. We bespraken de concepten, gaven hem de songteksten en hij begreep dat ze een soort ongeschreven evangelie zijn dat hij tot leven moest brengen. De resultaten spreken voor zich en hij verzekerde ons dat hij het proces leuk vond, maar je zult hem moeten vragen of hij het meende, haha!

Je hebt ook met hem samengewerkt voor het artwork van de titelloze EP uit 2017. Waarom is hij de perfecte kunstenaar om te visualiseren waar Nexion voor staat? Blijf je met hem samenwerken voor toekomstige releases of sta je open voor samenwerking met andere grafisch ontwerpers?
Ik kom niet vaak mensen tegen met wie ik op zulke productieve en opwindende manieren kan praten, onderzoeken en uitingen van wijsheid kan creëren. Dus alleen al daarvoor is José iemand met wie ik zoveel mogelijk zou willen werken zolang de kansen zich voordoen. Ik geloof ook in continuïteit. Er zijn thematische elementen tussen onze EP en “Seven oracles” die José van nature begreep omdat het zijn eigen werk was. Maar het leven is chaotisch en het is misschien niet mogelijk om altijd samen te werken, of misschien zullen onze creatieve paden ons op een gegeven moment in verschillende richtingen leiden. Laten we zien wat er gebeurt.

Ik veronderstel dat jullie heel graag het podium op willen klimmen om “Seven oracles” te promoten? Natuurlijk creëert COVID19 en de nasleep ervan een zeer onzekere tokeomst voor liveshows en festivals. Denk je dat we ooit terug op dezelfde manier als voorheen zullen kunnen genieten van livemuziek of denkt de nihilist in jou dat live muziek nooit meer hetzelfde zal zijn als voor COVID19?
Ik denk dat het leven zal terugkeren. Dat doet het altijd, op de een of andere manier. Mijn zorg is timing. De meeste festivals zijn voor het volgende jaar geboekt omdat ze vanaf deze zomer ‘vertraagd’ zijn. Dat betekent dat het voor opkomende bands de komende 2 jaar moeilijk wordt om iets te doen, en tegen die tijd zal “Seven oracles” twee jaar oud zijn. We zijn erg hongerig om op het podium te staan en de muziek van “Seven oracles” te verspreiden, en ik denk dat we veel steun en een goede ontvangst hebben gekregen, dus ik denk dat we een manier kunnen vinden om iets op gang te krijgen. Zo niet zal je over een paar jaar een erg sombere en destructieve tweede plaat te horen krijgen.


Utzalu – The grobian fall

Het werd nog eens hoogtijd om iets uit de Vrasubatlat-stal te reviewen. Bij deze dus de derde langspeler van Utzalu. Over debuut “The loins of repentance” schreven we destijds dat de band een hoorbaar positieve evolutie had doorgemaakt sinds de demodagen. Tussen deze eerste langspeler en de nieuweling werd blijkbaar “Idiot hell” nog uitgepoept, maar deze werd om één of andere reden door ons over het hoofd gezien. Benieuwd dus of Utzalu positief is blijven evolueren. Voor het eerst verschijnen er zowaar andere kleuren dan zwart en wit op de cover, maar verwacht nu niet dat Utzalu plots lentefrisse muziek met positieve vibes speelt. “The grobian fall” draait immers rond projecties van ongelovig afwijkend gedrag en naturalistisch verval in het thema van de 19de-eeuwse Franse literatuur. Het album vertelt het verhaal van een dwaas die gelooft dat hij uit de gratie is gevallen maar eigenlijk om te beginnen nooit is geaccepteerd. Een bedrieger wiens waan alleen leidt tot meer onzedelijke wanhoop en pathetische onrust. En bij dit thema hoort vuile muziek, muziek die ingrediënten uit black metal en punk doet samenvallen. Vrasubatlat-stichter Rory Flay, die tevens in het merendeel van de bands op het label wel iets in de pap te brokken heeft, wist voor deze plaat Ritual Knife drummer L in te lijven samen met sessiebassist A. Op vakkundige wijze ramt het powertrio er tien songs in een dik half uur door waarbij de versterkers al eens mogen kraken en piepen. Deze punky black ’n roll staat, net zoals bijvoorbeeld bij een Bone Awl, voor oermuziek die het niet van vernuft of subtiliteiten moet hebben, maar van rauwe ongetemde emoties die middels opzwepende ritmes en riffs uit de muzikanten hun systeem worden geknald. Soms zakt het tempo (zoals bijvoorbeeld in het titelnummer) ook de dieperik in om op sludge-tempo het mooie weer te maken. Rory bezit zoals geweten over een vette schurende strot die we graag het oorsmeer uit onze gehoorgang laten vegen. “The grobian fall” is een uitstekende, recht-voor-de-raap (en dus minder abstract dan de albumcover laat uitschijnen) zijnde black ’n roll plaat die een half uur lang – langer hoeft ook niet want daarvoor is dit genre wat te rechtlijnig – doet wat ie moet doen: met de nodige schwung een uitlaatklep vormen zodat je die negativiteit uit je systeem kan laten vloeien. En ja: Utzalu blijft positief evolueren.

JOKKE: 80/100

Utzalu – The grobian fall (Vrasubatlat/GoatOwarex 2020)
1. To know how it is seen
2. Onward to…
3. Ruptured by incest
4. Colorful flagellation
5. In treble with phalanges
6. Avarice
7. Separation trajectory
8. They know their place
9. Yellow and alone
10. …The grobian fall

Acherontas – Psychic death – The shattering of perceptions

Een tijdspanne van gemiddeld twee jaar is zo wat de tijd die het Griekse Acherontas nodig heeft om een nieuwe langspeler neer te pennen en uit te brengen, waarbij het laatste nieuwe wapenfeit getiteld “Psychic death – The shattering of perceptions” enkele maanden later dan gepland verschijnt via Agonia Records. Covid19, je weet wel…Als je de eerste levensjaren onder de noemers Worship en het wenkbrauwfronsende Stutthof mee telt, timmert opperhoofd V.Priest al ruim 25 jaar aan zijn black metal pad dat bezaait ligt met allerhande mystieke, magische en occulte topics als astraal vampirisme, hermeticisme, de Kaballah en Luciferiaanse Magie. Bij momenten iets te veel hocus pocus waarbij de heren wat mij betreft over de rand van hun gewaden struikelden en los op hun bakkes gingen. Muzikaal gezien is het merendeel van de platen uit de back catalogue echter meer dan in orde, hoewel Acherontas in de wandelgangen ook wel meermaals van plagiaat beschuldigd wordt. Op “Psychic death – The shattering of perceptions“, de achtste langspeler die onder de naam Acherontas verschijnt, horen we het gekende New Wave of Greek Black Metal-geluid terug dat sterk beïnvloed wordt door het oorspronkelijke geluid van de Helleense black metal, aangevuld met jaren ’70 retro-rock (vooral hoorbaar in de klassieke gitaarsolo’s). De nummers hebben een gemiddelde speelduur van zeven minuten maar vervelen nergens doordat ze vernuftig in mekaar zitten. Acherontas denkt goed na over spanningsopbouw en dynamiek, zorgt dat pakkende melodieuze leads (het inlijven van Naer Mataron gitarist Indra in 2017 bleek een gouden zet) niet ontbreken en de frontman houdt met zijn breed keelklankenpallet het ritueel ook op vocaal vlak interessant. De overvloedig getattoeëerde bezieler van de band kan verscheidene toonhoogtes qua screams aan, zet zijn stem ook op een verhalende of proclamerende manier in en natuurlijk mogen ook sacrale koorgezangen niet ontbreken. “Kiss the blood” is één van die hoogtepunten waarin al deze elementen – samen met allerhande details zoals het inzetten van orgels of samples van krijsende meeuwen – samenkomen. Twee andere composities die eruit springen zijn het akoestisch startende titelnummer en het afsluitende “Μαγεια των καθρεφτων (Magick of mirrors)” waarin men het – toevallig of niet – tweemaal op zijn Grieks doet en het tempo meer naar dat van een epische ballade neigt. In de overige nummers gaat het er, ondanks de nodige bombast, snediger aan toe. Ondanks het feit dat “Psychic death – The shattering of perceptions” in drie verschillende studio’s in Griekenland, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk opgenomen werd, komt het totaalplaatje niet gefragmenteerd of als een samenraapsel over. Au contraire, Acherontas klinkt hier écht als een hecht broederschap. Ferme plaat en een sterke uitbreiding van hun œuvre!

JOKKE: 85/100

Acherontas – Psychic death – The shattering of perceptions (Agonia Records 2020)
1. Paradigms of Nyx
2. Κiss the blood
3. The brazen experimentalist
4. Psychic death “The shattering of perceptions”
5. Coiled splendor
6. The offering of Hemlock
7. Sermons of the psyche
8. Μαγεια των καθρεφτων (Magick of mirrors)

Dauþuz – Grubenfall 1727

Op 26 juni bacht Amor Fati Productions een nieuwe EP uit van Dauþuz, een band die thematische gezien werkt rond de duistere onderneming van mijnbouw waarbij er in eeuwige duisternis gezwoegd en gezweet wordt en dit met een constant gevaar voor de dood (de bandnaam is dan ook oud-Duits voor ‘dood’). Hoewel ‘nieuw’ misschien wat overdreven is in dit geval. Het duo Aragonyth (alle instruments en songwriting) en Syderyth (zang, teksten en akoestische gitaarmuziek) vertelt op deze EP namelijk een mini-verhaal rond pijn, wraak en verlossing dat begon met het titelnummer op het debuut “In finstrer Teufe” (2016) en een vervolg kreeg met het nummer “Kerker der Ewgkeit” van “Die Grubenmähre” (2017). Beide composities werden voor deze EP heropgenomen en aangevuld met een gloednieuw sluitstuk getiteld “Die letzte Fahrt” dat met ruim 20 minuten speeltijd ook voldoende nieuw materiaal vertegenwoordigt. Op deze EP laat het duo zich van zijn meest epische kant zien. De gelaagde composities bevatten heel wat akoestische intermezzo’s, catchy melodieën, subtiele toetsenlagen en heldere samenzang hoewel de basis ontegensprekelijk zo zwart als de diepste mijnkrochten blijft. De mix van folky melodieën en meer sombere, melodramatiche riffs creëert een spannende wisselwerking die ongelooflijk goed werkt om een ​​breed scala aan emoties over te brengen. Opwinding, angst, heroïek, tristesse en furie worden allemaal tot leven gewekt. En hoewel er zeker ook een lichtpuntje aan hoop aan het einde van de mijnkoker schijnt, heeft het totaalgeluid van Dauþuz een verwrongen en gevaarlijke kant die tot uiting komt middels een krachtige en wrede black metal storm. Dit is zo Duits als maar kan zijn, en de tijden dat Duitse black lachwekkend was, liggen reeds ver achter ons. Tezamen met de release van deze EP zal Amor Fati ook de back catalogue van Dauþuz van een tweede leven voorzien op zowel CD als vinyl. Liefhebbers weten wat doen.

JOKKE: 80/100

Dauþuz – Grubenfall 1727 (Amor Fati Productions 2020)
1. Grubenfall 1727
2. Kerker der Ewigkeit
3. Die letzte Fahrt

Vspolokh – Помре

Met zo’n tongbreker als bandnaam was het weer gissen naar de oorsprong van Vspolokh. Het onder gewaden verscholen kwartet blijkt uit Rusland afkomstig te zijn en de bandnaam is oud-Russisch voor ‘gloed’. Sinds debuut langspeler “Печаль о прошлом / Sorrow of the past” uit 2010 zit Vspolokh onder de hoede van het Duitse Purity Through Fire en een decennium later is dat voor de opvolger nog steeds het geval (in tussentijd verschenen ook nog twee splits). Visuele én tekstuele inspiratie wordt gehaald uit het mythologische erfgoed van de Oeral en Vspolokh brandmerkt zijn muziek als “Ural Chthonic black metal” daar een aantal personages in de Oeral-mythologie een chtonisch (aards) karakter hebben. De albumtitel verwijst naar de uitspraak van een onderzoeker van het literaire erfgoed van de Oeral: “In de reguliere literatuur sterft de antiheld – maar in de Oeral sterft iedereen.” Geen happy end dus in dit muzikale verhaal dat een klein uur van jouw kostbare tijd in beslag zal nemen. Vspolokh houdt er een rigoureuze esthetiek op na die bestaat uit lang uitgesponnen en dynamisch gearrangeerde black metal waar er in diens gelaagdheid plaats is voor bescheiden melodieusheid. De tinten waarmee de epische composities geschilderd worden zijn natuurlijk vrij donker van aard maar doorheen de meeslepende muziek ontwaren we ook een vleugje nostalgie, bitterzoetheid en zelfs hoop, ook al wordt die geruïneerd. Dit komt bijvoorbeeld tot uiting in de akoestische gitaren, melodieuze solo en bescheiden folk-momentjes die we in het meer dan elf minuten durende “The fog and the ash” te horen krijgen. En ook al verstaan we geen jota van de Russische teksten, toch weet zanger/gitarist Vel ons in zijn verhaal mee te sleuren. Tussen de intense en furieuze black metal-pieken meandert een glooiend landschap vol rustigere wateren. Zo vormen “Lots of lamentation and mourning, and wail…” en “I am rottenly dead in chaos…” korte adempauzes alvorens het kwartet terug op intense en grandiose wijze doordendert en ook de start van het afsluitende “Czernotop” is heel mellow vergeleken met het vervolg van het nummer. Deze dynamiek draagt bij tot de verhalende haast cinematografische opzet van het album. Productioneel gezien heeft de band zijn zaakjes op orde, want “Помре” heeft een goede moderne sound meegekregen die krachtig en transparant maar ook nog voldoende ruw klinkt. Het maakt het leuk om met een koptelefoon op te speuren naar alle details en accenten die in de muziek verborgen zijn. Vspolokh levert met “Помре” een voorbeeldige plaat vol Russiche black metal met een smaakvolle unieke twist af.

JOKKE: 81/100

Vspolokh – Помре (Purity Through Fire 2020)
1. Sprouting lifeless roots into the wooded firmament…
2. Into the netherworld
3. Pomre
4. The fog and the ash
5. Lots of lamentation and mourning, and wail…
6. In the somber lowlands
7. I am rottenly dead in chaos…
8. Czernotop