Aborym

Funeral Oration – Eliphas love

Fans van Tool hebben maar liefst dertien jaar op een nieuwe plaat moeten wachten. Maar het kan nog erger. Het Italiaanse Funeral Oration bracht in 1996 haar debuut “Sursum luna” uit en liet haar volgelingen ruim drieëntwintig (!!!) jaar op een opvolger wachten. Tijdens de grote periode van inactiviteit verkaste bassist Malfeitor Fabban van het zuidelijke Apulia naar Rome om er ondermeer zijn eigenste Aborym op te richten. Zanger The Old Nick werd leerkracht en bibliofiel en bracht in 2017 ook “Letters from the dead” uit, een verzameling van zijn correspondentie met Mayhem’s Dead alvorens die iets te binnen schoot. Samen met oprichter en songschrijver Luca La Cara trok The Old Nick in 2017 terug de studio in voor wat de opvolger “Eliphas love” zou worden, een plaat opgedragen aan de vaders van de moderne esoterie (A.O. Spare, M. Rollinat, A. Saint-Yves d’Alveydre and S. de Guaita). In tegenstelling tot het debuut waarop de teksten in het Engels en Latijn waren geschreven, werd nu grotendeels voor het Italiaans gekozen. Een exotische keuze, die echter wel past bij het occulte sfeertje dat 36 minuten lang wordt neergezet, niettemin door de vele invloeden van klassieke Italiaanse horrorfilm soundtracks die in Funeral Oration’s black doorsijpelt. Keyboards zijn dan ook prominent aanwezig maar vervallen regelmatig in kermisgeluiden en foute jaren ’90 Last Episode-toestanden. Op de drumkruk vinden we Luca M. terug, maar door de digitale sound klinken ze veel te steriel naar mijn meug. Snelle nummers zoals “Furor eretico” hebben in hun venijnige momenten wel wat weg van het Enthroned rond de milleniumwisseling, maar deze passages zijn schaars. Het is pas wanneer we bij het zesde, meer gitaargedreven, nummer “Tregenda” aanbeland zijn dat er nog eens iets spannend gebeurt. Back in the nineties wist Funeral Oration al geen grote ogen te gooien en dat zal drieëntwintig jaar laten niet veel beter zijn.

JOKKE: 69/100

Funeral Oration – Eliphas love (Avantgarde Music 2019)
1. Intro
2. Furor eretico
3. Anatema di Zos
4. L’abisso
5. Marcia funebre
6. Tregenda
7. Vuoto mistico

Mysticum – Planet Satan

Al een chance dat de vertragingen van de NMBS niet de allure aannemen van het tempo waaraan het Noorse Mysticum platen uitpoept. Met een kleine vertraging van zo’n luttele achttien jaar krijgen we nu eindelijk hun langverwachte tweede langspeler in onze maag geduwd. De release van “Planet Satan” werd reeds op de sleeve van de in 1996 verschenen debuutplaat “In the streams of inferno” aangekondigd, maar liet dus Guns ’N Roses gewijs een beetje op zich wachten. Back in the days sloeg deze plaat als een splinterbom in de toenmalige black metal scene in en zaaide grote verdeeldheid. De ene groep prees Mysticum voor de frisse wind die ze lieten waaien door de conservatieve scene door hun gebruik van elektronische drums en het machinaal/industrieel karakter van hun muziek. De andere groep kon helemaal niets met deze rare kwieten die tripten op zowat elke drug die toen voorhanden was en underground techno party’s afschuimden. Zoals wel meer het geval is met omstreden platen, groeide “In the streams of inferno”  uiteindelijk tot een heuse cultplaat uit. Nadien werd het stil rond de band, ijzig stil. In 2003 werd nog wel een split uitgebracht met het Noorse Audiopain, maar veel meer tekens van leven vielen er niet waar te nemen. Guitarist/zanger Prime Evil dook nog wel op bij de Noorse deathrashers Amok en de Italiaanse blackened industrial band Aborym. De andere leden Cerastes en Mean leken echter volledig van de aardbol verdwenen te zijn, waarbij dat bij de eerste zowel letterlijk als figuurlijk te interpreteren valt als je het boek “Black metal: Evolution of the cult” erop naleest. In 2011 kreeg Prim Evil de muzikale microbe terug te pakken en benaderde hij de andere twee. Er werd een deal getekend met Peaceville Records die “In the streams of inferno” terug uitbracht en nu is er dan eindelijk het langverwachte “Planet Satan” waarvan ik de hoop op verschijnen eigenlijk al lang opgegeven had. Bij het aanhoren van openingstrack “LSD” wordt je terug in de tijd gekatapulteerd en is het er totaal niet aan te horen dat de band bijna twintig jaar op non-actief heeft gestaan. Hun typische sound is gelukkig geheel intact gebleven. Militante industrial drums voeden de infernale black metal stroom terwijl luid “Lucifer in the sky with demons” wordt geproclameerd. Van de overige songs springt het überagressieve “Fist of satan” er nog uit. Deze track voelt inderdaad aan alsof de gehoornde tegen 200 km per uur op je smoel ligt te rammen en al je tanden uit je bek slaat. De beenharde staccato drums in “Cosmic gun” geven bovendien het gevoel van een dolgedraaide mitrailleur die op je trommelvliezen wordt afgevuurd. “Planet Satan” is echter een vlijmscherp mes dat aan twee kanten snijdt: enerzijds ben je opgelucht dat de Noren nog steeds even explosief uit de hoek komen, hun sound trouw gebleven zijn en niets aan agressie te lijken hebben ingeboet. Anderzijds blijft het overrompelende effect van hun debuut ver weg. Aan jou te bepalen aan welke kant van het mes je wilt vertoeven.

JOKKE: 80/100

Mysticum – Planet Satan (Peaceville Records 2014)
1. LSD
2. Annihilation
3. Far
4. The ether
5. Fist of satan
6. All must end
7. Cosmic gun
8. Dissolve to impiety