aversio humanitatis

Shagor – Sotteklugt

Ik heb het best wel voor bands die Oud- of Middelnederlandse woorden in hun titels gebruiken of neologismen uitvinden om hun titels een wat antieke bijklank mee te geven. ’t Nederlands is een rijke taal en het moet nu eenmaal niet altijd in het Engels of Noors te doen zijn. Die roep werd vooral bij onze noorderburen gehoord, getuige een indrukwekkende resem Nederlandstalige releases van onder andere Wederganger, Laster en Fluisteraars. Aan dat rijtje wordt Shagor toegevoegd, dat hun eerste plaat “Sotteklugt” (wat een titel!) via het immer sympathieke Babylon Doom Cult Records ter wereld brengt. Jo Versmissen gaat er prat op dat hij met zijn label enkel releases uitbrengt waar hij zelf volledig achter staat, en in het geval van Shagor slaat hij wederom niet naast de bal. Naast de hiervoor genoemde bands worden door Shagor en het label ook referenties aangehaald zoals Ulver ten tijde van het magistrale “Bergtatt” en ook Aversio Humanitatis, maar dan op zeer melodieuze wijze met langdurende opbouwen. Langdurig, niet langdradig, want de vier volwaardige nummers die op “Sotteklugt” prijken zijn elk op zijn minst een kleine zeven minuten lang. Daartussen vinden we nog “Verdoolde hemelbol”, een drietal minuten akoestische gitaar met dromerige zang, die even respijt geeft vooraleer “Dodendans” middels dragend gitaarwerk en een hoog tempo er een einde aan breit en met momenten – zeker dankzij de cleane zang die afwisselt met hese screams – zelfs even parallellen trekt met Woods of Desolation of Austere. Dit ook niet in het minst omdat “Sotteklugt” vol zit van tremoloriffs die wel uit een postrocknummer lijken weggelopen te zijn en de ganse plaat lang een heel dromerige, atmosferische en haast zweverige toon neerzetten. Met opener “Schemerzever” wordt meteen volle gas gegeven en komt inderdaad die knipoog naar Fluisteraars om de hoek kijken in de vorm van stuwend gitaarwerk. Halfweg wordt het tempo wat teruggeschakeld en wordt het repetitieve – ietwat ruizig en toch modern geproducet, trouwens – gitaarwerk doorspekt met akoestische tokkels die godbetert zelfs wat aan Lifelovers “Pulver” doen denken. Niet dat deze referenties ernaar hinten dat Shagor een DSBM-plaat heeft geschreven, maar wel dat “Sotteklugt” dezelfde melancholische emotionele intensiteit bezit die hiervoor vermelde bands als handelsmerk uitdragen. Shagor straalt naast melancholie ook verbetenheid uit en dit door middel van bijna catchy hooks die her en der opduiken, zoals iets voorbij de tweede minuut van “Nachtdwaler”: zo’n riff die meteen je aandacht opeist en even voor niets anders ruimte laat. Ook in “Respijt” komen er van die oorwurmen terug – naast het feit dat hier ook de bas een welverdiende plek opeist en het kwartet plots wel zeer venijnig uit de hoek weet te komen. Shagor mag dan misschien wat traditioneler klinken dan veel wat we heden ten dage uit Nederland voorgeschoteld krijgen, maar blijft gedurende de kleine veertig minuten heel consistent in thematiek en sfeer waarbij vooral de warme leads en de variatie in zang opvallen. ’t Moet niet altijd vernieuwend zijn om beklijvend te kunnen zijn, en dat heeft Shagor goed begrepen. De warme, heldere en vrij moderne productie draagt toch een rauw kantje met zich mee en dat voelt aan alsof Shagor niet gewoon een ode aan melancholische black metal van een goeie twintig jaar geleden brengt, maar hun debuut net in die mindset van weleer heeft geschreven. Shagor haalt her en der de mosterd, maar heeft duidelijk een eigen visie en smeedt deze elementen doelbewust om tot een eigen stijl, sound en identiteit. Authenticiteit boven alles, en daaraan is er bij Shagor alvast geen gebrek.

CAS: 85/100

Shagor – Sotteklugt (Babylon Doom Cult Records 2020)
1. Schemerzever
2. Nachtdwaler
3. Respijt
4. Verdoolde hemelbol
5. Dodendans

Aversio Humanitatis – Behold the silent dwellers

Wat black metal uit het mediterrane gebied betreft, draait Griekenland al mee vanaf de oerkreten van het genre en kwam Portugal vooral de laatste jaren vanachter de rauwe hoek piepen. Italië en Spanje daarentegen zijn nog steeds ondervertegenwoordigd en moeten het met een handvol écht goede bands stellen. Zo komt het bijvoorbeeld dat Aversio Humanitatis, het onderwerp van deze review, mij onbekend was ondanks het feit dat deze Madrilenen al een decennium meedraaien. Nu het Franse Debemur Morti Productions het trio onder zijn vleugels neemt, zal deze naam zich wel verder verspreiden. En dat is een goede zaak want het zwartmetaal van deze muzikanten met een aversie van de mensheid mag absluut gehoord worden. De mix van moderne, brutale, dissonante en psychedelische klanken schildert dystopische stadsgezichten, betonnen skylines en het stresserend dagelijks leven in megapolitane steden op ons netvlies. Het is een geluid dat we eerder van Franse acts verwachten om eerlijk te zijn. In eerder sombere black metal als deze hangt het er vrijwel altijd af van hoe de band in kwestie met de intermezzo’s en/of langzamere delen omspringt. In het geval van Aversio Humanitatis voelen de vertragingen niet als onnodig geploeter aan en de band blijft nooit te lang hangen in een opbouwende passage. Integendeel, even gas terug nemen luidt vervolgens meermaals knappe overgangen en smaakvolle tempoveranderingen in waarin de Spanjaarden hun verpletterende mix aan black en death metal gracieus omkneden tot een plunderende massa vol monumentale riffs. De muzikanten zijn zich goed bewust van het songschrijfproces want de composities zitten vernuftig en met voldoende spanningsopbouw in mekaar. Het hieronder geposte “The wanderer of abstract paths” toont de kwaliteiten van de band in al haar glorie want er wordt een caleidoscopische werveling aan sensaties gecreëerd die de emoties van de luisteraar alle richtingen uitstuurt waarbij er een verrukkelijk verhaal ontstaat vol onrust, wanhoop, waanzin en transcendentie. A.M.’s vocalen klinken even verbluffend als de muziek en dragen een enorme verwoestende maar ook emotionele kracht uit. Ook drummer J.H. mag niet onvermeld blijven want hij stuurt voortdurend op veranderende ritmische patronen en progressies aan, zonder in een robotisch tech-verhaal te belanden. Genoeg pluimen in hun gat gestoken nu. Tijd om de back catalogue van Aversio Humanitatis eens uit te pluizen!

JOKKE: 82/100

Aversio Humanitatis – Behold the silent dwellers (Debemur Morti Productions 2020)
1. The weaver of tendons
2. The Presence in the mist
3. The sculptor of thoughts
4. The wanderer of abstract paths
5. The watcher in the walls
6. The scribe of dust