avichi

Lord Mantis – NTW

Het feit dat Lord Mantis aan de line-up van Roadburn 2015 werd toegevoegd was voor mij de hoofdreden om voor het eerst naar het vierdaagse festival af te zakken. Het was dan ook serieus balen toen ik vernam dat de band uit Chicago enkele weken voor hun overtocht naar het Oude Continent het bericht de wereld instuurde dat hun op til staande tour werd geannuleerd wegens interne problemen (geweldige shows van Subrosa, Thou, Tombs en Enslaved zorgden ervoor dat het toch nog een geweldige ervaring werd). Frontman en bassist Charlie Fell bleek met een knoert van een drank- en drugsverslaving te kampen waardoor hij onhandelbaar werd en de overige bandleden niet langer met hem door één deur konden. Op sociale media werd wat met modder over-en-weer gegooid (ze spelen sludge voor iets!) en al gauw communiceerden overgebleven leden Bill Bumgardner (drummer en oprichter van de band, tevens deel uitmakend van Indian) en gitarist Andrew Markuszewski (Avichi, ex-Nachtmystium) dat de line-up verder gecompleteerd werd met vocalist Dylan O’Toole (Indian en in het verleden ook reeds meewerkend aan enkele Lord Mantis songs), bassist Will Lindsay (Indian, ex-Nachtmystium, ex-Wolves In The Throne Room) en tweede gitarist Scott A. Shellhamer. Met driekwart van de line-up van Indian die nu deel uitmaakte van Lord Mantis, was het ook meteen game over voor die eerste. Ondertussen zijn Scott en Will ook alweer van het toneel verdwenen waarbij die laatste vervangen werd door bassiste Alletta Ergun. Van position switches gesproken! En tikkende tijdbom Charlie Fell? Die verkaste naar het licht-geniale Cobalt waar ondertussen ook een knoert van een plaat mee uitgebracht werd. Lord Mantis wou zo snel mogelijk bewijzen dat de nieuwe line-up beter dan ooit was door de studio in te duiken voor de opnames van een EP en qua statement kan “NTW“, die in eigen beheer op het New Density label van Andrew uitkomt,  absoluut tellen! De energie en punch van de vier tracks ligt eerder in het verlengde van “Pervertor” uit 2012 in plaats van verder te bouwen op het met industrial invloeden doorspekte “Deathmask” uit 2014, voor ondergetekende beide tot de beste (blackened) sludge platen allertijden behorend. In opener “SIG safer” ligt het tempo een pak hoger dan wat we van de band gewend zijn en sijpelen de black metal invloeden nog duidelijker door. De bijtende en blaffende vocalen van Dylan die onuitputtelijk “safer safer safer safer!” proclameren, belichamen als het ware de dood die de luisteraar op de hielen zit. Wat een binnenkomer! Op de titeltrack krijgen we ronkende en dreigende sludge zoals we van Lord Mantis gewend zijn en eerlijk is eerlijk: eigenlijk is het verschil in stemgeluid tussen Dylan en Charlie amper te horen, waarmee beide heren bewijzen tot de absolute top qua sludge brakers te behoren. Wel verslapt de aandacht een beetje naar het einde van de zeven minuten durende song. “Semblances” lijkt iets luchtiger qua karakter, maar zal bij de ongeoefende luisteraar waarschijnlijk toch zwaar op de maag liggen. Zoals we van Bill gewend zijn, lijkt hij zijn drumvellen weer eerder met boomknotsen te geselen dan met drumstokjes. Wat kan die man toch rake klappen uitdelen! Ook in “Final division” laat de band horen wat een haatdragende mensenhatende bende te zijn.”NTW” laat een band horen die zijn zaakjes nu eindelijk en hopelijk op orde heeft (de andere leden hebben immers ook met enkele demonen af te rekenen). Of misschien is het maar beter zo, want niet-getormenteerde zielen zie ik niet in staat om platen uit te brengen die aan Lord Mantis kunnen tippen.

JOKKE: 88/100

Lord Mantis – NTW (New Density 2016)
1. SIG safer
2. Nice teeth whore
3. Semblances
4. Final division

Lord Mantis – Death mask

Mijn favoriete viespeuken Lord Mantis poepten recent hun derde langspeler “Death mask” uit. De plaat staat weer vol met ranzige sludge wat zich ook weerspiegelt in het controversiële maar geniale hoesontwerp. Effe proberen de vinyl-versie te scoren want dan komt het artwork nog beter tot zijn recht. Nu niet dat ik de bijhorende poster van deze gezellig uitziende jongedame (of is het een man?) meteen aan mijn muur zou hangen in de woonkamer (tenzij je de bomma eens goed wilt doen verschieten als ze op bezoek komt). Deze derde boreling gaat verder op hetzelfde vunzige elan van diens voorganger “Pervertor”, maar is geen klakkeloze kopie. Af en toe wordt de knetterharde en groovende downtempo sludge onderbroken door een sporadische acceleratie zoals in het openingsnummer “Body choke”, het titelnummer of halverwege “Negative birth”. Ook zijn er hier en daar wat industrial elementen aan de sound toegevoegd (check “Posession prayer” en “Coil”), waardoor “Death mask” experimenteler en gevarieerder klinkt dan vorig plaatwerk. Gitaristen Andrew Markuszewski (Avichi, ex-Nachtmystium) en Ken Sorceron (Abigail Williams, ex-Aborted) smijten ons de ene na de andere zwaar beukende en lompe riff om de oren waarop drummer Bill Bumgardner (Indian) zich serieus kan uitleven. Bassist en zanger Charlie Fell (ex-Avichi, ex-Nachtmystium) completeert het uit de hand gelopen modderfestijn met zijn donderende bass en overstuurde krijsende vocalen. “You will gag for the fix” is een piano-intermezzo maar is met zijn spooky horrorkarakter nu niet meteen het liefelijke riedeltje waar je instant vrolijk van wordt. Het afsluitende en tien minuten durende “Three crosses” is een kolos van een mokerhamer die genadeloos op je brein in ramt. Na zeven songs en 47 minuten ben je dan ook compleet suf gebeukt. Een hoogtepunt kiezen is onbegonnen werk want alle songs knallen je van begin tot eind omver. Wat een teringherrie! Hopelijk kan ik er volgende keer wél bij zijn als dit zootje ongeregeld onze contreien onveilig komt maken. Wederom een geniale plaat die via Profound Lore op de mensheid los gelaten wordt. Nog beter doen dan Lord Mantis wordt dit jaar vrijwel onmogelijk!

JOKKE: 95/100
Lord Mantis – Death mask (Profound Lore Records)
1. Body choke
2. Death mask
3. Posession prayer
4. You will gag for the fix
5. Negative birth
6. Coil
7. Three crosses

Avichi – Catharsis absolute

Andrew Markuszewski aka Aamonael is een bezig baasje. Zo maakte hij gedurende enkele jaren deel uit van Nachtmystium, is hij gitarist bij het fenomenale Lord Mantis en verscheen recent met “Catharsis absolute” het derde wapenfeit van zijn soloproject Avichi. De twee vorige platen (“The divine tragedy” uit 2007 en “The devil’s fractal” uit 2011) waren voorbeelden van oerdegelijke USBM met een licht-orthodoxe inslag. Ondergetekende keek dan ook reikhalzend uit naar nieuw plaatwerk. Aftrappen doen we met “Repercussion”, een donker piano-intro dat vervolgens overgaat in het furieuze “Flames in my eyes” dat bol staat van dissonant en hypnotiserend riffwerk. Andrew weet echter als geen ander dat het beter is om het gaspedaal niet voortdurend in te duwen en de luisteraar kapot te beuken, maar wisselt tragere passages af met snel black metal geweld om zo een goede dynamiek te creëren doorheen het album. De nieuwe nummers onderscheiden zich van het oudere materiaal door een iets melodieuzere gitaarsound en catchy melodieën zonder ook maar één moment cheesy over te komen. In “Voice of intuition” horen we duidelijk de invloed van een Nachtmystium terug ten tijde van “Instinct: Decay”, terwijl “Lightweaver” dan weer serieus rockt, maar toch ook weer de nodige psychedelische insteek bevat. “All gods fall” klokt boven de twaalf minuten af en is het langste nummer van de nieuwe plaat. Ook hier weer afwisseling troef. Het begin van deze kolos doet sterk denken aan het immens populaire Svartidaudi, totdat heldere zang het nummer halverwege dan weer een meer epische wending geeft. De afsluitende titelsong wordt volledig op piano gespeeld en is met zijn acht minuten misschien net wat aan de lange kant. Toch is het een zéér knappe prestatie wat Aamonael hier in zijn eentje neerzet! De eerste slechte plaat die via Profound Lore het daglicht ziet, moet nog gemaakt worden.

JOKKE: 86/100

Avichi – Catharsis absolute (Profound Lore)
1.Repercussion
2. Flames in my eyes
3. Lightweaver
4. Voice of intuition
5. All gods fall
6. Catharsis absolute