belketre

K.F.R. – L’enfer à sa source / Démonologue

Sommigen onder jullie kennen Maxime Taccardi misschien wel. Deze Franse artiest is vooral gekend van de schilderijen die hij met zijn eigen bloed vervaardigt en de vele albumcovers die hij voor o.a. Sarke, Natvre’s, Drowning The Light en Diabolicum creëerde. Zijn meest bizarre, meest duistere en meest verwrongen illustraties brengt hij – Wagners’ Gesamktkunstwerk indachtig – echter ook op muzikale wijze tot leven middels K.F.R. De bandnaam is afgeleid van het Arabische woord “kafir“, wat ongelovig betekent, en in het voorhoofd van Dajjal (de Islamitische antichrist) gekerfd staat. In den beginne produceerde K.F.R. donkere ambient en messcherpe black metal in de lijn van Les Légions Noires wat resulteerde in bijdrages van Meynach (Mütiilation) op de platen “Anti” (2014) en “Ad manifestationem diaboli” (2018) en Vordb van Belketre op “Ø” (2016). Na de trilogie “Anti“, “Nekro” en “Ø” was het even goed geweest voor Taccardi, maar twee jaar later besloot hij de mensheid terug te terroriseren in de vorm van “Ad manifestationem diaboli” en “Par le sang“, twee platen waarop een nerveuze kakofonie aan extreme black metal-klanken geëtaleerd werd. De inspiratie is blijkbaar niet te stoppen, want ook dit jaar laat K.F.R. twee nieuwe platen op de mensheid los die we voor het gemak samen reviewen. Bij “L’enfer à sa source” draait alles om het concept waarbij de hel de incarnatie van het niets is, een terugkeer naar dat wat het leven voorafging. De inkijk die we driekwartier lang in Taccardi’s bizzare psyche krijgen, wordt vertaald in claustrofobische en getormenteerde black die het grootste deel van de tijd tenenkrommende valse gitaarleads en noisy synths bevat. Deze martelelementen mogen dan wel als zout in een open wonde aanvoelen, ik probeer me toch zo snel mogelijk door een gedienstig verpleegsterke te laten helpen om deze gapende sneden te laten dichten. Om het allemaal nóg echter te maken werden de drums met menselijke botten bespeeld. U weze gewaarschuwd!

JOKKE: 55/100

K.F.R. – L’enfer à sa source (Purity Through Fire 2019)
1. L’enfer, c’est toi
2. Le sinueux chemin
3. Simulacre de chair
4. Ne cherche pas à devenir, rien a jamais commencé
5. Anathème de l’envie
6. L’Enfer à sa source

Op “Démonologue” gaat Taccardi nog een stap verder want dit is ongetwijfeld één van de meest geesteszieke dingen die hij ooit voortbracht. De titel verwijst naar een specialist in demonologie maar kan ook opgevat worden als een conversatie of monoloog met jezelf of de demonen die in je lichaam en geest huizen en is gedeeltelijk gebaseerd op de “Dictionnaire infernal” van de Franse occultist Jacques Collin de Plancy. Synths zijn hier grotendeels afwezig en werden vervangen door allerhande koorgezangen. De mix van extreme, hatelijke en verdorven black metal en de verstikkende ambient atmosfeer zal liefhebbers van mainstream black ongetwijfeld de stuipen op het lijf jagen. Taccardi maakt allesbehalve feel good muziek en mikt bij zijn luisteraars op onlust en walging want dat hoort het genre voor hem te doen. Dat kan allemaal wel zijn, maar ook voor mijn geoefende oren is deze teringherrie toch een brug te ver. De muzikale freaks onder ons komen hier misschien wel mee aan hun trekken, maar ik pas.

JOKKE: 60/100

K.F.R. – Démonologue (Purity Through Fire 2019)
1. Invocation
2. Asmodée
3. Azazel
4. Prélude à l’exterminateur
5. Abaddon
6. Lucifer
7. La Chute

Volahn / Shataan / Arizmenda / Kallathon – Desert dances and serpent sermons

De blakkies onder ons kennen ongetwijfeld Les Légions Noires, het mysterieuze Franse black metal collectief dat ondermeer Vlad Tepes, Belkètre en Mütiilation voortbracht. Welnu, aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, friemelt een soortgelijke commune zich als een serpent doorheen de Amerikaanse woestijnondergrond, met thuisbasis in Zuid-Californië. We hebben het hier over de Black Twilight Circle, opgericht door Eduardo “Volahn” Ramirez, en bekend om de maalstroom aan gelimiteerde cassettereleases die via het Crepusculo Negro label uitgebracht worden. De vele bands of eenmansprojecten die deel uitmaken van dit roemruchte collectief worden gekenmerkt door een eigenwijze kijk op het genre en vertonen tekenen van incestueus gedrag vermits er vele overlappingen qua line-up zijn. In 2013 werd een compilatie uitgebracht (tongbreker “Tliltic tlapoyauak”) waarop maar liefst zestien BTC-gerelateerde bands schitterden. Vorig jaar kwam er onder de noemer “Desert dances and serpent sermons” opnieuw een noemenswaardige verzamelaar uit, zij het ditmaal echter beperkt tot vier bands, die elk een vrij lange track brengen. De bekendste exploten zijn Volahn en Arizmenda, die beiden in 2014 een fantastische langspeler uitbrachten, respectievelijk getiteld “Aq’Ab’Al” en “Stillbirth in the temple of venus”. Volahn trekt de split op gang met zwoel klinkende Americana en spaghetti-Western gitaarklanken (even denk je aan de soundtrack van “True Blood”) alvorens de boel in overdrive getrokken wordt en overschakelt naar pittige black metal, waarbinnen regelmatig bluesy riffs passeren. ’s Mans interesse in zijn Indiaanse/Mexicaanse erfgoed en cultuur komen duidelijk naar voor in zijn frisse aanpak van het atmosferische black metal genre. Ook Shataan maakt volop gebruik van Indiaanse melodieën, instrumenten en percussieritmes om hun prog-black af te kruiden. De (niet altijd toonvaste) cleane zang, fluit(!) en het mondmuziekske zorgen ervoor dat dit de meest exotische bijdrage op de split oplevert. Daarna wordt de stemming een pak grimmiger wanneer Arizmenda aan de beurt is. Hun USBM leunt dicht aan tegen een Predatory Light behalve wanneer het tempo serieus de dieperik ingaat en we doomy black in onze maag gespietst krijgen. Kallathon trekt dan weer eerder de pagan/black kaart. Hun bijdrage komt traag op gang maar wordt na een minuut of vier de moeite. Wie niet vies is van een snuifje experiment, raad ik aan deze split op te snorren. Iron Bonehead en The Ajna Offensive sloegen immers de handen in elkaar om een mooi afgewerkte vinylversie van deze release te brengen.

JOKKE: 85/100

Volahn / Shataan / Arizmenda / Kallathon – Desert dances and serpent sermons (Crepusculo Negro 2015 – Iron Bonehead/The Ajna Offensive 2016)
1. Volahn – Chamalcan
2. Shataan – Caminando del destino/Desert smoke/Wells run dry
3. Arizmenda – Ropeburn mutilation on the outskirts of life
4. Kallathon – Falling into the horizon, burning into the black twilight