black lion records

Kvaen – The funeral pyre

Kvaen is het project van de Zweedse multi-instrumentalist Jakob Björnfot. Met assistentie van een reeks sessiemuzikanten waaronder gitarist Sebastian Ramstedt (o.a. Necrophobic) en drummer Perra Karlsson (o.a. In Aeternum) brengt Kvaen ons het debuut “The funeral pyre“, een stijloefening in Zweedse black metal. We krijgen dus melodieuze, snelle en scherpe riffs die hier en daar vertragen naar slepende passages met weemoedige leads, maar evengoed in een iets meer pagan of speed metal richting kunnen gaan. De toevoeging van gastdrummers en lead gitaristen zorgt voor een verdere afwisseling, welke echter nergens leidt tot een wezenlijke stijlbreuk. Dit ook dankzij de goede opbouw van de nummers en de plaat zelf. De productie is clean en venijnig en alle instrumenten zijn duidelijk met veel vakkunde ingespeeld. Openingstrack “Revenge by fire” trapt op old school wijze de deur in met muziek die zou kunnen komen van In Aeternum, terwijl “Ye Naaldlooshii” – een Navajo skinwalker legende – de meer pakkende toer op gaat. Het titelnummer en “Septem peccata mortalia” (zeven dodelijke zonden) gaan snel voorbij en maken iets minder indruk. “The wolves throne” springt er dan weer uit, door wat ritmische fantasietjes, een paar geweldige solo’s en de meer rollende drumstijl (met aandacht voor cymbaaldetails) van Tommi Tukhala. Het niveau wordt aangehouden in “As we serve the masteres plan“, één van de donkerste nummers op “The funeral pyre“. Met “Bestial winter” komen we terug in het thrash/speed straatje om uiteindelijk te eindigen op een het instrumentale muur van “Hymn to Kvenland“. Diegenen die tussen de lijnen kunnen lezen weten al waar de eindbeoordeling heen gaat. Een kwalitatief sterk album dat goed is uitgevoerd, maar toch iets teveel klinkt als een tribute aan Zweedse black metal en net iets te weinig als een eigen entiteit. Toch krijgen Jakob en zijn vrienden een welverdiende 82 op 100.

Xavier: 82/100

Kvaen – The funeral pyre (Black Lion Records 2020)
1. Revenge by fire
2. Ye Naaldlooshii
3. The funeral pyre
4. Septem peccata mortalia
5. The wolves throne
6. As we serve the masteres plan
7. Bestial winter
8. Hymn to Kvenland

Totengeflüster – The faceless divine

Het is dan wel een groot land met een rijke metal geschiedenis, er zijn de laatste jaren maar weinig extreme bands uit Duitsland die veel potten breken. Voor mij is Totengeflüster er eentje van, want ondanks dat je drie albums op dertien jaar tijd niet buitensporig productief kan noemen, slagen de jongens en het meisje uit Baden-Württemberg er namelijk wel in om voor de derde keer een rechttoe rechtaan, sfeervolle symfonische black metal schijf uit te brengen. Een genre dat ik een beetje mis tussen de vele “post-metal” muziek anno 2019. Anders dan de vorige twee releases, heeft de band nu voor Engels gekozen in plaat van Duits. Iets wat internationale fans misschien wel op prijs zullen stellen en hopelijk deuren zal openen naar meer Europese podia. Net zoals de vorige releases wordt “The faceless divine” gekenmerkt door de geslaagde vermenging van retestrakke drums, snijdende gitaren en donkere synths. Of hoe het zou klinken als je een Zweedse melodische black metal band met orchestratie laat spelen. Iets wat meteen na de intro al opvalt met het nummer “On carrion wings“. Dat de band in een dergelijke track profiteert van een sterke drummer als Frostbitten mag duidelijk zijn, maar voor mij zijn het de eerder mid-tempo nummers als “The hollow wanderer” of “Affliction” die er het beste ingaan. Het laatste nummer voor de outro “Reise eines verloren Geistes” gaat de meer epische tour op en is met bonustrack “Entflamme mich!” het enige Duits dat we horen. Die bonustrack doet me ergens denken aan hoe Eisregen destijds had kunnen klinken, indien ze… beter waren geweest. Doorheen elk nummer hoor je dat, ondanks het symfonische label, er niet overdreven wordt met keyboards en dat het de bedoeling is om met alle instrumenten samen de duistere toon te creëren die wordt beoogt. Vocalen dragen natuurlijk ook een zware steen bij en lijken qua frasering/klankkleur soms wat op het betere Cradle of Filth werk. Al was dat een pak duidelijker op voorganger “Im Nebel der Vergangenheit“. Trouwens ook een geweldige release, die naar mijn smaak genoot van een iets betere gitaarsound. Het indrukwekkende artwork is van de hand van bezieler Simon Bessert akaTotleben die zo maar even ook de orchestratie en gitaren voor zijn rekening neemt, de muziek schrijft en de productie doet. Knappe shit, als je het mij vraagt.

Xavier: 90/100

Totengeflüster – The faceless divine (Black Lion Records 2019)
1. The arrival of the withered
2. On carrion wings
3. The hollow wanderer (Cursed)
4. The Hunt
5. Affliction
6. Extinct paradise
7. Grant us thy blessing
8. Vermin
9. Reise eines verlorenen Geistes
10. Requiem
11. Entflamme mich
12. The hollow wanderer (Satin version)

Soul Dissolution – Stardust

Het enkele jaren geleden terziele gegane Agalloch is een band die wereldwijd de nodige zieltjes wist te veroveren en ook tal van bands inspireerde om een gelijkaardig atmosferisch black metal pad te bewandelen. Zo ook Soul Dissolution, de band van Jabawock en Acharon, die we ook kennen van L’Hiver En Deuil en Marche Funèbre. Hun debuutplaat “Pale distant light” wist twee jaar geleden reeds te imponeren, maar laat ons maar meteen met de deur in huis vallen en verklappen dat opvolger “Stardust” nog beter in de smaak valt…en zo hoort het ook want stilstand is achteruitgang. Op zich geen wereldschokkende wijzigingen in de sound van de band die nog steeds atmosferische black metal speelt met elementen van oude Forgotten Tomb, Alcest, oude Katatonia en Agalloch. “Stardust” klokt af op achtendertig minuten en is daardoor compacter uitgevallen dan zijn voorganger. “Vision” fungeert als intro en bewijst dat songschrijver Jabawock, naast metal, ook een voorliefde voor klassieke muziek heeft, enkel spijtig dat deze niet verder uitgewerkt werd want met amper iets meer dan één minuut speeltijd had hier veel meer kunnen inzitten. Met “Circle of torment” begint het échte werk en worden we meteen getrakteerd op een catchy melodie zoals oude Forgotten Tomb of Harakiri For The Sky die ook weten te brengen terwijl de symfonische toets van de intro ook nog aanwezig is. Naast het dieper uitspitten van haar melodieuze kant, trekt Soul Dissolution vooral harder van leer dan ooit te voren en worden regelmatig blastbeats uit de kast gehaald die perfect uitgevoerd worden door interim drummer Forge Stone (Norse, Somnium Nox, ex-The Amenta). De titeltrack is hier een mooi bewijs van. Naast het ruwe van black metal werden ook naar post-rock neigende melodieën in de song verweven die naar de hoogdagen van Alcest ten tijde van “Ecailles de lune” verwijzen. De vocalen van Acharon klinken iets heser en minder rasperig dan voorheen maar worden nog steeds met voldoende emotie vertolkt. De weemoed en melancholie die van “The last farewell” afdruipen, weten dan ook onder je huid te kruipen. En de subtiele symfonische elementen stuwen de kippenvelfactor nog meer de hoogte in. Middels de knappe afsluiter “Far above the boiling sea of life” laat het duo nogmaals horen wat de sterkte is van Soul Dissolution: pakkende, goed in het gehoor liggende melodieuze black metal met een mooie wisselwerking tussen hevige uitbarstingen en atmosferische grondlagen. Goed bezig heren!

JOKKE: 87/100

Soul Dissolution – Stardust (Black Lion Records 2018)
1. Vision
2. Circle of torment
3. Stardust
4. Mountain path
5. The last farewell
6. Far above the boiling sea of life