blodhemn

Blodhemn – Pusht zichzelf in het schrijven van destructieve muziek

Het uit Bergen afkomstige Blodhemn groeit album na album in haar rol als leverancier van oerdegelijke melodieuze Noorse black met thrashy insteek met het recent verschenen “Mot ein evig ruin” als voorlopig hoogtepunt. De band is het geesteskind van Invisus die verder ook in zijn eentje het reilen en zeilen van Blodhemn op zijn schouders neemt. Ik trok de Noor aan zijn mouw voor een korte babbel. (JOKKE)

Ik vroeg me af of de bandnaam geïnspireerd is op Enslaved’s “Blodhemn“-plaat uit 1998?
Je bent niet de eerste die die foute assumptie maakt. Door mijn interesse in de Vikingen stuitte ik op het Noorse woord dat “bloedwraak” betekent. Ik vond de term perfect passen bij de agressieve en haatvolle band die ik wou oprichten.

Er ligt een gapend gat van vijf jaar tussen “Mot ein evig ruin” en voorganger “H7”. Was de nieuwe plaat moeilijker te schrijven dan de oude platen?
Dat zou ik nu niet meteen zeggen, het creatieproces verliep min of meer hetzelfde als in het verleden. Het opnameproces duurde vooral langer met als voornaamste oorzaak dat ik het grootste deel van de opnames in mijn eigen home studio deed. Ik spendeerde heel wat tijd aan het experimenteren met het vinden van de juiste sound. De tijd die ik hierin stak zou me een fortuin gekost hebben in een andere studio!

Blodhemn is je soloproject waarbij je in een studio-omgeving alle instrumenten en zang voor je rekening neemt. Wat was het eerste instrument dat je leerde bespelen? Zie je jezelf eerder als een drummer, gitarist of bassist?
Ik startte mijn muzikale carrière begin de jaren 2000 als drummer. Ik beschouw mezelf ook in de eerste plaats als een slagwerker en ik haal ook het meeste plezier uit drummen.

Tijdens live optredens neem je echter de microfoon in de hand terwijl je je door sessiemuzikanten laat bijstaan. Was het van meet af aan duidelijk dat je in een live situatie de rol van zanger op jou zou nemen? Is het voor jou belangrijker de tekstuele boodschap te verkondigen in plaats van de muziek die je schreef?
Aangezien Blodhemn een one man band is, voelde het natuurlijk aan om als frontman op te treden. Ik heb ook een heel persoonlijke band met de teksten waardoor het vreemd zou aanvoelen om die door iemand anders te laten vertolken.

Doordat je het enige bandlid bent, heb je heel veel vrijheid en moet je geen compromissen sluiten. Het nadeel lijkt me wel dat er geen extern klankbord is om een tweede opinie te geven wat kan leiden tot verbeteringen van bijvoorbeeld de songstructuur. Of zie je dat eerder als de rol van de producer?
Je hebt volkomen gelijk in je analyse. Het zou soms praktischer zijn creatieve inbreng te krijgen van andere bandleden, maar uiteindelijk slaag ik er op mijn eentje ook goed in om interessante en goede nummers te schrijven. Ik heb nog nooit met een producer samengewerkt en verzorgde de productie steeds zelf waarbij ik soms wel beroep deed op recording engineers die me vooral bijstonden in de technische aspecten van het opnemen van een plaat.

(c) V. Meidell

Wat is de betekenis van de albumtitel? Loopt er een thematische rode draad doorheen de plaat? Je lijkt me niet voor de satanische, theologische of filosofische benadering van het genre te gaan, hoewel er twee omgekeerde kruisen in het bandlogo verweven zijn?
De titel kan vertaald worden als “naar de eeuwige ruïnes“. Er zit niet echt een diepere betekenis achter, behalve dan dat ik mezelf steeds verder push in het schrijven van destructieve muziek. Er is geen overkoepelend thema dat doorheen de teksten loopt, hoewel sommige nummers wel verder borduren op songs van de oudere platen. Ik hou ervan om referenties naar ouder materiaal in de nieuwe nummers te steken. Dat creëert meer diepte en draagt bij aan de conceptuele waarde van de muziek.
Naarmate ik ouder word, wil ik meer en meer weggaan van standaardthema’s zoals satanisme en wil ik me focussen op datgene waarover ik wel wil schrijven. Ik wil Blodhemn niet verder ontwikkelen als “just another black metal band“.

Waarom verruilde je Indie Recordings voor Soulseller Records?
Ik was nooit echt tevreden over Indie Recordings waarmee ik een deal had voor twee platen. Na afloop van de overeenkomst ging ik dus op zoek naar een nieuw label.

In 2014 tourde je samen met het legendarische Mayhem. Hoe verliep die tour? Ik kan me inbeelden dat het een droom was die uitkwam aangezien Mayhem een levende legende is met een grote rol in de ontwikkeling van Noorse black metal?
Die tour was een groot succes waar ik fantastische herinneringen aan over hou. We deden heel veel ervaring op en het was de ideale manier om onze toenmalige plaat “H7 te promoten en ons als band aan het publiek te presenteren. Het was tevens cool om Mayhem elke avond live aan het werk te zien en de mannen te leren kennen aangezien de band met het verstrijken van de jaren nóg legendarischer zal worden.

Zullen we Blodhemn in de Benelux te zien krijgen ter promotie van “Mot ein evig ruin”?
We hebben momenteel geen concrete plannen in die richting maar zullen we proberen een tour of twee op te zetten om de nieuwe plaat te ondersteunen.



Djevelkult – Når avgrunnen åpnes

De naam Djevelkult klinkt Noors en des duivels…en valt dus perfect te rijmen met black metal. Dit door Dødsherre Xarim in 2009 opgerichte duivelseskader draagt blasfemie hoog in het vaandel en verblijde vriend en vijand in 2014 met haar debuut “I djevelens tegn“. Na deze plaat hield drummer Ond het voor bekeken en ging de band verder met sessiedrumster Trish Kolsvart (Elände, Gestalte, Urarv en nog een resem bands). In 2014 en 2015 dook Xarim samen met gitarist Beleth en bassist Skabb de Gravkors Studios in om de funderingen van de opvolger vast te leggen. De opnames werden echter stilgelegd ten voordele van concerten en een tour met IXXI. Midden 2016 keerde Ond terug naar het oude nest en kon het album in de loop van 2017 verder afgewerkt worden in de Kirkebrann Studios waar de drums en zang voor het nageslacht vastgelegd werden. “Når avgrunnen åpnes” (of “As the abyss opens” in het Engels) was zo eindelijk een feit. De immens getalenteerde José Gabriel Alegría (o.a. Inferno, Whoredom Rife) voorzag de plaat van uitmuntend artwork en Kark (Dødsengel) stond in voor de mastering van het zaakje. Zodra Djevelkult haar ijskoude riffwerk middels opener “Atomic holocaust” uit de boxen laat knallen, weten we al dat het goed zit en duikt de naam Tsjuder als referentie op. “Condemned into eternal void” is bij aanvang eerder mid-tempo van insteek waarbij de groezelige sound van de gitaarmelodie een depressief sfeertje over de song drapeert. Nadien gaat het tempo de hoogte in en klieven de ijzige, maar iets te monotone screams de riffs met gemak in twee want echt memorabel klinken deze niet. De op-en-top Noors klinkende meloblack van de titeltrack zet het boeltje terug in lichterlaaie en in het daaropvolgende “En ny tid” levert gitarist Kleven (Liktjern, ex-Gravkors) een bijdrage en geeft hij het nummer middels zijn gitaarleads een Windir-vibe mee. “Døpt i helvetesild” neigt opnieuw heel hard naar Tsjuder terwijl “An evil unheard of” eerder thrashy van aard is met hakkend drumwerk van Invisius (Blodhemn), die de song tevens van een tekst voorzag en het boeltje ook inscreamde (en dat eigenlijk beter doet dan Xarim). Bij een titel als “Apocalypse (Hellspawn)” hoort geen liefelijk deuntje, maar desondanks haar felle aard is deze song ook eerder middelmatig, hoewel de solo van Ånneland aan het einde wel nog positief opvalt. Met “Vredeskvad“, waarvoor Draug van Kirkebrann de zang en tekst op zich nam, komt er echter een sterk einde aan een plaat die liefhebbers van pure Noorse black wel zal kunnen bekoren maar net wat tekortschiet om over de hele lijn te bekoren. En hierbij is het ook spijtig dat de twee gastzangers een betere prestatie neerzetten dan de bezieler van de band.

JOKKE: 77/100

Djevelkult – Når avgrunnen åpnes (Saturnal Records 2018)
1. Atomic holocaust
2. Condemned into eternal void
3. Når avgrunnen åpnes
4. En ny tid
5. Døpt i helvetesild
6. An evil unheard of
7. Apocalypse (Hellspawn)
8. Vredeskvad