blood harvest

Nekus – Death nova upon the barren harvest

De bodemloze diepte spuwt weeral een nieuw cavernous death metal-orkestje uit. Nekus is de naam en het betreft een Duits trio dat zichzelf en zijn metal of death in grootse duisternis onderdompelt. Een vetgeile riff zet deze vier songs tellende en 28 minuten durende EP in gang. Wanneer de drums de riff op een tribalachtige manier vergezellen, wordt de spanning opgebouwd totdat er een barbaarse uitbarsting volgt gekenmerkt door eerder stug hakkend dan soepel en verfijnd drumwerk. “Devouring mills” kan eigenlijk als een soort langgerekte inleiding beschouwd worden die de grafstemming meteen gitzwart neerzet. De gutturale vocalen galmen over de modderige riffs die we in de humide analoge productie ontwaren. In tegenstelling tot vele genregenoten vallen er in de doodsmetalen waas van deze drie holbewoners wel degelijk riffs te bespeuren. En dat gitaarwerk is bijna voortdurend mid- tot down-tempo. Het is de drummer die in een zompig nummer als “Putrid harvester” afwisselt tussen snel chaotisch en loodzwaar traag geknuppel en hier voor de dynamiek zorgt. De resonerende gitaarmelodieën zetten tevens een hallucinogene atmosfeer neer. “Necromancer’s death chant“, en zeker de eerste helft, is héél log, doomy en statisch van opzet, maar in het tweede deel zorgen rollende bassdrums voor wat meer groove. Met “Dagger of the corrupter” en diens tien minuten speeltijd volgt dan nog de langste (de)compositie en tevens ook de meest dynamische. Necrotische grandeur en diep dronende gitaartonen duwen je voortdurend kopje onder in de abyssale diepte waaruit Nekus musiceert. Alle hoop is stilaan verdwenen en de uitzichtloosheid neemt het over. Hier valt geen enkel streepje daglicht te bespeuren. Ondanks de ietwat primaire aanpak van dit soort death metal, blijft deze EP wel intrigeren. Geslaagde eerste worp!

JOKKE: 80/100

Nekus – Death nova upon the barren harvest (Blood Harvest 2020)
1. Devouring mills
2. Putrid harvester
3. Necromancer’s death chant
4. Dagger of the corrupter

Valdrin – Effigy of nightmares

Effigy of nightmares” is de derde langspeler op rij voor het Amerikaanse Valdrin, een band die al een decennium lang aan de weg timmert en ervoor een kleine drie jaar actief was onder de noemer Dawn Of Wolves. Beide namen zeggen me niets, maar Blood Harvest is blijkbaar al voor de tweede keer overtuigd om hun plaatwerk op de oververzadigde markt te brengen. Inhoudelijk borduurt “Effigy of nightmares” verder op een soort horrorverhaal dat gestart werd op voorganger “Two carrion talismans“. We volgen Nex Animus, de antagonist van de zelf gecreëerde hoofdrolspeler Ausadjur Mythos uit de Orcus onderwereld, die door het nachtmerrieziekenhuis Hosptium Mortis waart, maar wat me verder geen moer interesseert. Het label beveelt deze plaat aan aan liefhebbers van Zweedse black à la Vinterland, Dawn en Sacramentum, maar wij horen vooral het Noorse Ancient ten tijde van “The Cainian chronicle” terug, te meer daar Valdrin toch wel wat gebruik maakt van toetsen en deze minder van belang zijn in de sound van de drie Zweedse referenties. De deuren van het horrorziekenhuis worden middels aanzwellende symfonische horrorklanken inclusief piano, strijkers en een fluisterstem geopend, om pas een goed half uur later terug te sluiten. Wanneer de inluidende klanken erop zitten, verwacht je een uitbarsting, maar “Exsanguination tunnels” start vreemd genoeg opnieuw met een korte intro. Zodra de zwartmetalen klanken prevaleren, hoor ik dus vooral een Ancient doorschemeren zowel qua productie, het toetsenwerk en de ietwat droge screams. Maar qua gitaarmelodieën geef ik toe dat een Zweedse insteek inderdaad niet ontkend worden. Diepe heldere narratieve vocalen beklemtonen des te meer dat er hier een verhaal verteld wordt. Valdrin maakt gretig gebruik van contrasten tussen verschroeiende agressie en atmosferische rust en betoverende melodieën versus brute kracht, maar (zoals bij veel symfonische bands) bevatten de toetsen voor mij persoonlijk soms een te hoog fantasy gehalte. Een nummer als “Red burning candles of hatred” focust gelukkig ook veel op gitaarriffs en daar horen we wel een blauwdruk van het latere Emperor of een Diabolical Masquerade in doorschemeren. In “Serpentine bloodhalls” wordt het roer omgegooid en zorgen betoverende orkestratie, griezelige synths, humeurige akoestische arpeggio’s en een onheilspellende proclamerende stem voor een mijmerend gevoel dat als stilte voor de storm dient die in “Basilisk of light“, een vrij heftig nummer inclusief gitaarsolo, terug uit de speakers knalt. “Down the oubliette Of maelstrom” is met acht en een halve minuut speeltijd de langste compositie van “Effigy of nightmares” en gebruikt die speelduur ook om een dynamisch horrorverhaal neer te zetten waarbij toetsen en gitaarriffs voortdurend met mekaar in de clinch gaan. Voilà, voldoende name dropping in deze review, dus als deze bands je aanspreken of je black metal met een zekere theatrale extravaganza wel smaakt, moet je “Effigy of nightmares” maar eens een luisterbeurt gunnen.

JOKKE: 79/100

Valdrin – Effigy of nightmares (Blood Harvest 2020)
1. Gates of hospice
2. Exsanguination tunnels
3. Red burning candles of hatred
4. Serpentine bloodhalls
5. Basilisk of light
6. Down the oubliette of maelstrom

Bones – Gate of night

Bones heeft tien jaar op de teller staan, maar lost slechts mondjesmaat muziek. In de vorm van “Gate of night” vuren de Belgen eindelijk nog eens niewe grafdeuntjes op ons af, ook al zijn het er slechts twee. Zoals we van Bones gewend zijn, hebben ze het niet zo begrepen op plastic klinkende en van technische virtuositeiten doordrongen death metal. En gelukkig maar! Dit is doodsmetaal die een organische en ruwe productie meekreeg (maar wel wat zwaarder klinkt dan de sound die we op “Awaiting rebirth” hoorden), waarbij flitsende solo’s stof vergarende skeletten in frut vaneen splijten, diepe echoënde grunts uit de beerput opborrelen en er dynamisch gemusiceerd wordt gaande van doomy passages tot alles vermorzelend en opzwepend gebeuk. De zeven minuten durende titeltrack is enerzijds met de nodige old school riffs geïnjecteerd – wat we alleen maar kunnen toejuichen – maar maakt ook plaats voor de nodige mystieke atmosfeer. Great FUCKING death metal! En nu werk maken van een langspeler!

JOKKE: 81/100

Bones – Gate of night (Blood Harvest 2020)
1. Utterance beyond death
2. Gate of night

Noctambulist – Atmospheres of desolation

Toen ik hoorde dat het debuut van Noctambulist ons had bereikt, was ik benieuwd naar de post-black die onze Noorderburen zouden brengen. Een met verbazing opgetrokken wenkbrauw was dan ook het resultaat wanneer plots avant-garde death metal uit mijn speakers kwam beuken en ik las dat het hier over een relatief nieuw kwartet uit Denver, Colorado zou gaan. Deze jongens brengen met “Atmospheres of desolation” hun debuutalbum op de markt. Zelf noemen ze het een full length, maar ik ken EP’s die langer duren dan deze zevenentwintig minuten. Waarom ze als bandnaam het Latijnse woord voor ‘slaapwandelaar’ hebben gekozen blijft me ook een raadsel, want wat ze spelen is brutaal genoeg om je meteen klaarwakker te schudden. De vijf relatief compacte – allen rond de vijf minuten – songs puilen uit van de blastbeats en een hoeveelheid dissonante noten waar Deathspell Omega trots op zou zijn (en waarvan het geluid soms wel erg goed op dat van “Paracletus” lijkt). Nu is technische, drukkende death metal niet volledig mijn area of expertise, maar wat van bij de eerste luisterbeurt meteen in het oor springt is dat de Amerikanen het hunne al eens graag down under te luisteren leggen en dan vooral bij Ulcerate, en in mindere mate Convulsing. “Atmospheres of desolation” bevat een spervuur aan messcherpe riffs die bij bovengenoemde bands niet zouden misstaan, en waar de onfrisse geur van een Gorguts aan vastkleeft. De drums klinken clean en Michael Nolan weet als geen ander hoe gewoon fucking raggen ineenzit, maar speelt helaas minder inventief en gevarieerd dan Ulcerates Jamie Saint Merat, waardoor de stuwende kracht die ervan had kunnen uitgaan nu eerder wat gaat vervelen. Compositorisch lijkt het viertal nog wat zoekende: waar hier en daar enkele sublieme riffs schitteren (zoals in “Jubilant cataclysm”) klinkt het geheel wat rommelig en stuurloos. Tijdens het constante rammen en beuken passeren heel wat goede ideeën de revue, die echter nooit volledig uitgewerkt aanvoelen. Gecombineerd met de korte speelduur merk je dat Noctambulist ambitieus is, maar nog veel groeiruimte heeft wat dynamiek betreft. De ietwat eenzijdige schrijfstijl doet wat afbreuk aan een album waarop ongetwijfeld technisch getalenteerde muzikanten te horen zijn, maar waar geen echte rode draad door te weven valt. Jammer dit, maar als hondsbrutaal, doch niet licht verteerbaar tussendoortje valt “Atmospheres of desolation” wel te smaken!

CAS: 78/100

Noctambulist – Atmospheres of desolation (Blood Harvest 2019)
1. Dimming Lights Illuminate
2. Abnegation
3. Atmosphere of Desolation
4. Jubilant Cataclysm
5. Denial of Autonomy
6. Habitual Falsehood 21:03

Iteru – Ars moriendi

Het mysterieuze Iteru blijkt uit leden met een Belgisch paspoort te bestaan. Nogmaals het bewijs dat er heel wat moois in onze vaderlandse scene aan het gebeuren is. “Ars moriendi” betekent in het Latijn zo veel als “de kunst van het sterven” en is het eerste teken van leven dat onze landgenoten laten horen. Het kleinood kwam oorspronkelijk vorig jaar al op cassette uit via Helter Skelter Productions, maar na tot drie maal toe uit te verkopen, slaan Blood Harvest en Regain Records nu de handen in elkaar voor een CD- en LP-release. Hoewel de band uit anonieme leden bestaat die hun sporen reeds in klassieke black metal-bands verdiend zouden hebben, speelt Iteru zich af in het doom/death-wereldje. De occulte saus druipt van opener “Through the Duat” af. Het tergend trage tempo en de sacrale cleane gezangen lijken een plechtstatig begrafenisritueel in te luiden totdat imposante diepe grunts en loodzware riffs het overnemen en er een monolithisch klinkend geheel wordt neergezet waarin echter ook ruimte blijft voor melodieuze leads. In “We the dead” stijgt het tempo middels rollende dubbele bassen een beetje en eisen de gorgelende vocalen en pakkende leads opnieuw alle aandacht op. De zang neemt me zo’n vijfentwintig jaar mee terug in de tijd en doet me op één of andere manier denken aan hoe Ancient Rites’ Gunther Thijs klonk in een nummer als “Crucifixion justified (Roman supremacy)“, hoewel de muzikale stijl natuurlijk niet te vergelijken valt. “Salvum me” trekt de lijn van het vorige nummer door maar bevat ook cleane gitaarpartijen als rustpunten waardoor de dynamiek goed bewaard blijft en door het inzetten van koorzangen en het geluid van luidende klokken klinkt deze song bovendien onheilspellend. “We are doomed”!, you know? Het serene en trieste gevoel dat afsluiter “To the gravewarden” uitdraagt wordt nog extra in de verf gezet door de folky intro waarna slepende leads en allesvermorzelende doodsgrunts elk lichtpuntje dat er nog in je miserabele leventje was wegzuigen. Wanneer de muur van geluid stilvalt, nemen atmosferische klanken en een verhalende diepe stem het over om nadien een heuse eindversnelling richting finish in te zetten. “Ars moriendi” is een overtuigend visitekaartje van een band waar we nog wel wat van zullen horen. Doom/death-fans horen deze EP – in welk fysiek formaat dan ook – verplicht in de kast te hebben staan.

JOKKE: 80/100

Iteru – Ars moriendi (Helter Skelter Productions/Blood Harvest/Regain Records 2018)
1. Through the Duat
2. We the dead
3. Salvum me
4. To the gravewarden

Taphos – Come ethereal somberness

Hoog tijd om nog eens een streep death metal te laten passeren op Addergebroed! Een tijdje geleden schreven we al dat, op basis van de bundeling van de demo en EP van het Deense Taphos, hun debuut er eentje zou zijn om in het oog te houden. “Come ethereal somberness” start en eindigt met een zwaarmoedige instrumentale track en ook “Dysfori” is een korte, akoestische instrumental die somberheid uitademt. De zes andere songs vormen een death metal sixpack waar de energie van afspat. Wat vooral opvalt is dat de nummers, ondanks het feit dat het hier om een nog vrij jonge band gaat, heel matuur klinken en dat ze oerdegelijke death metal riffs hand-in-hand laten gaan met een zwartgeblakerde atmosfeer. De dynamische productie maakt dat het op-en-top genieten is van de rollende basdrums en zagende gitaren in mid-tempo krakers zoals “Ocular blackness“, maar ook van het destructieve tornadoblastwerk in het genadeloze “Thrive in upheaval” (mijn persoonlijke favoriet met zijn heerlijke bass-stukjes en flitsende solo’s) en de blacky tremolopartijen in “Impending peril“. “A manifest of trepidation” is wat thrashier van aard en het staccato drumwerk hakt erin als een heidens vikingzwaard in het lichaam van een christenhond. De openingsriff van “Insidious gyres” is het meest catchy stukje van de plaat maar nadien springt het nummer wat te veel van de hak op de tak. “Livores” tenslotte bevat monolithisch riffwerk en een groots klinkend mid-tempo middenstuk. Heerlijk! Ongelofelijk te horen wat voor een progressie de Denen op korte tijd gemaakt hebben. Knaller van een debuut!

JOKKE: 84/100

Taphos – Come ethereal somberness (Blood Harvest 2018)
1. Letum
2. Impending peril
3. Thrive in upheaval
4. Ocular blackness
5. A manifest of trepidation
6. Dysfori
7. Insidious gyres
8. Livores
9. Obitum

Black Mass Pervertor – Life beyond the walls of flesh

Onze 666-ste post is weggelegd voor de nieuwe EP van het Finse Black Mass Pervertor. Ondanks het feit dat dit zootje ongeregeld niet opgenomen werd in het “The devil’s cradle” boek dat de Finse black metal scene onder de loep neemt (en een serieuze aanrader is), klinkt deze compacte EP, die op net geen twintig minuten speeltijd aftikt, absoluut niet verkeerd. Hoewel Black Mass Pervertor reeds in 1998 het daglicht zag, kwam de eerste fysieke output er pas in 2007. Al wat het trio ons laat horen is echter diepgeworteld in de beginjaren van de (Finse) black metalscene en katapulteert ons terug naar de primitieve, ongecompliceerde no-nonsense begindagen van Barathrum, Impaled Nazarene en Black Witchery. De korte catchy songs zijn meestal mid-tempo van opzet, maar ook sneller werk zoals “Chains of guilt” of het einde van het lekker klinkende “Unorthodox methods of magick” wordt niet geschuwd. De black ’n roll groove en vocalen van o.a. “The forbidden path” en “The golden spears” zijn overduidelijk geïnspireerd op Darkthrone ten tijde van “Ravishing grimness“, hoewel in het openingsnummer “Imbibing the seas of darkness” ook Absu’s Proscriptor even door mijn gedachten flitste wanneer de raspende vocalen de hoogte in gaan. Leuke EP met een soms tongue in cheek satanisch kantje die als teletijdmachine kan dienen voor wie hunkert naar de oerdagen van het black metal genre.

JOKKE: 82/100

Black Mass Pervertor – Life beyond the walls of flesh (Blood Harvest 2018)
1. Imbibing the seas of darkness
2. The golden spears
3. Suffering, our everlasting bliss = Hidas
4. Unorthodox methods of magick
5. Behind all his atrocious deeds
6. Chains of guilt
7. The forbidden path

Taphos – Demo MMXVI & 7″ EP MMXVII

Something is rotten in the state of Denmark…en het heet Taphos! Deze Deense youngsters hebben het hart vol van klassieke death metal zoals het hoort. Dankzij Blood Harvest kunnen we genieten van de eerste vier tracks tellende demo uit 2016 en de vorig jaar verschenen EP, waarop twee songs prijken, en die voor het gemak nu samen gebundeld worden. We trappen af met het oudste materiaal dat behoorlijk goed klinkt voor een demo en waarbij de drumtriggers gelukkig diep begraven blijven. Net zoals bij oude Obituary trakteert Taphos ons op gitaarleads op momenten waar je ze het minst verwacht, waardoor ze zich in je brein spiesen en dat bevalt me wel. Het doodsmetaal in deze vier demotracks klinkt duister, rauw, furieus, dynamisch en heeft een thrashy invalshoek. Het is tevens moeilijk te bepalen of het totaalgeluid nu eerder naar de Amerikaanse of Scandinavische school neigt, wat als een pluspunt mag beschouwd worden. Het EP-materiaal is luider gemastered, klinkt zwaarder dan de oudere nummers en is een tikkeltje meer episch van opzet, maar voor de rest liggen deze twee songs in het verlengde van de demo: old school death metal met de nodige gitaarsolo’s, headbangriffs en sappige doodsrochels. Momenteel wordt de laatste hand gelegd aan het debuut. Dat wordt toch eentje om in de gaten te houden.

JOKKE: 80/100

Taphos – Demo MMXVI & 7″ EP MMXVII (Blood Harvest 2018)
1. Venus’ death
2. Upon withered wings
3. Perpetual void
4. Venomous tempest
5. Sensory depravation
6. Purging pyres

Oculus – The apostate of light

Het debuut van Oculus werd reeds in 2014 geschreven door mastermind Nero, die we ook als Azlum kennen van Manetheren. Met het schrijven van klassieke orthodoxe black metal voor ogen ging de Amerikaan op zoek naar gelijkgestemde zielen die hij vond aan de overkant van de grote plas. De Serviër Kozeljnik (o.a. The Stone) nam de vocalen en het schrijven van Luciferiaanse teksten op zich terwijl de Zwitser Ormenos, beter bekend als Bornyhake van Borgne en een dozijn andere bands, zich mocht uitleven op bas, drums en keyboards. Occulte atmosfeer staat centraal bij dit illustere trio en haar zes songs die op meer dan vijftig minuten speeltijd afklokken. Kozeljnik hanteert het gros van de tijd een soort van ruwe (s)preekzang in plaats van screams die bijdragen aan het sinistere, rituele karakter van de muziek en het volgen van de teksten vrij gemakkelijk maakt, zelfs zonder het tekstvel onder je neus te hebben liggen. Hoewel de lange nummers voldoende donkere vibes bevatten, slagen ze er echter niet altijd in om de hele rit te boeien. Hiervoor wordt er te veel in mind-tempo regionen geopereerd. Het zijn dan ook voornamelijk de snellere tracks zoals opener “The sour waters of life” (wanneer die na drie inleidende minuten openbarst tot een zwart etterende puist), het dynamische “A visage of dark remembrance” en de salpeter spuitende hekkensluiter “Storms of havoc” die blijven plakken. Nu, slecht is “The apostate of light” allerminst. Het is alleen spijtig dat dit album drie jaar op de planken is blijven liggen, want anno 2017 moet Oculus nog een tandje bijsteken om tot de allergrootsten in dit ondertussen platgereden genre te behoren. Ten opzichte van de laatste platen van een Israthoum of Angrenost moet dit internationaal gezelschap dan ook de duimen leggen. Desalniettemin een onderhoudend schijfje dat best haar begeesterende momenten heeft.

JOKKE: 78/100

Oculus – The apostate of light (Blood Harvest 2017)
1. The sour waters of life
2. Salt for the healer
3. A visage of dark remembrance
4. Axiom of the plague
5. The apostate of light
6. Storms of havoc