blood incantation

Stormkeep – Galdrum

De keyboards staan de laatste paar maanden precies in afprijzing want de hoeveelheid zwartmetaal met dikke synthlagen die we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen is gigantisch. Zo ook op “Galdrum“, het debuut van het voor mij onbekende Stormkeep, dat via Ván Records uitgebracht wordt. Het openingsnummer “Glass caverns of dragon kings” verwelkomt ons meteen middels aangezwollen toetsenwerk in een middeleeuwse setting vol kloeke ridders, mooie jonkvrouwen, hofnarren, kastelen, tovenaars en draken. Het inlassen van akoestische gitaarmelodieën en heldere koorgezangen draagt nog extra bij tot een gezellige kampvuursetting waar een vers geschoten everzwijn boven een knisperend vuurtje wordt klaargestoomd voor een avondmaal dat welgekomen is nadat we van onze namiddaagse veldslag terug heelhuids huiswaarts gekeerd zijn. Ik krijg van meet af aan een erg sterk Duits gevoel bij Galdrum’s black metal en mede door het veelvuldig inzetten van synths kom ik dan bijna automatisch bij van die matige Last Episode bands als Stormlord, Mystic Circle, Dunkelgrafen en Eminenz uit. Beetje raar wel als je weet dat Stormkeep’s uitvalbasis in de Verenigde Staten gevestigd is. De individuen achter de band ken je misschien wel van bands als Blood Incantion (wat toch heel andere koek is) en Wayfarer. Het meer dan tien minuten durende openingsnummer overstijgt de gemiddelde Last Episode band wel, maar van het middelmatige ietwat te zeemzoete “Lightning frost” worden we nu niet bepaald wild. De vocalen zitten ook wat ver naar achter in de mix waardoor het geheel aan venijn mist. ook “Lore” klokt op een double digit speelduur af en reeds vanaf de inleidende akoestische gitaren weten we al dat dit geen topper gaat worden, zeker als er dan nog een homo erotische fluit opduikt. Ook wanneer de versterkers opengaan, worden we niet omver geblazen door deze middelmatige blackmetalmeuk, ook al wordt er best veel geramd. De veelvuldige heldere zangkoren en licht enerverende gitaarsolo dragen alleen maar bij tot de kakofonie waar we het licht van op onze zenuwen krijgen. En als we dan na 25 minuten bij “Lost in mystic woods and cursed hollows” en diens Bal-Sagoth-achtige dungeon synth taferelen aangekomen zijn, zijn we blij dat “Galdrum” er na een klein half uur opzit. Ván Records slaat de bal zelden mis wat ons betreft, maar de kleine hype rond Stormkeep snappen we ook na een paar extra luisterbeurten, niet helemaal. Er lopen momenteel véél betere bands rond die wel een geslaagd huwelijk maken van black metal en synths.

JOKKE: 65/100

Stormkeep – Galdrum (Ván Records 2020)
1. Glass caverns of dragon kings
2. Lightning frost
3. Lore
4. Lost in mystic woods and cursed hollows

Blood Incantation – Hidden history of the human race

Het Amerikaanse Blood Incantation is de voorbije jaren gestaag uitgegroeid tot een échte parel in de underground death metal-scene. Vooral de in 2016 uitgebrachte en goed ontvangen eerste langspeler “Starspawn” deed wonderen voor de band, die voor deze plaat ook uitgebreid de hort opgingen (o.a. met death/doom-band Spectral Voice waar drievierde van Blood Incantation ook in huist). Na drie jaar is het nu tijd voor de langverwachte opvolger die de veelbelovende titel “Hidden history of the human race” meekreeg evenals klassiek jaren ’70 artwork van de hand van de in Sci-Fi-middens legendarische ontwerper Bruce Pennington. Het kwartet met het onleesbare logo bewijst op deze tweede langspeler een unieke sound te hebben gevonden die bijwijlen buiten de lijntjes van het death metal-keurslijf kleurt. In de meest woeste en chaotische passages zinderen de Immolation-invloeden nog steeds door – des te meer door de veelvuldige gitaarpiepjes (waarvoor waarschijnlijk wel vakjargon zal bestaan) die tussen al het geweld doorklieven. Maar Blood Incantation is daarbij ook niet vies van het inbouwen van akoestische partijen (o.a. in “The Giza power plant” waarin deze een heuse midden-oosterse vibe creëren) en enorm sfeervolle passages waarin melodieuze leads haast psychedelische visioenen schetsen. Het zorgt voor een onweerlegbare dynamiek die ervoor zorgt dat de onconventionele composities fris en fruitig blijven en ook na meerdere luisterbeurten nog weten te verrassen. Zelfs in een progressieve, psychedelische en enorm meeslepende instrumentale track als “Inner paths (To outer space)” of het eigenzinnige achttien minuten durende epos “Awakening from the dream of existence to the multidimensional nature of our reality (Mirror of the soul)“. De atmosferische passages zorgen ervoor dat deze band ook door heel wat black metal-adepten (zoals ondergetekende) gesmaakt wordt. Wanneer Blood Incantation de bombastische kaart trekt (zoals in het eerder aangehaalde “The Giza power plant“), durven we voorzichtig ook een band als Nile als referentie noemen. Een ander aspect dat ik apprecieer, is de analoge sound waardoor deze death metal maalstroom organisch en écht klinkt in plaats van klinisch en steriel. Bovendien heeft “Hidden history of the human race” ook wat meer punch dan diens voorganger en neemt de zang een meer centrale rol op. Blood Incantation levert met haar tweede langspeler misschien wel de beste death metal-plaat van 2019 af.

JOKKE: 86/100

Blood Incantation – Hidden history of the human race (Dark Descent Records 2019)
1. Slave species of the gods
2. The Giza power plant
3. Inner paths (To outer space)
4. Awakening from the dream of existence to the multidimensional nature of our reality (Mirror of the soul)

Spectral Voice – Eroded corridors of unbeing

Na een inlooptraject van vijf demo’s en twee splits werd het hoogtijd voor het uit Colorado afkomstige Spectral Voice om haar kunsten te etaleren op een volwaardige langspeler. “Eroded corridors of unbeing” werd ie gedoopt en Dark Descent Records heeft de eer het ding op de markt te brengen. De mix van down tuned death metal en extreme doom gaat erg diep en de lage tonen walsen als een tientonner over je heen. Spectral Voice is echter niet voor één gat te vinden en bouwt afwisselende tempo’s gaande van funeral doom tot blast beats in de vijf nummers in en heeft tevens oor voor melodie tussen al het forsbolgerol door. Wat Vassafor niet voor mekaar krijgt, lijkt voor het kwartet – waarvan gitarist M. Kolontyrsky en bassits J. Barrett trouwens ook deel uitmaken van het geniale Blood Incantation – een koud kunstje waar ze met twee vingers (en waarschijnlijk dan nog de ver uiteen gespreide devil’s horns) in de neus in te slagen, namelijk nummers met een epische speelduur de hele rit boeiend houden. Het veertien minuten durende “Visions of psychic dismemberment” is hier een schoolvoorbeeld van. Deze kolos marcheert over hoogtes en laagtes en bezit een afwisselende flow met enkele trippy passages zonder gebricoleerd over te komen. Het kortere “Lurking gloom” dendert onstopbaar door en bevat een coole passage waarbij blast beats over arpeggio’s gedrapeerd zijn. dISEMBOWELMENT luurt om de hoek. Alle songs behalve de hekkensluiter bevatten aan het einde erg duistere drone en noise, om de stemming te zetten voor de opvolgende track. De diepe grunts en vettige screams van drummer (!) E.Wendler gaan door merg en been en laten geen spaander heel van je trommelvliezen. Tel hier nog een erg krachtig maar ruw geluid bij zodat Spectral Voice op alle gebied weet te overtuigen. Joechei!

JOKKE: 85/100

Spectral Voice – Eroded corridors of unbeing (Dark descent Records 2017)
1. Thresholds beyond
2. Visions of psychic dismemberment
3. Lurking gloom
4. Terminal exhalation of being
5. Dissolution