Bolt Thrower

Bloodbath – The arrow of Satan is drawn

Het was even wachten vooraleer de nieuwe Bloodbath fysiek zijn rondjes kon draaien in casa jokkemans maar ondertussen hebben we al een kleine week kunnen genieten van “The arrow of Satan is drawn” en kunnen we ons oordeel neerpennen. Ten opzichte van het vier jaar geleden verschenen “Grand morbid funeral” is de zanger voor de verandering eens niet vervangen. We horen met andere woorden nog steeds de gravelgrunt van Paradise Lost’s Nick Holmes. De enige line-up wissel vond plaats op gitaar. Tweede gitarist Per “Sodomizer” Eriksson kon immers aan de slag bij het immens populaire Ghost. Craft’s Joakim Karlsson werd als vervanger aangetrokken en mag voortaan zijn tronie met bloed bekladden. Als er een nieuwe Bloodbath verschijnt weet je op voorhand min of meer wat je kan verwachten: brutale maar ook melodieuze Zweedse death metal met die heerlijke Boss HM-2 Heavy Metal pedal-sound. Wat Bloodbath onderscheidt van haar genregenoten is het melancholische gevoel dat je regelmatig hoort opduiken in de melodieën en solo’s. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk als je weet dat de twee enige originele leden Anders Nyström en Jonas Renkse (beiden van Katatonia-fame) het songschrijven voor hun rekening nemen. In “Levitator” en “Warhead ritual” kwam Tomas Åkvik (ex-livelid van Katatonia en Bloodbath) tevens enkele scheurende solo’s uit zijn gitaar persen. Je hoort regelmatig kritiek op ome Nick’s vocalen en hoewel hij inderdaad niet de beste grunter ter wereld is of de meest afwisselende vocalen laat horen, stoor ik mij ook zeker niet aan zijn prestatie. De doodsmetalen klanken nemen verder alle mogelijke vormen aan gaande van snelle knuppelpartijen zoals in opener “Fleischmann” tot in mid-tempo beukwerk (“Levitator” en “March of the crucifiers“) en headbang-songs (“Only the death survive“). Met een meesterdrummer als Martin “Axe” Axenrot (Opeth) in de gelederen weet je dan ook dat alle tempo’s haalbaar zijn. “Wayward samaritan” bevat een zekere old-school thrashy en speed metal vibe en in “Bloodicide” trommelden de heren enkele levende legendes uit de Britse death metal-scene op. Zowel Jeff Walker (Carcass), Karl Willets (ex-Bolt Thrower) als John Walker (Cancer) kwamen een potje meebrullen in het heerlijke nummer. Zowel in “Morbid antichrist” als de hekkensluiter “Chainsaw lullaby” werden koren en morbide orchestraties aan de achtergrond toegevoegd die bijdragen aan de afwisseling omdat Zweedse death metal al gauw saai kan beginnen klinken. Catchy krakers als “Eaten” of “Outnumbering the day” vallen er echter niet te bespeuren. “The arrow of Satan is drawn” is niet het sterkste Bloodbath-album, maar blijkt wel een groeiplaat te zijn waardoor de band samen met Carnation en Sulphur Aeon alsnog de death metal-hoogtepunten van 2018 aflevert.

JOKKE: 85/100

Bloodbath – The arrow of Satan is drawn (Peaceville Records 2018)
1. Fleischmann 
2. Bloodicide 
3. Wayward samaritan 
4. Levitator 
5. Deader 
6. March of the crucifiers 
7. Morbid antichrist 
8. Warhead ritual 
9. Only the dead survive 
10. Chainsaw lullaby

War Possession – Doomed to chaos

Dat noemen we nu nog eens een intro se! Het lijkt wel van de jaren negentig geleden te zijn dat we nog zo’n onheilspellende en groots klinkende introductie als “March into hell (Beyond the chaos)” gehoord hebben die de eerste langspeler van het Griekse War Possession doeltreffend in gang zet. Hoewel de leden actief zijn in underground black metal bands als Embrace of Thorns, Merciless Crucifixion en Wargoat, gooit het kwartet het met War Possession eens over een andere boeg. Rollende en beukende diehard death metal met oorlogsgeïnspireerde thema’s is wat ze in de aanbieding hebben: titels als “Operation neptune“, “Verdun hell” of “The sword of Stalingrad” liegen er niet om, hoewel de bandnaam natuurlijk ook al een dikke vette hint gaf. Death metal en oorlog? Bolt Thrower doemt dan natuurlijk al snel aan de einder op maar ook oude knallers als Incantation, Asphyx en Treblinka liggen ondergronds in het mijnenveld ingegraven. De compacte blitzkrieg songs rollen als een beukende tank over het slagveld en bevatten goed volgbare structuren, enkele dodelijke riffs en een oorlogssample links en rechts. De diepe growls van frontman Vaggelis lijken wel in één of andere bunker opgenomen te zijn en hoewel er niet veel variatie aan te pas komt, is zijn doodsreutel toch erg effectief. Na net geen veertig minuten zit het offensief erop; één waarbij War Possession ondergetekende alvast als krijgsgevangene genomen heeft.

JOKKE: 80/100

War Possession – Doomed to chaos (Memento Mori 2017)
1. March into hell (Beyond the chaos)
2. Operation neptune
3. God of a wicked mind
4. Verdun hell
5. Doomed to chaos
6. War is the father and king of all
7. Slapton sands tragedy
8. The sword of Stalingrad
9. Haunted by carnage
10. Mass for the dead

Obituary – Inked in blood

Ik moet zo’n jaar of dertien geweest zijn toen ik van mijn oudere buurjongen wat death metal CD’s meekreeg om eens op mijn kamer te beluisteren. Tot dan toe waren het vooral Guns ’N Roses en Metallica die mijn hartje sneller deden slaan. In het pretpakketje zaten onder andere Sinister, Napalm Death en de eerste vier albums van Obituary. Urenlang heb ik naar de prachtige hoezen zitten kijken en tientallen keren heb ik het coole bandlogo op pennenzakken en ringmappen nagetekend terwijl de groovende death metal vergezeld van de sappige vocalen van John Tardy (tot groot jolijt van mijn ouders) door het huis schalde. Het nieuwe negende studioalbum is naar aloude traditie voorzien van een ultragave hoes van Andreas Marshall; misschien wel de meest expliciete en brute uit hun discografie sinds debuutplaat “Slowly we rot” uit 1989. Op de cover, die je eerder zou verwachten van een band à la Cannibal Corpse, zien we een man die grondig door de klootzakken van IS onder handen genomen lijkt te zijn. Vijf jaren verstreken sinds de vorige plaat “Darkest day” uit 2009, maar de mannen hebben duidelijk hun tijd genomen om met een kanjer van jewelste op de proppen te komen. De korte openingstrack “Centuries of lies” hakt er meteen in. Twee basisriffs zijn voldoende om de toon te zetten. Vanaf “Violent by nature” maken de dubbele bassdrums van Donald Tardy overuren. De zagende en hakkende riffs snijden door je trommelvlies en rond de vier minutengrens vliegt de eerste solo om je horen. Luchtgitaar rondgespen en volle gas vooruit! “Pain inside” en “Back on top”  zijn zo’n klassieke Obituary nummers die met een solo aftrappen en dan midtempo gewijs rond zich heen schoppen. De catchy start-en-stop riff die Trevor Peres aan het begin van “Visions in my head” uit zijn mouw schudt, luidt de eerste échte kaskraker in die live brokken moet maken.  “Violence”, het thrashy “Minds of the world” en “Paralyzed with fear” zijn de snellere songs van de plaat die geen spaander heel laten zonder dat er blastwerk aan te pas komt. De vocalen van John zijn herkenbaar uit de duizend en goed verstaanbaar. Op de song “Inked in blood” lijkt hij haast te rappen. De productie van het album is krachtig en misschien net een tikkeltje té afgelikt (vooral de sound van de toms klinkt iets té digitaal). Vergelijk het een beetje met “Back from the dead” uit 1997. Obituary blijft keer op keer verbazen met platen die volstaan met simpele maar oh zo effectieve death metal (less is more!) en levert met hun negende plaat hun beste release af sinds hun comeback plaat “Frozen in time” uit 2005. Samen met Bolt Thrower zijn ze de ongekroonde koningen van midtempo old school death metal.

JOKKE: 83/100

Obituary – Inked in blood (Relapse records 2014)
1. Centuries of lies
2. Violent by nature
3. Pain inside
4. Visions in my head
5. Back on top
6. Violence
7. Inked in blood
8. Deny you
9. Within a dying breed
10. Minds of the world
11. Out of blood
12. Paralyzed with fear

Vader – Tibi et igni

De nieuwe Vader is de eerste death metal plaat waar ik mijn zegje over doe op Addergebroed. Het genre kan mij al jaren niet meer boeien met al die overgeproduceerde hypersnelle en technische orkestjes, waarbij vingervlug spel en showcase van talent primeert over het schrijven van goede songs. Geef mij dan maar de “gouwe ouwe” bands genre Obituary, Napalm Death, Incantation, Bolt Thrower, Immolation of oude Morbid Angel. Wie natuurlijk niet in dit rijtje mag ontbreken is het Poolse death metal vlaggenschip Vader. Welke muzikanten onze goede vriend Peter op deze elfde full length rond zich verzameld heeft, volg ik al lang niet meer en doet er eigenlijk ook niet toe. Hoewel de andere bandleden wel degelijk deelnemen aan het schrijfproces, hoor je daar niet veel van terug want deze plaat klinkt weer op en top zoals Vader al meer dan 20 jaar klinkt. Bij het aanhoren van openingstrack “Go to hell” lijkt het eerst nog alsof ze de Dimmu Borgir toer opgaan met een majestueuze klassieke intro, maar dan steekt plots een eerste monsterlijke death/trash riff de kop op. Er is geen ontkomen meer aan! Normaal luchtdrum ik erop los, maar bij Vader haal ik mijn luchtgitaar opnieuw van onder het stof. Wat is dit heerlijk opzwepend! Op “Triumph of death” kan je simpelweg niet stil blijven zitten. Rammen en het refrein luidkeels meebrullen is de boodschap. Peter hanteert nog steeds een vrij verstaanbare ruige stem in plaats van een ultradiepe grafputrochel. Op “Hexenkessel” wisselen donderende basdrums af met blast drumwerk en meer hakkende trashpassages. Enkele symfonische toetsen (“The eye of the abyss”, “Hexenkessel”) of technischere stukken zorgen ervoor dat er genoeg afwisseling te horen is en dat de plaat nergens inkakt. Wat me verder opvalt is dat het niveau van de gitaarsolo’s er wel op vooruit is gegaan: meer melodie en minder gescheur. Na al die jaren is Vader het kunstje nog steeds niet verleerd: puur vakmanschap!

JOKKE: 88/100

Vader – Tibi et igni (Nuclear Blast 2014)

1. Go to hell
2. Where angels weep
3. Armada on fire
4. Triumph of death
5. Hexenkessel
6. Abandon all hope
7. Worms of eden
8. The eye of the abyss
9. The light reaper
10. The end