cobalt

Lord Mantis – Universal death church

Na de zelfmoord van drummer Bill Bumgardner in 2016 leek het na twee EP’s en drie langspelers game over te zijn voor het geniale Lord Mantis. Maar kijk, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en recent verscheen in de vorm van “Universal death church” een vierde plaat. Oprichter en songschrijver Andrew Markuszewski liet zich hiervoor bijstaan door Abigail Williams frontman Ken Sorceron op gitaar, Indian frontman Dylan O’Toole, die links en rechts wat zang voor zijn rekening nam, en ex-The Faceless drummer Bryce Butler die Bumgardner’s plaats op de drumkruk inneemt. Maaaaaar…het beste moet nog komen want de verloren zoon Charlie Fell keert terug als zanger/bassist nadat hij na de release van “Death mask” wegens allerhande verslavingen uit de band werd gesjot. De plooien lijken nu gladgestreken te zijn en daar zijn we maar wat blij mee. Fell is immers één van de beste frontmannen in het sludge genre en kon in tussentijd aan het werk gehoord/gezien worden bij het eveneens geniale Cobalt op diens “Slow forever“-plaat. “Qliphotic alpha” en “Damocles falls” werden naar aanloop van de “comeback” op de mensheid losgelaten en beloofden het allerbeste. Die eerste track bevat halfweg een serieuze mood shift waarbij beukende sludge tsunami’s in meer melodieuze wateren overgaan. En we horen net als op ouder werk her en der een vocoder die Fell’s vocalen door de mangel haalt. “Damocles falls” grijpt terug naar het “Pervertor“-era, mijn favoriete plaat van de band. “God’s animal” is een vrij a-typisch nummer want we horen hierin een voorliefde voor heavy metal doorschemeren hoewel Lord Mantis’ sludge doorgaans met industriële elementen doorspekt is (invloeden van Ministry en Skinny Puppy kunnen dan ook niet ontkend worden). Luister maar eens naar het mechanische “Consciousness.exe” waar tevens een oeroude Isis-vibe doorheen waait. In het daaropvolgende “Low entropy narcosis” neemt Lord Mantis middels akoestische gitaren en een Death in June en Current 93-vibe een u-turn van jewelste. Geslaagd experiment als je het mij vraagt, want de duisternis blijft inherent ook al zwijgen de versterkers. Dat de muzikanten ook niet vies zijn van een streep vuile black, horen we in de kort maar krachtige opener “Santa muerte” en “Fleshworld” waar we zelfs op een heus blastfestijn getrakteerd worden. Deze zwartgeblakerde noise-orkaan mondt uiteindelijk uit in een portie beklijvende doom. “Universal death church” doet het licht uit middels het epische “Hole” dat gastbijdrages kent van producer Sanford Parker op synths en Yakuza’s Bruce Lamont op saxofoon. Het levert heerlijk verwrongen twists op in een apocalyptisch geluidsuniversum dat al niet aan tere zieltjes besteed is. “Universal death church” is Lord Mantis’ meest gevarieerde plaat tot op heden geworden. Of ze nu Mike Tyson-gewijs sludge uppercuts uitdelen, pekzwarte noise uitademen, steriele industriële klanken smeden, introspectieve akoestische nummers schrijven of de black metal tour opgaan, Lord Mantis excelleert als geen ander.

JOKKE: 91/100

Lord Mantis – Universal death church (Profound Lore 2019)
1. Santa muerte
2. God’s animal
3. Qliphotic alpha
4. Consciousness.exe
5. Low entropy narcosis
6. Damocles falls
7. Fleshworld
8. Hole

Kostnatění – Hrůza zvítězí

Dat er de laatste jaren een heuse trend was om black metal met hopen dissonante klanken te doorspekken, is een understatement. Op de vorig jaar verschenen demo “Konec je všude” werd de USBM soloband Kostnatění nog beïnvloed door black metal-buitenbeetjes Odz Manouk en Tukaaria van het Rhinocervs-label, maar op de eerste volwaardige langspeler “Hrůza zvítězí” (Tsjechisch voor “horror overwint”) haalde D.L. toch ook wel wat mosterd bij de dissonanten van het onvolprezen Deathspell Omega. Mare Cognitum’s Jacob Buczarski stond de man bij met het programmeren van de drumpatronen en verzorgde ook de mix en mastering. D.L. werd een tijd lang gekweld door paniekaanvallen omtrent zijn eigen dood en het schrijven van deze plaat was gelukkig voor hem een bevrijdend en meditatief proces. Zijn beklemmende doodsangst wordt perfect gecapteerd door de kakofonie aan verwrongen klanken die we 37 minuten lang voorgeschoteld krijgen. Regelmatig verkennen D.L.’s vocalen diepere regionen, wat in combinatie met de zwaardere sound, een iets groter death metal-randje aan het geheel geeft wanneer het gaspedaal ingeduwd wordt en aan doom refereert in de slome passages. De elf minuten durende binnenkomer “Hrůza zvítězí” is meteen een zwaar te verduren brok razende chaos die zich alle kanten uit murwt en opgesmukt wordt met (deels door de mangel gehaalde) trompetpartijen. “Jedna generace” piept, kraakt en knarst dat het een lieve lust is en is een heuse aanval op mijn zenuwstelsel, niet altijd in de positieve zin weliswaar door de bij momenten te groten tsjingeltsjangel-factor. Er wordt met cleane avantgardistische zang geëxperimenteerd en in de tweede helft ontwaar ik wat Cobalt-invloeden die mij beter afgaan. Aan het einde krijgen we nog clean gitaargetokkel dat eventjes rust lijkt te brengen maar waarbij de gekozen noten toch ook weer niet meteen de voor de hand liggende zijn die je in de muziekles hebt aangeleerd gekregen. “Každé zranění předurčeno” en “Únik z existencestaat” staan bol van de krankzinnige leads die mijn tronie in allerlei verwrongen grimassen trekken (op die manier heb ik wel wat weg van de figuur op de hoes) waarbij ik mijn trommelvliezen menig maal moet samenpersen om de schade te beperken. En alsof dat nog niet genoeg is, worden in afsluiter “Donekonečna v přítomném čase” alle registers open getrokken en het aantal BMP vertienvoudigd wat de intensiteits- en maniakaliteitsfactor compleet in het rode duwt. Voeg hier nog wat noise aan toe en het feestje kan niet meer stuk voor zij die over stalen zenuwen beschikken. Na de ontmanteling van Fallen Empire Records, staat Kostnatění er momenteel alleen voor. Labels die niet vies zijn van bands die buiten de lijntjes kleuren (want zelfs naar FER-begrippen is dit zware toebak), zien hier misschien wel potentieel in. Voor mij bijwijlen te enerverend en een plaat die me haast onverwijld klaar maakt voor het gesticht.

JOKKE: 70/100

Kostnatění – Hrůza zvítězí (Eigen beheer 2019)
1. Hrůza zvítězí
2. Jedna generace
3. Každé zranění předurčeno
4. Únik z existence
5. Donekonečna v přítomném čase

Lord Mantis – NTW

Het feit dat Lord Mantis aan de line-up van Roadburn 2015 werd toegevoegd was voor mij de hoofdreden om voor het eerst naar het vierdaagse festival af te zakken. Het was dan ook serieus balen toen ik vernam dat de band uit Chicago enkele weken voor hun overtocht naar het Oude Continent het bericht de wereld instuurde dat hun op til staande tour werd geannuleerd wegens interne problemen (geweldige shows van Subrosa, Thou, Tombs en Enslaved zorgden ervoor dat het toch nog een geweldige ervaring werd). Frontman en bassist Charlie Fell bleek met een knoert van een drank- en drugsverslaving te kampen waardoor hij onhandelbaar werd en de overige bandleden niet langer met hem door één deur konden. Op sociale media werd wat met modder over-en-weer gegooid (ze spelen sludge voor iets!) en al gauw communiceerden overgebleven leden Bill Bumgardner (drummer en oprichter van de band, tevens deel uitmakend van Indian) en gitarist Andrew Markuszewski (Avichi, ex-Nachtmystium) dat de line-up verder gecompleteerd werd met vocalist Dylan O’Toole (Indian en in het verleden ook reeds meewerkend aan enkele Lord Mantis songs), bassist Will Lindsay (Indian, ex-Nachtmystium, ex-Wolves In The Throne Room) en tweede gitarist Scott A. Shellhamer. Met driekwart van de line-up van Indian die nu deel uitmaakte van Lord Mantis, was het ook meteen game over voor die eerste. Ondertussen zijn Scott en Will ook alweer van het toneel verdwenen waarbij die laatste vervangen werd door bassiste Alletta Ergun. Van position switches gesproken! En tikkende tijdbom Charlie Fell? Die verkaste naar het licht-geniale Cobalt waar ondertussen ook een knoert van een plaat mee uitgebracht werd. Lord Mantis wou zo snel mogelijk bewijzen dat de nieuwe line-up beter dan ooit was door de studio in te duiken voor de opnames van een EP en qua statement kan “NTW“, die in eigen beheer op het New Density label van Andrew uitkomt,  absoluut tellen! De energie en punch van de vier tracks ligt eerder in het verlengde van “Pervertor” uit 2012 in plaats van verder te bouwen op het met industrial invloeden doorspekte “Deathmask” uit 2014, voor ondergetekende beide tot de beste (blackened) sludge platen allertijden behorend. In opener “SIG safer” ligt het tempo een pak hoger dan wat we van de band gewend zijn en sijpelen de black metal invloeden nog duidelijker door. De bijtende en blaffende vocalen van Dylan die onuitputtelijk “safer safer safer safer!” proclameren, belichamen als het ware de dood die de luisteraar op de hielen zit. Wat een binnenkomer! Op de titeltrack krijgen we ronkende en dreigende sludge zoals we van Lord Mantis gewend zijn en eerlijk is eerlijk: eigenlijk is het verschil in stemgeluid tussen Dylan en Charlie amper te horen, waarmee beide heren bewijzen tot de absolute top qua sludge brakers te behoren. Wel verslapt de aandacht een beetje naar het einde van de zeven minuten durende song. “Semblances” lijkt iets luchtiger qua karakter, maar zal bij de ongeoefende luisteraar waarschijnlijk toch zwaar op de maag liggen. Zoals we van Bill gewend zijn, lijkt hij zijn drumvellen weer eerder met boomknotsen te geselen dan met drumstokjes. Wat kan die man toch rake klappen uitdelen! Ook in “Final division” laat de band horen wat een haatdragende mensenhatende bende te zijn.”NTW” laat een band horen die zijn zaakjes nu eindelijk en hopelijk op orde heeft (de andere leden hebben immers ook met enkele demonen af te rekenen). Of misschien is het maar beter zo, want niet-getormenteerde zielen zie ik niet in staat om platen uit te brengen die aan Lord Mantis kunnen tippen.

JOKKE: 88/100

Lord Mantis – NTW (New Density 2016)
1. SIG safer
2. Nice teeth whore
3. Semblances
4. Final division