Denemarken

Skinliv – Uaar

Het Deense Skinliv – niet te verwarren met het Zweedse Skitliv van ex-Mayhem zanger Maniac – is het zoveelste lekkere snoepje dat ons vanuit Denemarken op een dienblad aangereikt wordt. Op de bandfoto staan vier, zo te zien nog heel jonge, knapen in blote bast stoer te wezen rond een laaiend kampvuur. Het is een mooie symboliek voor het ongebreidelde enthousiasme en de vonken en vuur die van veel van de nieuwe generatie Deense black metal spat, hoewel deze jonkies het leven slechts als schijn beschouwen. Skinliv beroept zich minder op een punk- en rock ’n roll voedingsbodem dan veel van de Korpsånd-cirkel leden doen (bij mijn weten hoort deze band ook niet bij dat clubje). Het kwartet voelde meer verwantschap met oude Scandinavische black die toetsen niet weert indien dat de sfeerschepping kan versterken zonder in kermistoestanden uit te monden. Qua productie moet ik aan een plaat als Gorgoroth’s “Under the sign of hell” denken – de oorspronkelijke versie weliswaar – en dan vooral wanneer het tempo de hoogte in gaat zoals in opener “Bedragerisk skær” of het felle “Isnende vind” dat heel wat repetitieve beukstukken bevat. Skinliv’s zwartmetaal klinkt grimmig en grauw, de krijsen zijn hels maar de sound van de drums mist wat diepte, hoewel dat het zwart-witte totaalplaatje wel doet kloppen. In het tweeluik “Hist over land og hav” transformeert de duivelse ketelherrie in trage meeslepende black met een melancholisch randje die zelfs volledig instrumentaal gehouden wordt en de plaat letterlijk in twee delen splijt. Doordat de zanger zijn klep houdt, kan je heerlijk meewiegen op de licht epische en triomfantelijke doch grauwe tonen. In “De som lever under jorden” wordt de zanger terug wakker, maar het tempo wordt pas helemaal tegen het einde terug naar verschroeiende snelheden opgekrikt. “Ulveham” heeft iets strijdlustigs door de marcherende drumritmes en keert terug naar de onbehouwen agressie van de eerste twee nummers terwijl de zanger echt zijn best doet om zijn stembanden in frut vaneen te rijten. Er verscheen kortelings nog een 7 inch split met Fanebærer, waarbij beide bands één song aanleveren. Op het nummer “Sværdtid” klinkt Skinliv nóg ruwer op de zangafdeling hoewel de keyboards er hier ook dikker opgesmeerd zijn. Skinliv en diens debuut “Uaar” is de zoveelste veelbelovende aanwinst voor de Deense black metal-scene en mijn collectie.

JOKKE: 80/100

Skinliv – Uaar (Nattetale 2019)
1. Bedragerisk skær
2. Isnende vind
3. Hist over land og hav (Part I)
4. Hist over land og hav (Part II)
5. De som lever under jorden
6. Ulveham

Jordslået – EP III

De Denen bewezen de afgelopen jaren dat ook zij stilaan een volk worden waar wel degelijk rekening mee dient gehouden te worden als het op black metal aankomt. Enthousiastelingen spreken zowaar van een heuse new wave of raw DKBM en ik kan ze geen ongelijk geven. Centraal in de creatieve uitbarsting van de scene staat de Korpsånd-cirkel en mijn persoonlijke favoriet is Jordslået die reeds twee EP’s op hun naam hebben staan. Nu is het tijd voor een derde, maar dat had u waarschijnlijk al door. Leverancier van dienst is Nattetale Records die een hand hebben in menig Deens black metal-orkestje. Het fijne aan Jordslået vind ik dat de passie voor het genre en het speelplezier van de nummers afspatten, ook al zijn het er hier maar twee. Een lekker ruw maar goed geproduceerd gitaargeluid, explosieve uitbarstingen zonder gevoel voor melodie uit het oog te verliezen en een energieke dynamiek. “Blodgæld” is lekker opzwepend en intens met gitaargejengel dat varieert tussen een rockende aanpak en soms zelfs naar Crepusculo Negro-bands neigt. Hier zal de punky attitude ongetwijfeld voor iets tussen zitten. “Skindød” straalt in haar meest melodieuze momenten dan weer een ietwat oeroud Vikinggevoel uit, denk aan oude Hades of Einherjer ten tijde van diens demo, hoewel het Zweedse Dawn ook voorbij flitst. Ik krijg hier maar geen genoeg van. Een langspeler en snel graag!

JOKKE: 85/100

Jordslået – EP III (Nattetale 2019)
1. Blodgæld
2. Skindød

Nupta Cadavera – Nupta Cadavera

Na de IJslandse, Nederlandse en Portugese black metal-scene is de laatste tijd ook Denemarken toegetreden tot de moderne hot beds qua zwartmetaal. En dit allemaal dankzij een groepje gelijkgestelde zielen dat de Korpsånd-cirkel oprichtte en waarvan de activiteiten zich om en rond de Mayhem-zaal/repetitieruimte afspelen. Een grote verscheidenheid aan labels probeert een graantje mee te pikken in de interesse in dit clubje en wij namen o.a. Jordslået, Ærekær, Fanebærer en Blot & Bod al onder de loep. Nu is er de nieuwe band Nupta Cadavera (Latijn voor “huwelijk met een lijk”) waarin leden van de Korpsånd-cirkel huizen, maar de line-up strekt zich ook buiten de Deense landsgrenzen uit. Label van dienst is Nuclear War Now! Productions dat een eerste twee-songs-tellende EP uitbrengt. Rauwe riffs als glinsterend metaal clashen bijwijlen met ondersteunende keyboards waarbij grimmige en sappige vocalen de spanning breken. Het tempo is traag tot mid-tempo en bewijst dat overtuigende black dus niet altijd op razende snelheid dient gespeeld te worden. Denk aan een ruwere en meer krakende versie van oude-Gehenna. Beide nummers zijn met een speelduur van iets meer dan drie minuten pittig en beknopt gehouden. Houden zo! Benieuwd naar wat dit in de toekomst gaat geven!  

JOKKE: 81/100

Nupta Cadavera – Nupta Cadavera (Nuclear War Now! Productions 2019)
1. Metaphysical cruelty
2. Instant mortification of the soul

Fanebærer- Fra hånd til jord

Na een EP en een demo is het tijd voor het echte werk moet het Deense Fanebærer gedacht hebben. En alzo geschiedde de eerste langspeler “Fra hånd til jord“, hoewel ‘lang’ in dit geval een overstatement is, want de plaat klokt op een schamele vijfentwintig minuten speeltijd af. Achter Fanebærer gaan de individuen Skravl en Skrog schuil. Beide heerschappen screamen de longen uit hun lijf waarbij de eerste (tevens actief bij Jordslået en Vaabnet) ook de riffs aanvoert en de tweede het geheel van de nodige beats ondersteunt. ‘Puur’ en ‘onversneden’ zijn twee labels die op deze black gekleefd kunnen worden. Wat ik zo smaak aan die nieuwe generatie Deense black metal-bands – ook wel ‘new wave of DKBM‘ genaamd – is dat ze door de band genomen met een line-up van twee à drie muzikanten een resem eenvoudige maar pakkende rauwe to-the-point nummers schrijven waar veelal een punky of rockende ondertoon in verscholen zit. Geen franjes, geen bullshit, geen pose, geen hocus pocus en geen uitgesponnen epiek. Allemaal ook van toepassing op dit Fanebærer. De Deense Korpsånd-kliek is hip en wij hipsteren lekker mee.

JOKKE: 80/100

Fanebærer- Fra hånd til jord (Nattetale 2019)
1. Vanære
2. Vidnesbyrd
3. Låste kæber
4. Afgået
5. Modersmål
6. Fra hånd til jord
7. Daggry
8. I denne time

Múspellzheimr – Hyldest til trolddommens flamme/Demo compilation

Het betreft hier geen nieuw werk van het Deens Múspellzheimr, maar deze band is simpelweg té goed om deze compilatie niet even onder de aandacht te brengen. Zeventien tracks zijn over twee zilveren schijfjes verdeeld waarbij de eerste CD het debuut “Hyldest til trolddommens flamme” bevat dat origineel in 2015 verscheen. Vanaf de openingstonen krijgen we majestueuze en mystieke black voorgeschoteld die qua sound én stijl heel hard aan oude-Enslaved doet denken. We horen klanken die refereren aan de ijskoude verbetenheid van diens “Frost“, het meer epische van “Eld” en soms ook wat van het hallucinogene van “Vikingligr veldi“. In de pure black metal-uitbarstingen treffen we zowel Noorse (oude-Taake) als Zweedse (Sorhin) invloeden aan. Vikingkoren, feeërieke gezangen en akoestische gitaren zorgen voor een heidense vibe en retro jaren ’90 sfeertje dat ons doet hunkeren naar onze puisterige tienerjaren toen we stap bij stap de geheimen van de zwarte kunsten ontdekten. Door de natuurmystiek uitademende rustpunten komen de vlijmscherpe en snerpende uitbarstingen nadien des te venijniger aan. Zes songs met alles erop en eraan en vier (akoestische) instrumentaaltjes laten een Scandinavisch paradigma aan passionele en traditionele diversiteit horen waarmee ze destijds vanuit het hoge noorden ons zwartgeblakerde hart in vuur en vlam wisten zetten. The past is alive!
Op disc 2 prijken demoversies van vier van de zes échte songs van het debuut. Songtitels verzinnen is duidelijk een brug te ver voor Múspellzheimr, dus mogen jullie zelf achterhalen welke nummers je dus twee maal te horen krijgt, zij het deze keer in een r(a)uwer jasje gestoken. Op Múspellzheimr’s tweede langspeler “Nidhöggr” uit 2017 werd meer nadruk gelegd op de extreme elementen uit de sound wat resulteerde in een exponentiële toename van het cryogene karakter en een zekere hysterie. Een jaar later werd met “Raukn” een derde full-length uitgebracht waarvan er ook drie van diens zes nummers in demovorm te beluisteren vallen. Hoewel ijskoude hysterie nog steeds voelbaar is, schuwen de Denen meer uitgesponnen melodische passages niet. De repetitiviteit die hierin vervat zit, voedt het psychedelische karakter van de muziek en subtiele keyboards zorgen voor een ijle touch. Amor Fati en Lunar Apparitions verzorgen deze heruitgave maar check ook zeker de andere (voornamelijk Deense en Zweedse) acts die op het Afgrundsvisioner label zitten en waar Múspellzheimr aan gelinkt is. Beide labels verzorgen by the way ook de cd-release van de onlangs verschenen interessante split met Aiwīgaz Unðergangaz die eerder enkel op het zwarte goud te verkrijgen was.

JOKKE: 82/100

Múspellzheimr – Hyldest til trolddommens flamme/Demo compilation (Amor Fati Productions/Lunar Apparitions 2019)
Disc 1
1. I
2. II
3. III
4. IV
5. V
6. VI
7. VII
8. VIII
9. IX
10. X
Disc 2
1. Hyldest til trolddommens flamme demo 01
2. Hyldest til trolddommens flamme demo 02
3. Hyldest til trolddommens flamme demo 03
4. Hyldest til trolddommens flamme demo 04
5. Raukn demo 1
6. Raukn demo 2
7. Raukn demo 3

The Rite – The brocken fires

Na een afwezigheid van zeven jaar liet het illustere heerschap Ustumallagam recent weer van zich horen met zijn hoofdband Denial Of God. Sinds 2017 is de Deen echter ook actief bij The Rite, een band die hij samen met A. Th van het Italiaanse Black Oath oprichtte. De eveneens Italiaanse drummer P. Guts vervolledig het plaatje. Dit plaatje is er eentje dat nog met een analoog fototoestel getrokken werd, want de bands die als inspiratie gelden voor The Rite zijn ouwe knakkers zoals Mercyful Fate, Death SS, Celtic Frost, Samael, Ripper en Goatlord. Van die laatste werd “Acid orgy” trouwens door de mangel gehaald. Deze eerste vijfentwintig minuten tellende EP kwam oorspronkelijk via Unholy Domain Records uit, maar Iron Bonehead Productions besloot deze morbide black nu ook op CD te branden en op vinyl te persen. Na het door stormweer en kerkklokken vergezelde inluidende duivelsgebedje, barst “A pact with hell” uit de startblokken. Logge en mid-tempo black zonder al te veel toeters en bellen of wiskundige ritmes, is wat de heren ons voorschotelen. Wanneer A. Th doomy leads uit zijn gitaar tovert, hoor je de invloeden van zijn andere band overduidelijk. Er volgt nog wel een uitbarsting, maar die is eerder van korte duur. Dezelfde formule wordt ook in de twee andere nummers gehanteerd: doomy klanken vormen de basis maar de snellere partijen zouden ook de blekkies onder ons moeten kunnen bekoren. In het titelnummer vormen orgelklanken nog een extra sfeermaker. Daar het allemaal niet zo ingewikkeld klinkt en de nummers eenvoudig in mekaar zitten, heb ik het na een vijftal luisterbeurten wel gehad. Een zeven-minuten-durende song als “Heed the devil’s call” heeft simpelweg veel te weinig om het lijf om zo lang te boeien. Tijdens het afgelopen Metal Magic festival in Denemarken brachten de heren een gelimiteerde twee-songs-tellende-promo-rehearsaltape uit waarop reeds een tipje van de sluier werd opgelicht over wat we kunnen verwachten van het debuut dat voor het najaar gepland staat. Deze EP heeft me echter niet echt klaar kunnen stomen om van die langspeler wakker te liggen.

JOKKE: 66/100

The Rite – The brocken fires (Iron Bonehead productions 2019)
1. Prayer to Satan (Intro)
2. A pact with hell
3. The brocken fires
4. Heed the devil’s call
5. Acid orgy (Goatlord cover)

Jordslået – Blod bevæger tidens hjul

Recent wist Ærekær ons nog te bekoren met diens “Avindskjold” plaat; nu is het de beurt aan een ander lid van de Deense Korpsånd-cirkel, namelijk Jordslået. De band heeft twee uitstekende EP’s op haar naam staan die oorspronkelijk via Hævngær op cassette verschenen maar nu dankzij Nattetale Records samen op één LP gebundeld werden. Mét in het oog springend geel artwork natuurlijk! De eerste vier nummers stammen van de eerste EP uit 2018 en lieten meteen horen dat Jordslået weet hoe ze beklijvende melodieuze Scandinavische black moeten maken. En daar is niet veel meer voor nodig dan één gitarist, een drummer en een zanger. De productie klinkt organisch en ruw maar krachtig waarbij vooral de gitaarsound erg vol klinkt waardoor de gure maar van melancholie doordrongen riffs met jaren ’90 Zweedse inslag in een nummer als “Knogler & skjold” als een storm op je afkomen. Het is echter noodweer waaraan je niet wilt proberen te ontsnappen, maar waarin je je moedwillig wilt laten onderdompelen. De vier nummers van de tweede EP die begin april verscheen, trekken de kwaliteit van de eerste EP door waardoor het trio bewijst dat het tot nog veel meer lekkers in staat is. Het is zalig om mee te gedijen op de dynamiek van “Gløder” en in een nummer als “Spor” bewijst gitarist Skravl (ook actief bij Fanebærer, Skravl en Vaabnet) dat je met één gitaar een basgitaar gerust overbodig kan maken. “Skambidt” grijpt terug naar de Noorse gloriedagen zonder bewust retro te klinken. Jordslået is op basis van deze verzamelaar misschien wel mijn persoonlijke favoriet van de new wave of Danish black metal.

JOKKE: 85/100

Jordslået – Blod bevæger tidens hjul (Nattetale Records 2019)
1. Bødler
2. Knogler & skjold
3. Tørst
4. Muld
5. Gløder
6. Den fjerde dag
7. Spor
8. Skambidt