Denemarken

Múspellzheimr – Hyldest til trolddommens flamme/Demo compilation

Het betreft hier geen nieuw werk van het Deens Múspellzheimr, maar deze band is simpelweg té goed om deze compilatie niet even onder de aandacht te brengen. Zeventien tracks zijn over twee zilveren schijfjes verdeeld waarbij de eerste CD het debuut “Hyldest til trolddommens flamme” bevat dat origineel in 2015 verscheen. Vanaf de openingstonen krijgen we majestueuze en mystieke black voorgeschoteld die qua sound én stijl heel hard aan oude-Enslaved doet denken. We horen klanken die refereren aan de ijskoude verbetenheid van diens “Frost“, het meer epische van “Eld” en soms ook wat van het hallucinogene van “Vikingligr veldi“. In de pure black metal-uitbarstingen treffen we zowel Noorse (oude-Taake) als Zweedse (Sorhin) invloeden aan. Vikingkoren, feeërieke gezangen en akoestische gitaren zorgen voor een heidense vibe en retro jaren ’90 sfeertje dat ons doet hunkeren naar onze puisterige tienerjaren toen we stap bij stap de geheimen van de zwarte kunsten ontdekten. Door de natuurmystiek uitademende rustpunten komen de vlijmscherpe en snerpende uitbarstingen nadien des te venijniger aan. Zes songs met alles erop en eraan en vier (akoestische) instrumentaaltjes laten een Scandinavisch paradigma aan passionele en traditionele diversiteit horen waarmee ze destijds vanuit het hoge noorden ons zwartgeblakerde hart in vuur en vlam wisten zetten. The past is alive!
Op disc 2 prijken demoversies van vier van de zes échte songs van het debuut. Songtitels verzinnen is duidelijk een brug te ver voor Múspellzheimr, dus mogen jullie zelf achterhalen welke nummers je dus twee maal te horen krijgt, zij het deze keer in een r(a)uwer jasje gestoken. Op Múspellzheimr’s tweede langspeler “Nidhöggr” uit 2017 werd meer nadruk gelegd op de extreme elementen uit de sound wat resulteerde in een exponentiële toename van het cryogene karakter en een zekere hysterie. Een jaar later werd met “Raukn” een derde full-length uitgebracht waarvan er ook drie van diens zes nummers in demovorm te beluisteren vallen. Hoewel ijskoude hysterie nog steeds voelbaar is, schuwen de Denen meer uitgesponnen melodische passages niet. De repetitiviteit die hierin vervat zit, voedt het psychedelische karakter van de muziek en subtiele keyboards zorgen voor een ijle touch. Amor Fati en Lunar Apparitions verzorgen deze heruitgave maar check ook zeker de andere (voornamelijk Deense en Zweedse) acts die op het Afgrundsvisioner label zitten en waar Múspellzheimr aan gelinkt is. Beide labels verzorgen by the way ook de cd-release van de onlangs verschenen interessante split met Aiwīgaz Unðergangaz die eerder enkel op het zwarte goud te verkrijgen was.

JOKKE: 82/100

Múspellzheimr – Hyldest til trolddommens flamme/Demo compilation (Amor Fati Productions/Lunar Apparitions 2019)
Disc 1
1. I
2. II
3. III
4. IV
5. V
6. VI
7. VII
8. VIII
9. IX
10. X
Disc 2
1. Hyldest til trolddommens flamme demo 01
2. Hyldest til trolddommens flamme demo 02
3. Hyldest til trolddommens flamme demo 03
4. Hyldest til trolddommens flamme demo 04
5. Raukn demo 1
6. Raukn demo 2
7. Raukn demo 3

The Rite – The brocken fires

Na een afwezigheid van zeven jaar liet het illustere heerschap Ustumallagam recent weer van zich horen met zijn hoofdband Denial Of God. Sinds 2017 is de Deen echter ook actief bij The Rite, een band die hij samen met A. Th van het Italiaanse Black Oath oprichtte. De eveneens Italiaanse drummer P. Guts vervolledig het plaatje. Dit plaatje is er eentje dat nog met een analoog fototoestel getrokken werd, want de bands die als inspiratie gelden voor The Rite zijn ouwe knakkers zoals Mercyful Fate, Death SS, Celtic Frost, Samael, Ripper en Goatlord. Van die laatste werd “Acid orgy” trouwens door de mangel gehaald. Deze eerste vijfentwintig minuten tellende EP kwam oorspronkelijk via Unholy Domain Records uit, maar Iron Bonehead Productions besloot deze morbide black nu ook op CD te branden en op vinyl te persen. Na het door stormweer en kerkklokken vergezelde inluidende duivelsgebedje, barst “A pact with hell” uit de startblokken. Logge en mid-tempo black zonder al te veel toeters en bellen of wiskundige ritmes, is wat de heren ons voorschotelen. Wanneer A. Th doomy leads uit zijn gitaar tovert, hoor je de invloeden van zijn andere band overduidelijk. Er volgt nog wel een uitbarsting, maar die is eerder van korte duur. Dezelfde formule wordt ook in de twee andere nummers gehanteerd: doomy klanken vormen de basis maar de snellere partijen zouden ook de blekkies onder ons moeten kunnen bekoren. In het titelnummer vormen orgelklanken nog een extra sfeermaker. Daar het allemaal niet zo ingewikkeld klinkt en de nummers eenvoudig in mekaar zitten, heb ik het na een vijftal luisterbeurten wel gehad. Een zeven-minuten-durende song als “Heed the devil’s call” heeft simpelweg veel te weinig om het lijf om zo lang te boeien. Tijdens het afgelopen Metal Magic festival in Denemarken brachten de heren een gelimiteerde twee-songs-tellende-promo-rehearsaltape uit waarop reeds een tipje van de sluier werd opgelicht over wat we kunnen verwachten van het debuut dat voor het najaar gepland staat. Deze EP heeft me echter niet echt klaar kunnen stomen om van die langspeler wakker te liggen.

JOKKE: 66/100

The Rite – The brocken fires (Iron Bonehead productions 2019)
1. Prayer to Satan (Intro)
2. A pact with hell
3. The brocken fires
4. Heed the devil’s call
5. Acid orgy (Goatlord cover)

Jordslået – Blod bevæger tidens hjul

Recent wist Ærekær ons nog te bekoren met diens “Avindskjold” plaat; nu is het de beurt aan een ander lid van de Deense Korpsånd-cirkel, namelijk Jordslået. De band heeft twee uitstekende EP’s op haar naam staan die oorspronkelijk via Hævngær op cassette verschenen maar nu dankzij Nattetale Records samen op één LP gebundeld werden. Mét in het oog springend geel artwork natuurlijk! De eerste vier nummers stammen van de eerste EP uit 2018 en lieten meteen horen dat Jordslået weet hoe ze beklijvende melodieuze Scandinavische black moeten maken. En daar is niet veel meer voor nodig dan één gitarist, een drummer en een zanger. De productie klinkt organisch en ruw maar krachtig waarbij vooral de gitaarsound erg vol klinkt waardoor de gure maar van melancholie doordrongen riffs met jaren ’90 Zweedse inslag in een nummer als “Knogler & skjold” als een storm op je afkomen. Het is echter noodweer waaraan je niet wilt proberen te ontsnappen, maar waarin je je moedwillig wilt laten onderdompelen. De vier nummers van de tweede EP die begin april verscheen, trekken de kwaliteit van de eerste EP door waardoor het trio bewijst dat het tot nog veel meer lekkers in staat is. Het is zalig om mee te gedijen op de dynamiek van “Gløder” en in een nummer als “Spor” bewijst gitarist Skravl (ook actief bij Fanebærer, Skravl en Vaabnet) dat je met één gitaar een basgitaar gerust overbodig kan maken. “Skambidt” grijpt terug naar de Noorse gloriedagen zonder bewust retro te klinken. Jordslået is op basis van deze verzamelaar misschien wel mijn persoonlijke favoriet van de new wave of Danish black metal.

JOKKE: 85/100

Jordslået – Blod bevæger tidens hjul (Nattetale Records 2019)
1. Bødler
2. Knogler & skjold
3. Tørst
4. Muld
5. Gløder
6. Den fjerde dag
7. Spor
8. Skambidt

Ærekær – Avindskjold

Synthliefhebbers kwamen recent al via Vargrav – wiens laatste worp ondertussen gemakkelijk nog een punt of zeven op de scoreladder gestegen is – en Gardsghastr aan hun trekken en hebben er middels het Deense Ærekær opnieuw een lekker speeltje bij. Ærekær maakt net als o.a. Blot & Bod, Grifla da la Secta, Fanebærer en Vaabnet deel uit van de new wave of DKBM en Korpsånd-cirkel waarvan reeds een straffe compilatie verscheen. De Kopenhaagse band trakteert ons op haar eerste langspeler “Avindskjold” een half uur lang op een mix van etherische en atmosferische black gecombineerd met het beste wat dungeon synth ons te bieden heeft. Dikke mistige riff- en synthlagen liggen voortdurend met mekaar te vozen terwijl een strak doorrammende drumcomputer het tempo op de achtergrond aangeeft. Breed uitwaaierende krijsen vermengen zich in het intergalactische klankenpalet dat opgetrokken wordt en enigszins lijkt te contrasteren met het historische aardse tafereel dat op de cover prijkt. Vergeleken met de demo MMXVIII ligt de nadruk meer op de metalen elementen wat ik toejuich. Magistrale nummers zoals “Nævens fejlslag” en “Efterbyrd” vormen een instant garantie op kippenvel en de bloedmooie met post-rock flirtende intro en outro van “Vingetræk” kunnen mij helemaal krijgen. De lange tijd verguisde keyboards lijken weer helemaal terug te zijn! Hoera!

JOKKE: 82/100

Ærekær – Avindskjold (Nattetale/Tour de Garde 2019)
1. Bøj dig for din ælde
2. Nævens fejlslag
3. Efterbyrd
4. Vingetræk

Múspellzheimr /Aiwīgaz Unðergangaz – Split

De Deense black metal-scene is de laatste tijd aan een heuse opmars bezig. Naast de bruisende activiteiten van de Korpsånd-cirkel – waarvan onlangs een verzamelaar uitkwam – en het geweldige Serpents Lair en Solbrud is er ook het interessante Afgrundsvisioner-label dat recent nog aan bod kwam middels het gesmaakte “Trolddomssejd i skovens dybe kedel” van
Geistaz’ika. Twee andere bands waarvoor je me steeds mag wakker maken zijn Múspellzheimr – waarvan “Nidhöggr” reeds aan onze kritisiche pen passeerde – en Aiwīgaz Unðergangaz. Van deze twee mysterieuze entiteiten verscheen onlangs een collaboratie in de vorm van een 10 inch split die via Amor Fati uitkwam. En gelukkig maar, want de meeste Afgrundsvisioner-releases zijn extreem gelimiteerd of worden enkel in eigen kringen verdeeld. Beginnen doen we met Múspellzheimr’s nummer dat grossiert in felle en schelle black die heel organisch klinkt en volgens mij ook gevoelsmatig ingeblikt werd zonder dat er een minutieus uitgekiend plan achter zit. Uit de poriën van zowel de snelle afranselingen als de kalme, maar verwrongen passages die de tien minuten durende chaotische songstructuur bevat, vloeit onophoudelijk salpeterzuur waarbij frivool basspel het geheel op tijd en stond wat meer body geeft. Dit is duivelse teringherrie van het zuiverste soort…and I love it! Aiwīgaz Unðergangaz start haar bijdrage op een post-rock-achtige manier maar zodra de spanningsopbouw erop zit, pakken ook deze Denen uit met black metal die het in hun geval vooral moet hebben van herhaling en hypnotiserende onderstromen, maar minder ruw dan op de “Forsortnet” demo. Aiwīgaz Unðergangaz kleurt net wat meer buiten de lijntjes dan Múspellzheimr’ en doet in de lang uitgesponnen instrumentale passages soms wat aan Laster denken. Geen wonder dat deze twee Deense bands een split uitbrachten want hoewel beide over een eigen identiteit beschikken, passen de twee organisch klinkende en spontane nummers uitstekend bij mekaar. Ik kan het jullie niet laten horen middels een online fragment, maar raad de liefhebbers van beide bands wel aan snel te handelen vooraleer je achter de mazen van dit obscuur net vist.

JOKKE: 83/100 (Múspellzheimr: 82/100 – Aiwīgaz Unðergangaz: 84/100)

Múspellzheimr /Aiwīgaz Unðergangaz – Split (Amor Fati Productions 2019)
1. Múspellzheimr – Untitled
2. Aiwīgaz Unðergangaz – Untitled

Geistaz’ika – Trolddomssejd i skovens dybe kedel

Een goeie week terug werd ik er attent op gemaakt dat het Deense label Afgrundsvisioner nog steeds alive and kicking is. Niet alleen werd vorig jaar nog de demo “Kolbítr” van het fantastische Múspellzheimr uitgebracht, het label – immer garant voor kwalitatieve rauwe black metal op Zweedse leest geschoeid – bezorgde ons ook “Trolddomssejd i skovens dybe kedel” van de groep met een al even onuitspreekbare bandnaam: Geistaz’ika. Volgens Google Translate heeft die term in het Japans iets met inktvis te maken, al vermoed ik niet dat dit het uitgangspunt van de band is. Van de groep zijn geen leden bekend, al leidt enig associatief denkwerk me ertoe te vermoeden dat Nohr, die ook de zang opneemt in Grav – daar zijn we weer met Ancient Records – iets met de band of het label te maken heeft. Neem daar nog bij dat Afgrundsvisioner de laatste releases van Sir N.’s projecten Draug en Grav heeft uitgebracht en mijn aanname neigt naar zekerheid. Ah, de mystiek van black metal! In elk geval opent “O nat du skumle Hex” het album met een akoestische intro waar bezwerend gezang de boventoon voert en dat langzaam een sfeer van bedreiging begint uit teademen, ter voorbereiding op de rauwe en opzwepende black metal die in “Når solen bløder rød” losbarst. Bij het horen van de schelle, doch vrij helder klinkende vocalen begint het licht der herkenning te knipperen, want hier horen we wel degelijk Nohr aan het werk. Niet verrassend klinkt het gitaarspel vrij Zweeds (al krijgen we halfweg ook een klassieke heavy metalriff te horen), waarbij agressie en melodie een wispelturige dans ten tonele brengen. Wat de Ancient Records liefhebber ook zal herkennen is het gebruik van cleane gitaarlijnen die door de distorted riffs geweven worden – al komt het volledig akoestische middenstuk in het nummer als een verrassing. Hierbij is ook een referentie naar Armagedda’s meesterwerk “Ond spiritism: djæfvvlens skalder anno serpenti MMIV” niet veraf. Naast Nohrs kenmerkende scherpe uithalen keert doorheen het album ook regelmatig de bezwerende zang uit de intro terug. Helaas zit ze ver weggestopt in de mix waardoor ze niet steeds volledig tot haar recht komt. In het meer dan acht minuten durende (en daarmee het kortste nummer van het album) “I den spejlvendte verden” vindt ook een sfeervol pianolijntje zijn weg naar de oppervlakte, alvorens er middels een slepende riff en opnieuw bijbehorende bezwerende zang richting een climax wordt gewerkt. Afsluiters “Dødens Horeunge” en “Tågedans”, samen goed voor meer dan twintig minuten begeesterende black metal, voegen weinig meer toe aan dit palet maar zijn beide verdomd solide tracks die qua intensiteit niet inboeten tegenover de eerste helft van het album. Hoewel “Trolddomssejd i skovens dybe kedel” pas een eerste teken van leven van Geistaz’ika is, en de versie die op moment van schrijven online staat nog niet eens de finale masterversie is, is het een verdraaid sterk album geworden dat de fans van rauwe, schelle maar melodieuze Zweedse black metal zeker zal kunnen bekoren. Straf spul!

CAS: 84/100

Geistaz’ika – Trolddomssejd i skovens dybe kedel (Afgrundsvisioner 2018)
1. O Nat du skumle Hex
2. Når solen bløder rød
3. I den spejlvendte verden
4. Dødens horeunge
5. Tågedans

Blot & Bod – Ligæder

In elk land heb je tegenwoordig wel een clubje gelijkgestemde zwarte zielen rondlopen. In Denemarken is de interessantste de “Korpsånd Circle” waar o.a. Jordslået, Grifla da la Secta, War is Aer, Broder, Ærekær en Blot & Bod op de ledenlijst staan. Deze laatste band bestaat uit de Noor Jøran Elvestad en de Deense broers Erik and Jesper Bagger Hviid. In 2017 werd een demo uitgebracht en later op het jaar volgde het debuut “Ligæder” dat door het Amerikaanse label Fallow Field op tape werd gereleased. Iron Bonehead rook het potentieel van deze nieuwe speler uit de new wave of DKBM en brengt “Ligæder” nu opnieuw onder de aandacht mits een vinyl-uitgave. Blot & Bod is niet alleen een muzikale uitlaatklep voor de drie muzikanten maar ook een manier om hun gezamenlijke interesse in Noorse mythologie te botvieren. Intro “Kom i hu” en outro “Erindring” vormen het muzikale equivalent van Huginn en Muninn – de twee raven van Odin – waartussen tien songs gebundeld zijn die topics als overwinning en verslagenheid, rebellie, dood en verlossing aansnijden. Als communicatiemiddel kozen de heren voor primitieve black metal die – zoals elke andere release van deze kliek uit Kopenhagen – in een studio in de befaamde Mayhem-venue werd vereeuwigd. Nu is primitieve black misschien toch wat kort door de bocht vermits de nummers ook ingrediënten uit punk, hardcore, black ’n roll en crust bevatten die door de heerlijke lo-fi buzz sound beenhard uit de boxen knallen. Het inzetten van drie zangers die elk in hun eigen register de longen uit het lijf schreeuwen, geeft extra punch aan de relatief korte nummers. In een nummer als “Auga” gaan de down-tuned gitaren de strijd aan met een meedogenloos ronkende bass en de knetterharde ride-aanslagen in “Blodstænkte fjer“, “Mit blodbad” en het explosieve “Når ulven glammer” roepen beelden op van het zwaardgekletter waarmee een stel bloeddorstige Vikingen één of ander klooster naar de verdoemenis slaagt. Er is nog wel wat marge voor verbetering want sommige nummers konden beter uitgewerkt worden, niet alle riffs zijn even sterk en het lijkt allemaal wel heel hard op mekaar, maar “Ligæder” is toch al een mooi begin voor liefhebbers van apocalyptische onbeschaafde black metal en schedelsplijtende ragna-rock.

JOKKE: 72/100

Blot & Bod – Ligæder (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Kom i hu
2. Ul
3. Auga
4. Blodstænkte fjer
5. Sindet styrter
6. Mit blodbad
7. Bær lig
8. Velt din gud
9. Når ulven glammer
10. Væk døde mænd
11. Ravne
12. Erindring