denovali

Saffronkeira/Maria Massa – Cause and effect

Had ik al ooit eens van Saffronkeira gehoord? Neen. Heb ik verstand van ambient muziek? Zeker niet. Is dit dan wel een hoogstaande bespreking? Laat me niet lachen! Op een dag was op de site van Denovali op zoek naar foto’s van kindjes, ik bedoel, de nieuwste Celeste. En stootte daarbij op de muziekspeler waaruit “Cause and effect” knalde. Nu ja, eerder transcendentaal het aura rondom mij zen inkleurde. Ware het niet dat mijn Nepalese monnikenbloed vliegensvlug reageerde, waren de sfeervolle lage drones me helemaal ontgaan. Saffronkeira kabbelt rustig en eenvoudig op de achtergrond, steeds onderbroken door trompetgekwetter van levende legende (nog nooit van gehoord) Mario Massa. Dit alles wordt echter zo subtiel gedaan zodat je helemaal meegezogen wordt in beide heren hun samenwerking. Meneer Caria (de man achter Saffronkeira) laat zijn soundscapes erg experimenteel klinken door heel wat industriële geluiden toe te voegen: piepjes, krassen, (zeer zeldzame) noisy beats, overstuurde klanken, clipping,… Maar nooit opvallend, nooit overdadig en nooit echt voorspelbaar. De lage tonen en bijhorende glitch vormen een zeer monotone en donkere ondergrond waarop Massa naar hartenlust improviseert. Dit werkt uitstekend! Zelden wordt het echt melodisch, maar als het in “Cause and effect” en afsluiter “Southnord” gebeurt, raakt het je diep vanbinnen. Om die reden zijn beide nummers ook de hoogtepunten op Saffronkeiras derde langspeler. “Cause and effect” is de ideale relaxmuziek als je in bad ligt. Of als je gepijpt wordt. Al kan ik dat laatste (nog) niet bevestigen.

Flp: 80/100

Saffronkeira/Maria Massa – Cause and effect (Denovali 2013)
1. Pity
2. The journey
3. The sacrifice
4. Screwing of thought
5. Altered stated
6. A separation
7. Cause and effect
8. Umorale
9. Variazione
10. Southnord

Celeste – Animale(s)

Alvorens de nieuwste worp van Celeste tot in detail te ontleden, moet me eerst wat van het hart. Denovali Records gaat prat op zijn kunstzinnige en hoogstaande uitgaven en dito verpakkingen. “Animale(s)” zit verpakt in een 2x digipack. Beide cd’s duren samen iets meer dan een uur, dus passen ze perfect op één schuifje. Cut the crap en druk het dan ook op één schijfje! Of is dit een reden om de verkoopprijs de hoogte in te jagen? Een dubbelaar mag toch wat meer kosten? Buiten de foto’s op voor- en achterkant valt er niet veel te ontdekken. Oké, achter beide cd trays staat het bomvol met tekst. …als één lange zin, zonder leestekens en allemaal in hoofdletters. If you eat dyslexia for breakfast, it’ll still be a mean motherfucker to read. Onmogelijk! Titels van nummers? Afwezig! Een aanduiding welke cd welke is? Afwezig! Er zal wel een kunstzinnige of filosofische zaagreden voor zijn, maar als ik centen neerdok voor een fysische geluidsdrager verlang ik een meerwaarde t.o.v. een download. Hieraan heb je niks. Tot over enkele luisterbeurten.

Celeste weet steeds een ondoordringbare sound neer te poten. Hun productie haal je er zo uit. Het klinkt allemaal enorm vol en luid. Het is vaak (voor mij toch) een hele opgave om een volledig album in één ruk uit te lezen. Er is zeer weinig dynamiek aanwezig waardoor het geheel als een pletwals over je heen raast. Ik weet het wel te appreciëren, tot op een zekere hoogte, want na een tijdje ligt Celeste zwaar op je maag. Of oor. Of nerdbrilletje als je een hipster bent. “Animale(s)” is toch net iets je anders dan zijn voorgangers. Uiteraard is de obligatoire meervouds-s (staat zo in het Groene Boekje) aanwezig in de titel en wordt hun liefde voor strakke kindermeisjes nog eens in de picture gezet, maar muzikaal is de band (positief) geëvolueerd naar een tragere en sfeervol geluid. Nummer 2 (van cd 1 of 2, dat is onduidelijk) zet erg rustig in met erg veel black metalakkoorden. Het korte instrumentale tussendoortje, zijnde nummer 4 (van cd 1 of 2, dat is onduidelijk), is zelfs een heuse slak. Het hoogtepunt is voor mij nummer 6 (van cd 1 of 2, dat is onduidelijk), wederom een instrumentaaltje, maar erg afwijkend van de Celeste standaard; tergend traag, met veel ambience en zelfs blazerachtige synths die je zo meeslepen. Prach-tig! Ook het andere deel (cd 1 of 2, dat is onduidelijk) dekt volledig dezelfde lading. Meer dan ooit ligt de nadruk op onheilspellende akkoorden, maar het hardcoreverleden blijft onmiskenbaar aanwezig. Zo is Johan een pure screamo/metalcore krijser en flapt Antoine op zijn klopmachine zoals het een hardcoredrummer betaamt: vegen op de cimbalen en slechts toevallig begeleiden op de hi-hats of ride. Als muziek een universum is, dan is Celeste een zwart gat: het is fascinerend, krachtig, alles vernietigend en pekzwart. En als je te kort komt, krijg je op zijn minst koppijn (veronderstel ik). “Animale(s)” is voor mij de beste Celeste plaat tot op heden, maar laat me hem niet 5x na elkaar luisteren.

FLP: 80/100

Celeste – Animale(s) (Denovali 2013)
Band te lui om titel(s) fatsoenlijk te noteren? Ik te lui om ze ergens op het net te zoeken en te kopiëren.