eibon

Heaume Mortal – Solstice

Heaume Mortal is een project van de Fransman Guillaume Morlat (o.a. Cowards, Eibon) die bijgestaan wordt door mede-Cowards bandlid Julien Henri op zang en drummer Jordan Bonnet. In de vorm van “Solstice” verschijnt via Les Acteurs de L’Ombre Productions het debuut dat met een speeltijd van een dik uur heel wat te bieden heeft. Op het twee minuten durende raggende “South of no north” na, klokken de andere nummers af op zo’n zeven tot maar liefst dertien minuten. Kort door de bocht gezegd kan Heaume Mortal’s muziek als black/doom bestempeld worden, hoewel er op tijd en stond ook wel een blastbeat de revue passeert. In opener “Yesteryears” vormen die snelheidsuitbarstingen van de drums een mooi contrast met de trage repetitieve riffs. En Julien, die schreeuwt letterlijk de longen uit zijn lijf, maar weet ook dat hij de lange nummers niet moet vol zingen en laat zo voldoende ruimte voor instrumentale spanningsbogen; afsluiter “Mestreguiral” is zelfs volledig instrumentaal. In het iets te langdradige “Oldborn” laat hij horen een gevarieerd klankenpallet uit zijn strot te kunnen persen dat aanvullend werkt op de experimentele twists die de muziek hier Akercoke-gewijs neemt. In de sludgy doompartijen horen we subtiele invloeden van bands als Cult Of Luna, Yob of landgenoten Verdun terug en de song kent een pakkende melodieuze finale met prachtige gitaarleads. “Erblicket die Tochter des Firmament” is dan weer een heuse Burzum cover. Ik had het nummer eerlijk gezegd niet meteen herkend aangezien dit toch wel een zwaardere uitvoering is dan het origineel. Extra punten trouwens om eens een andere song dan “Burzum” of “Jesu død” van de “Filosofem“-plaat onder handen te nemen. Ook in de reeds vermelde instrumentale hekkensluiter duiken invloeden van Burzum op door het desolaat keyboardlijntje dat doorheen het spookachtige ambient-nummer waart. “Tongueless (Part III)” – waar delen I en II te beluisteren zijn is me een raadsel – combineert post-rock grandeur met beukende sludge die overgoten is met een black metal-sausje maar kan opnieuw niet de volle twaalf minuten de aandacht erbij houden. Graag op een volgende plaat wat compacter materiaal pennen, dan komt het helemaal goed met dit Heaume Mortal.

JOKKE: 77/100

Heaume Mortal – Solstice (Les Acteurs de L’Ombre Productions 2019)
1. Yesteryears
2. South of no north
3. Oldborn
4. Erblicket die Tochter des Firmament (Burzum cover)
5. Tongueless (Part III)
6. Mestreguiral

Scour – Scour

Dat de fel omstreden brulboei Phil Anselmo van een goeie streep black metal houdt, is alom geweten. Zo uitte hij zijn liefde voor dit genre in het verleden middels Eibon en Viking Crown, twee bands waar ik niet meteen wild van werd. Nu slaat Uncle Phil spijkerhard terug met Scour. Voor deze band verzamelde hij een resem gelijkgestemde zielen rond zich die er allen andere bands op nahouden. De gitaartandem bestaat uit Derek Engemann (Cattle Decapitation) en Chase Fraser (Animosity) en de ritmesectie wordt op bas ingevuld door John Jarvis (Pig Destroyer) en op drums door Jesse Schobel (Strong Intention). Vooral het feit dat schreeuwlelijk Anselmo van dit zootje ongeregeld deel uitmaakt, zal de band ongetwijfeld de nodige aandacht opleveren. Het eerste wapenfeit is vernoemd naar de bandnaam en bestaat uit zes korte splinterbommen – geen enkele song klokt op meer dan drie minuten af – waarvan het schrapnel in het rond vliegt. Dit is niet voor gevoelige zieltjes maar snelle black metal op Zweedse leest die de tanden uit je bek ramt. Twee platen die meteen als referentiekader oppoppen zijn “Panzer division Marduk” en “Total war” van dat andere kortstondig heilige huisjes intrappende all star ensemble War. Anselmo schreeuwt de longen uit zijn lijf, maar klinkt onherkenbaar voor wie hem kent van Pantera en Down. De schedelsplijtende riffs en artilleriedrums vliegen aan een rotvaart voorbij, waarbij moet gezegd worden dat de blasts nogal houterig en stug aanvoelen en de sound van de drums te machinaal klinkt. “Dispatched” en “Clot” gaan erin als zoete koek, maar daarna wordt het al snel eentonig. Veel afwisseling valt er niet te bespeuren – op het noisy “Tactics” na – en met een speelduur van om en bij het kwartier, duurt dit plaatje net lang genoeg. Leuk voor een paar keer, maar meer ook niet, tenzij je een korte en snelle adrenalineopstoot nodig hebt. Benieuwd of er in de toekomst nog meer werk van dit Panzer Division Anselmo zal verschijnen of dat het bij deze EP zal blijven.

JOKKE: 70/100

Scour – Scour (Housecore Records 2016)
1. Dispatched
2. Clot
3. Crooked
4. Codes
5. Tactics
6. Tear gas