hecate enthroned

Aara – En ergô einai

De Verlichting was een intellectuele beweging uit de achttiende eeuw waarbij wetenschappelijk denken vanuit rationalisme en empirisme centraal stond. Het is de voedingsbodem voor Aara’s tweede langspeler “En ergô einai” (geen idee wat die titel betekent – iemand?) die via Debemur Morti Productions wordt uitgebracht. De kern van deze Zwitserse band bestaat uit Berg (gitaar, bas en keyboards) en Fluss (zang) die voor de opnames bijgestaan werden door drummer J. In de negen minuten durende opener “Arkanum” horen we echter nog een veel bekendere gastmuzikant aan het werk. De spookachtige atmosferische, deels akoestische, intro is immers van de hand van Vindsval (Blut Aus Nord en Yerûšelem), niet de minste om op je plaat te laten meespelen. Deze inleidende klanken monden uit in het eerste hoofdstuk van de reis van de zoektocht van de mens naar kennis en betekenis in tijden van Verlichting. Muzikaal wordt dit vertaald naar een plotse storm van ratelende drums, scheurende gitaren en helse kreten. Door die orkaan van intensiteit stroomt echter een hartverscheurende melodie, gedragen door golvende en glimmende tonen die tegelijkertijd ook verlangende en opbeurende kwaliteiten vertoont. Voor het eerst wordt de mens geconfronteerd met de idee van het bestaan ​​van een individu, losgemaakt van religie en klassen – wat de ontwikkeling van wetenschap en cultuur vooruit hielp. De constante afwisseling van emoties en stemmingen in de songstructuur brengt de kloof tussen nieuw en oud in beeld en geeft uitdrukking aan de afstandelijkheid van de conventionele en euforische stemming. “Arkanum” beschrijft het begin van een ontwikkeling die de mens in diepe vragen en de zoektocht naar betekenis zal storten. Het verhaal eindigt bij “Telôs” dat handelt over de illusie en chaos in de door de mens gemaakte wereld en is gebaseerd op het besef dat het doel en de zin van het leven in de ervaring van het pure moment liggen. Het nummer begint met een koorstuk dat het heroïsche ideaal van het doel (‘Telôs’) weerspiegelt, dat de mens onvermoeibaar op jacht gaat naar de reis van zelfontdekking en wordt onderbroken door een rauwe maar hoopvolle passage die de realisatie van de werkelijkheid belichaamt. Steeds meer doorbreekt een melancholische en hymnische melodie het oppervlak, een moment tussen wanhoop en acceptatie. Een laatste rebelse uitspatting weerklinkt alvorens het koor uit het begin van het nummer terugkeert en “En ergô einai” beëindigt. Daartussen liggen nog drie andere composities waarin Aara haar kracht uitbundig kan etaleren, namelijk het vermogen om het hart van extravagante sonische black metal-omwentelingen te doorboren met prachtig vloeiende en van karakter veranderende melodieën die meermaals een etherische helderheid uitstralen. Het verraadt een klassiek geschoolde aanpak. Het enige minpuntje vind ik de vrij eentonige high-pitched krijsstem die wat weg heeft van oude Hecate Enthroned. Niet verwonderlijk aangezien Fluss een dame is – waarmee ik verder geen afbreuk wil doen aan de vele goede black metal zangeressen die er rondlopen – maar haar scream kon wel wat meer diepte verdragen. Gelukkig bevat de muziek ook vele instrumentale passages om je op te laten meevoeren en waarbij het wel duimen en vingers aflikken is.

JOKKE: 82/100

Aara – En ergô einai (Debemur Morti Productions 2020)
1. Arkanum
2. Stein auf Stein
3. Aargesang (Aare II)
4. Entelechie
5. Telôs

Hecate Enthroned – Embrace of the godless aeon

In de jaren negentig was er een vuile wieg die nogal wat bands inspireerde. Weinig onder hen gingen echter zó overduidelijk de mosterd schrapen van Cradle of Filth-platen als de Britse landgenoten Hecate Enthroned. Ondanks de soms treffende gelijkenissen, slaagde de band erin een eigen geluid uit te dragen dat sneller en rauwer was dan dat van menig andere symfonische black metal-tijdgenoten. In hoeverre dat aan het productiebudget lag, laat ik hier even in het midden. De eerste drie albums werden destijds goed onthaald, maar daarna ging het naar mijn mening een beetje mis voor de heren. Een andere zanger en weinig geslaagde death metal-invloeden vervreemden Hecate Enthroned een beetje van hun fanbasis en na het vierde “Kings of chaos” bleef het dan ook enkele jaren stil. Die stilte hadden ze beter niet doorbroken, want full-length opvolger “Redimus” was weinig meer dan een erg slappe doodsmetalen hap. Een heuse negen jaren later kwam het degelijke “Virulent rapture“. Een album dat sterk deed denken aan de eerste releases, maar waarna het toch weer een hele poos duurde vooraleer Hecate haar troon opnieuw besteeg met “Embrace of the godless aeon“. Het is een stevige plaat geworden waarin de band voor het eerst in bijna twintig jaar laat zien dat ze de verschillende metalen wel degelijk kan combineren tot een leuke legering. Het gitaargeluid klinkt lekker rauw, de drums zijn krachtig en de keys zijn een melodieuze meerwaarde. De screams van nieuwe zanger Joe Stamps passen mooi bij de muziek en de compacte productie. In de overwegend snelle tracks is alles dan wel niet immer even goed hoorbaar, de nummers komen tot hun recht dankzij de eenheid tussen geluid en compositie. Persoonlijk ben ik iets minder gewonnen voor de grunts en de tragere passages, zoals bijvoorbeeld in “Enthrallment“, die naar mijn gevoel niet evenwichtig zijn uitgewerkt. Hoe dan ook vind ik het hun beste plaat in lange tijd en hoop ik dat ze op dit elan kunnen verder gaan. Liefhebbers van meer dan een schaamstreek streepje synth in hun black metal, moeten dit zeker een kans geven.

Xavier: 83/100

Hecate Enthroned – Embrace of the godless aeon (M-Theory Audio 2019)
1. Ascension
2. Revelations in autumn flame
3. Temples that breathe
4. Goddess of dark misfits
5. Whispers of the mountain ossuary
6. Enthrallment
7. Silent conversations with distant stars
8. Erebus and terror