hellehond

Hellehond – Verslonden

Een hellehond of kardoes is een wezen met het voorkomen van een hond dat in verschillende mythologieën en volksverhalen voorkomt en dat meestal in verband gebracht wordt met dood en rampspoed. Een bekende mythische hellehond in de Griekse mythologie is Cerberus, de bewaker van de onderwereld. In volksverhalen is het vaak een spookhond waarvan de verschijning onheil en dood aankondigt. De heren Botmuyl, De Uytvaert, Batraof en Kauw konden zich wel met dit wezen vereenzelvigen en kozen deze naam voor hun nieuwe band die zich toewijdt aan het spelen van “Neerlands oude school black metal“. Botmuyl’s haatbek kennen we nog van o.a. Wederganger, Gevlerkt en Fluisterwoud maar de overige muzikanten komen met jarenlange ervaring in bands als Asphyx en Rectal Smegma uit de dode hoek van de extreme metal-scene. “Caveman black metal – by cavemen, for cavemen. Music lovers…stay away!” lees ik in het label statement. Het resulteert in zeven songs vol primitieve black waarin de gezamenlijke voorliefde voor acts als Hellhammer, vroege Celtic Frost en Bathory gezegevierd wordt. Aan post-, emo- of orthodox gedoe hebben deze rakkers m.a.w. het vliegend schijt. Daar waar vele bands voor een snelle opener kiezen, besloot Hellehond om met het mid-tempo “Kardoes” in huis te vallen. Ook in de titeltrack wil het kwartet geen snelheidsrecords breken, hoewel dit nummer pompender en stuwender is. De laaggestemde gitaren geven de totaalsound trouwens een death metal-feel mee, geen typische tremoloriffs of schelle sound hier. De melodie en slome baspulsen van het hieronder geposte “Rattenmantel” blijven na elke luisterbeurt nog uren doorzinderen. In dit nummer wordt wat meer met dynamiek gegoocheld, maar blastbeats blijven uit (spoiler alert: die vallen ook verderop niet te bespeuren). “Onbegraafbaar” is dankzij repetitieve stuwende drums en een klievende gitaarlijn, het meest black metal-achtige nummer dat er op “Verslonden” te vinden is. “Hamerslagen” is dan weer de meest nostalgische song die ons middels een oereenvoudige maar o zo effectieve gitaarriff terug naar het midden van de jaren ’80 katapulteert. Ook het slepende “Over de kling” bewijst dat er geen kernfysica en een overkill aan aantal breaks per minuut aan te pas moeten komen om een goede metalsong te schrijven. In de vorm van “Kerkerlust” met diens heerlijke old school riffs en opzwepende meebrulrefrein zit het venijn hem hier duidelijk in de staart. En Botmuyl? Die rijt zijn stembanden in frut vaneen terwijl hij zijn Nederlandstalige teksten uitbraakt. Na een klein half uur heeft “Verslonden” ons met huid en haar opgepeuzeld.

JOKKE: 81/100

Hellehond – Verslonden (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Kardoes
2. Verslonden
3. Rattenmantel
4. Onbegraafbaar
5. Hamerslagen
6. Over de kling
7. Kerkerlust

Bezwering – Voortekenen

Het Gelderse Wederganger wist, ondanks zijn korte bestaan van vijf jaar, middels één langspeler en verscheidene kleinere releases best een diepe indruk na te laten in de Nederlandse, en bij uitbreiding, internationale black metal-scene. Maar plots wordt in 2018 de stekker uit de band getrokken. Even later komt echter het nieuws dat de band halfvergaan ontwaakt is en in de vorm van Bezwering een nieuwe doorstart maakt. Woordenschrijver Alfschijn en zijn karakteristieke zware heldere stem zijn nog aanwezig, net als geluidencreëerder MJWW. Schreeuwlelijk Botmuyl is in geen velden of wegen meer te bespeuren. Ook de live vellenmepper Onmens is nog van de partij. Nieuwe bloed in de vorm van Onzalige en Plaag completeren de line-up. Wederganger’s unieke sound was het resultaat van catchy nummers waarover Alfschijn en Botmuyl, twee gedegen frontmannen en zangers, een vocaal duel uitvochten. Wie vreesde dat door het vertrek van Botmuyl, die binnenkort opnieuw van zich laat horen in de vorm van Hellehond, het black metal-aandeel in de minderheid zou zijn, kan gerust op beide horen slapen. Althans op basis van deze twee liederen van het aankomende album die beschikbaar zijn op een tot drieënnegentig stuks gelimiteerde tape. Op kant “lijkbleek” prijkt het nummer “Rouwstoet” dat zich in de eerste helft voornamelijk voortstuwt middels een catchy riff waarover het weegeklaag van Alfschijn gedrapeerd is. Wanneer de break zich echter aandient, verandert het nummer in een razend hakkend black metal epos inclusief demonische salpeterzang. Ook “Nagezeten“, dat de “maanloos” kant van de tape inneemt, laat horen dat de genialiteit van Wederganger niet begraven is, maar nog steeds ondood verder leeft in Bezwering. De band speelt hier met het spanningsveld tussen snelle drums en trage cleane gitaarriffs, black metal tremolo’s en up tempo rockende ritmes. Halfweg volgt een seance waarin geesten op vertellende wijze opgeroepen worden. Tijdens de bands recente live debuut op Unholy Congregation, werd duidelijk dat deze Geldermannen nog heel wat lekkers in petto hebben. Wederganger is dood. Lang leve Bezwering!

JOKKE: 81/100

Bezwering – Voortekenen (Eigen beheer 2019)
1. Rouwstoet
2. Nagezeten