immolation

Sulphur Aeon – The scythe of cosmic chaos

Liefhebbers van Lovecraft en death metal zullen hun hart weeral kunnen ophalen aan de nieuwe derde langspeler “The scythe of cosmic chaos” van Sulphur Aeon. Deze Duitsers zetten al sinds 2010 de toon op gebied van kwaliteitsvol doodsmetaal, maar lijken pas sinds de release van “Gateways to the antisphere” uit 2015 – destijds dé death metal-plaat voor oud-collega Filip – meer naamsbekendheid te hebben vergaard. Dank u Ván Records! Op zich zijn er geen wereldschokkende nieuwigheden te horen op “The scythe of cosmic chaos” waarvan het artwork – zoals we van de band gewend zijn – weer uitmuntend is en vooral op de vinyluitgave weer extra goed tot zijn recht zal komen. Dank u Ola Larsson! Ook de sound van de acht death metal-epossen die we in een dikke vijftig minuten te horen krijgen, klinkt weer lekker vol, modern en toch noch organisch en atmosferisch. Dank u Simon Werner! Qua stijl leunen de Duitsers dicht aan bij onze Poolse vrienden van Behemoth ten tijde van diens “Zos kia cultus“, alleen weet Suplhur Aeon over heel de lijn de volle aandacht te trekken. Filip zei het destijds ook al. Ook Immolation kan als referentiepunt dienen en in “Yuggothian spell“, de single die als eerste werd vrijgegeven en is gebaseerd op Lovecraft’s “Haunter of the dark“, horen we ook wel wat midden-oosterse invloeden waardoor een band als Nile natuurlijk al snel vanachter de piramide komt loeren. Bovendien duiken in deze song, net als in opener “Cult of starry wisdom“, het van pakkende melodieën voorziene “The summoning of Nyarlathotep” en de afsluiter ook cleane vocalen op die extra cachet en epiek aan de muziek toevoegen. Van mijn part mag deze aanpak in de toekomst nóg verder uitgediept worden zoals Bölzer op “Hero” deed. Met het bijna tien minuten durende “Sinister sea sabbath” heeft het kwintet haar langste song tot op heden neergepend. Van verveling is er echter geen sprake want Sulphur Aeon blinkt uit in het verweven van de nodige dynamiek in haar nummers waarbij er ook steeds een mooie balans is tussen agressie en melodie. Ook “Lungs into gills” wisselt doom-tempo’s af met snelheidsuitbarstingen, melodieus gitaarwerk en een zinderende finale. Likkebaarden! In het van een lange titel voorziene “The oneironaut – Haunting visions within the starlit chambers of seven gates” zorgen subtiele keyboards voor extra sfeerzetting in de rustige passages die in deze song ingebouwd zijn. Het afsluitende “Thou shalt not speak his name (The scythe of cosmic chaos)” laat de spierballen en dubbele bassen nog éénmaal rollen, roept om meegezongen te worden en moet live slachtoffers maken, dat kan niet anders. Sulphur Aeon is het belangrijkste en meest ambitieuze death metal-instituut van Duitsland en levert met “The scythe of cosmic chaos” het voorlopig doodsmetalen hoogtepunt van 2018 af (de nieuwe Bloodbath dient nog steeds gecheckt te worden). Dank u Sulphur Aeon!

JOKKE: 87/100

Sulphur Aeon – The scythe of cosmic chaos (Ván Records 2018)
1. Cult of starry wisdom
2. Yuggothian spell
3. The summoning of Nyarlathotep
4. Veneration of the lunar orb
5. Sinister sea sabbath
6. The oneironaut – Haunting visions within the starlit chambers of seven gates
7. Lungs into gills
8. Thou shalt not speak his name (The scythe of cosmic chaos)

Abyssous – Mesa

Even dacht ik nieuw werk van het lichtjes geniale Engelse Abyssal voorgeschoteld te krijgen. Het betreft echter Abyssous, een Duitse band waarvan het ouder materiaal (debuut “Smouldering” uit 2013) me totaal onbekend is. Het heeft met andere woorden best lang geduurd om met nieuwe muziek op de proppen te komen. Het Germaanse trio laat middels “Mesa“, een EP die toch op een mooie vijfendertig minuten aftikt, horen wat ze in tussentijd uitgespookt heeft. En dat klinkt eigenlijk lang niet verkeerd. Abyssous speelt death metal, the ancient way, waarbij het er dus best primitief, sepulcraal, organisch en wild aan toe gaat. “Mesa” bevat vijf “echte” nummers die telkens door duister en mysterieus klinkende intermezzi aan mekaar geregen worden. Wanneer Abyssous haar death metal demonen vrijlaat, ontketenen deze een archaïsch klinkende en woest kolkende muur aan riffs waar echo’s van Morbid Angel (de hectische, bijwijlen krankzinnige solo’s in o.a. “Ocaeon” dat ook Immolation-achtige gitaarpiepjes bevat) en recentere bands genre Grave Miasma doorheen waaien. Het betere penetrante grafgeurtje dus dat Abyssous uitwasemt. Vooral in het aanvankelijk mid-tempo startende maar daarna opzwepende, met psychedelisch en hallucinogeen soleerwerk doorspekte “Aerosoils” klinkt de band écht overtuigend, maar ook de negen minuten durende hekkensluiter “Congealed lores” laat horen dat Abyssous nog wel eens heel wat moois in petto kan hebben voor wie houdt van een vette streep chaotische old-school death metal met verrotte insteek. Fijne ontdekking!

JOKKE: 82/100

Abyssous – Mesa (Iron Bonehead Productions 2018)
1. Aisernal
2. Mesa
3. Perlurkural
4. Impelled
5. Fissurge
6. Ocaeon
7. Diphour
8. Aerosoils
9. Vesspense
10. Congealed lores

Bestia Arcana – Holókauston

Midden juni verschijnt via nieuwe broodheer Dark Descent Records – met Daemon Worship Productions zit er precies een serieuze haar in de boter – de tweede langspeler van Bestia Arcana. Dat is enkele weken na de nieuwe Nightbringer. Waarom zeg ik dat? Wel, omdat de line-up van Bestia Arcana bestaat uit individuen die eveneens deel uitmaken/uitmaakten van deze band uit Colorado. De scheidingslijn tussen de auditieve terreur die het trio Naas Alcameth, K. en Menthor via Bestia Arcana de kosmos in knalt, was ten tijde van het zes jaar oude debuut “To anabainon ek tes abyssu” een hele dunne vergeleken met Nightbringer. Op “Holókauston” heeft het trio meer een eigen smoelwerk waardoor het bestaansrecht van Bestia Arcana nu absoluut gerechtvaardigd wordt. De plaat bevat slechts vier songs, maar in tegenstelling tot hun gebalde titels, flirten ze elk met de tien minuten grens. De black op “Hellmouth” en “Iniquity” is nog steeds zo zwart als de nacht, want doorheen de volgestouwde afotische songstructuur schijnt geen greintje zonlicht. “Obscurator” neigt met zijn laaggestemde gitaren en diepere growls eerder naar orthodoxe death metal – naar het einde toe hoor ik zelfs wat flarden Immolation terug – en verkent de extremen qua speelsnelheid. Met een drumbeest als Menthor zit je natuurlijk gebeiteld en kan je zowat elk tempo aan. Het zware, met dronende ambient onderbouwde “Howling” is de vreemde eend in de bijt en sleept zich zelfs op een funeral doom tempo voort. Bestia Arcana trekt op “Holókauston” de kaart van veelzijdigheid wat voor een afwisselende plaat met een goede flow zorgt. Bijpassend artwork van David Herrerias maakt het horrorachtig plaatje tenslotte compleet.

JOKKE: 85/100

Bestia Arcana – Holókauston (Dark descent records 2017)
1. Hellmouth
2. Obscurator
3. Howling
4. Iniquity

Vader – Tibi et igni

De nieuwe Vader is de eerste death metal plaat waar ik mijn zegje over doe op Addergebroed. Het genre kan mij al jaren niet meer boeien met al die overgeproduceerde hypersnelle en technische orkestjes, waarbij vingervlug spel en showcase van talent primeert over het schrijven van goede songs. Geef mij dan maar de “gouwe ouwe” bands genre Obituary, Napalm Death, Incantation, Bolt Thrower, Immolation of oude Morbid Angel. Wie natuurlijk niet in dit rijtje mag ontbreken is het Poolse death metal vlaggenschip Vader. Welke muzikanten onze goede vriend Peter op deze elfde full length rond zich verzameld heeft, volg ik al lang niet meer en doet er eigenlijk ook niet toe. Hoewel de andere bandleden wel degelijk deelnemen aan het schrijfproces, hoor je daar niet veel van terug want deze plaat klinkt weer op en top zoals Vader al meer dan 20 jaar klinkt. Bij het aanhoren van openingstrack “Go to hell” lijkt het eerst nog alsof ze de Dimmu Borgir toer opgaan met een majestueuze klassieke intro, maar dan steekt plots een eerste monsterlijke death/trash riff de kop op. Er is geen ontkomen meer aan! Normaal luchtdrum ik erop los, maar bij Vader haal ik mijn luchtgitaar opnieuw van onder het stof. Wat is dit heerlijk opzwepend! Op “Triumph of death” kan je simpelweg niet stil blijven zitten. Rammen en het refrein luidkeels meebrullen is de boodschap. Peter hanteert nog steeds een vrij verstaanbare ruige stem in plaats van een ultradiepe grafputrochel. Op “Hexenkessel” wisselen donderende basdrums af met blast drumwerk en meer hakkende trashpassages. Enkele symfonische toetsen (“The eye of the abyss”, “Hexenkessel”) of technischere stukken zorgen ervoor dat er genoeg afwisseling te horen is en dat de plaat nergens inkakt. Wat me verder opvalt is dat het niveau van de gitaarsolo’s er wel op vooruit is gegaan: meer melodie en minder gescheur. Na al die jaren is Vader het kunstje nog steeds niet verleerd: puur vakmanschap!

JOKKE: 88/100

Vader – Tibi et igni (Nuclear Blast 2014)

1. Go to hell
2. Where angels weep
3. Armada on fire
4. Triumph of death
5. Hexenkessel
6. Abandon all hope
7. Worms of eden
8. The eye of the abyss
9. The light reaper
10. The end

Dead Congregation – Promulgation of the fall

Tak tak, rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr…. En daarmee is in feite alles al gezegd. De gemiddelde obscure death metalliefhebber plaatst Anastasis Valtsanis ergens tussen Tori Black en Sasha Grey. Niet om de Griekse (grapje in een grapje) beginselen te eren, maar omdat de brave man zijn Dead Congregation voor een instant boner zorgt. Niet zeiken jonguh! Dead Congregation is niet origineel. Absoluut niet. Tien punten extra daarvoor! Maar daar waar Morbid Angel al lang het noorden kwijt is en Immolation zich on stage gedraagt als de Jostiband, weten onze Griekse oppergoden hoe death metal hoort te klinken in deze tijden van crisis. Perfecte nummers, perfecte organische productie en perfect artwork (dat durfde wel eens mis te lopen in het verleden). Daar waar voorganger “Graves of the archangels” (al 6 jaren geleden mensen) rechtdoorzee, hondsbuut en overgoten met een geutje dissonantie klonk, klinkt “Promulgation of the fall” net hetzelfde. Geen verschil dus. Ik mis nog een hit zoals “Teeth into red“, maar geef hem nog enkele beurten en het is zover. Kortom: Dead Congregation weet hoe het spelletje gespeeld moet worden en gaat dan ook aan de haal met de eerste prijs. The fallen angel is rising!!!

Flp: 91/100

Dead Congregation – Promulgation of the fall (Martyrdoom 2014)
1. Only ashes remain
2. Promulgation of the fall
3. Serpentskin
4. Quintessence maligned
5. Imaculate poison
6. Nigredo
7. Schisma
8. From a wretched womb

Svart Crown – Profane

Svart Crown, Listenable’s nieuwe hoop, na het uitzwaaien van Gojira. Van eigen Franse bodem en kwalitatief sans doute. Onze zuiderburen hebben altijd een toch wel wat vreemde vorm van extreme metal geproduceerd. Heel wat ketelherrie français begeeft zich in de schemerzone tussen black en death metal. Ik denk dan aan Hell Militia, Bliss of Flesh, Temple of Baal en Arkhon Infaustus. “Profane” doet me ook met regelmatig terugdenken aan “Orthodoxyn” van laatstgenoemde, gemengd met dissonante trekjes van een Ulcerate en zeker Immolation. “Intern. Virus. Human”, alsof Bobby Vigna het zelf geschreven zou hebben. De opvolger van Svart Crown’s debuut “Witnessing the fall” volgt dan ook mooi het gekende parcours en verrast nergens. Overwegend snel, maar ingetogen als het moet (“Until the last breath”, nu ja, toch gedeeltelijk). De nieuwe songs zijn sterker uitgewerkt en zijn zonder twijfel van hoogstaande kwaliteit. Idem voor de productie. Objectief gezien presenteren de mannen uit het zuiden van Frankrijk een topplaat, maar hoe goed alles ook in elkaar steekt, het doet me minder als pakweg de Nieuw-Zeelanders hierboven vermeld. Ik kan niet direct een vinger op de wonde houden, maar wellicht zijn niet alle riffs top notch. De band gelooft er zeker in, want ze werken keihard en krijgen mooie tours en festivalaffiches in de plaats. Ook het label gelooft erin, want zanger JB wist me te zeggen dat ook het gerenommeerde Relapse Records heel graag wilde. Dus niet alleen ikzelf ben er rotsvast van overtuigd dat Svart Crown nog lang niet uitgezongen is! Lang niet…

fLP: 71/100

Svart Crown – Profane (Listenable Records 2013)
1. Manifestatio symptoms
2. Genesis architect
3. Intern. Virus. Human
4. In utero: a place of hatred and threat
5. Until the last breath
6. Profane
7. The therapy of flesh
8. Venomous ritual
9. Ascetic purification
10. Revelation: down here stillborn

Ulcerate – The destroyers of all

Als donderslag bij heldere hemel beukt het Nieuw-Zeelandse Ulcerate op mijn hersenpan in. Deze ruwe diamant was me totaal onbekend, alhoewel “The destroyers of all” al hun derde album is. We krijgen hier als hoofdgerecht een portie technische death metal voorgeschoteld om de vingers van af te likken. Vergeet van dat aanstellerig gitaargefriemel zoals Necrophagist of Karl ik-drink-te-veel-en-ben-dan-agressief Sanders, Ulcerate is veel gemener, gevaarlijker en terend op sfeer evenals techniek. Aparte nummers eruit lichten heeft weinig zin, aangezien “The destroyers of all” van alfa tot omega op het hoogste niveau zondigt. Een mix van Deathspell Omega en het recente Immolation is een redelijk accurate beschrijving van wat te verwachten. Denk vooral aan dissonante gitaren, diepe grunts, rare maten en donderende blastbeats. Het balanceert vaak op het randje van waanzinnigheid. Ulcerate voorkomt erover te gaan door gepaste sferische, bij wijlen ambient aandoende, stukken toe te voegen om niet te verdrinken in een kolkende massa van vreemdheid. “The destroyers of all” klinkt erg modern, tot de puntjes afgesteld en absoluut niet klinisch zoals meeste moderne death metalbands wel eens durven te klinken. Ondertussen heeft Relapse Records deze heren onder hun vleugels genomen. Quality pays off!

fLP: 84/100

Ulcerate – The destroyers of all (Willowtip 2011)
1. Burning Skies
2. Dead Oceans
3. Cold Becoming
4. Beneath
5. The Hollow Idols
6. Omens
7. The Destroyers of All