iron maiden

Misþyrming – Algleymi

In 2015 stond de volledige black metalwereld even volledig op z’n kop toen Misþyrming hun langverwachte “Söngvar elds og óreiðu” vanuit het verre IJsland op de wereld losliet, een monumentaal album waarover niets dan goede reviews verscheen, en waarover ik niemand ooit iets negatief hoorde zeggen. En terecht, want de krachttoer die de jonge snaken (toen 22 begot!) uithaalden blijft zo goed als ongeëvenaard en “Söngvar elds og óreiðu” gaat met recht en reden de annalen in als instant klassieker. Nu zit er een gat van vier jaar tussen dit debuut en de opvolger, “Algleymi”, waarin extensief werd getourd maar geen nieuw materiaal werd uitgebracht, op één song op een split met Sinmara na. “What the fuck, waarom komt dit album nu pas uit gezien ze het al integraal speelden op Roadburn 2017?” hoor ik u denken. Het antwoord is vrij simpel en overkomt elke band wel eens: technische miserie in de studio. Zodus hebben de IJslanders het volledige album opnieuw opgenomen, waardoor we het dus nu pas voorgeschoteld krijgen (de concertgangers onder ons zullen wel al wat nummers hebben opgevangen). Het resultaat is dat we een veel helderder en toegankelijker sound te horen krijgen, en die toegankelijkheid horen we ook terug in de muziek zelf. Zo nemen we enkele riffs waar die zowaar naar het heavy metalgenre neigen zoals in “Ísland, steingelda krummaskuð”. Nooit had ik gedacht dit over een IJslandse band te zeggen, maar zelfs de naam Iron Maiden duikt op bij het horen van het gitaarspel dat doorheen het album minder chaotisch en verstikkend is dan op het debuut, maar melodieuzer klinkt. De blastbeat-aanvallen die het debuut kenmerkten zijn nog steeds aanwezig (“Allt sem eitt sinn blómstraði”), maar de scherpe kantjes zijn wat van de kenmerkende dissonantie afgevijld. Zanger D.G. klinkt echter nog steeds even pissed the fuck off en zijn vocalen, die een heldere plaats opeisen in de uitstekende mix lijken hét ingrediënt te zijn die de nummers hun intensiteit meegeven. Misþyrming laat zich hier van hun meer melodieuze, en ondertussen meer mature kant zien: “Algleymi” voelt minder spontaan en meer doordacht aan, door de bredere waaier van invloeden vanuit heavy metal en hier en daar zelfs een ‘pagan’ sfeertje. Wat vooral heel erg opvalt is dat de heren op dit album meer dan ooit gebruik maken van keyboards, wat het epische en melodieuze karakter dubbel en dik in de verf zet maar die toch niet al te storend zijn. In conclusie krijgen we een jonge band die hun sound verder uitdiept en een duidelijke evolutie laat doorschemeren, maar evengoed compromisloos kan rammen en beuken zoals vanouds. “Algleymi” is gevarieerder, breder van geluid en compositie maar ontegensprekelijk nog steeds op en top Misþyrming. Terecht dat Norma Evangelium Diaboli ze in huis heeft genomen!

CAS: 92/100

Misþyrming – Algleymi (Norma Evangelium Diaboli 2019)
1. Orgia
2. Með Svipur á Lofti
3. Ísland, Steingelda Krummaskuð
4. Hælið
5. Og er Haustið Líður Undir Lok
6. Allt Sem Eitt Sinn Blómstraði
7. Alsæla
8. Algleymi

Tribulation – The children of the night

Wa ne platte meug is me da” is het eerste wat in me opkomt bij het aanhoren van “The children of the night”.  Wie van het Zweedse Tribulation verwachtte dat de nieuwe plaat in het verlengde van de voorgangers “The formulas of death” en “The horrorr” zou liggen, is eraan voor de moeite. Weg is de spannende death metal met black invloeden. Openingstrack “Strange gateways beckon” klinkt als een wel héél slap afkooksel van Watain (die tussen hun overdadige podiumattributen de distortion pedalen niet lijken te vinden), vooral door de vocalen van Johannes Andersson die als twee druppels water lijken op die van landgenoot Erik Danielsson. Opvolger “Melancholia” is een uptempo rocker met vette knipoog naar moderne Enslaved. De Noren hebben gaandeweg hun carrière heel wat progrock invloeden in hun sound opgenomen en dat is wat we op de nieuwe Tribulation ook duidelijk merken. Het melodieuze (solo)gitaarwerk en de toetsen roepen overduidelijk een jaren ’70 progrock sfeertje op met invloeden van The Doors, Camel, Kiss en Maiden. Met uitzondering van die eerste, niet meteen my cup of tea (hoewel ik dit bij Enslaved een heel geslaagde evolutie vind). Eigenlijk refereren enkel de vocalen nog aan metal…en deze hadden dan beter anders ingevuld kunnen worden of gewoonweg achterwege gelaten worden zoals in het instrumentale “Själaflykt” met coole Moogeffecten. Niet dat we bij Addergebroed alle experiment schuwen zoals het regime in Noord-Korea de persvrijheid, het vergt enkel een andere mindset. “The motherhood of god”, inclusief Iron Maiden gitaarloopje is één van de betere songs op “The children of the night” net zoals het heel melodieuze en bijna melodramatische “Strains of horror” wat in overduidelijk conflict staat met de songtitel. Dat de jongens (of meisjes, want ze lijken de foute kledingstukken inclusief eyeliner uit mijn tante huppeltruts kast wel gestolen te hebben) uit het Zweedse stadje Arvika komen, maakt nog enigszins wat goed. Ik ben hier als prille twintiger immers tweemaal op kano-/overlevingstocht geweest en de natuur is er overweldigend mooi. Ik was er zo van onder de indruk, dat ik de bandnaam van mijn allereerste groep heb ontleend aan deze stad. Wie wil ontstressen, kan ik dergelijke excursie zeker aanraden! Het is hier echter geen “Vlaanderen vakantieland”, maar een muziekblog, waarbij het als vanzelfsprekend om de muziek draait. En die vind ik, mits enkele uitzonderingen, een saaie zaaddodende meug, hoewel ik ervan overtuigd ben dat er heel wat mensen wel aan hun trekken zullen komen bij deze plaat. Misschien dat het kwartje ooit nog wel valt bij ondergetekende.

JOKKE: 69/100

Tribulation – The children of the night (Century Media Records 2015)
1. Strange gateways beckon
2. Melancholia
3. In the dreams of the dead
4. Winds
5. Själaflykt
6. The motherhood of god
7. Strains of horror
8. Holy libations
9. Cauda pavonis
10. Music from the other