israël

Dim Aura – The triumphant age of death

Het is anno 2019 geen verrassing meer dat er bijna overal ter wereld wel een black metal band is, dus ga ik het niet meer hebben over hoe Dim Aura uit Israël komt en hoe dat nou niet voor de hand ligt. Dim Aura bestaat sinds 2010 en heeft twee EP’s en een full-length achter de rug. “The triumphant age of death” komt zo een slordige zes jaar na de vorige volle plaat “The negation of existence“. In die tijd is de stijl van de band van nogal protserige thrashy black metal naar een wat sfeervollere genrevariant met een modernere productie gegaan, maar met nog steeds duidelijke old school invloeden. De eerder middelmatige gitaarriffs worden ondersteund door een vrij zwakke drum en een stem die – net als de rest van het verhaal – een beetje lonkt naar de millenniumlichting van Shining-achtige bands. Eigenlijk is deze plaat wat ik zou noemen: “auto black metal”. Een album dat er met andere woorden prima ingaat als je op weg bent met vrienden en je niet te aandachtig hoeft te luisteren. Als reviewer moet je echter wel wat dieper op de muziek ingaan en dan vallen de zwakke punten natuurlijk al gauw op. Nu goed, ik word er dan niet extreem wild van, het is toch wel de moeite om eens te beluisteren en zelf te oordelen.

Xavier: 68/100

Dim Aura – The triumphant age of death (Saturnal Records 2019)
1. Clockwork negativism
2. Towards the plague
3. Black heretic hate
4. Blood boiling misanthropy
5. Death, total death
6. Antinomianism
7. The triumphant (Age of death)
8. The cruel
9. Mors vincit omnia

Mortuus Umbra – Omnipraesent

Israël is een land dat we heden ten dage overal in het nieuws zien verschijnen, maar van waar amper muzikale nieuwigheden lijken te komen (of het moet het afgrijselijke Orphaned Land zijn). Deze week komt daar echter verandering in middels “Omnipraesent”, de tweede EP van het orthodoxe black metalcollectief Mortuus Umbra. Samen met voorganger “Catechism” heeft de band nu een goed halfuur muziek op haar naam staan: de nieuwe telg biedt ons ongeveer 10 minuten kwalitatieve black metal, terwijl de eerste worp ons het dubbele voorschotelde. De ietwat beperkte speelduur van beide EP’s neemt echter niet weg dat er steeds kwaliteit te bespeuren valt. “Omnipraesent” bestaat uit twee songs, waarvan “Void I – Transmutation of the void” sterke paralellen met het IJslandse Sinmara vertoont. Het gaat hier voornamelijk om een traag, slepend werk dat hier en daar door iets meer mid-tempostukken wordt doorbroken, maar gevaarlijk wordt het nergens écht. Wel is er sprake van inventief drumgeroffel en diepe vocalen die meer ‘roepend’ overkomen dan dat er effectief gegrunt wordt (wat me dan weer doet denken aan het Duitse Dysangelium). Nummer twee, “Void II – Burning fire of ecstasy”, moet het meer hebben van sound die in dezelfde laan ligt als (het eveneens IJslandse) Carpe Noctem. Hier trekt Mortuus Umbra voor het eerst alle registers open en ligt het tempo een pak hoger, doorweven van dissonante leadlijntjes en zelfs enkele bezwerende koorzangen. Al bij al is “Void II – Burning fire of ecstasy” veel gevarieerder dan de soms wat eentonige track die eraan voorafging, en houden die laatste vier minuten de aandacht veel steviger in haar greep. Alsof de paralellen in sound met de IJslandse grootmeesters nog niet genoeg waren, wordt de vinylversie van dit kleinood verzorgd door Oration, het label van Stephen Lockhart (Rebirth of Nefast). Ondanks de weinig inventieve sound biedt “Omnipraesent” ons een leuk tussendoortje in afwachting van de full length die er hopelijk zit aan te komen.

CAS: 80/100

Mortuus Umbra – Omnipraesent (independent)
1. Void I – Transmutation of the void
2. Void II – Burning fire of extacy