killing joke

Grave Pleasures – Motherblood

Terugkijkend op “Dreamcrash” – het “debuut” van het Finse Grave Pleasures – moet ik toegeven dat ik dat album wat overschat had met een score van 83 punten. Sinds haar verschijnen heeft de plaat immers amper rondjes gedraaid ten huize Jokkemans. Grave Pleasures draagt dan ook een enorm verleden met zich mee, want al wat de band uitbrengt zal tot in den treure vergeleken worden met het weergaloze “Climax” dat de band in haar vorig leven als Beastmilk op de mensheid loste. De “Funeral party” 7″ EP die vorig jaar als teaser werd uitgebracht, liet echter opnieuw het beste vermoeden daar het apokalyptische death-rock geluid van Beastmilk terug werd opgezocht. En ook het kakelverse “Motherblood” gaat gelukkig op hetzelfde élan verder! De dansschoenen kunnen met andere woorden vanonder het stof gehaald worden en de beentjes kunnen losgezwierd worden op vlot verteerbare en goed in het gehoor liggende songs als “Infatuation overkill“, het meezingbare “Be my Hiroshima” of “Deadenders“, dat we nog kennen van de 7 inch. Tegenover de (schijnbare) lichtvoetigheid staan echter donkere thema’s zoals de cyclus van leven en dood (knap gevisualiseerd door de Kali figuur op de cover) en de obsessie van zanger Mat McNerney (Kvohst voor de vrienden) voor de apocalyptische en nucleaire ondergang van de mensheid. In meer donkere nummers als “Doomsday rainbows“, “Joy through death” en “Mind intruder” vormt de ritmesectie, bestaande uit bassist van het eerste uur Valtteri Arino en drummer Rainer Tuomikanto (Ajatarra, ex-Shining), de ruggengraat en stuwen ze de songs met denderende drums en pompende baslijnen voort. En het gitaristenduo Juho Vanhanen (Oranssi Pazuzu) en Aleksi Kiiskilä schudt de ene na de andere catchy riff en geweldige hook uit de mouw. Links en rechts worden enkele goth-getinte elementen aan de death-rock basis toegevoegd en worden uitstapjes richting post-punk gemaakt. Wanneer zanger Mat de hoogte ingaat, hebben zijn vocalen best wel wat weg van The Cure’s Roberth Smith. Net zoals een Killing Joke, Coil of Joy Division, heeft deze new wave band een duidelijke stempel gedrukt op het Grave Pleasures geluid. Een andere invloed was Current 93, waarvan zanger David Tibet gestrikt kon worden om de intro voor “Atomic Christ” – misschien wel de meest beklijvende song van de plaat – te schrijven en in te spreken. Met het afsluitende “Haunted afterlife” wordt dat ene sprankeltje hoop dat er nog restte, resoluut de nek omgedraaid. Op de CD die bij de vinyl meegeleverd werd, vinden we nog de bonus track “There are powers at work in this world” terug. Net zoals op “Climax” is “Motherblood” een plaat waarop het tevergeefs zoeken is naar een zwak moment. Grave Pleasures heeft zich herpakt (en hoe!) en kan met opgeheven hoofd de Apocalyps tegemoet.

JOKKE: 91/100

Grave Pleasures – Motherblood (Century Media 2017)
1. Infatuation overkill
2. Doomsday rainbows
3. Be my Hiroshima
4. Joy through death
5. Mind intruder
6. Laughing abyss
7. Falling for an atom bomb
8. Atomic Christ
9. Deadenders
10. Haunted afterlife
11. There are powers at work in this world (bonus)

Natvre’s – Early cvlts

Er kan er maar één de hardste zijn. En in het geval van Griekse extreme metal bands is dat ongetwijfeld Natvre’s. Twee jaar geleden blies het Helleense blackened power trio me al van mijn sokken met debuutplaat “Wrath” en zelden sloeg een albumtitel de nagel ook zo hard op de kop. Onder het motto “No useless complexity, no hocus-pocus, and no black metal traditionalism” laat de rauwe brok energie die in de negen songs van het nieuwe “Early cvlts” vervat is, geen spaander heel van de conventionele black metal ideologie. Hoewel het vertrekpunt ontegensprekelijk black metal is, worden de mid-tempo riffs serieus gedowntuned en op smaak gebracht met een destructieve punk vibe. Drummer Saathield lijkt eerder boomstammen dan drumstokjes te hanteren, de basstonen van Aethiᴙ raggen en ploeteren dat het een lieve lust is en de cirkelzaagriffs en maniakale overstuurde vocalen van frontman Foedraan maken het gitzwarte doembeeld dat geschetst wordt compleet. Het tekstuele plaatje is een collage van natuurfenomenen, koud realisme en de hoop dat de mensheid zich snel de verdoemenis inpleurt. De negatieve energie van “Death of the earth” en vooral het snellere “Prototype II” ontketent een haatvolle maalstroom aan terreur en gecontroleerde chaos. Burzum waart op één of andere manier nog steeds doorheen de gesatureerde sound, hoewel deze invloed er absoluut niet vingerdik bovenop ligt. Hetzelfde geldt voor een post-punk band als Killing Joke. Er mocht misschien net iets meer afwisseling ingebouwd worden in de zes reguliere tracks want enkel het inleidende “Tundra” en “Prehistoric technology” en “Speleogenesis” aan het einde van de plaat vormen de experimentele (industrieel klinkende) buitenbeentjes. Hoewel het overdonderende verrassingseffect er wat af is, produceert Natvre’s nog steeds de perfecte soundtrack voor elke demolition party.

JOKKE: 80/100

Natvre’s – Early cvlts (Argento records 2017)
1. Tundra
2. Night of the sun
3. Death of the earth
4. Early cults
5. Geometrical confuse
6. Prototype II
7. Something deeper that grows
8. Prehistoric technology
9. Speleogenesis

Natvre’s – Wrath

Moeder Natuur kan zich manifesteren als een kabbelend beekje dat uitmondt in een rustiek heidemeertje waar de bloemetjes in bloei staan, de vogeltjes zingen en de witte konijntjes rond dartelen. Moeder Natuur kan echter ook de vorm aannemen van een allesverwoestende tsoenami, kolkende modderstroom of donderende sneeuwlawine. Het zijn eerder deze beelden die mij voor ogen komen bij het beluisteren van de debuutplaat van Natvre’s, een trio dat in 2014 in Thessaloniki opgericht werd. “Wrath” werd oorspronkelijk in 2015 in eigen beheer uitgebracht, maar sinds ze een krabbel tekenden op een Argento-contract wordt het debuut – in afwachting van nieuw werk – op dit sympathieke label heruitgebracht. Het black metal geweld dat op “Wrath” te beluisteren valt, kan amper vergeleken worden met de zwartmetalen klanken die we gewend zijn uit Griekenland te horen. Doorheen de hoge snerpende gitaarklanken waart de geest van Burzum rond, maar in de lage regionen is het eerder bulderende sludge die we in onze maag gesplitst krijgen waarbij de maagwand doorboord wordt door gitarist Foedraan’s maniakale krijsende vocalen die serieus door de effectmolen gedraaid werden. Wanneer de band het trage beukwerk achter zich laat en zijn demonen de vrije loop laat, valt ook een crust-kantje te ontwaren – niettemin door drummer Saathield die enorm energiek het stof van zijn drumvellen mept. Bij dit soort ragherrie eist de basgitaar van Aethiᴙ een bijna even prominente plaats als de gitaarriffs op in de mix. Je hoeft je stereo trouwens maar één streepje open te draaien, of de kalk valt al uit het plafond naar beneden. Wanneer de band halverwege de plaat middels “Hinterland” de repetitieve ambient/drone-richting opgaat, kunnen we even naar adem happen en popt Vargje opnieuw op. “The woven art” is dan weer eerder opzwepend van aard met een rockende riff die me om één of andere reden aan “The wait” van Killing Joke doet denken. Moeder Natuur is kwaad, ontzettend kwaad, en met haar toorn (“In an other life. We’ll be trees again. In an other life. Peace will not have a chance.”) veegt ze heelder beschavingen van de kaart. Zo destructief, duister, koud en psychotisch weten weinig Noorse bands het nog te brengen dezer dagen. Verrassing van de maand!

JOKKE: 85/100

Natvre’s – Wrath (Argento records 2016)
1. Lazarines
2. Narcissus
3. Prototype
4. Hinterland
5. Wrath
6. The woven art
7. Endless
8. Natvre’s war