klimt 1918

Drawn Into Descent – The endless endeavour

Eind februari…de koude is nog in het land maar de dagelijkse dosis zonlicht neemt stilaan toe. De eerste zonnestralen schemeren door de ochtenddauw en de natuur begint zich stilaan op te maken voor een nieuw leven. De Mechelse band Drawn Into Descent vond deze periode ideaal om haar tweede album “The endless endeavor” uit te brengen. Het tweespel tussen het lengen van de dagen en de toch nog kille nachten wordt perfect vertolkt middels de dualiteit tussen enerzijds dromerige blackgaze-tapijten en post-rock-gitaarlijnen en anderzijds heftige atmosferische black metal-passages. Op zich werd er dus niet al te veel gesleuteld aan de formule die we kennen van het selftitled debuut dat fans van Agalloch, Forgotten Tomb en Alcest zou moeten kunnen bekoren. De hevige zwartgeblakerde stukken in opener “Dystopia” klinken grimmiger vergeleken met de voorgaande plaat en er wordt ook iets minder gesoleerd. De weids klinkende post-rock grandeur tiert wel nog welig in een nummer als “Wither” terwijl het kwartet in “Death…” ook durft flirten met een bijna goth rock-achtig geluid à la Klimt 1918 (doet er mij aan denken dat ik hun comebackplaat uit 2016 nog altijd eens moet opsnorren). Op deze korte song na, neemt Drawn Into Descent de tijd om haar lang uitgesponnen nummers langs persoonlijke hoogtes en laagtes te stuwen. Gevoel staat sowieso centraal bij deze band die deze muziek louter voor zichzelf speelt en ook geen specifieke boodschap uitdraagt. Leg gewoon de plaat op, zet de speakers op tien, laat je meevoeren doorheen deze pakkende atmosferische black metal-trip en interpreteer de muziek zoals je zelf wil.

JOKKE: 81/100

Drawn Into Descent – The endless endeavour (Avantgarde Music 2019)
1. Dystopia
2. Wither
3. Death…
4. …Embrace me
5. The endless endeavour

Last Leaf Down – Fake lights

Bij addergebroed doen we het soms ook eens wat rustiger aan. Het moet immers niet altijd (extreme) metal zijn die de klok slaat. Wie ons al langer dan vandaag kent, weet dat we ook het hele post-rock en shoegaze gebeuren (of toch minstens enkele bands uit die scene) een warm hart toe dragen. Een nieuwe ontdekking voor ondergetekende is het uit Zwitserland afkomstige Last Leaf Down. “Voor fans van Anathema, Katatonia en Slowdive” stond er op de Facebook banner te lezen die plots voor mijn neus oppopte. Grote Katatonia fanboy zijnde besloot ik om toch maar eens eventjes door te klikken. Goede zet bleek later (en met veel dank aan de marketing boys!). De band zag het levenslicht in 2003 en speelde toen een soort van doom/dark metal met een zéér grote knipoog naar Katatonia. In 2007 vond er een kantelmoment plaats, toen de zanger en drummer het hazenpad kozen en Benjamin Schenk en Patrick Hof de respectievelijke vacante posities van zanger en drummer invulden. De line-up wissel ging hand in hand met een verschuiving van het bandgeluid van metal naar de huidige shoegaze sound. De dream pop van genrestichters Slowdive is inderdaad alom tegenwoordig op de eerste plaat getiteld “Fake lights”. Dertien songs en vijftig minuten lang neemt de in-bondige-songs-verpakte maar zweverige shoegaze van Last Leaf Down ons mee op een wegdroom trip. Delay en reverb pedalen maken overuren terwijl de met effecten overgoten zang (die met momenten als twee druppels water lijkt op de vocalen van Alcest’s Neige) je in een zeemzoete trance brengt. Post rock infused gitaarlijntjes zorgen op de achtergrond voor melancholieke ontroering. Filmische soundscapes creëren een waas van verlichting. Extase vormt de totaalbeleving. Het latere werk (voornamelijk het “Just in case we’ll never meet again (soundtrack for the cassette generation” album) van de Italianen van Klimt 1918 (Weet iemand waar deze momenteel uithangen want ze lijken wel van de aardbol verdwenen te zijn?), overgoten met een pakkende shoegaze saus kan als referentiekader dienen. Ook liefhebbers van de eerder dit jaar verschenen “Guilty of everything” plaat van Nothing zullen dit wel trekken. Dertien songs is voor sommigen misschien een beetje te veel van het goede en niet alle tracks zijn van eenzelfde niveau. De pareltjes zijn het inleidende “Refulgence”, “Inmost life”, de single “The theme”, “An endless standoff”, “Wish to leave” en het afsluitende “Fake lights in the sky“. “Giant”, “Growing fear” en “Born dead” beschouw ik als de mindere songs. De nummers lijken hard op mekaar waardoor er meerdere luisterbeurten nodig zijn om het onderscheidend karakter van de songs te ontdekken, maar eenmaal je de plaat op je ziel hebt laten inwerken, openbaart er zich een heerlijke reisgezel voor de late nachtelijke uurtjes. Kort de plaat een nummertje of drie in en je hebt de perfecte LLD-trip. Benieuwd wat dat naar de toekomst toe nog gaat geven!

JOKKE: 81/100

Last Leaf Down – Fake lights (Lifeforce Records 2014)
1. Refulgence
2. In dreams
3. The thought that I saw you
4. In these waters
5. Inmost life
6. Giant
7. Growing fear
8. The theme
9. An endless standoff
10. Truth is a liar
11. Wish to leave
12. Born dead
13. Fake lights in the sky