lighthousing

Of Blood And Mercury – Strangers

And now for something completely different. Wat krijg je als je (ex-)leden van Enthroned, Emptiness, Bathsheba en Serpentcult samen een band laat oprichten? “Dat moet wel iets heavy zijn”, hoor ik u al denken. Wrong guess! Veel metalheads hebben immers – tussen alle grafherrie door – nood aan meer rustgevende klanken. Dat geldt dus ook voor de muzikanten van Of Blood And Mercury, een Brusselse darkpop-band die werd opgericht door gitarist/keyboardspeler Olivier J.LW en frontvrouw Michelle Nocon waarbij ze hulp krijgen van Jonas Sanders (Emptiness, Pro-Pain) op drums en David Alexandre Parquie (Luminance) op basgitaar. Of Blood And Mercury’s muziek valt dus buiten de doorsnee genres waarover jullie gewend zijn op Addergebroed te lezen, maar toch ben ik ervan overtuigd dat hun eerste drie-songs-tellende EP bij een deel van onze lezers in de smaak kan vallen. Openen doet Of Blood And Mercury met haar meest poppy song en dan kan een sterk refrein natuurlijk niet ontbreken. “Dusty words remember a lost cause. A feeling of a half filled glass. Half poison, half wine. Half bitter, half sweet. some steel, some rust, some victory.” zingt Michelle op een tedere en gevoelige manier waarbij haar zang kippenvel bezorgt wanneer de hogere regionen opgezocht worden. De woorden spookten reeds na de eerste luisterbeurt nog dagenlang door mijn hoofd. Het is een triphop song waar Hooverphonic jaloers op zijn en waarin Michelle’s voorliefde voor een zangeres als Lana del Rey duidelijk naar voor komt. “Walk the void” wordt dan weer opgeëist door de ritmesectie met interessante percussie en een pulserende bas. Het Noorse Ulver en diens magistrale “The assassination of Julius Ceasar” is hier qua dromerige sfeer en soundscapes nooit veraf. De ambient- en elektronicageluiden die de achtergrond van “Estranged” kleurgeven, doen me meteen aan recente Katatonia en diens nummer “Vakaren” denken. De mysterieus sensueel klinkende zang van Michelle werkt traag op je gestel in en bij momenten leunt ze dicht aan bij een Cristina Scabbia zoals die op de oude Lacuna Coil-platen klonk, maar ook Madonna in een nummer als “Frozen” spookt door mijn hoofd. Jonas tilt het nummer vol ’80 synthpop en new wave met vinnige percussie nog naar een hoger niveau. De eerste luisterbeurten vond ik het Twin Peaks-achtig sfeertje van “Walk the void” en “Estranged” net iets té vrijblijvend klinken vergeleken met de opener. Als je echter voor de muziek gaat zitten en eens aandachtig luistert, zal je merken dat de minder poppy-songs uiteindelijk ook hun geheimen prijsgeven en nu zelfs mijn favorieten zijn. Benieuwd welke richting Of Blood And Mercury op haar debuut zal uitgaan. Indien ze meer poppy-songs schrijven, zou dit best nog wel wat potten kunnen gaan breken, zonder hierbij aan integriteit te moeten inboeten. Wie acts als Daughter, Cigarettes After Sex, Moonbeast (ex-Lighthousing) of Julie Cruise weet te appreciëren, moet Of Blood And Mercury zeker eens een kans geven.

JOKKE: 85/100

Of Blood And Mercury – Strangers (Eigen beheer 2019)
1. Strangers
2. Walk the void
3. Estranged

Stratosphere – Aftermath

Dat het goed gaat met onze vaderlandse muziekscene getuigt het grote aantal homegrown releases dat de laatste tijd aan het alziend kritische oog van collega Flp en mezelve passeerde. Ik spreek dan niet alleen in termen qua kwantiteit, maar zeker ook qua kwaliteit. Hoewel wij ons vooral op het hardere werk concentreren, wordt er ook in de ambient/drone-stroming naarstig gecomponeerd en mooie platen afgeleverd. Het aantal Einzelgängers dat in deze kringen actief is, is haast niet meer op één hand te tellen. Denken we maar aan Ashtoreth, Syndrome, Dirk Serries (die instond voor de mastering van deze plaat), Monnik, Innerwoud, … Aan dit lijstje mag gerust ook Stratosphere toegevoegd worden. De hemelse openingsklanken (weliswaar met donkere ondertoon) van “Accepting the aftermath” grijpen je als luisteraar meteen bij de keel en doen de haartjes op je lichaam oprijzen. Het op post-rock en drone/ambient geïnspireerde werk van Ronald Mariën, de man achter Stratosphere, vormt een introspectieve therapie en reflecteert de gevolgen van een donkere periode uit ’s mans leven. De zes soundsculpturen die samen op een klein uurtje afklokken, zijn opgebouwd uit glimmende gitaarlagen en bas gegenereerde tonen en drones. Het ene moment straalt de muziek een warme, geruststellende gloed uit om via een meanderende dynamiek tot emotionele crescendo’s te komen. Het is heerlijk wegdromen bij deze sonische sequenties, waarbij enkel het abrupte einde van “Search for normality” voor lichte irritatie zorgt omdat je op die manier even uit je dromerige trip terug richting alledaagse werkelijkheid gekatapulteerd wordt. Als de tonen van afsluiter “When you think everything is alright…” langzaam weg deinen overvalt je een positief gevoel met oog op een betere toekomst waarin uiteindelijk alles toch nog goed zal komen. Nog even vermelden dat deze resonerende straalstroom aan emotionele muziekfrequenties en soundscapes op passende wijze vorm gegeven werd middels fotografie van Benjamin van der Zalm, die in het verleden ook al voor o.a. Grown Below en Lighthousing ontwerpen afleverde. Open sollicitatie voor de volgende editie van Dunk!

JOKKE: 81/100

Stratosphere – Aftermath (Projekt 2015)
1. Accepting the aftermath
2. Search for normality
3. Search for normality (reprise)
4. Endless despair
5. Confusion
6. When you think everything is alright…