lure

Lure – Morbid funeral

Lure werd ons reeds door de heren van Silver Knife aangeraden toen we hen spraken naar aanleiding van hun debuutplaat. Pierre Perichaud, beter gekend als tattoeartiest en grafisch vormgever Business For Satan (en ook wel van Paramnesia), zal immers voortaan hun nieuwe werk indrummen. Maar alvorens het zover is, trakteert de Fransman ons op de eerste demo van zijn soloproject Lure, dat de titel “Morbid funeral” meekreeg. In een tijdspanne van zo’n drie kwartier dompelt deze alleskunner ons onder in een universum dat ons meeneemt naar de vervlogen tijden van de oervaders van de Franse blackmetalscene en dit gecombineerd met een gezonde dosis atmosferische USBM wat zich vertaalt in de lange speelduur, er prijken immers ‘slechts’ drie composities op “Morbid funeral“. De algehele vormgeving is om van te smullen en bevat een hoog Ancient Records gehalte. De ijle, hoge screams en uithalen (zowat de grootste Franse factor op deze demo) zullen een love it or hate it-element zijn. De eerste luisterbeurt was ik hierover niet helemaal in mijn nopjes, maar ondertussen smaken ze al een heel pak beter en vind ik ze onlosmakelijk verbonden met het totaalpakket. Het tempo ligt meer dan eens verschroeiend hoog met volcontinu blastende drums en extatische melodieuze leads die je gehoorgangen penetreren, maar dynamiek wordt niet uit het oog verloren. Zo wordt al het geweld op tijd en stond onderbroken door een introspectieve akoestische passage. De eerste keer dat we dit horen, wordt de akoestische gitaar aangewend om een minutenlange brug te vormen tussen opener “Est-ce que la vie est belle…” en het daaropvolgende “L’espérance, ou le clinquant de la ferraille dans mes ténebrès” dat met bijna achttien minuten speeltijd de langste compositie van de drie is. Langzaamaan zwellen de repetitieve blastbeats, bijtende riffs en salpeterzuurdrinkende vocalen terug aan om tot een cathartische en ziedende explosie uit te barsten die pas een kwartier later gaat liggen. “La danse du pendu” bevat opnieuw een akoestische bijdrage deze keer ingespeeld door D.N. en kent een wat meer terneergeslagen teneur vergeleken met de meer extatische klanken van het vorige nummer. Verderop grijpt een bloedmooie melodie je tot wenen toe bij de lurven terwijl Pierre de ziel uit zijn lijf en longen schreeuwt en kermt. Zowat halfweg duikelt het tempo de depressieve dieperik in om er enkele minuten lang niet meer uit te klauteren. Vocaal gezien gaat Pierre hier all the way wat in schril contrast staat met het eerder doomy gemusiceer. Eens de bodem van de put bereikt is, veert de muzikant terug recht om zich vast te klampen aan de zinderende apotheose die als een pijl omhoog schiet. Op zich ligt Lure’s sound niet zo gek ver verwijderd van die van Paramnesia en Silver Knife (ook bij het inblikken van “Morbid funeral” zat Déhà trouwens achter de knoppen wat net als bij Silver Knife in een dichtgemetselde productie resulteerde die wat ademproblemen heeft), dus wie deze bands wel kan smaken, zal door Lure’s Frans/Amerikaanse zwartmetalen combo ook wel in hogere sferen geraken.

JOKKE: 85/100

Lure – Morbid funeral (Amor Fati Productions 2020)
1. Est-ce que la vie est belle…
2. L’espérance, ou le clinquant de la ferraille dans mes ténebrès
3. La danse du pendu