Mogwai

Esben And The Witch – Older terrors

Het is mede dankzij de geslaagde gastbijdrage van Rachel Davies op het laatste Ultha album dat mijn aandacht nog eens op het Engelse – maar tegenwoordig vanuit Berlijn opererende – Esben And The Witch gevestigd werd, de band waar deze uitstekende muzikante als zangeres/bassiste het gezicht van vormt. Het wondermooie “A new nature” dateerde alweer van 2014 maar blijkbaar verscheen afgelopen zomer met “Older terrors” een opvolger…via Season Of Mist dan nog wel. Blijkbaar reikt de marketingcampagne van een groot label toch niet altijd even ver…ik bracht mijn zomer dan ook op de godverlaten doch zonovergoten parelwitte stranden van Antwerpen Linkeroever door. Met elk nieuw album dat het trio – naast frontvrouw Rachel aangevuld met Thomas Fisher (gitaar) en Daniel Copeman (drums, electronica) – schrijft, drijven ze verder weg van hun initiële electronic dubstep soundscapes sound waarbij de elektronische elementen meer en meer achterwege blijven ten voordele van een meer rock geörienteerde sound. De koers die op “A new nature” werd ingezet, wordt met andere woorden verder gezet en in de diepte uitgewerkt wat resulteert in vier lange songs die elk de magische tien-minuten-grens overschrijden. Goodbye pop/rock-song approach! En hoewel de songlengtes anders doen vermoeden, met ook een pak minder pure shoegaze. Rachel schittert als frontdame en zuigt alle aandacht naar zich toe middels haar pakkende, onderhuidse-rillingen-veroorzakende zangprestaties. Alleen de manier al waarop de dertien minuten van opener “Sylvan” je adem doen stokken, rechtvaardigen de aanschaf van dit album. Dit is muziek om je ziel aan te verwarmen tijdens de lange, eenzame winteravonden. “The reverist” zalft mijn gehavend hart met haar pakkende zang en grandiose shoegaze vibe. Luisterbeurt na luisterbeurt geven de vier tracks meer van hun geheimen prijs en vallen tussen de verschillende texturen en kleuren – zoals het prairiegevoel dat “Making the heart of a serpent” uitademt – de nodige subtiele details op. “The wolf’s sun” neigt dan weer naar indie-rock, vooral door de ritmische drive van de song om alsnog in een drone-eruptie uit te barsten. Maar ondanks het mozaïekvormige klankenpallet laat Esben And The Witch de songs wel schitteren in hun puurheid. Elke noot op deze plaat is er één die noodzakelijk was om de flow en dynamiek – gaande van een frêle ingetogenheid tot aan een explosieve catharsis en al wat daartussen zit – te capteren. Minder bombastisch vergeleken met hoe collega Chelsea Wolfe de dingen aanpakt, maar minstens even emotioneel overdonderend. Dit moet absoluut ook liefhebbers van Siouxsie and the Banshees, PJ Harvey, Daughter, Portishead, Swans, Mogwai of Lanterns On The Lake kunnen aanspreken. “Older terrors” is de volgende stap in de muzikale zoektocht van Esben And The Witch en klinkt allerminst als de eindbestemming. Begin 2017 trekt het trio erop uit en doen ze onder andere de Gentse Charlatan en Roadburn aan. Ga dat live aanschouwen!

JOKKE: 92/100

Esben And The Witch – Older terrors (Season Of Mist 2016)
1. Sylvan
2. Making the heart of a serpent
3. The wolf’s sun
4. The reverist

Mono – The last dawn/Rays of darkness

In battle there is no law. In post-rock Mono is the law. Het betreft hier niet een nieuwste telg van de bliksemwerpers, maar een dubbelluik custom made in het land van sushi en nucleaire weelde. Samen met Godspeed You! Black Emperor, Mogwai en Explosions in the Sky zet Mono de lijnen uit hoe post-rock gespeeld dient te worden. Al jaren behoort de band tot de absolute wereldtop en steeds blijven ze gouden albums afleveren. “The last dawn/Rays of darkness” is alweer het zevende (en achtste) studioalbum. De lat wordt zeer hoog gelegd en bij het aanhoren van “Cyclone” was ik meteen verkocht. Dit is mooi. Mooie muziek. Vaak rustig kabbelend. Sfeervol en instrumentaal met sporadische harde uithalen. Zo kennen we Mono en zo willen we ook dat Mono klinkt. Emotioneel, intens… De tracks kennen een trage, maar typische post-rockopbouw zoals we dat gewoon zijn. Er wordt immer naar een climax toegewerkt. En misschien klinkt Mono deze keer net iets ruiger dan voordien. Zeker als je “Rays of darkness” ontleedt. Het tweede luik klinkt donkerder en rauwer dan we doorgaans van Mono gewend zijn. Voor zover ik weet wordt er voor de allereerste keer ooit (schreeuw-)zang gebruikt en dat maakt “The hand that holds the truth” een van de interessantste nummers die Mono ooit gemaakt heeft. De rauwe, hysterische zang schiet de band naar een eenzame hoogte. Misschien ook omdat niemand dit verwacht? Afsluiten doet Taka en de zijnen met “The last rays“, een stuk dat enkel bestaat uit noise en feedback. Mono staat terecht in mijn eindejaarslijstje. Een van de meest pakkendste releases van het jaar. Mono I love you!

Flp: 90/100

Mono – The last dawn (Temporary Residence Limited/Pelagic Records 2014)
1. The land between tides/Glory
2. Kanata
3. Cyclone
4. Elysian castles
5. Where we begin
6. The last dawn

Mono – Rays od darkness (Temporary Residence Limited/Pelagic Records 2014)
1. Recoil, ignite
2. Surrender
3. The hand that holds the truth
4. The last rays

This Will Destroy You – Another language

Voor velen behoort het Amerikaanse This Will Destroy You tot de wereldtop van huidige post-rock bands, samen met Explosions In The Sky, Mogwai en Godspeed You! Black Emperor. Ondergetekende is van mening dat de band wereldsongs heeft geschreven zoals “A three-legged workhorse” en “Burial on the presidio banks”, beide nummers afkomstig van de self titled plaat uit 2008, maar dat het album als geheel niet tot de absolute top behoort. “Tunnel blanket” uit 2011 is een release waarvan ik niet goed wist wat er mee aan te vangen. Het bandgeluid was veel donkerder (waar op zich natuurlijk niets mis mee is) en de (clichématige) post-rock partijen werden vervangen door een meer soundscape gerichte benadering. Nu is langspeler nummer vier uit, die luistert naar de titel “Another language” en ben ik benieuwd welke richting de band uitgaat. De plaat ligt duidelijk in het verlengde van diens voorganger. Intieme, donkere en rustig naar een climax toe meanderende soundscapes met gitaar of piano creëren een weemoedig klankenpallet. Er zijn echter terug meer (obligatoire) uitbarstingen te vinden zoals halverwege opener “New topia” of aan het einde van “Serpent mound. Op zich klinkt het allemaal niet verkeerd en de plaat heeft zeker zijn momenten (het kort maar krachtige “Invitation”, de eerst vrijgegeven single “Dustism” of het onheilspellende “Memory loss”, maar daarnaast zijn er, net als op de voorgangers, weer té veel passages die me warm noch koud laten (o.a. “The puritan”, het saaie “Mother opiate” of het afsluitende “God’s teeth”). En dat is nu net wat er van het genre verwacht wordt: een bepaald gevoel bij de luisteraar opwekken dat je onderhuids beklijft en je in een bepaalde trance of state of mind brengt. In de overbevolkte vijver aan post-rock bands is het heden ten dage nog erg moeilijk om met iets vernieuwend op de proppen te komen of om met kop en schouders boven de toppers uit te steken. This Will Destroy You doet daar met “Another language” een goede poging toe, maar slaagt er jammer genoeg niet volledig in. Wellicht kom de plaat beter binnen tijdens de nachtelijke uurtjes of als ik in de juiste mood verkeer. Opnieuw een twijfelgeval dus, hoewel ik er zeker van ben dat de plaat nog wel wat geheimen zal weggeven tijdens volgende luisterbeurten.

JOKKE: 74/100

This Will Destroy You – Another language (Suicide Squeeze 2014)

1. New topia
2. Dustism
3. Serpent mound
4. War prayer
5. The puritan
6. Mother opiate
7. Invitation
8. Memory loss
9. God’s teeth