necros christos

Aethyrick – Gnosis

Aethyrick’s debuut “Praxis” is hier om één of andere reden aan een kritisch oordeel ontkomen, hoewel de symfonische black metal van het Finse duo absoluut niet verkeerd klonk. We zijn amper ruim een jaar later of de heren Gall en Exile hebben al een opvolger klaar. “Gnosis” heet het beestje en portretteert opnieuw een atmosferisch en symfonisch black metal-geluid dat gestoeld is op een epische second wave-basis. Hondsbrutaal of duivels snel is dit allerminst en Aethyrick’s black blijft vrij toegankelijk. De algemene aanpak is wel iets ruwer dan op de voorganger die tevens een iets warmere sound had, ook al lijkt dat moeilijk te rijmen met een black metal-plaat. Ik bedoel hiermee dat de riffs allerminst snijdend zijn en een comfortabel melodieus geluid produceren waarbij evocatieve keyboards en orgelklanken niet geweerd worden. In de tragere stukken eist de basgitaar bovendien een prominente rol op. In plaats van eenzijdig te rammen ontvouwt er zich een multi-dimensionaal panorama dat glorieuze momenten afwisselt met ruwere passages die echter ten allen tijde goed in het gehoor blijven liggen. En sommige gitaarmelodieën zijn gewoon ook bloedstollend mooi en emotioneel, op het emo post-blackerige af. De thematische focus van Aethyrick is gebaseerd op “sabbatic craft“, een esoterisch systeem dat zwaar leunt op oudere tradities van Europese volksmagie en heksenoverlevering. Ondanks de magische bouwstenen, wordt er geen occult schrijn gebouwd. Aethyrick is voer voor wie in de jaren ’90 is blijven hangen en niet vies is van symfonische en gemakkelijk verteerbare black.

JOKKE: 81/100

Aethyrick – Gnosis (The Sinister Flame 2020)
1. Will embodied
2. Oneiric portals
3. Stellar flesh
4. Your mysteries
5. Blood acre
6. Anointed bones
7. Golden suffering

Desolate Shrine – The heart of the netherworld

Als we een spelletje “associaties leggen” spelen, denk ik bij Finland in de eerste plaats aan de Kerstman, het noorderlicht, Nokia, persoonsnamen met elvendertig opeenvolgende klinkers en op muzikaal gebied aan reflux opwekkende hoempapa-metal of Darkthrone worshipping black metal. Kwaliteitsvolle  death metal popt niet meteen in mijn gedachten op. Toch bewijst Desolate Shrine dat er wel degelijk interessante doodseskaders rondlopen in het land van de duizend meren. “The heart of the netherworld” is reeds de derde langspeler van dit Finse trio en sluit perfect aan bij de illustere voorgangers. Beukende en raggende death metal, waarbij de nodige ruime voor atmosfeer voorzien wordt, is wat je mag verwachten van Desolate Shrine. LL opereert als het muzikale brein en laat zich door twee zangers bijstaan (RS en ML) waarbij de ene excelleert in diepe doodsrochels en de andere meer black metal getinte vocalen uit zijn stembanden tovert wat in perfect duetjes resulteert! In de woeste herrie valt laaggestemd Zweeds zaaggeluid te ontdekken zonder dat dit de bovenhand neemt en er passeren regelmatig mooie melodieuze solo’s (onder andere aan het einde van “Black fires of god”). De speelduur van de songs (gaande van zes tot veertien minuten) doet vermoeden dat er hier meer te beleven valt dan louter death metal. Er wordt regelmatig gas teruggenomen waarbij de doom-regionen opgezocht worden. “Desolate shrine” met zijn distorted baslijnen, maar vooral het met piano opgesmukte en atmosferische “We dawn anew” en de kolossale titeltrack zijn hier schoolvoorbeelden van. Komt de dynamiek alleen maar ten goede! In “Death in you” rollen de dubbele bassdrums als een tank over het slagveld en neemt de band geen genoegen met overlevenden of krijgsgevangenen. Iedereen moet eraan! De productie van “The heart of the netherworld” staat bovendien als een huis en maakt het een uur lang genieten! Als Bölzer, Dead Congregation, Grave Miasma, Malthusian, Necros Christos en Sonne Adam je bloedgeil maken, dan zal Desolate Shrine je hoofd ook wel op hol kunnen brengen. Na Devouring Star de tweede Finse klassebak die recent een greep doet naar de titel van “beste extreme metalact” van Finland, hoewel we de grinders van Rotten Sound ook niet mogen vergeten natuurlijk.

JOKKE: 84/100

Desolate shrine – The heart of the netherworld (Dark Descent records 2015)
1. For the devil and his angels
2. Black fires of god
3. Desolate shrine
4. Death in you
5. We dawn anew
6. Leviathan
7. The heart of the netherworld

Goat Torment – Dominande Tenebrae

De geitenmishandelaars van Goat Torment, uit ons eigen Vlaanderland, komen opdraven met hun debuut “Dominande Tenebrae” na vorig jaar enkele mini’s uitgebracht te hebben. In den beginne had ik weinig uitstaans met de band, daar ik hun teringherrie van het kaliber Blasphemy en Beherit al een half leven ontgroeid was. Blijkbaar is die scene de laatste jaren enorm geboomd met het Amerikaanse Nuclear War Now Productions als hofleverancier. Goat Torment echter heeft onderdak gevonden bij het kleine, maar erg toegewijde Duitse Amor Fati Productions, die het kleinood uitbrengt als digipack, op vinyl en tape. Hopa! Mijn interesse voor “Dominande Tenebrae” werd gewekt door online te luisteren naar het tragere “Onwards to Judecca”, wat ongelooflijk log klonk en als een sirene op mijn nekspieren riep! Het album klinkt alles behalve rommelig en de gitaarsolo her en der zorgt voor meer muzikale diepgang. Geen angst echter; in het lekker bekkende “Angelwhore dominator” wordt er nog flink geknipoogd naar de Canadese Ross Bay Cult en nummers zoals “Titan fire” en het titelnummer knallen als een vliegtuig dat een wolkenkrabber ramt. De track “Dominande Tenebrae” doet trouwens hard aan Enthroned denken en die link wordt nog eens extra onderstreept door de gastbijdragen van Nornagest en Phorgath. Laatste staat ook in voor de productie en zijn gitaarbroeder van Enthroned, Neraath, verzorgt het voortreffelijke artwork. Het is me echter niet duidelijk wat ik van de sound moet denken. “Dominande Tenebrae” klinkt loepzuiver, perfect in balans en gewoonweg foutloos. Daar tegenover staat dat op deze manier heel wat ziel verloren gaat en het hele goedje te steriel klinkt, zeker de drums. Aan u de keuze! “Dominande Tenebrae” is een plaat die erg goed vermaakt en rechttoe rechtaan als een pletwals over alles en iedereen raast.

fLP: 77/100

Goat Torment – Dominande Tenebrae (Amor Fati Productions 2013)
1. My hands reach out
2. Titan fire
3. Dominande tenebrae
4. Onwards to Judecca
5. Abusing the weak
6. Angelwhore dominator
7. King of locusts
8. Invoking the dark gods
9. Bestial command