panphage

Cosmic Church – Täyttymys

Deze week lekte het nieuws dat het Noorse One Tail One Head de handdoek in de ring gooit maar eerst nog hun debuut full length zal uitbrengen, en een tijdje geleden gaf ook de Zweed achter Panphage er met het magistrale Jord de brui aan. Dit is echter nog niet het einde van de Scandinavische miserie, gezien ook in Finland een meesterlijk project zijn laatste stralen daglicht heeft gezien. Na een dertien jaar durende carrière houdt Luxixul Sumering Auter, meesterbrein achter Cosmic Church, het voor bekeken. Echter sluit ook hij het hoofdstuk in schoonheid af door middel van een allerlaatste langspeler. Albums als “Ylistys” en de “Vigilia” EP vinden al enkele jaren regelmatig de weg naar mijn gehoorgang dus waren de verwachtingen voor zwanenzang “Täyttymys”, een titel die zich passend laat vertalen naar ‘voltrekking’, hooggespannen. Hoewel Cosmic Church van Finse bodem afkomstig is leunt de sound dichter aan bij die van pakweg Blood Red Fog, Kêres en Burzum dan bij de ‘typische’ punky Finse sound, uitgedragen door Horna en aanverwanten. Naast de herkenbare albumhoes met een ‘bosfoto’ waarin de protagonist een rode badjas draagt, brengt “Täyttymys” ons subtiele keyboardlagen bovenop geloopt, bijzonder melodieus gitaarspel (dat vrij helder klinkt en niet verdrinkt in een poel van distortion). Wat de drums betreft moet het allemaal zo ingewikkeld en experimenteel niet zijn en de krijsende vocalen zitten net genoeg weggestopt om niet alle aandacht op te eisen. Ondanks de simpele opzet weet de man opnieuw een zeer eigenzinnig werk uit te brengen waarin een ode aan de eerste werken van Burzum wordt gebracht (zeker “Vangittu” getuigt hiervan), maar waarin meerdere invloeden te bespeuren vallen. Zo pik ik in “Sinetti”, een song waarin het tempo ferm de hoogte in gaat en waarin de spanningsboog naar het eind toe absoluut meesterlijk ineenzit, ook enkele post-vibes op, terwijl “Armolahja” enige folkmelodieën ten berde brengt. Ondanks de verschillende invloeden is de rode draad doorheen dit eind-epos duidelijk voelbaar: mede dankzij de zeer heldere productie waarin elk instrument goed tot zijn recht komt en de keys duidelijk aanwezig maar niet al te overweldigend zijn, zit er een duidelijke flow in het album. Net zoals bij het hiervoor aangehaalde album van Panphage het geval was, is het ook hier duidelijk de bedoeling op play te drukken en je drie kwartier te laten meevoeren, aangezien individuele nummers minder goed op zichzelf staan. Het is zonde om alweer een fantastisch project naar de geschiedenisboeken te verwijzen, maar Cosmic Church valt moeilijk met enige andere band te vergelijken en heeft met “Täyttymys” alvast een indrukwekkend en eigenwijs slotstuk aan zijn discografie toegevoegd.

CAS: 87/100

Cosmic Church – Täyttymys (Eigen beheer, 2018)
1. Aloitus
2. Armolahja
3. Sinetti
4. Huuto
5. Vangittu
6. Alttari
7. Täyttymys

Panphage – Jord

Na drie full lengths en een achttal demo’s houdt Fjällbrandt het na 13 jaar voor bekeken. Dertien, want hoewel ons teergeliefde Metal-Archives ons vertelt dat Panphage in 2017 gestopt is komt de allerlaatste langspeler “Jord” pas anno 2018 om het hoekje piepen. Ondanks vroeger artwork dat bol staat van de AK-47’s, de promoshots met bivakmutsen en enkele booklets waarin het enige lid van Panphage zijn verachting voor de hedendaagse black metalscene uitdrukt (en die algemeen gezien op het eerste zicht dus vooral aan een zoveelste war black metalproject doen denken), blijkt zijn muziek na al die jaren nog steeds een eigenzinnige, en vooral bijzonder catchy intensiteit te bezitten. Nummers als “A haugi” en “Skall & skallv” van de “Ursvöl” EP zorgden ervoor dat ik Panphage leerde appreciëren, en krakers als “Landrensningen” lieten me verliefd worden op de melodieuze Zweedse black metal die de einselgänger uitbrengt. Mysterieus genie Fjällbrandt wist te vertellen dat hij met Panphage alles heeft verwezenlijkt wat hij wilde bereiken, en dat “Jord” zijn zwanenzang zou zijn. Na een vrij uitgebreide discografie kan ik me hierin vinden: er zijn maar zoveel verdomd aanstekelijke riffs die een mens kan schrijven. Zijn finale uitgave bevat opnieuw, niks nieuws onder de zon, een bijna ridicuul aantal melodieën die enkele dagen na de eerste luisterbeurt opnieuw in je hoofd opduiken, zoals meteen duidelijk wordt in opener “Odalmarkerna”. Één van de meest opvallende kenmerken van het album (en het project tout court) komen vanzelfsprekend ook aan bod: de vocals verschillen amper van het eerder gepresenteerde materiaal (op een veel betere productie na), maar zijn met veel precisie bovenop de opzwepende gitaarlijnen geplaatst. Hoewel “Jord” amper een jaar na voorganger “Drengskapr” verscheen is hier geen sprake van een recyclage van materiaal. De nummers en bijbehorende riffs zijn iets repetitiever maar missen hun effect niet, en op zich ademt Panphage bij momenten nog steeds een vrij punky sfeer uit, zowel qua compositie als qua mix. Niks ‘afgelekt’, maar toch cleaner dan de demo’s die de man uitbracht. Wat me echter tegenvalt is de manier waarop de nummers in elkaar overlopen: deze komen over alsof een DJ op een middelbare schoolfuif twee nummers aan elkaar probeert te mixen, maar dit pas voor de eerste keer probeert. Fade-outs kan ik in bepaalde mate waarderen, maar op “Jord” laten de overgangen te wensen over. Gelukkig weet Fjällbrandt ons opnieuw een kleine veertig minuten te boeien omwille van zijn inventieve – durf ik zeggen unieke? – gitaarspel en dito vocals, waarbij de verschillende vocale lagen perfect tot hun recht komen en zelfs voor enkele meekweelmomenten zorgen – voor zij die de Zweedse taal machtig zijn. Voor fans van Panphage is “Jord” een interessante meerwaarde en geslaagde afsluiter van het eennmansproject, maar voor zij die het concept net leren kennen raad ik toch vooral “Drengskapr”, “Storm” of “Ursvöl” aan.

CAS: 83/100

Panphage – Jord (Nordvis Produktion 2018)
1. Odalmarkerna
2. Måtte dessa bygder brinna
3. Ygg (En visa om julen)
4. Skadinawjo
5. Den tyste åsen
6. Som man sår får man skörda
7. Osådda skall åkrarna växa (Outro)