perverticon

Perverticon – Viert het kwaad in al haar vormen

2019 is nog maar net begonnen of we zijn al onder de indruk van “Wounds of divinity” de tweede plaat van Perverticon. Zowel qua songwriting als qua productie doet het nieuwe album van de Zweden de oude Scandinavische black metal-scene van 1996 tot 1999 herleven. “Wounds of divinity” combineert betoverende melodieën en agressie middels een bedachtzame dynamische songwriting. Perverticon brengt tevens een zekere flair voor het dramatische, deels binnen de contouren van haar songs, maar vooral in haar visuele presentatie wat “Wounds of divinity” ook een modern kantje geeft. We namen contact op met Necrosadistic Elite, de gitarist en bassist van Perverticon om meer inzicht te geven in het universum van de band. (JOKKE)

The English version of the interview can be found here.

Alvorens het over de nieuwe plaat te hebben wil ik even terugkeren naar het ontstaan van Perverticon.Was er een zekere drang of behoefte die vervuld diende te worden door met de band te starten?
Vooral de drang naar een creatieve uitlaatklep om eerlijk te zijn. Voor mij persoonlijk is Perverticon een manier om samen met gelijkgestemde muzikale zielen iets te creëren en te zien hoe dat uitdraait.

De bandnaam is een samenvoeging van de woorden ‘pervers’ en ‘icoon’. Moeten we dit zien als een verwijzing naar de Katholieke Kerk, wat mij betreft één van de meest perverse iconen van deze wereld?
Niet exclusief, hoewel de donkere geschiedenis van de Katholieke Kerk een belangrijke inspiratiebron is voor wat we doen. De bandnaam kan dus zeker op dit instituut toegepast worden. Het merendeel van onze teksten gaat over het vieren van het kwaad in al haar vormen en het kwade dat gepleegd wordt in de naam van het goede brengt contrast en diepte in deze thematiek.

Op één van jullie bandfoto’s draagt één lid een bivakmuts die besmeurd is met corpsepaint, een ander lid verbergt zijn tronie onder een kap en de derde draagt een masker van een varken. Hoe belangrijk is de visuele presentatie van de band?
In het volledig plaatje is dit waarschijnlijk het minst belangrijke element. We hadden er net zo goed voor kunnen kiezen om geen bandfoto’s in het CD-boekje te steken. Maar aangezien black metal een sterke traditie heeft op vlak van bandimago zou dat nogal povertjes geweest zijn in ons geval. Wie er achter deze maskers schuilgaat is echter van geen belang.

Jullie debuut “Extinguishing the flame of life” dateert reeds uit 2013. Waarom duurde het zo lang om met een opvolger te komen?
Ons dagelijks leven laat het simpelweg niet toe om al onze tijd in Perverticon te steken. We hebben bijna alles zelf gedaan en we werken over ’t algemeen nogal traag. Het vroeg heel wat tijd om de songs te schrijven en op te nemen. Daarna vergde ook het ontwerpen van het artwork en het zoeken van een geschikt label wel wat tijd. Op deze manier ben je al snel enkele jaren verder.

Ik moet zeggen dat ik danig onder de indruk was van “Wounds of divinity“. Op basis van het label (Iron Bonehead), de bandnaam en (om eerlijk te zijn) de nogal infantiele aliassen van de bandleden, verwachtte ik eigenlijk een bestial/war metal-band, niet meteen mijn favoriete niche binnen extreme metal. Groot was mijn verbazing dan ook toen ik ontdekte dat Perverticon de traditionele melodieuze Scandinavische black metal-scene eert. Dit bewijst nog maar eens dat het belangrijk is om zonder vooroordelen naar een band te luisteren, niet?
Bedankt voor de appreciatie! Hoewel geen van ons drie een specifieke voorliefde heeft voor war metal, trekt die “meer is meer”-esthetiek van het genre ons wel aan, of je dat nu kinderachtig vindt of niet. Het is moeilijk om, al dan niet bewust, geen vooroordelen te hebben, maar het is waarschijnlijk al een eerste stap om dat op zijn minst te beseffen en misschien ook te proberen vermijden.

Vergeleken met jullie debuut hoor ik minder Gorgoroth-aanbidding en meer invloeden van bands als Craft, Dawn, Dissection, Setherial en Tsjuder. Welke bands dragen jullie hoog in het vaandel qua voedingsbodem voor het Perverticon-geluid?
Ik denk niet dat iemand van ons sinds de laten jaren ’90 nog naar Setherial heeft geluisterd, laat staan een band als Tsjuder. Voor de rest sla je de nagel op de kop qua referenties. Ik zou aan het rijtje ook nog Malign, Sorhin, Funeral Mist en Deathspell Omega willen toevoegen.

Jullie komen best professioneel over. Ik kan me dan ook moeilijk voorstellen dat dit jullie eerste band is. Hebben jullie een verleden in andere projecten?
Twee leden hebben nog in andere bands gespeeld in het verleden, maar we willen dit gescheiden houden van Perverticon zodat de luisteraar zonder vooroordeel kan luisteren. Ik ga dus geen namen noemen.

Het geluid van de plaat past perfect bij jullie muziek. Waar werd “Wounds of divinity” opgenomen?
De drums werden op een paar dagen tijd opgenomen in een professionele studio, al de rest deden we zelf in onze oefenruimte. Alle opnames gebeurden zonder inmenging van buitenstaanders, maar de mix gaven we wel uit handen. Om terug te komen op je vraag over de lange tussenpauze tussen de twee platen: het voelt erg comfortabel als je geen druk ondervindt door hoge dagtarieven van een studio en je dus alles beetje bij beetje kan opnemen.

Ben je 100% tevreden over het eindresultaat of zijn er dingen die je bij een volgend album anders zou doen?
Na ontelbare luisterbeurten is het voor mij moeilijk om de plaat nog objectief te analyseren of om er commentaar op te geven zonder veel te diep in detail te moeten gaan. Ik denk niet dat iemand ooit 100% tevreden over iets kan zijn. Het is misschien ook beter om dat oordeel over te laten aan de luisteraar.

Voor mij liggen de sterktes van Perverticon in het gevoel voor catchy melodieën (zonder de agressie uit het oog te verliezen) en de ‘hooks’ van de drumlijnen. Hoe komt een Perverticon-song tot stand en welk nummer was het moeilijkste of gemakkelijkste om te schrijven?
Tot op heden schrijf ik alle gitaarpartijen waarna we alle drie in ons repetitiekot samenkomen om alle partijen in mekaar te passen en er songs van te maken. Eigenlijk zijn alle nummers tot op zekere hoogte moeilijk om te schrijven aangezien ze binnen eenzelfde sound moeten vallen maar tegelijkertijd ook gevarieerd en boeiend moeten klinken. Het is ook een dunne scheidingslijn tussen geïnspireerd zijn door een bepaalde band of die schaamteloos kopiëren. Maar eigenlijk vind ik muziek schrijven eenvoudiger dan teksten neerpennen. Het is best een uitdaging om met een betekenisvolle tekst op de proppen komen die voldoende woorden bevat om zes minuten vol te zingen zonder in herhaling te vallen.

Ik vind de albumcover van “Wounds of divinity” erg geslaagd. Wie ontwierp het artwork?
De albumhoes is volledig van de hand van onze drummer en zanger O.S. We zijn er erg tevreden over.

Afgaand op het artwork en de album- en songtitels, lijkt er een sterk (anti-)religieus thema te zijn. Ik beschik echter niet over songteksten en vroeg me af of jullie Perverticon als een orthodoxe black metal-band beschouwen, zijnde een band die Satan als een legitieme metafysische entiteit beschouwt en daardoor ook het bestaan van een Christelijke God erkent?
Het korte antwoord is neen, we beschouwen Perverticon niet als een orthodoxe black metal-band in de religieuze zin van het woord. Speculeren over het bestaan van goden gaat ver boven ons hoofd, we zijn immers verre van theologen. Of wel zelf al dan niet gelovig zijn beschouwen we als iets persoonlijks. We doen hier dus ook geen uitspraken over.

Hebben jullie al opgetreden met Perverticon? Komen er shows ter promotie van de nieuwe plaat?
We hebben één keer live gespeeld in een private context op vraag van enkele kennissen. Om de nummers live alle eer aan te doen, hebben we minstens één extra bandlid nodig en dat zien we niet snel gebeuren. Het is al moeilijk genoeg om de tijd te vinden om met ons gedrieën te repeteren en op te nemen, laat staan om iemand te vinden waarmee we overweg kunnen of die met ons overweg kan.

Zullen we opnieuw zes jaar moeten wachten op een opvolger?

Moeilijk te zeggen, maar ik zou niet aanraden om je adem tot dan in te houden.

Tot slot, welke vijf platen uit 2018 kan je aanraden?
Wat black metal betreft vinden we alle drie dat Shadow Records enkele sterke releases heeft uitgebracht vooral “Universal hate speech” van Terrestrial Hospice en de Ultra Silvam-demo. Verder nog Funeral Mist’s “Hekatomb”, Craft’s “White noise and black metal” en “Scythe and sceptre” van Monstraat.

Perverticon – Wounds of divinity

Iron Bonehead Productions staat bekend om haar grote lading bestial/war metal bands, wat niet meteen mijn meug is. Toen ik de naam Perverticon zag passeren, vermoedde ik dan ook godslasterlijke klanken die in het Blasphemy-straatje zitten. De stupide aliassen die de bandleden aannemen beloofden ook niet veel goeds: Omnicremationist Supreme op drums en zang, Uncleanest Invictus op gitaar en Necrosadistic Elite op gitaar en bas. Van infantiele metalclichés gesproken! Groot was echter mijn verbazing toen ik “Wounds of divinity“, de tweede Perverticon plaat, opzette. Het powertrio is er namelijk in geslaagd om een authentiek klinkende plaat uit te brengen die de Scandinavische (en dan vooral Zweedse) black metal-scene van de tweede helft van de jaren negentig eert, zonder echter klakkeloos te kopiëren. We horen echo’s van Craft, Dawn, Dissection, Setherial en Tsjuder en minder Gorgoroth-worship zoals op de eerste langspeler “Extinguishing the flame of life” en promo uit 2013. Dé grote sterkte van de band is het gevoel voor ritme, dynamiek en melodie die ze in de negen anti-christelijke nummers heeft weten inbouwen. Zo bevat bijna elke song wel een catchy melodie of hook waarvan je de begeleidende drumlijnen met je vingers mee tokkelt, zonder dat er aan agressie ingeboet wordt. De cryptische melodieën van “An absence of all but ashes“, het met allerhande samples doorspekte “Cold embrace of sanctity“, het mid-tempo rollende “The cease of absolution“, het relatief korte “Breath of sulphur (Aura of flies)“, het dynamische “Extracorporeal climax” en de van een intrigerende titel voorziene afsluiter nestelen zich tussen je twee oren waardoor je keer op keer die play-toets opnieuw wil indrukken. De bandleden musiceren uitstekend en de moderne productie die “Wounds of divinity” werd aangemeten, doet de Zweden ook professioneler overkomen dan wat je op basis van de bandfoto’s zou denken. Perverticon leerde me met “Wounds of divinity” dat je met vooroordelen niet ver komt. Schitterende plaat!

JOKKE: 86/100

Perverticon – Wounds of divinity (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Thirsting for rain
2. An absence of all but ashes
3. Cold embrace of sanctity
4. The cease of absolution
5. Divine amusement for pitiless God
6. The apostate’s communion
7. Breath of sulphur (Aura of flies)
8. Extracorporeal climax
9. Holy gifts from skinless hands