postcore

Déluge – Æther

Op gebied van blackened postcore/post-black metal lopen er met Celeste en Regarde Les Hommes Tomber bij onze zuiderburen enkele sterke internationale spelers rond. Het uit Metz afkomstige gezelschap Déluge kan zonder blikken of blozen aan dit rijtje toegevoegd worden. Met “Æther” zijn ze, na een demo, toe aan een volwaardig debuut en het is vrij straf wat deze jonge band nu reeds in de vingers heeft en in een klein uurtje laat horen. Wat bij opener “Avalanche” meteen opvalt is de moderne harde maar transparante sound die uit de boxen knalt. De sterk gecompresseerde sound mist hierdoor wel wat dynamiek en zorgt ervoor dat de zondvloed aan machinaal klinkende blasts en niet aflatende stroom aan screams en riffs wel wat eentonig kan worden bij een plaat met zulke lange speelduur. Door het hoge black metal gehalte mag je het Duitse Downfall Of Gaia en Australische Hope Drone ook gerust als referenties neerschrijven. De postcore invloeden zitten hem vooral in de vocale aanpak van brulboei Maxime. Dat zijn vier kompanen hun instrumenten goed onder de knie hebben moge duidelijk zijn. In tracks als “Appât”, “Houle” en “Naufrage” zegeviert bodemloze agressie hoewel subtiele vrouwenzang, cleane gitaren en samples met natuurfenomeengeluiden zoals gedonder, regen en een stormachtige zee sporadisch voor wat fijngevoeliger tegengewicht zorgen. “Mélas | Khōlé” bevat een gastbijdrage van Alcest’s Neige en hoewel deze song best wel wat atmosferische passages bevat, zou het mij niet eens opvallen als ik het niet zou weten. Het instrumentale negen minuten durende “Klarträumer” vormt met een pianopassage het welgekomen rustpunt hoewel deze song naar het einde toe toch ook weer uitmondt in een maalstroom aan geselende gitaren en het betere blastwerk. Het knappe artwork van Valnoir (Metastazis) verdient een extra vermelding en schreeuwt om een vinyluitgave. De té lange speelduur en té moderne productie zijn kleine kritiekpunten maar voor de rest is dit een knap debuut waar de heren best trots op mogen zijn.

JOKKE: 80/100

Déluge – Æther (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2015)
1. Avalanche
2. Appât
3. Mélas | Khōlé
4. Naufrage
5. Houle
6. Klarträumer
7. Vide
8. Hypoxie
9. Bruine

The Fifth Alliance – Death poems

Onze Noorderburen komen momenteel bijzonder sterk uit de hoek op het gebied van black metal. Dat er echter ook andere orkestjes rondlopen bewijst The Fifth Alliance, een kwintet uit Breda dat actief is in sludge en post-metal. Nu is muziek verre van een wedstrijdje “om ter beste” omdat het natuurlijk een subjectief gegeven is, maar zonder blikken of blozen durf ik te beweren dat wij Belgen in deze niche toch sterker uit de hoek komen. Denk maar aan de vele Church of Ra-exploten en alle andere sterke bands die niet tot dit collectief behoren. Het verbaast me dan ook niet dat het Gentse Consouling Sounds, dat natuurlijk sterk verweven is met Amenra en consoorten, zijn schouders onder de release van het nieuwe album van The Fifth Alliance zet. Het is een bandnaam die ik al regelmatig heb zien passeren, maar het is pas met dit tweede volwaardige album dat de heren en dame me voor het eerst ter ore komen. Vier tracks en een kleine veertig minuten speeltijd hebben ze om me te proberen overtuigen. “Your abyss” trapt ingetogen af waarbij frontvrouw Silvia Berger haar ingetogen zang over de tokkelende gitaren drapeert. Al snel loopt het echter mis wanneer ze haar screams uit haar handtas tovert. Deze weten immers niet de hele plaat te overtuigen, vooral omdat ze nogal “hardcore” van uitvoering zijn en daar hou ik helemaal niet van. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen vrouwelijke screams (Caro van Oathbraker is bijvoorbeeld een uitstekende frontvrouw en zangeres) maar hier neigen de vocalen eerder naar een Candace Kucsulain van Walls Of Jericho, waardoor het geheel onder de noemer postcore te categoriseren valt. Ik zie dan ook voortdurend moshende jongeren voor mijn ogen als Silvia haar schurende strot opentrekt, en dat is iets wat ik niet meteen met deze stijl van muziek associeer. Op muzikaal vlak wordt er goed gemusiceerd en ook het geluid van de plaat is top notch. Alleen hebben we dit allemaal reeds tientallen keren beter en pakkender gehoord bij Light Bearer, Musth (RIP), Amenra en ga zo maar door. Zo zijn de harde stukken vrij voorspelbaar en weten de kalmere passages me niet bij mijn nekvel te grijpen. De enige passage die me bij blijft is de finale van “Dissension” die wel overtuigend over komt. Wie deze scene al heel wat jaren volgt, zal niet van zijn of haar sokken geblazen worden van deze release. Wie net om de hoek komt piepen en ook hardcore kan smaken, zal wel plezier beleven aan dit plaatje.

JOKKE: 70/100

The Fifth Alliance – Death poems (Consouling Sounds 2015)
1. Your abyss
2. Fall of taira
3. Death poems
4. Dissension