progrock

Enslaved – Utgard

Utgard” is alweer de vijftiende langspeler van het uit het Noorse Bergen afkomstige Enslaved. De band rond stichtende leden Ivar Bjørnson en Grutle Kjellson houdt er sinds diens oprichting in 1991 een naarstig werktempo op na, zonder daarbij afbreuk te doen aan kwaliteit. Althans als je de meer progressieve richting kunt smaken die de heren sinds “Mardraum” uit 2000 zijn ingeslagen. Doorheen zijn lange carrière is de band onderhevig geweest aan tal van line-up wissels en ook nu valt er op de drumkruk een nieuw gezicht te bespeuren. Iver Sandøy nam de stokken over van Cato Bekkevold, maar is eigenlijk geen échte nieuwkomer, want hij maakt als producer reeds sinds “Axioma ethica odini” (2010) deel uit van het Enslaved universum. En het mag gezegd worden dat hij met zijn gevarieerd drumspel en aanstekelijke heldere zang een absolute meerwaarde vormt voor Enslaved. In de eerste single “Homebound” schittert de man naast zijn andere bandleden. Het is een héél aanstekelijk nummer waarin Enslaved extreme metalelementen afwisselt met progressievere stukken en dat een heerlijk meeslepende leadsolo bevat van Arve Isdal, die ondertussen ook al 18 jaar meedraait, en dan is er natuurlijk nog die kippenvelopwekkende zang van Iver in het refrein. Heldere zang is voor Enslaved anno 2020 misschien nog belangrijker dan vroeger en het feit dat er nu met Iver, Grutle en – de enorm gegroeide – Håkon drie zangers in de band zitten die over een goede zangstem beschikken, draagt toe tot het gevarieerde luisterspel dat natuurlijk ook nog steeds door de raspende strot van Grutle opgeschrikt wordt. Zelfs Ice Dale en Ivar draven als achtergrondzangers op in het met vikingkoren ingeluide “Fires in the dark“, dat voorts geen evident nummer is om een plaat mee te openen, en in het afsluitende meeslepende en progrockerige “Distant seasons” horen we Ivar’s dochters op de achtergrond mee zingen. Maar er zijn ook nog voldoende extreme metalpassages die voor tegengewicht zorgen. Zo is er de dreigende adrenalinestoot “Jettegryta“, maar Enslaved zou natuurlijk Enslaved niet zijn als er ook geen progressievere oorden en afwijkende maatsoorten verkend zouden worden. Ook het mooi opbouwende “Flight of thought and memory” kent heerlijk zwartgeblakerd riffwerk en dito vocalen afgewisseld met zalvende heldere zang en een progressieve gitaarsolo die gelukkig niet in geneuzel vervalt. “Storms of Utgard” ligt wat in het verlengde en Grutle ontketent hier met zijn kenmerkende strot wel degelijk de storm waarover gezongen wordt. De grootste verrassing valt waarschijnlijk te bespeuren in het van post-punk, krautrock en elektronica doordrongen “Urjotun“, een experiment dat ik als uitermate geslaagd bestempel. “Sequence“, waarin een gastbijdrage te horen valt van percussionist/toetsenist Martin Horntveth, is dan weer de meest progressieve compositie die er op “Utgard” prijkt en waar de muzikanten het zich permitteren even te losgehen wat o.a. resulteert in syncopisch toetsenspel. Het Vikingelement vertaalt zich dan weer naar de veelvuldige koortjes die her en der opduiken en ook veelal Noorse teksten brengen. “Utgard” is met net geen 45 minuten speeltijd de kortste plaat sinds “Blodhemn” uit 1998 waarop Enslaved bewijst ook meer compactere songs (binnen de vier tot zes minuten) te kunnen schrijven waarin een veelvoud aan stijlelementen passeert die de eigenzinnige Enslaved-stempel meekrijgen. Deze heren zijn nog lang niet uitgemusiceerd!

JOKKE: 90/100

Enslaved – Utgard (Nuclear Blast 2020)
1. Fires in the dark
2. Jettegryta
3. Sequence
4. Homebound
5. Útgarðr
6. Urjotun
7. Flight of thought and memory
8. Storms of Utgard
9. Distant seasons

Tribulation – The children of the night

Wa ne platte meug is me da” is het eerste wat in me opkomt bij het aanhoren van “The children of the night”.  Wie van het Zweedse Tribulation verwachtte dat de nieuwe plaat in het verlengde van de voorgangers “The formulas of death” en “The horrorr” zou liggen, is eraan voor de moeite. Weg is de spannende death metal met black invloeden. Openingstrack “Strange gateways beckon” klinkt als een wel héél slap afkooksel van Watain (die tussen hun overdadige podiumattributen de distortion pedalen niet lijken te vinden), vooral door de vocalen van Johannes Andersson die als twee druppels water lijken op die van landgenoot Erik Danielsson. Opvolger “Melancholia” is een uptempo rocker met vette knipoog naar moderne Enslaved. De Noren hebben gaandeweg hun carrière heel wat progrock invloeden in hun sound opgenomen en dat is wat we op de nieuwe Tribulation ook duidelijk merken. Het melodieuze (solo)gitaarwerk en de toetsen roepen overduidelijk een jaren ’70 progrock sfeertje op met invloeden van The Doors, Camel, Kiss en Maiden. Met uitzondering van die eerste, niet meteen my cup of tea (hoewel ik dit bij Enslaved een heel geslaagde evolutie vind). Eigenlijk refereren enkel de vocalen nog aan metal…en deze hadden dan beter anders ingevuld kunnen worden of gewoonweg achterwege gelaten worden zoals in het instrumentale “Själaflykt” met coole Moogeffecten. Niet dat we bij Addergebroed alle experiment schuwen zoals het regime in Noord-Korea de persvrijheid, het vergt enkel een andere mindset. “The motherhood of god”, inclusief Iron Maiden gitaarloopje is één van de betere songs op “The children of the night” net zoals het heel melodieuze en bijna melodramatische “Strains of horror” wat in overduidelijk conflict staat met de songtitel. Dat de jongens (of meisjes, want ze lijken de foute kledingstukken inclusief eyeliner uit mijn tante huppeltruts kast wel gestolen te hebben) uit het Zweedse stadje Arvika komen, maakt nog enigszins wat goed. Ik ben hier als prille twintiger immers tweemaal op kano-/overlevingstocht geweest en de natuur is er overweldigend mooi. Ik was er zo van onder de indruk, dat ik de bandnaam van mijn allereerste groep heb ontleend aan deze stad. Wie wil ontstressen, kan ik dergelijke excursie zeker aanraden! Het is hier echter geen “Vlaanderen vakantieland”, maar een muziekblog, waarbij het als vanzelfsprekend om de muziek draait. En die vind ik, mits enkele uitzonderingen, een saaie zaaddodende meug, hoewel ik ervan overtuigd ben dat er heel wat mensen wel aan hun trekken zullen komen bij deze plaat. Misschien dat het kwartje ooit nog wel valt bij ondergetekende.

JOKKE: 69/100

Tribulation – The children of the night (Century Media Records 2015)
1. Strange gateways beckon
2. Melancholia
3. In the dreams of the dead
4. Winds
5. Själaflykt
6. The motherhood of god
7. Strains of horror
8. Holy libations
9. Cauda pavonis
10. Music from the other