raw hex

Ayr – The dark

Negen jaar lang hebben we er op moeten wachten, maar na de geweldige derde EP “Nothing left to give” uit 2011 – die titel leek dus haast profetisch – slaat het Amerikaanse, uit North Carolina afkomstige, Ayr eindelijk terug. Het is meteen ook hun eerste langspeler geworden. Nadat de evocatieve akoestische tonen van het inleidende “Origins in descent” wegebben, maken de heren Rick Contes (zang, gitaar en toetsen en daarnaast ook actief bij Worsen en Raw Hex) en drummer Randall Flagg (bij dezelfde orkestjes actief) met het meer dan tien minuten durende “Where all light dies” meteen duidelijk dat er, ondanks de jarenlange stilte, niet veel gesleuteld werd aan hun post-black metal sound. Het tempo schiet als een spervuur de hoogte in, de scream van Rick grijpt je bij de ballen en de strijdlustige riffs en ondersteunende keys geven een episch randje aan de zwartmetalen maalstroom die we te verwerken krijgen en ons mee op een introspectieve reis naar de diepste en donkerste (hence de albumtitel) geheimen van onszelf meevoert. Het is niet al knuppelwerk wat de klok slaat, want Randall laat het tempo ook regelmatig zakken en iets voor de acht minuten grens houden de versterkers en drums het voor bekeken. Een breekbare cleane gitaarlijn wandelt schoorvoetend en hand-in-hand met een fluwelen toetsenpartij een nieuwe climax tegemoet waarin een melodieuze leadpartij onze weke ziel zalft. Daarna gaat het wat mij betreft echter grondig mis, want “Worship the dark” is niet veel meer dan een wel héél minieme ambient soundscape die godverdomme meer dan vijf minuten duurt. Wanneer je de plaat in de wagen afspeelt, overstemt het geluid van het wegdek de muziek zelfs zo hard dat het haast lijkt alsof er ook niets gebeurt. Dit onnodig lange intermezzo is voor de heren waarschijnlijk onontbeerlijk in het vertellen van hun verhaal dat de allesomvattende leegte aanbidt, maar dit haalt mijns inziens de vaart helemaal uit de plaat. “Swallowed” laat terug horen waar het in feite om moet draaien, maar doet het hier wel op een haast doomtempo. Betoverende melodieën vullen zich langzaamaan met angst en melancholie en een meeslepende leadmelodie neemt ons minutenlang op een instrumentaal sleeptouw mee totdat deze in een zinderende apotheose uitmondt. Met “Return to the void” keert Ayr opnieuw vier minuten lang naar de gapende leegte terug, dat kun je nu toch niet menen! Gelukkig trakteert de hekkensluiter “Sever the golden chain” ons nog voor een derde keer op intense, groots klinkende en innemende post-black metal. Three killer and three filler (als je de akoestische intro meetelt), is de teleurstellende eindbalans. Wanneer Ayr ons met zijn pakkende post-black inpakt, zit er een vette 85/100 in, maar nu schort er door de inlassing van twee veeéél te lange en niets om het lijf hebbende ambientintermezzi iets grondigs aan de flow van “The dark“. Vandaar dus een gedownsizede 80/100, want al bij al vijfentwintig minuten échte muziek, is veel te weinig na die lange wachttijd.

JOKKE: 80/100

Ayr – The dark (Wolves Of Hades/The Hell Command 2020)
1. Origins in descent
2. Where all light dies
3. Worship the dark
4. Swallowed
5. Return to the void
6. Sever the golden chain