sadistic intent

Cultus Profano – Sacramentum obscurus

Wars van alle trends presenteert het Amerikaanse duo Cultus Profano ons middels haar debuutplaat “Sacramentum obscurus” een pure old school black metal plaat waarbij de ingrediënten bestaan uit grimmige gitaarriffs, bijtende salpetervocalen en straight-to-the point drumwerk, meer moet dat in dit geval eerlijk gezegd niet zijn. Zanger/drummer Advorsus (Sadistic Intent, Imperial Decay) en zangeres/gitariste Strzyga kennen duidelijk hun pappenheimers want dit ruikt naar second wave black metal bands als oude Tsjuder en Ancient (die laatste qua vocalen vooral want bij deze Noren gaat het er een pak symfonischer aan toe). Met de eerder aangehaalde basisingrediënten weten de heer en dame tonnen atmosfeer te creëren. Enkel in opener “Coventus esbat, Op. 8” en afsluiter “Cultus profano, Op. 9” worden aanvullend samples van kerkklokken en -gezangen ingezet om de toon een extra sacraal tintje mee te geven. En dit terwijl de snerpende screams haat, duisternis en blasfemie prediken. Veel meer woorden dienen hier eigenlijk niet aan vuilgemaakt te worden. Debemur Morti heeft groot gelijk dat ze Cultus Profano tekenden want de vele black metal diehards die er wereldwijd rondlopen zullen hier wel op toehappen!

JOKKE: 81/100

Cultus Profano – Sacramentum obscurus (Debemur Morti Productions 2018)
1. Coventus esbat, Op. 8
2. Under the infernal reign, Op. 10
3. Ceremony of the black flame, Op. 4
4. Lord of ages, Op. 2
5. Ignis altare, Op. 5
6. An offering to the prolific goat, Op. 7
7. Forging a covenant, Op. 6
8. Awakening the strzyga, Op. 1
9. Cultus profano, Op. 9

Urgehal – Aeons in sodom

Ik denk niet dat het een goed idee zou zijn om een “featuring” stickertje op de voorkant van “Aeons in sodom” te kleven, want van het hoesontwerp zou niet veel meer overblijven. De navolgende bespreking van het nieuwe album (en tevens zwanenzang) van het Noorse Urgehal is er immers één met een serieuze waslijst qua namedropping. Oprichter en bezieler Trondr Nefas (o.a. ook Beastcraft en Angst Skvadron) kwam in 2012 onverwacht te overlijden (natuurlijke doodsoorzaak voor een keer) in volle voorbereiding van de nieuwe plaat. Nadat het rouwproces gevorderd was, vervolgde compaan Enzifer het schrijfproces totdat er voldoende materiaal was om een laatste eerbetoon te brengen aan de overleden frontman. De Noor is postuum als sologitarist te horen op deze schijf maar om de songs vocaal in te vullen (en indien nodig van teksten te voorzien), konden Enzifer en drummer Uruz beroep doen op de crème de la crème van de Noorse black metal scene. Meteen een teken dat Trondr Nefas een respectabel muzikant was die op veel erkenning kon rekenen van zijn collega’s (vergiet niet dat Urgehal reeds in 1992 opgericht werd!). Het album is bij deze ideaal om een quizavondje “True Norwegian Black Metal” te organiseren waarbij je de naam van de schreeuwlelijkerd achter de microfoon mag raden. Nocturno Culto mag de spits afbijten op “The iron children”, dat mede door de openingsriff zo wel héél veel weg heeft van Darkthrone’s “In the shadow of the horns”. M. Sorgar (Endezzma) en Sorath Northgrove (Vulture Lord, ex-Beastcraft) mogen dan misschien wel de minder klinkende namen in het rijtje zijn, toch kwijten zij zich ook meer dan verdienstelijk van hun taak om hun gevallen makker te eren. “The sulphur black haze”, waarop Taake’s omstreden frontman Hoest de honeurs waarneemt, pingpongt tussen razende Noorse black en eerder doomy slepende passages. Mannevond (Koldbrann, NettleCarrier, ex-Ragnarok) laat zich gaan op het aanstekelijke “Lord of horns” dat rockt van hier tot in het walhalla. Enfant terrible Niklas Kvarforth (Shining) laat zijn veelzijdige doodsreutels zegevieren op het midtempo “Norwegian blood and crystal lakes”. Nattefrost en Nag (Tsjuder) bezitten een uit de duizenden herkenbare strot en fleuren respectievelijk “Endetid” (zou perfect een Carpathian Forest-nummer kunnen zijn) en hekkensluiter “Woe” op.  Alsof dat nog niet genoeg is, wordt de koffietafel afgesloten met twee toetjes in de vorm van Sepultura’s “Funeral rites” waarop Bay en Rock Cortez van Sadistic Intent opdraven en “Twisted mass of burnt decay”, een Autopsy cover die door R.M. van Angst Skvadron geherinterpreteerd wordt. Met Trondr Nefas achter de microfoon had deze plaat even goed geweest, maar nu vormen de guests natuurlijk een leuke meerwaarde voor “Aeons in sodom”, die niet alleen de zwarte analen zal ingaan als de laatste maar tevens ook de beste Urgehal plaat.

JOKKE: 85/100

Urgehal Aeons in sodom (Season Of Mist 2016)
1. Dødsrite
2. The iron children
3. Blood of the legion
4. The Sulphur black haze
5. Lord of horns
6. Norwegian blood and crystal lakes
7. They daemon incarnate
8. Endetid
9. Psychedelic evil
10. Woe
11. Funeral rites (Sepultura cover)
12. Twisted mass of burnt decay (Autopsy cover)