singapore

Welkin – Recollections of conquest and honour

Het artwork dat op de hoes prijkt van Welkin’s debuutlangspeler “Recollections of conquest and honour” herkennen we in één oogopslag van Abigor’s “Channeling the quintessence of Satan“, maar het betreft hier natuurlijk geen commissioned piece maar een werk van de Duitse kunstenaar Albecht Dürer getiteld “”Knight, death, and the devil”, geen wonder dat deze gravure uit 1514 te pas en te onpas opduikt in black metal artwork. Het betreft hier trouwens niet de Belgische Welkin, maar een éénmansproject van de Singaporese Hasthur die middels dit vehikel enerzijds zijn voorliefde voor Finse black à la Satanic Warmaster, Sargeist, Baptism, Behexen en Noenum wil botvieren en anderzijds ook inspiratie vond in meer episch/folky en exotisch zwartmetaal van namen als Darkenhöld, Holyarrow, Vothana en Thrawsunblat. Na een demo en een lokale samenzwering met Nuurisk en Luna Azure vond Hasthur de tijd rijp voor een volwaardig debuut en het moet gezegd dat “Recollections of conquest and honour” allerminst de mist ingaat, althans voor wie de black metal en typische melancholie van de aangehaalde Finse referenties (maar dan met een modernere sound) wel kan smaken en ook niet vies is van de nodige epiek. De riffs zijn melodieus, maar niet overdreven complex en pretenderen zeker niet naar de neoklassieke inslag van de Zweedse school. Zoals gezegd groeide Hasthur eerder met Finse black in zijn tienerkamer op. De vijf lange composities bevatten een onmiskenbare folk ruggengraat, maar gelukkig op een subtiele wijze zonder in hoempapa toestanden te verzanden. Het woeste, bijna tien minuten durende “War.Victory.Honour” doet zijn naam alle eer aan en bevat samples van zwaardgekletter en hinnikende paarden wat het oorlogszuchtig karakter van de song nog extra onderstreept. De drums zijn hoorbaar geprogrammeerd, maar het werkt nergens storend. Hashtur beschikt over een fijne, doch doorsnee klinkende raspende stem die doet wat ie moet doen, maar ons nergens omver blaast. Het afsluitende “Farewell” is geen outro-achtig mijmerend niemendalletje maar een negen minuten durend so long, farewell, auf wiedersehen, goodbye dat goed samenvat waar Welkin voor staat. “Recollections of conquest and horror’ is een plaat die aangenaam en toegankelijk klinkt, opwinding zonder risico verschaft en vertrouwd klinkt zonder te vervelen. Wie zich aangesproken voelt, moet deze dan ook maar eens een luisterbeurt gunnen. Best impressionant voor een zeventienjarige!

JOKKE: 79/100

Welkin – Recollections of conquest and honour (Pest Productions/Azure Graal 2020)
1. The Thalassic path / To the new world
2. Conquest
3. Winds of strife
4. Upon the starlit highlands
5. War.Victory.Honour
6. Farewell

Impiety – Versus all gods

Impiety is een band die ik me nog herinner uit de jaren negentig maar die ik geheel uit het oor had verloren tot ik recent de jongste langspeler “Versus all gods” te verwerken kreeg. Blijkbaar is het de eerste in ongeveer zeven jaar, een periode waarin een hele hoop kleine releases zoals splits en EP’s de tijd hebben gevuld. Na de sterke – doch cliché – epische instrumentale intro, merk ik meteen dat dit niet de rauwe black metal band is die ik me herinner. “Versus all gods” heeft een pak meer thrash invloeden op elk vlak, van gitaren en drums tot stem. Iets wat niet per se bij mij in de smaak valt. Desondanks kan ik zeker de ervaring horen die deze Singaporezen hebben in het maken van no-nonsense metal. Al doet het me ergens wel denken aan een Griekse coverband van het Duitse Desaster die in de Coronatestwachtzaal iets teveel naar “Altars of madness” heeft geluisterd. De meeste nummers blijven mid-tempo met blast uitspattingen, wat prima is, al mis ik echt wel een extra laagje of een lead hier en daar. Alles is heel degelijk gespeeld, zonder echt technisch uit te blinken. Beetje jammer, want de karige momenten dat er eens een echt goede lead of solo opduikt, het ritme eens afwijkt of de drums eens uit de rij dansen, zijn hoogtepunten op “Versus all gods“, omdat het dan allemaal een tikkeltje interessanter wordt dan de zoveelste afgerammelde blackened thrash plaat. Elke track heeft wel zo zijn lichtpuntjes, maar het lekker klinkende – vroege Morbid Angel aandoende – “Reigning armageddon” en de afsluiter “Magickal wrath” vind ik de beste tracks, dankzij de dynamische riffs en de iets sporadischere zang. Dit laatste is belangrijk, want het typische toiletgekweel gaat na een tijdje echt op mijn laaghangend vlees werken. In een klotedop kan je stellen dat dit een degelijk, doch vrij middelmatig album is waar fans misschien op zaten te wachten, maar dat geen potten zal breken of pannen zal deuken. Voor liefhebbers van het genre echter wel de moeite om in hun collectie te hebben, al is het maar omwille van de geschiedenis die Impiety heeft binnen de scene.

Xavier: 70/100

Impiety – Versus all gods (Shivadarshana Records 2020)
1. Intro- Kommand IX
2. Reigning armageddon
3. Djinn of all djinns
4. Barbarian black horde
5. Azazel
6. Inviktus satanikus
7. Terror occult dominion
8. Dajjal united
9. Interstellar deathfuck
10. Magickal wrath